ยิ่งนานวันผูกพันล้ำลึก




ใกล้วันเด็กล่ะก็เลยนึกถึงโรงเรียนสมัยที่เป็นเด็กๆ
เพราะเมื่อช่วงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่อุ้มได้ไปที่จังหวัดอุบลราชธานี



เรียกว่าตั้งใจไปเยือนโรงเรียนเก่าสมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
สมัยเรียน ม.ศ.1-ม.ศ.3 ที่โรงเรียนศรีปทุมพิทยาคาร
เรียกว่าเป็นรุ่นแรกของโรงเรียนสมัยเมื่อปี พ.ศ.2521 (ศ.ป.รุ่นศูนย์ลาวอพยพ)
และเป็นรุ่นสุดท้าย ม.ศ.หมดรุ่นอุ้มก็เข้าสู่ชั้น ม. อย่างเดียว
รู้สึกภูมิใจที่สอบเข้าติดได้เรียนต่อเป็นรุ่นแรกของโรงเรียน
เพราะเมื่อปีการศึกษา 2558 โรงเรียนศรีปทุมพิทยาคาร
ได้รับการประสานงานให้เข้าร่วมเป็นโรงเรียนในเครือโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
เปลี่ยนชื่อโรงเรียนจากโรงเรียนศรีปทุมพิทยาคาร
มาเป็นโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ อุบลราชธานีในปัจจุบัน



สนามฟุตบอลแห่งนี้อุ้มจำแม่นมาก...ว่า แต่เดิม
เมื่อคราวปี 2521 ที่เปิดเรียนเป็นโรงเรียนที่ไม่มีที่เรียนเป็นหลักแหล่ง
ต้องใช้อาคารเรียนของโรงเรียนสารพัดช่างอุบล (ตรงข้ามกับป่าช้าฝรั่ง)
พอปีพ.ศ.2522 โรงเรียนได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ ดงคำอ้อ จนถึงปัจจุบันนี้ค่ะ
ซึ่งเดิมเป็นคลังอาวุธของทหารอเมริกันสมัยสงครามเวียดนามและเป็นศูนย์ลาวอพยพ
ซึ่งมีเนื้อที่ 109 ไร่ 3 งาน 21 ตารางวา กว้างใหญ่ไพศาลมากค่ะ
โดยตั้งชื่อโรงเรียนศรีปทุมพิทยาคาร มีความหมายว่าเป็นสง่าราศีสิริมงคลแก่ชาวอุบลราชธานี
ที่แห่งนี้อุ้มจำได้ว่าในตอนบ่ายวันพุธจะมีคาบเรียน 2 คาบติดกันเป็นวิชาเกษตรกรรม
ครูเกษตรกรรมก็จะพามาปลูกต้นไม้รดน้ำพรวนดิน เพราะพื้นที่กว้างขวางไม่มีต้นไม้ต้องปลูกเยอะๆ
แล้วพอครูเผลอ (เพราะครูต้องปั่นจักรยานไปดูนักเรียนโน้นนี่เยอะ)
อุ้มก็จะมุดรั้วหนามบักจักออกไปกินของหวานเฉาก๋วยที่ศูนย์ลาวอพยพเสมอในบ่ายวันพุธ
(นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ชีชอบเดินสายไปทั่วประเทศก็เป็นได้ค่ะ เผลอเป็นเที่ยว อิอิอิ)
ครูฝึกสอนวิชาเกษตรกรรมก็พูดภาษาอีสาน
(เพราะวันแรกที่สอนครูบอกนักเรียนครูขอนุญาตพูดภาษาลาวนะเพราะภาษาไทยครูพูดไม่ได้ ขำครู)
ที่นี่เลยทำให้อุ้มพูดภาษาอีสานเป็น



โรงเรียนศรีปทุมพิทยาคาร เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่
และเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำจังหวัดอุบลราชธานีแห่งที่ 3
ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองอุบลราชธานี จ.อุบลราชธานี
เปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลายแบบสหศึกษา
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่มัธยมศึกษา เขต 29 (อุบลราชธานี - อำนาจเจริญ)
เวลามาเรียน 06.30 น.อุ้มจะขึ้นรถเมล์ขาวเมล์ชมพูไปโรงเรียน
แล้วจะแล่นผ่านวัดพระธาตุหนองบัวในใจก็คิดว่าสักวันจะต้องมากราบ
กลายเป็นว่าพอตอนโตมาเวลาที่กลับบ้านที่อุบลฯ อุ้มได้มากราบทุกครั้ง
เพราะเป็นวัดประจำของคนที่เกิดปีมะเส็งซึ่งเป็นปีที่อุ้มเกิด
ส่วนเวลาตอนเย็นก็จะมาตั้งแถวรอรถเมล์อย่างเป็นระเบียบ
เพราะจะมีรถเมล์ขาวและรถเมล์ชมพูวิ่งเข้ามารับถึงภายในโรงเรียน
แต่พอรถเมล์มาถึงเท่านั้นแหละ อิอิอิ แตกแถวปีนป่ายเบียดกันขึ้นรถ
แล้วพวกเราก็จะอัดแน่นเป็นปลากระป๋องกันกลับบ้าน
ถ้ารีบก็จะขึ้นรถเมล์แต่ถ้าไม่รีบอุ้มก็จะเดินออกมาขึ้นรถสองแถวสีเทา
(ตอนนี้ไม่มีรถเมล์ขาวเมล์ชมพูเมล์เทาแล้วนะคะกลายเป็นรถสองแถวขาว-ชมพู-เทาแทน)
ในหัวจะก้องกับคำว่าชิดในชิดในจนจะเหม็นจั๊กกะแร้แทบจะอาเจียนทุกวัน
นึกถึงภาพขึ้นมาเป็นชีวิตของเด็กนักเรียนทรหดอดทนมากเลยแตกต่างจากสมัยนี้มาก



จากภาพตอนอุ้มเดินมาถึงตรงอาคารเรียนนี้มีเด็กรุ่นน้องเดินผ่านมายกมือไหว้อุ้ม รู้สึกดีค่ะ
ตรงที่นี่อาคารเรียนแห่งนี้อุ้มเคยมีวีรกรรมอย่างหนึ่งที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
สมัยก่อนเป็นเพิงห้องแถว 4 แถว ชั้นม.ศ. 2 หลัง และชั้น ม. อีก 2 หลัง ไม่มีด้านข้าง
เรียกว่าเปิดโล่ง กั้นแต่ละห้องด้วยกระดานดำ เรียกว่าพอเข้าหน้าฝนต้องหลบฝนเลยค่ะ
มีวันหนึ่งขณะนั่งเรียน อุ้มนั่งหน้าสุดโต๊ะตัวกลาง รู้สึกมีอะไรขยุกขยิกที่หัวเข่าขวา
ก็เลยเหลือบมามองที่เข่าขวาอุ้มก็เลยเอามือปัด
จึงเห็นสิ่งหนึ่งกระเด็นออกจากกระโปรงตรงหัวเข่าโอ้มายก็อด มันคือตะขาบ
ปรากฎว่าเป็นตะขาบตัวขนาดกลางไต่มาอยู่บนเข่า
ตกใจจะบอกเพื่อนก็กลัวเพื่อนล้อว่าตะขาบมามุดกระโปรง (แบบว่าอายน่ะค่ะ)
แล้วตะขาบมันก็วิ่งหายไปในป่าสงสัยมันมาจากป่าข้างโรงเรียน
ดีนะที่มันไม่ไต่ลึกเข้าในกระโปรง
แต่กระนั้นมันกัดเข่ารู้สึกแสบเลยค่ะก็เลยขออนุญาตครูไปดื่มน้ำ-ปัสสาวะ
แล้วอุ้มรีบไปที่ห้องพยาบาลขอยาหม่องครูทาหัวเข่า
ครูถามว่าเป็นอะไร ไม่กล้าบอกครูว่าถูกตะขาบกัด
ก็บอกว่าครูว่าไม่ทราบค่ะขอยาหม่องทาหน่อยค่ะ
จากนั้นหมดคาบเป็นวิชาพลศึกษาของครูปุ้งเป็นการแข่งขันวิ่งเปี้ยว
สมัยนั้นชุดพละยังเป็นเสื้อยืดคอกลมน้ำเงินขลิบแดง-กางเกงขาสั้นสีดำ
ที่หัวเข่าชีก็จะแดงและคุณนายอุ้มสีรู้สึกปวดแสบปวดร้อนมากนางยังกัดฟันไม่บอกใคร
โชคดีนะที่นางไม่แพ้ไม่งั้นคงเป็นลมแน่ๆ เลย
เป็นประสบการณ์เฉียดๆ จากห้องเรียนเพิงหมาแหนบ้านบ้าน



ด้วยความที่พื้นที่เดิมของโรงเรียนเป็นคลังอาวุธเก่า
ก็จะมีห้องเล็กๆ ABCDEF เก็บของตามตัวอักษรเป็นห้องที่ไม่มีหลังคา
ทางโรงเรียนจึงพัฒนามาทำเป็นห้องสุขา
แล้วนึกย้อนสมัยนั้นเวลาไปเข้าสุขาแล้วขณะที่นั่งฉี่หรือนั่งอึพอเครื่องบินๆ ผ่าน
ด้วยความคิดแบบเด็กๆ ก็จะคิดว่าคนบนเครื่องบินเขาจะมองเห็นเราเข้าสุขาแน่นอน
ก็จะวิ่งออกจากห้องสุขา นึกถึงบรรยากาศเมื่อ 42 ปีที่แล้วก็รู้สึกขำดี



อีกอย่างเพิ่งเจอเพื่อนสนิท แปรกาญจนาเมื่อกลางปีที่แล้วผ่านทางเฟชบุ๊ค
ยิ่งทำให้นึกถึงโรงเรียนศรีปทุมพิทยาคารก็เลยแวะมานั่งมองย้อนถึงวันวาน
รำลึกถึงอาจารย์ไพศาล หาระศาล เป็นครูประจำชั้น ม.ศ.1
ครูจะมาเขียนวิชาสังคมศึกษาไว้เต็มกระดานในตอนเที่ยง
เพราะมีวิชาเรียนในคาบบ่ายครูจะได้ไม่เสียเวลาในการอธิบายอุ้มจะแม่นเป๊ะ TOP วิชานี้
นึกถึงครูสอนภาษาอังกฤษที่หัวฟูมาสอนทุกเช้าเหมือนครูไม่ได้นอน
นึกถึงครูสอนวิชาเลขที่ครูใส่กางเกงขาบานมาก
เวลาครูเดินผ่านจะนึกในใจว่าขากางเกงครูกวาดขยะได้เลยนะคะ
นึกถึงครูชื่นจิตรที่ครูก็ยังเปรี้ยวเข็ดฟันเสมอ
รำลึกถึงอาจารย์วิชัยครูประจำชั้น(ม.ศ.2-ม.ศ.3) สอนวิชาหน้าที่ศีลธรรม
ทำให้อุ้มจำแม่นในคำบาลีสันสกฤตและเพลงธรรมะสามารถนำมาสอนน้องๆ ต่อจนถึงทุกวันนี้



เป็นบันทึกความทรงจำที่ดียิ่งนานวันผูกพันล้ำลึก
ทำให้ยิ่งนึกถึงเพื่อนเก่าๆ ไม่ว่าจะเป็นอ้อ-ต้อม-ดวงใจ หรือว่าเพชรมณี
ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน
เป็นอีกหนึ่งของการบันทึกความทรงจำที่สวยงามในวัยเรียนของอุ้ม
เรียกว่าเอนทรี่นี้เข้าทั้งวันเด็กและวันครูเลยเนาะ
ขอบคุณครูบาอาจารย์ที่อบรมบ่มนิสัย
ที่อุ้มได้ดีทุกวันนี้มาจากพื้นฐานการศึกษาจากโรงเรียนศรีปทุมพิทยาคารเลยค่ะ
และทั้งหมดทั้งมวลชีวิตต้องเดินต่อไปในก้าวใหม่
จากพี่ถึงน้องกับโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ อุบลราชธานีค่ะ



ขอขอบคุณ : เพลง : เพื่อน / ปวีณา ชารีฟสกุล
BG : ญามี่ / กล่องเขียนคอมเม้นท์ : lozocat / Banner : oranuch_sri
ของแต่ง BLOG : ป้ามด + ดอกหญ้าเมืองเลย + ชมพร + ญามี่ + เนยสีฟ้า





 

Create Date : 10 มกราคม 2562
26 comments
Last Update : 11 มกราคม 2562 18:45:00 น.
Counter : 326 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณnewyorknurse, คุณกะว่าก๋า, คุณหอมกร, คุณสองแผ่นดิน, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณInsignia_Museum, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณtuk-tuk@korat, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณวลีลักษณา, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณทุเรียนกวน ป่วนรัก, คุณเริงฤดีนะ, คุณtoor36, คุณhaiku, คุณkae+aoe, คุณThe Kop Civil, คุณจันทร์ใส, คุณนกสีเทา, คุณเจ้าหญิงไอดิน, คุณเจ้าการะเกด, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณkatoy, คุณชีริว, คุณNior Heavens Five, คุณโอน่าจอมซ่าส์

 

เจิมค่ะ
พี่ก็ชอบกลับไปที่โรงเรียนตอนเด็กๆ โรงเรียนก็เปลี่ยนไป มีตึกสร้าง เพิ่ม กฎระเบียบก็เปลี่ยนไปมาก พี่เป็นนักเรียนประจำ ไม่เคยดูทีวี ไม่มีแม้แต่กระจกส่องหน้า เดี่ยวนี้เด็กสมัยมี อยู่ประจำมีทีวีดู กลับบ้านได้ทุกอาทิตย์ เรากลับทุกสามเดือนตอนปิดเทอมใหญ่
แต่ก็เป็นความทรงจำที่ดีนะคะ

 

โดย: newyorknurse 10 มกราคม 2562 1:40:45 น.  

 


สวัสดียามเช้าครับพี่อุ้ม

โหยยย พี่อุ้มเคยถูกตะขาบกัดด้วย
ใจเด็ดมากเลยครับพี่ที่ไม่บอกใครเลย
ทายาหม่องอย่างเดียว สุดยอด 555

โหวตครับ


 

โดย: กะว่าก๋า 10 มกราคม 2562 6:26:40 น.  

 

อุ้มสี Diarist ดู Blog
โรงเรียนประถมเก่าก็เลิกกิจการไปเหมือนกันค่ะ
เป็นม.ศ. รุ่นสุดท้ายเหมือนกันเลยนะคะ



 

โดย: หอมกร 10 มกราคม 2562 7:58:21 น.  

 

ส่งกำลังใจไว้ก่อนครับ ทำงานก่อน

 

โดย: สองแผ่นดิน 10 มกราคม 2562 8:27:37 น.  

 

กลับไปเยี่ยมถิ่นเก่า... รู้สึกดีมากๆ

ผมเองก็ชอบไป ที่เคยเรียนตอนเด็ก..

 

โดย: ไวน์กับสายน้ำ 10 มกราคม 2562 10:11:59 น.  

 

ดีจังค่ะคุณอุ้มกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่าด้วย

 

โดย: โอน่าจอมซ่าส์ 10 มกราคม 2562 10:45:22 น.  

 

ชอบอ่านเรื่องเล่าในวันเรียนครับ
ความประทับใจที่ไม่รู้ลืม
เป็นความบริสุทธิ์ช่วงหนึ่งของชีวิต

 

โดย: Insignia_Museum 10 มกราคม 2562 11:13:42 น.  

 

เป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่ประทับใจไม่รู้ลืมนะคะ

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 10 มกราคม 2562 11:28:09 น.  

 

มีความสุขกับสิ่งที่ได้จดจำค่ะ

 

โดย: tuk-tuk@korat 10 มกราคม 2562 14:15:04 น.  

 

ได้แวะกลับไปเยี่ยม รร. สมัยมัธยมเหมือนกันค่ะ อุ่น ๆ ในใจเนาะ

ตะขาบกัด ดีนะคะไม่แพ้พิษ

 

โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ 10 มกราคม 2562 17:40:25 น.  

 

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตครับพี่อุ้ม

มีคำเหนือกล่าวไว้ว่า

ตกต๋าเปิ้นเป๋นดีไค่หัว
ตกตาตั๋วเป๋นดีไค่ไห้

เข้ากับบล็อกผมวันนี้เลยครับพี่
ทีเขาโดนนั่งหัวเราะ
พอตัวเองโดนบ้างก็ต้องมานั่งร้องไห้ครับ 555

 

โดย: กะว่าก๋า 10 มกราคม 2562 19:20:20 น.  

 

 

โดย: วลีลักษณา 10 มกราคม 2562 19:33:27 น.  

 

พ.ศ.2520 ลูกสาวพี่อายุ 10 ขวบแล้ว
อ่อนกว่าคุณอุ้มไม่กี่ปีเองเนอะ


 

โดย: ภาวิดา (คนบ้านป่า ) 10 มกราคม 2562 20:06:49 น.  

 

สวัสดีปีใหม่ครับพี่อุ้ม ^^


พี่อุ้มความจำดีมาก เล่าซ้าาาาาา...อย่างกะเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานแน่ะ 55
อ่านแล้วยิ้มตามเลยครับ

 

โดย: ทุเรียนกวน ป่วนรัก 10 มกราคม 2562 21:14:35 น.  

 

เข้ามาแล้ว
พลอยให้คิดถึงวัยเด็ก
และ รร.สมัยแรกเรียน เช่นกัน

 

โดย: เริงฤดีนะ 10 มกราคม 2562 21:36:05 น.  

 

คนเรามักจะชอบนึกถึงความทรงจำเก่าๆ ที่รู้สึกดีนะ พอนึกถึงทีไรมันก็รู้สึกดีจริงๆ น่ะแหละ โรงเรียนเก่าผมก็ไม่ได้ไปเยี่ยมนานแล้ว ไปถึงก็คนรู้สึกก็ไม่อยู่กันแล้วด้วย

 

โดย: คุณต่อ (toor36 ) 10 มกราคม 2562 22:28:29 น.  

 


สวัสดียามเช้าครับพี่อุ้ม


 

โดย: กะว่าก๋า 11 มกราคม 2562 6:45:37 น.  

 

มาย้อนวัยด้วยค่ะ ดีเลยนะคะ ความทรงจำดีๆ แอบชอบภาพวัยเด็ก น่ารักดีค่ะ

 

โดย: kae+aoe 11 มกราคม 2562 9:38:10 น.  

 

เพลงเพราะมากเลยครับพี่ ฟังแล้วทำให้ย้อนคิดถึงเพื่อน ๆ ตอนเรียนมัธยมเลยครับ

 

โดย: The Kop Civil 11 มกราคม 2562 10:05:34 น.  

 

ผมไม่พลาดหนังสือของพี่หนึ่งเลยครับ
ชอบวิธีคิด วิธีการเขียนของพี่้เค้าครับ

 

โดย: กะว่าก๋า 11 มกราคม 2562 10:57:17 น.  

 

คิดถึง
และนึกถึงบรรยากาศสมัยเป็นนักเรียน
โหวตค่ะ

 

โดย: นกสีเทา 11 มกราคม 2562 13:59:15 น.  

 

สวัสดี จ้ะ น้องอุ้มสี
มาย้อนโรงเรียนในอดีต
ของอุ้ม เล่าได้ละเอียด
เลยเห็นภาพอุ้มตอนเด็กมีเค้าเหมือนตอนนี้
จ้ะ ท่ายืน แก่น นะเนี่ย
เป็นความทรงจำดี ๆ
ของครูก็มีวัยประถมปลาย บันทึกไว้เหมือนกัน จ้ะ อ่านทีใดก็สุขใจ
โหวดหมวด บันทึก
ชีวิตประจำวัน
(วิ่งเปี้ยว ไม่ต้องมี ร จ้ะ)

 

โดย: อาจารย์สุวิมล 11 มกราคม 2562 17:51:25 น.  

 



สวัสดียามเช้าครับพี่อุ้ม


 

โดย: กะว่าก๋า 12 มกราคม 2562 6:16:08 น.  

 

สุขสันต์วันเด็ก
Happy Children's day

 

โดย: เริงฤดีนะ 12 มกราคม 2562 11:23:58 น.  

 

คิดถึงจังหวัดอุบล ไม่ได้ไป 5 ปีแล้วมั้งครับ หน้าแล้งหนนี้อยากจะไปอีกสักที คราวที่แล้วดันไปช่วงฝน ไม่เห็นแก่งอะไรเลย
ดีจังครับโรงเรียนเก่าแก่ยังคงมีศิษ์น้องมาเรียนอยู่เรื่อยๆ โรงเรียนมัธยมผม (โยธินบูรณะ) โดนทุบไปละ เอาไปสร้างรัฐสภา แล้วย้ายโรงเรียนไปข้างวัดสร้อยทอง

 

โดย: ชีริว 12 มกราคม 2562 14:35:54 น.  

 

สวัสดีครับพี่อุ้มสี
ขอบคุณที่แวะเข้าไปทักทายในบล็อกของผมนะครับ
โรงเรียนเปรียบเสมือนกับไดอารี่ที่บันทึกความทรงจำดีๆเอาไว้จริงๆครับ อีกไม่เกิน 3 เดือนผมก็จะจบ ม.6 แล้ว ผมคงคิดถึงโรงเรียนไปอีกนานเลย
โหวตครับ

 

โดย: Nior Heavens Five 12 มกราคม 2562 21:37:32 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


อุ้มสี
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 96 คน [?]







ขอบคุณหัวใจ 266 ดวง
ที่แปะให้อุ้มตลอดเดือน ก.พ.60




ขอบคุณผลโหวต
BlogGang Popular Award # 12
ปี พ.ศ.2560


ขอบคุณหัวใจ 499 ดวง
ที่แปะให้อุ้มตลอดเดือน ก.พ.59


ขอบคุณผลโหวต
BlogGang Popular Award # 11
5 มีนาคม 2559



กิจกรรมในเดือนแห่งความรัก
ตลอดเดือนกุมภาพันธ์ 2558
กราบขอบพระคุณทุกท่าน
แปะหัวใจให้ถึง 351 ดวง


ปี พ.ศ. 2558
BlogGang Popular Award # 10


ขอบคุณทุกคะแนนโหวตค่ะ
ซาบซึ้ง อบอุ่น ตื้นตัน



กิจกรรมในเดือนแห่งความรัก
ตลอดเดือนกุมภาพันธ์ 2557
กราบขอบพระคุณทุกท่านค่ะ

คลิกที่นี่:: Interview .. the Blogger :: ~ อุ้มสี ~



ปี พ.ศ.2557
BlogGang Popular Award # 9
ขอบคุณทุกคะแนนโหวตค่ะ
ซาบซึ้ง อบอุ่น ตื้นตัน




ปี พ.ศ.2556
BlogGang Popular Award # 8
ขอบคุณทุกคะแนนโหวตค่ะ
ซาบซึ้ง อบอุ่น ตื้นตัน




Group Blog
 
<<
มกราคม 2562
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
10 มกราคม 2562
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add อุ้มสี's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.