ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง
Group Blog
 
All Blogs
 
เถ้าแก่อ้วนที่กล้ารับผิด

ฝั่งตรงข้ามโรงเรียนมีร้านสะดวกซื้ออยู่ร้านหนึ่ง ขนาดของร้านเล็กกว่าร้านค้าที่อยู่สองข้างหน้าประตูโรงเรียน ระยะทางก็ไกลกว่ากัน อีกทั้งต้องข้ามถนนอีกสายหนึ่งไป แต่ว่า นักเรียนต่างก็ชอบที่จะไปซื้อของที่ร้านนี้
เถ้าแก่เจ้าของร้านเป็นชายวัยประมาณห้าสิบเศษๆ ที่มีอัธยาศัยใจคออ่อนโยน เขาจะยิ้มๆ อยู่ตลอดเวลา ดูท่าทางมีความสุขมาก คู่ชีวิตของเขาก็ช่วยเขาขายของอยู่ในร้านด้วยกัน สองสามีภรรยารักกัน ถ้อยทีถ้อยอาศัย ดูแลร้านค้าแห่งนี้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยดี
มีอยู่วันหนึ่ง เด็กนักเรียนหญิงสองคนจูงมือกันเข้ามาในร้าน พวกเธอดูเหมือนว่าเพิ่งจะออกจากชั่วโมงพละศึกษา เพราะตั้งแต่เดินเข้าร้านมาถึงขณะนี้ พวกเธอยังคงพูดคุยกันถึงครูพละของพวกเธอ
“ แน่นอนทีเดียว เพราะเขาเป็นครูที่รูปหล่อที่สุดของโรงเรียนเราเลยล่ะ ”
“ ก็นั่นนะสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันคงไม่ยอมตากแดดร้อนจ้าขนาดนั้นเพื่อทำกิจกรรมในสนามหรอก ”
ชายเจ้าของร้านกำลังห่อของขวัญให้กับนักเรียนอีกคน เมื่อได้ยินบทสนทนาของเด็กสาวทั้งสองคนก็อดที่จะยิ้ม ๆ ไม่ได้
รอจนเขาจัดการห่อของขวัญเสร็จเรียบร้อยแล้ว ได้ยินเสียงเด็กนักเรียนหญิงคนเดิมถามด้วยความประหลาดใจว่า “ เถ้าแก่ ทำไมไม่มีขนมกรอบไข่เค็มแล้ว ”
“ โอ้ ต้องขอโทษที เมื่อเที่ยงนี้เพิ่งจะขายหมดเกลี้ยง ” เถ้าแก่อ้วนพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนตำหนิตนเอง
“ โอ ช่างบังเอิญเสียจริง หนูชอบกินขนมชนิดนี้มาก ” เด็กนักเรียนหญิงดูท่าทางผิดหวังมาก
“ ทั้งนี้ต้องโทษฉันเอง ความจริงจะให้พวกเขาส่งของมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แต่ฉันบอกวันที่ผิดไป ฉะนั้น พรุ่งนี้ของจึงจะมาถึง ดูสิ ความจำของฉันยิ่งมาก็ยิ่งแย่ลง ” เถ้าแก่อ้วนพูดพลางตบศรีษะตัวเองอย่างรู้สึกเสียใจ
“ ไม่เป็นไรค่ะ พรุ่งนี้หนูค่อยมาซื้อใหม่ก็ได้ค่ะ ” เด็กนักเรียนหญิงพูดอย่างใจกว้าง
“ ที่นี่มีขนมปังช็อคโกแล็ดชนิดใหม่เพิ่งมาถึง หนูดูสิว่าชอบไหม ” เถ้าแก่อ้วนแนะนำขนมปังชนิดใหม่
“ อืม ดูก็ไม่เลวเลยนะ เอาห่อหนึ่งค่ะ ” จากนั้น เด็กนักเรียนหญิงคู่นี้ก็มองดูซ้ายที ขวาที หยิบของมาหลายชิ้น ขณะนี้มีคนอีกหลายคนเดินเข้าร้านมา เถ้าแก่อ้วนดูวุ่นกับการขายของอย่างมีความสุข
ในที่สุด นักเรียนหญิงคู่นี้เลือกของของพวกเธอเสร็จแล้ว พวกเธอพูดคุยกันพลางเดินออกจากร้านไป ลืมไปเสียสนิทว่าจะต้องชำระเงินค่าของ
สองคนเดินมาที่ถนน ยังคงพูดถึงครูพละหนุ่มที่น่าหลงใหล แต่ขณะที่เดินใกล้ถึงหน้าประตูโรงเรียน ทันใดนั้นได้ยินเสียงคนเรียกจากข้างหลัง “ หนู หนู โปรดรอสักครู่ ”
ทั้งคู่หันหลังมา ประหลาดใจที่เห็นเถ้าแก่อ้วนกระหืดกระหอบมุ่งหน้ามาทางพวกเธอ “ ต้องขอโทษด้วย ฉันดูเหมือน ดูเหมือนว่าจะลืมเก็บเงินค่าขนมจากพวกหนู ”
ทั้งคู่ต่างมองหน้ากัน และแล้วก็เข้าใจขึ้นมาได้ในทันที “ จริงสิ พวกเราไม่น่าที่จะลืมจ่ายเงินเลย แย่มากจริง ๆ เถ้าแก่ ต้องขอประทานโทษด้วยค่ะ ” พวกเธอพูดพลางควักเงินออกจากกระเป๋าพลาง รู้สึกเขินอายมาก
“ ฉันต่างหากต้องเป็นฝ่ายขอโทษ ความจริงฉันควรจะเตือนพวกหนู แต่คนเยอะจึงลืมบอก เลยต้องรับกรรมเอง ” เถ้าแก่อ้วนพูดพลางหัวเราะ
นักเรียนหญิงทั้งสองก็หัวเราะเช่นกัน
หลังจากกล่าวอำลากับเถ้าแก่อ้วนแล้ว พวกเธอไม่พูดถึงครูพละอีกต่อไป แต่พูดว่า “ เถ้าแก่คนนี้ใจกว้างจริง ๆ แถมยังใจดีอ่อนโยนมาก มิน่าเล่านักเรียนทั้งหลายจึงชอบมาซื้อของที่ร้านของเขา
***รู้จักยอมรับผิด หาใช่ความอ่อนแอแต่อย่างใด แต่เป็นการใจกว้างให้อภัย เป็นท่วงทำนองอย่างหนึ่ง เป็นเมตตาธรรมอย่างหนึ่ง
*****





Create Date : 06 มิถุนายน 2554
Last Update : 6 มิถุนายน 2554 7:45:43 น. 1 comments
Counter : 222 Pageviews.

 
แวะมาอ่านบล๊อคเพื่อนๆครับ ว่างๆแวะมาทักทายกันบ้างนะครับ หนังสือพิมพ์


โดย: bbandp วันที่: 6 มิถุนายน 2554 เวลา:11:04:31 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

syrubbocaboro
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add syrubbocaboro's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.