Strong wind in my heart.. .............. ดองบลอกไว้นานมาก วันนี้ฤกษ์ อัพบลอกซะที .............. ช่วงนี้ที่ Cambridge ลมแรงมากค่ะ มากจนบางทีก็รู้สึกว่าจะปลิว ไม่ได้เว่อนะค่ะ แค่มันเป็นอย่างงั้นจริง ๆ ตามถนนหนทาง ใบไม้ร่วงเอา ๆ ทั้งสีแดง สีส้ม และเหลือง ............. หลายวันมานี้เราเจอเรื่องอะไรมากมาย ทำให้สึกโหวงเหวง เรื่องที่ใหญ่ที่สุด ก็น่าจะเป็นผลการตรวจครั้งล่าสุด เกี่ยวกับอาการของเรา หมอใช้คำว่า "น่าเป็นห่วง....." และ "ทำใจ" ว่าเราอาจจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว อาจเป็นเพราะร่างกายที่อยู่กับโรคร้ายนี้มานาน มันก็เลยทำให้เสื่อมลง ๆ เรื่อย ๆ แม้ว่าตลอดมา เราจะดูแลตัวเองดีแค่ไหน แต่มันก็คงฝืนต่อไปไม่ได้ ............. ตอนนี้เราเขียนไดอรี่ทุกวันค่ะ เขียนว่าวัน ๆทำอะไรบ้าง เขียนว่าวัน ๆ มีอาการยังไง ตัวเองรู้สึกยังไง.... ............. มันก็แปลกนะค่ะ เคยไหม เวลาที่มีคนถามเราว่า " ถ้าอีก 7 วันจะตายแล้ว คุณจะทำอะไร" เชื่อแน่ว่าหลายคน คงเคยตอบว่า ฉันจะทำโน่นนี่ จะอยู่กับคนที่รัก หรืออะไรต่อมิอะไรที่คิดออก แต่พอเอาเข้าจริง.....เราได้เจอประโยคนี้กับตัว ตอนที่หมอบอกเรา........ทั้ง ๆ ที่ตัวเองบอกว่ารับได้ บอกมาเลยหมอ แต่พอหมอพูดจบ...เท่านั้นแหล่ะ ............. ทุกอย่างก็.....ว่างเปล่า ............. คำตอบของทุกคำถามหายไป ความหมายของทุก ๆอย่าง ไม่มีเหลือ "ไม่มี"....แม้แต่ความรู้สึกนึกคิด ไม่มีอะไรเลย ............. แต่วันนี้ ทุกอย่างดีขึ้นค่ะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าปล่อยวางได้ สุดท้าย....เราที่อยู่บนความตายมาตลอดชีวิต "ก็กลัวตาย...อยู่ดี" .............. เราอัพบลอกนี้ เพื่อจะบอกอะไรหลาย ๆ อย่าง ผ่านไป กับหลาย ๆ คน เราอาจไม่มีโอกาสที่จะได้บอกเค้า ด้วยตัวเองอีกแล้ว เราจะอัพบ่อย ๆ เพื่อสักวัน....ถ้าวันนั้นมาถึงบลอกนี้จะได้เป็นสื่อ ให้คนที่เราอยากจะบอก เหล่านั้นเข้ามาอ่าน ว่าเรารู้สึกกับพวกเค้ายังไง .............. อยากจะบอก พ่อกับแม่ว่า "รักพ่อกับแม่ที่สุด" อยากจะบอก ลุงฟอส ป้า และก็พี่ภูมิว่า "รัก..และขอบคุณกับทุกอย่างที่ให้" อยากจะบอก เพื่อน ๆ ว่า "อโหสิกรรมให้เรา...และขอบคุณมิตรภาพที่ผ่านมา" อยากจะบอก เพื่อน ๆ ที่นี่ว่า "Thanks...for everything that you made to me" "smile, sing, laugh and cry.." ............. อยากจะบอกพี่ชายคนหนึ่งว่า "พี่อ๊าด ขอบคุณที่เคยดูแลเค้าทุกอย่าง...ขอบคุณจริงๆ" อยากบอกคนอีกคน...ที่เรามักเรียกเค้าว่า "สายลม" คนที่แม้ ว่าเราจะหลอกตัวเองยังไง ก็ลืมเค้าไม่ได้สักที... "วิง...เราขอโทษ" และสุดท้าย.....แพททริค คนที่หยุดเราด้วยคำพูดที่ว่า Pls.. leave me alone....Patrick " Noways! Jen.. listen to me... no matter what happens...I'll be with you." ถ้าเธอฟังภาษาไทยออก "ขอบคุณ...ขอบคุณเธอเหลือเกิน" [Mr. Patrick james Pattinson] ............. *** หวังว่าความตาย..มันคงไม่เจ็บปวดอย่างที่คิดนะ *** ค๊อปเตอร์ใบไม้   Create Date : 21 พฤศจิกายน 2552 Last Update : 21 พฤศจิกายน 2552 20:51:16 น. 5 comments Counter : Pageviews.

โดย: arisagirl 21 พฤศจิกายน 2552 21:14:46 น.

น้องเจ้กลับมาแล้ว พี่แค่อยากจะบอกว่าถึงแม้ลมจะแรงสักแค่ไหน ขอเพียงกำลังใจที่จะยืนหยัดยังมีอยู่ น้องจะก้าวผ่านวันคืนที่เหน็บหนาวไปได้ สู้ต่อนะคะน้อง น้องอาจจะแอบเถียงในใจว่าพี่ยังไม่ผ่านช่วงเวลาอย่างที่น้องเคยเจอ เชื่อพี่นะคะว่าแสงตะวันยังรอคอยที่จะส่องแสงหยอกล้อดอกทานตะวันเสมอ ขอให้เก็บเกี่ยวโมงยามของความสุขไว้ให้มากที่สุด เพื่อที่วันนึงเราจะได้ระลึกถึงอย่างอิ่มใจ และหลับตาได้อย่างมีความสุข   โดย: แม่ปุ้มปุ้ย 21 พฤศจิกายน 2552 21:25:43 น.

เป็นกำลังใจให้นะค่ะ อยากให้มีกำลังใจเยอะๆ   โดย: snoiyh 21 พฤศจิกายน 2552 22:34:14 น.

อยู่กับมันอย่างมีความสุขนะคะ ถ้าเรามองในแง่ดี มันก็ตั้งเจ็ดวันแน่ะคะ ไม่ใช่แค่เจ็ดวัน อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เราหนีไม่พ้นค่ะ   โดย: Honey and Moonney 22 พฤศจิกายน 2552 7:20:33 น.

แวะมาทักทายยามเช้าเมืองไทยค่ะน้องเจ้ เข้านอนรึยังคะ ห่มผ้าอุ่นๆแล้วหลับฝันดีนะคะ   โดย: แม่ปุ้มปุ้ย 22 พฤศจิกายน 2552 7:23:56 น.