ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง
Group Blog
 
All Blogs
 
ขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้น

ในขณะที่ท้องเริ่มร้อง ฉันออกเดินมาได้เพียงครึ่งทางเท่านั้น
ฉันไม่ลนลาน เพราะในอกเสื้อยังมีขนมเปี๊ยะอยู่ครึ่งชิ้น
เช้านี้กินเพียงข้าวต้มใส ๆ คาดว่ายังไงเสียต้องหิวแน่ ๆ แม่ให้ขนมเปี๊ยะที่เหลือจากเมื่อวานติดตัวมา กำชับว่าเหลือเพียงขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้นนี้เท่านั้น รอให้หิวจนทนไม่ไหวจริง ๆ แล้วเท่านั้นค่อยเอาออกมากิน หากกินเสียแต่เนิ่น ๆ แล้วเดี๋ยวหิวอีกก็จะจนหนทาง
ยิ่งเดินอากาศยิ่งร้อน ยิ่งเดินขายิ่งเมื่อย ยิ่งเดินท้องยิ่งว่าง พบน้ำในลำธารก็ดื่มจนพุงกาง ในใจคิดว่าคงจะช่วยประทังได้สักพัก แต่ชั่วเดี๋ยวเดียวก็ปล่อยออกมาจนเกลี้ยง “คุณค่าที่เหลือ” สักนิดก็ไม่มี มือคอยจะล้วงเข้าไปในอกเสื้ออยู่นั่น หลายต่อหลายครั้งเกือบจะล้วงเอาห่อผ้าออกมา แต่กลับต้องห้ามใจเอาไว้------หากกินไปก็จะไม่มีอีกแล้ว
เดินไม่ไหวแล้ว นั่งพักที่ข้างทาง พยายามกุมขนมเปี๊ยะในอกเสื้อที่คอยจะเลื่อนออกมานอกเสื้ออยู่เรื่อยไว้ให้แน่น ปลอบมันว่าอดรนทนอีกนิดเดียว รอให้เดินไปถึงภูเขาลูกนั้นเสียก่อน
เดินไป เดินไป เดินขึ้นเนินมาแล้ว
เดินไปอีกสักพัก เดินผ่านป่าไผ่ข้างทางมา
แล้วก็เดินมาอีกระยะหนึ่ง เห็นโขดหินสีเขียวอยู่ข้างหน้า..........
เดินแล้วก็พัก พักแล้วก็เดิน
เดินไม่ไหวแล้ว เดินไม่ไหวแล้วจริง ๆ ควรจะกินขนมเปี๊ยะได้แล้ว
เปิดห่อผ้าออก หยิบขนมเปี๊ยะขึ้นมาจะใส่เข้าปาก แต่แล้วก็ต้องชะงัก แว่วเสียงกำชับของแม่ :เหลือเพียงขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้นนี้เท่านั้น
ใช่แล้ว ขนมเปี๊ยะเพียงครึ่งชิ้นนี้ และชิ้นเล็กด้วย กินเข้าไปเดี๋ยวเดียวก็คงจะหิวอีก แต่สันเขาที่เดินยากลำบากที่สุดยังอยู่ข้างหน้า
ข่มใจกลืนน้ำลายลงคอ สูดดมกลิ่นขนมเปี๊ยะแรง ๆ สักสองสามทีแล้วห่อเก็บยัดเข้าไปในอกเสื้ออย่างเดิม ไม่กล้ากัดกินสักคำ เกรงว่าหากกัดเพียงสักคำคงจะห้ามใจไว้ไม่อยู่
ความจริงหมดเรี่ยวหมดแรงจนก้าวต่อไปไม่ไหวแล้ว แต่ขนมเปี๊ยะที่ยังไม่ได้กินชิ้นนี้กลับเติมพลังให้กับฉัน-----------ท้องยังว่าง แต่กลับมั่นใจ
ขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้นนี้คอยปลอบใจฉันตลอดเวลาว่า :อย่ากลัว อย่าลนลาน
ขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้นนี้คอยให้กำลังใจฉันตลอดเวลาว่า :ยืนหยัดเดินขึ้นหน้าไป
เดิน เดินต่อไปอีก ในที่สุดก็เห็นสันเขาลูกนั้น และแล้วก็เดินมาถึงตีนเขา
ล้วงเอาห่อผ้าออกมา ยัดมันกลับไปใหม่ ไม่ได้ ถ้ากินตอนนี้ ขึ้นไปถึงครึ่งเขาหิวอีกจะทำอย่างไร หมดขบวนท่าแน่ ลุย ฉันมีขนมเปี๊ยะ กลัวอะไร ดูซิว่าจะเดินได้อีกไกลแค่ไหน
เดิน เดิน เดินขึ้นไปอีกหน่อย
เดินอีกสักก้าว อีกสักก้าวค่อยหยิบขนมเปี๊ยะออกมา..........
หนึ่งก้าว...... สองก้าว...... สามก้าว........
ศรีษะหนักอึ้ง มึนงงไปหมด ตัวลอย ๆ ขาแข้งอ่อนระโหยโรยแรง........ขณะที่ฉันหมดเรี่ยวแรงและล้มลงไป ทันใดนั้นพบว่าตัวเองขึ้นมาอยู่บนสันเขาแล้ว
โอ ข้างล่างนั้นก็คือหมู่บ้านที่คุณยายอยู่ ควันไฟในครัวที่ดูอบอุ่นกำลังลอยขึ้น..........
เปิดห่อขนมเปี๊ยะด้วยมือที่สั่นเทา หยิบชิ้นขนมเปี๊ยะเปลือกสีขาวไส้ในสีเหลือง แต่ฉันกลับทำใจไม่ได้ที่จะกินมันเสียแล้ว-------ไม่กลัวว่าหนทางยาวไกลอีกต่อไป
เดินทางข้ามเขามา 50 ลี้ ฉันมีเพียงขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้น---------จนแล้วจนรอดฉันมีขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้น-------
ขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้นนี้ ทำให้ฉันสามารถเดินท้องว่างมาถึงบ้านคุณยายได้
เด็กน้อยวัยสิบสองขวบชูขนมเปี๊ยะครึ่งชิ้นนี้ขึ้นแล้วร่ำไห้
***ความหวังก็เหมือนกับดวงอาทิตย์ ขณะที่เราก้าวเข้าหามัน เงามืดที่เราแบกอยู่จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ความหวังคือความปีติตลอดกาล เปรียบเสมือนมนุษย์ที่มีผืนดิน ที่มีผลผลิตเก็บเกี่ยวทุกๆ ปีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เป็นขุมทรัพย์ที่ไม่มีวันสูญสิ้น
*****




Create Date : 22 สิงหาคม 2554
Last Update : 22 สิงหาคม 2554 8:10:55 น. 0 comments
Counter : 299 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

syrubbocaboro
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add syrubbocaboro's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.