Group Blog All Blog
|
I Can Do It ใครไม่ไหว ฉันลุยเอง! เจี้ยงจื่อเป้ย เขียน  I Can Do It ใครไม่ไหว ฉันลุยเอง! (4 เล่มจบ) เจี้ยงจื่อเป้ย เขียน หมั่งสีโสว ซื่อเก้เหล้าก้าย แปล สำนักพิมพ์ everY 1,496 บาท 1,422 หน้า
แนว BL โออ่านอีบุ๊ก ขอบคุณภาพปกจากเว็บแจ่มใสค่ะ
หลังปกเล่ม 1
"เจี่ยนหรงคือสตรีมเมอร์ชื่อดังของบล็อก LoL ที่ใครหลายคนรู้จักในนาม ‘Soft’ เด็กหนุ่มที่มาพร้อมกับผมสีฟ้าแสนสดใสและใบหน้าน่ารัก จนผู้ดูแลแพลตฟอร์มสตรีมเคยจัดไปอยู่ ‘บล็อกความสวยความงาม’ แต่ก็ต้องรีบย้ายเขากลับมาเพราะถูกร้องเรียนหลายสิบครั้งจากการที่สตรีมเมอร์ด่าผู้ชม... Soft ขึ้นชื่อเรื่องความปากดี ถึงขั้นพูดได้ว่าผู้เล่น LoL เกือบทั้งลีกล้วนเคยได้รับคำวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาจากเด็กหนุ่มหัวฟ้าคนนี้กันถ้วนหน้า จะมีก็แต่ซูเปอร์สตาร์อีสปอร์ตผู้เป็นจังเกิ้ลชั้นนำจากทีม TTC เพียงคนเดียวที่รอดพ้นจากฝีปากแจ่มแจ๋วของเจี่ยนหรงไปได้ และไม่เพียงไม่ฉอดเท่านั้น หากเขาตรวจพบการพาดพิงในแง่ลบใดๆ ต่อผู้เล่นคนนี้ ก็มีอันต้องโดดลงไปแสดงฝีมือในการด่าคนให้รู้แล้วรู้รอดอีกด้วย ทั้งหมดก็เพราะเจี่ยนหรงเป็นแฟนคลับตัวยงของ ‘Road’ หรือเทพลู่ ลู่ป๋อหยวนนั่นเอง"
คุยกันหลังอ่าน
เคยชอบใครมากๆ จนหลงลืมสิ่งรอบตัวไหมคะ นั่นคือความรู้สึกของโอต่อนายเอกตอนอ่านตัวอย่างเรื่องนี้ค่ะ ไม่เคยอ่านนิยายอีสปอร์ตเลย ความรู้อีสปอร์ตเท่าหางอึ่ง LoL คืออะไร Laugh out Lound เหรอ (ล้อเล่นน่ะ โอเคยได้ยินชื่อ League of Legends อยู่ แต่หน้าตาเกมเป็นยังไง โอเพิ่งเอาไป google ก็วันที่อ่านนั่นแหละ) แต่รักเขา ชอบเขา โดนน้องผมฟ้าตกตั้งแต่ตอนอ่านตัวอย่าง อยากดึงแก้ม เรื่องก็คือนายเอก น้องผมฟ้าชื่อ เจี่ยนหรง ชื่อในสตรีมและเกมคือ Soft Soft เป็นสตรีมเมอร์ที่มีชื่อเสีย (ง) เรื่องการฉอดคน ฝีปากเก่งกล้า เนื้อหาในสตรีมของเจี่ยนหรงจะเกี่ยวกับเกม League of Legends ไม่ว่าจะเป็นการเล่นเกม วงการอีสปอร์ต รวมถึงพูดถึงนักแข่งอีสปอร์ตด้วย เจี่ยนหรงชอบวิจารณ์ฟอร์มการเล่นของนักแข่งต่าง ๆ แต่มีอยู่คนเดียวที่เขาไม่เคยวิจารณ์เลยคือนักแข่งซูเปอร์สตาร์ของวงการอีสปอร์ตที่เป็นตำนานมีชีวิตอย่างลู่ป๋อหยวน หรือ Road ที่เล่นตำแหน่งจังเกิ้ลจากทีม TTC ซึ่งก็คือพระเอกของเรื่อง ว่าง่าย ๆ ก็คือ นายเอกเป็นแฟนบอยตัวยงของพระเอกนั่นเอง ใครมาด่าตัวเขา เขาตอกกลับ แต่ถ้าใครกล้าแตะต้องไอดอลในดวงใจของเขา ถ้าเป็นในสตรีมก็จะแบนทันที ถ้าไม่ ก็เอาแอคหลุมไปตอบโต้ เปิดเรื่องมา ทีม TTC ของพระเอกแพ้การแข่งขันเพราะนักแข่งตำแหน่งมิดเลนในทีมทำการล้มมวย ทีมจำเป็นต้องหานักแข่งตำแหน่งมิดเลนคนใหม่ ผู้จัดการและโค้ชก็เฟ้นหารายชื่อนักแข่งมา แต่ Road ในฐานะกัปตันยังรู้สึกว่าคนเหล่านั้นยังไม่ค่อยเข้าตา ตาก็เหลือบไปเห็นรายชื่อหนึ่งที่ถูกขีดฆ่าออก ซึ่งก็คือชื่อของ Soft พระเอกจึงถามว่าทำไมถึงขีดชื่อนี้ออก ก็ได้ความว่า Soft ขาดคุณสมบัติ คือ นอกจากปากที่ไม่ค่อยดีและมีชื่อเสียเยอะแล้ว ยังมุทะลุ กล้าได้กล้าเสียเกินไป และดูแล้วน่าจะทำงานเป็นทีมยาก พระเอกก็ยังรู้สึกคาใจอยู่ พอว่างก็เลยกดเข้าไปดูสตรีมของ Soft เพื่อดูฝีมือการเล่นเกม LoL เรื่องก็ดำเนินไปตั้งแต่พระเอกลืมสลับแอคเคาน์ ทำให้ทุกคนรู้ว่าเขาเข้าไปดูสตรีมของนายเอก ได้ทดลองเล่นเกมกับนายเอกโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ว่านั่นคือเขา ไล่ดูคลิปย้อนหลังเก่า ๆ ว่าฝีมือของนายเอกเป็นยังไงเมื่อเล่นตัวฮีโร่ที่แตกต่างกัน หรือคิดตัดสินใจในสถานการณ์ต่าง ๆ แบบไหน จนกระทั่งมีโอกาสเจอตัวจริง วันนั้นเป็นแข่งรอบชิงชนะเลิศ นายเอกได้ตั๋วจากเพื่อนสตรีมเมอร์ด้วยกัน ส่วนพระเอกกับทีมก็ไปดูการแข่งด้วย พระเอกกำลังนั่งไล่ดูคลิปของ Soft อยู่ระหว่างรอการแข่งเริ่ม หูก็ได้ยินเสียงเดียวกันดังออกมาจากที่นั่งข้าง ๆ ใช่ค่ะ น้อง Soft บังเอิญนั่งอยู่ข้าง ๆ Road นั่นเอง ตอนแรกนายเอกยังไม่รู้ตัว มัวแต่คุยกับเพื่อน พระเอกก็นั่งฟังข้าง ๆ เนื้อหาก็เป็นแนว ๆ เพื่อนขอให้ Soft ช่วยวิเคราะห์การแข่งหน่อย นายเอกก็เลยวิเคราะห์ให้ฟัง ตอนนั้นเพื่อนยังแซวเรื่องการเป็นแฟนคลับ Road ของนายเอกด้วย เพราะวันนั้นเจ้าตัวใส่หมวกทีม TTC ที่มีลายเซ็นพระเอกอยู่บนนั้นด้วย นายเอกมารู้ตัวเอาตอนกล้องสนามจับภาพขึ้นจอใหญ่ ตอนแนะนำว่าทีมพระเอกมาด้วยแล้วกล้องถ่ายติดตัวเองที่นั่งข้าง ๆ หลังจากนั้น น้องผมฟ้าก็ชอร์ตตัวแข็งไปเลย ซึ่งเวลานายเอกเขินแต่พยายามเก็บอาการน่ารักมาก
และในที่สุดพระเอกก็เสนอชื่อ Soft ให้โค้ชพิจารณา โอชอบตรงนี้นะ คือคนเขียนเขาเขียนให้พระเอกไม่ได้ให้พระเอกรีบร้อนปักใจให้นายเอกเข้าทีมเลย คือพระเอกได้นั่งไล่ดูคลิปเก่า ๆ นานมาก ได้มีโอกาสได้เล่นด้วยกัน ได้เห็นภาพตอนสตรีม ตัวตนนอกสตรีม และตัวจริงที่เป็นกายเนื้อจริง ๆ องค์ประกอบมันเยอะพอที่จะมั่นใจว่า โอเค ฉันอยากให้คนนี้้เข้าทีมนะ ซึ่งพระเอกให้เหตุผลโค้ชว่า เรื่องการทำงานเป็นทีมหรือความใจร้อนอะไรนี่มันฝึกได้ แต่เซ้นส์ที่ Soft มีในการเล่นเป็นทักษะที่ยากจะเจอ ประมาณนี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าพระเอกเสนอแล้วนายเอกจะได้เข้าทีมเลยนะ ก็ขึ้นอยู่กับนายเอกว่าจะยอมเซ็นสัญญาไหม จะผ่านการทดสอบหรือเปล่าด้วย ซึ่งทุกคนคงเดาได้ ในที่สุด Soft ได้เข้าทีมและกลายมาเป็นผู้เล่นตำแหน่งมิดเลนคนใหม่ของทีมพระเอก Soft ตัวจริงต่างจากในสตรีมค่อนข้างมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนในทีมสัมผัสได้และคนอ่านก็รับรู้ได้ชัดเจน จากคนที่ปากกล้า ฉอดเก่งในสตรีม คุยโต้ตอบแฟนคลับ คอยขอบคุณโดเนท ตัวจริงของ Soft ค่อนข้างเงียบและพูดน้อย ไม่ใช่ขี้อายนะ แต่เป็นอารมณ์พูดเท่าที่จำเป็น ด่าคนเฉพาะเวลาที่คนอื่นเริ่มก่อน หรือรู้สึกว่าโดนคุกคามก่อน รู้จักแพ้ชนะและยอมรับข้อผิดพลาดตัวเอง ซึ่งจริง ๆ ในสตรีมก็เป็นแบบนี้แต่คนมักจะโดนภาพ์นักฉอดกลบหมด เพราะนายเอกด่าเก่งและด่าเจ็บจริง แล้วที่ภาพพวกนี้มันออกมามากก็มาจากการโต้ตอบคอมเมนต์ อ่านแชตของนายเอกนี่แหละ คือมีคนถาม หรือมีคนเปิด Soft เลยตอบโต้ ถ้าไม่มีใครเริ่ม ปกตินายเอกก็ไม่มีอะไร เป็นเด็กดีคนหนึ่งเลย ซึ่งพระเอกก็เป็นคนที่มองเห็นและเข้าใจจุดนี้คนแรก ๆ ก็เลยเหมือนแนวยอมโอนอ่อนให้นายเอกซึ่งเป็นสมาชิกคนใหม่เสมอ ในทีม TTC ของพระเอกประกอบด้วย กัปตัน ซึ่งก็คือพระเอก ลู่ป๋อหยวน Road ตำแหน่งจังเกิ้ล หยวนเชียน ตำแหน่ง ท๊อปเลน เป็นพี่ใหญ่ ใจดี ประนีประนอม เจี่ยนหรง Soft ตำแหน่งมิดเลน ตัวจี๊ดผมฟ้าน้องเล็กของทีม เสี่ยวไป๋ Bye ตำแหน่งซัพพอร์ต อยู่บอตเลน หนุ่มหน้ากลมคนกินเก่ง เพราะเคยโดน Soft ด่าในสตรีมเลยฝังใจ ตอนแรกเลยไม่อยากได้ Soft เข้าร่วมทีม เป็นคู่กัด Soft ซึ่งจะบอกว่าคู่กัดก็ไม่ค่อยถูก ต้องบอกว่าเสี่ยวไป๋มักไปเหยียบจุดไต้ตำตอนายเอกโดยไม่ได้ตั้งใจเพราะความพูดเก่ง พูดไปเรื่อย แถมค่อนข้างซื่อ (บื้อ) เลยโดนนายเอกด่าบ่อย เป็นคู่ที่ต้องใช้คำนิยามว่ากัดเพราะรัก กัดกันตั้งแต่ต้นยันจบ แต่ก็รักกันนะ แม้ Soft จะไม่ยอมรับก็ตาม และเรื่องมีสีสันเพราะมีเสี่ยวไป๋เลย ขยันหาโอกาสทำให้ Soft อับอายโดยเจ้าตัวคนทำไม่เคยรู้เล้ย Pine ตำแหน่งแครี่ อยู่บอตเลน หนุ่มหน้าตาดีพูดน้อย ปกติไม่หือไม่อืออะไรเป็นพิเศษ บทหลักในเรื่องหลักคือเป็นเสาให้เสี่ยวไป๋เกาะหนึบ คนเขียนเลยนึกได้ว่าควรเขียนตอนพิเศษและบอกชื่อจริงหมอนี่ในตอนพิเศษซะหน่อย (ฮา) อีกคนที่มีบทบาทสำคัญก็คือพี่ติง ซึ่งเป็นผู้จัดการพ่วงโค้ชของทีม ทำหน้าที่รับมือกับความวุ่นวายที่สมาชิกทั้งหลายก่อ (ส่วนใหญ่คือ Soft คนเดียว) พี่ติงมีบทเป็นตัวตบมุกจากสถานการณ์อีกคน ตั้งแต่ Soft เข้ามา โลกของพี่ก็ไม่สงบสุขอีกเลย ฮา
เคมีและนิสัยพระนาย คือต้องบอกว่าเป็นคู่ที่คำพูดไม่เยอะ แต่แสดงออกชัดเจนด้วยกันทั้งคู่เลย พระเอก ลู่ป๋อหยวน/ Road ภาพลักษณ์ดี สุขุม คิดอ่านรอบคอบ พึ่งพาได้ นายเอก เจี่ยนหรง/ Soft เป็นนายเอกแนวเป้าหมายมีไว้พุ่งชน อยากเก่ง ฝึก สงสัย ถาม พูดและทำตามสิ่งที่คิด แล้วก็ทำได้ดีมาก อวดเก่งแล้วก็เก่งอย่างที่อวดด้วย เป็นนายเอกที่โอรู้สึกว่าพระเอกโคตรโชคดีที่มี ถามว่าพระเอกดีไหม ดีมาก แต่นายเอกดีมาก ๆ ซึ่งจะว่าไปโอไม่รู้สึกแบบนี้บ่อยนะ ตอนยังไม่คบกันว่าน่ารักแล้ว ตอนคบกันแล้วยิ่งน่ารักว่า คือไม่มีคำว่าดร็อป ปกติเรามักลุ้นให้พระเอกนางเอก/นายเอกรักกันใช่ไหม ซึ่งพอเขารักกันแล้วเลยมักไม่มีอะไรให้ลุ้นเท่าไร ความรู้สึกเวลาอ่านเลยมักดร็อปลง แต่เรื่องนี้ไม่เลย มีแต่คำว่าน่ารัก น่ารักเท่าโลก พระเอกจะดูแลปกป้องนายเอก แต่ก็ให้อิสระในความคิด และการกระทำของเขาเต็มที่ เว้นแต่จำเป็นจริง ๆ ค่อยเตือน ส่วนนายเอกก็พยายามเข้าใจในตัวตนของพระเอกทุกอย่าง สังเกต ถาม แสดงออกชัดว่าพระเอกเป็นคนสำคัญ เป็นคู่ที่พูดน้อย แต่พูดทีแล้วแบบโคตรดี ประทับใจ เรื่องเดียวที่โอกังวลคือตัวนายเอกเป็นแฟนบอยของพระเอกมาก่อน เขาเลยมีแนวโน้มมองพระเอกเป็นไอดอล ทำอะไรไม่ผิด เชื่อฟัง ว่าง่ายทุกอย่าง โอเลยกลัวว่าตรงนี้จะเป็นกรอบของตัวนายเอกไป ปรากฏว่าสิ่งที่โอกังวล ก็คือสิ่งที่พระเอกกังวลด้วย พระเอกกลัวว่าที่ Soft รู้สึกกับเขาจะเป็นแนวแฟนคลับปลื้มไอดอลและมองเขาเหมือนเป็นผู้วิเศษ เลยบอกนายเอกว่า ตัวเขาไม่ใช่คนดีอะไรขนาดนั้น ซึ่งพออ่านแล้วแบบ เออ ดีแฮะที่คนเขียนระวังจุดนี้ แล้วในเรื่อง นายเอกก็มีพัฒนาการจริง ๆ จากไม่กล้าเถียง พระเอกพูดอะไรก็ว่าตามตอนแรก เป็นกล้าที่จะดื้อในบางครั้งและแสดงออกในจุดยืนของตัวเองในตอนที่รู้สึกว่าควรทำ มีความเป็นตัวของตัวเอง เป็นคู่ที่ give and take และเข้าใจกันดีมาก คนเขียนเขียนความสัมพันธ์ดี๊ดี (ฉากสารภาพรักดีมากกก) และตัวละครก็น่ารัก ด้านเนื้อหา ในเรื่องนี้เล่าเนื้อหาการแข่งขันไปด้วยกันกับความรักของพระนาย โอให้น้ำหนักเท่า ๆ กันเลย คือลงรายละเอียดเนื้อหามากพอสมควรเลยแหละ ซึ่งคนที่ไม่มีความรู้อะไรมาก่อนอ่านแล้วค่อนข้างนึกภาพไม่ออก คนเขียนก็อธิบายพอนะคะ และก็มีเชิงอรรถคำอธิบายเพิ่มด้วย แต่ด้วยตัวเกมมีรายละเอียดเยอะ แถมเป็นลักษณะการแข่ง รายละเอียดฮีโร่แต่ละตัวคืออะไร ตัวไหนทำอะไรได้ ความสามารถและข้อจำกัด (อย่างความหน่วงหลักวินาทีที่ทำให้ชิงความได้เปรียบในการแข่งขัน) เหล่านี้มันสำคัญหมด ที่ถึงคนเขียนจะเขียนให้ตื่นเต้น (แน่นอนโอรู้สึกตื่นเต้นอยู่) และคนแปลก็ให้ข้อมูลที่จำเป็นมาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่ายากที่จะนึกภาพทั้งหมดให้ออกอยู่ดี (หรือโอควรไปหาใครที่สตรีมเกมนี้ดูเพิ่มดีหว่า?) แต่โอรู้สึกว่าคนเขียนเขียนเก่งนะ คือให้ความตื่นเต้นในเกมที่ทีมแข่งซ้ำ ๆ ไม่เหมือนกัน แนวกีฬาแบบนี้มันต้องแข่งซ้ำ ๆ เอาชนะเรื่อย ๆ อยู่แล้ว ถ้าเล่าแบบเดิมมันจะทำให้เบื่อได้ง่าย แต่คนเขียนเขามีวิธีดึงจุดเด่นของแต่ละแมทช์ เกลี่ยเนื้อหา เปลี่ยนวิธีเล่าบ้างทำให้ไม่จำเจ แล้วก็ไม่เทข้อมูลลงมาใส่พรวดเดียว คั่นด้วยมุกและตัวละครให้เรื่องมีสีสัน จังหวะและ pace ที่ใส่มาดี ยิงมุกฮา หลายตอนที่คาดไม่ถึงเลยว่าคนเขียนจะมาแบบนี้ พอตบมาเลยฮาก๊าก
Soft นายเอกเหมือนเป็นตัวที่คนเขียนจงใจแกล้งเป็นพิเศษ ส่งสถานการณ์ที่ทำให้น้องหลุด น้องเหวอ ให้น้องตกใจ แต่น้องก็น่าแกล้งจริง ๆ แหละ เข้าใจ /ตบหัวน้องเบา ๆ ด้วยความรัก
อ้อ เรื่องนี้มีความชาตินิยมพอควร พระนายเก่งและทีมนักกีฬาอีสปอร์ตของประเทศ เป็นหน้าเป็นตาของชาติ ธงสีแดงพลิ้วเชียว ในเรื่องนอกจากแข่งในประเทศ นอกประเทศหลัก ๆ คือแข่งกับเกาหลี แต่เพราะแข่งกันชิงแชมป์กันมาตลอด แน่นอนว่าบทตัวร้ายไม่ใช่ทีมของตัวเอก ฮ่า ๆ แต่ถึงกระนั้นคนเขียนก็พยายามเขียนอยู่นะว่าเป็นนิสัยเรื่องส่วนบุคคล เป็นเพราะทีมนั้นนิสัยไม่ดี และในเรื่องก็มีตัวละครสัญชาติเกาหลีที่เป็นคนน่ารักอยู่ ประมาณนี้
NC เรื่องนี้ต้องมีคนถามแน่เลยว่ามีไหม โอเลยต้องพิมพ์ไว้ไม่งั้นลืม (หลายเรื่องที่ผ่านมามักมีคนถามโอ บางทีโออ่านไปนานแล้วโอก็จำไม่ได้ ขอโทษน้า) สำหรับโอ โอว่าไม่ตัดโคมอะ มันมีนะ ไม่ละเอียด ไม่ลงลึก แต่ได้เขิน โอว่าคนเขียนบรรยายฉากดีเลย
ในตอนพิเศษจะเป็นของอีกคู่ ก็น่ารักดีค่ะ แม้ส่วนตัวจะอยากอ่านเรื่องของ Soft กับ Road อีกก็ตาม เรื่องของคู่นี้อ่านเท่าไรก็ไม่พอจริง ๆ
การแปล โออ่านในรีวิวของ meb คือคนติเรื่องนี้เยอะมาก โอว่าสำหรับโอ โอว่าโอเคนะ มันมีเหมือนคำตก อย่างเล่ม 1 กับ 4 เหมือนจะตกคำว่า ไม่ ในประโยคปฏิเสธซ้อนปฏิเสธ (ไม่...ไม่) ความหมายเลยเพี้ยน (อยู่ในช่วงตัวอย่างเลย) และเล่มสองมีคำสลับที่นึง และบางครั้งรูปประโยคมึน ๆ ย่อหน้าบางย่อหน้างง ๆ บางคำน่าจะมีตัวเลือกดีกว่า แต่ก็ไม่ได้เยอะหรือถี่อะไรอย่างนั้น คือด้วยการนำเสนอ มีภาษาแชต มีการแซว มีประโยคบทสนทนาที่ต่อเนื่องจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นสไตล์หลักในเรื่องเลย แล้วเขาจะไม่อธิบายเยอะว่าทำไมคนนี้พูดอย่างนี้ แต่เว้นช่องให้คนอ่านนึกต่อเอง โอเลยคิดว่าหรือเป็นเพราะเหตุนี้ด้วยหรือเปล่าเพราะถ้าตามสถานการณ์ไม่ทันอาจจะงงได้ง่าย ยกตัวอย่างตอนพระเอกสารภาพรักนายเอก ในคำถามพระเอกถามว่าตอนนี้... ถ้าอ่านคำถามพระเอกตก จะงงคำตอบของพระเอกที่พระเอกบอกนายเอกทันทีว่า “ตอนนี้” คืออะไร โผล่มาจากไหน สำหรับโอ เรื่องนี้มุกอ่านแล้วฮา แชตและบทสนทนาอ่านแล้วตลก ทันสมัย เข้ากับสถานการณ์ ตรงนี้คิดว่าทำได้ดี (เพราะถ้าไม่ขำมันจะแป้กเลย) มันไม่เพอร์เฟ็กต์หรอก แต่ก็ไม่ถึงขั้นแบบแย่มาก ๆ อะไรอย่างนั้น อันนี้ตามความรู้สึกโอนะ อาจเพราะโอเคยอ่านบางเรื่องที่สามารถทำให้ย่อหน้าทั้งย่อหน้าแม้จะพิมพ์ถูกทุกคำ เรียงประโยคเหมือนจะดี แต่อ่านแล้วจับใจความอะไรไม่ได้เลย ไม่เข้ากับสถานการณ์ของเรื่อง บางเรื่องมีภาษาแชตที่งงมาก ๆ ไม่ได้เข้ากับเรื่องหรือสื่อคนละทิศทางกับสิ่งที่คนเขียนต้องการสื่อเลย ซึ่งเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแบบนั้น แน่นอน โอไม่รู้เรื่องเกม โอบอกไม่ได้ว่าการขยายความ รวมถึงการนำเสนอเรื่องเกมและทิศทางมันถูกต้องหรือไม่ อันนี้โอตอบไม่ได้้ อันนี้เป็นความเห็นของโอนะ แนะนำว่าลองอ่านตัวอย่าง ใน meb หรือ readAwrite ก็ได้ค่ะ อันหลังจะมีตอนมากกว่าตัวอย่างใน meb อีกตอนหรือสองตอนนี่แหละค่ะ ไม่ได้บอกว่าไม่มีอะไรให้ควรแก้ไขนะคะ อะไรที่ยังไม่ดีก็คงต้องปรับปรุุงต่อไป นักอ่านทุกคนก็หวังแหละว่าจะได้อ่านนิยายที่เขารักชอบอย่างมีความสุข
จบที่ ฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับใครนอกจากเป็นพ่อของลูกโง่ Soft อั๊ย
เล่ม 1
เล่ม 2
เล่ม 3
เล่ม 4
|
Friends Blog |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ผู้ติดตามบล็อก : 49 คน [