จงให้ความสำคัญต่อสิ่งที่ถูกต้อง มากกว่าสิ่งที่ถูกใจ
Group Blog
 
 
มกราคม 2560
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
18 มกราคม 2560
 
All Blogs
 
เส้นทางชีวิต... กว่าจะถึง พันตำรวจเอก ตอนที่ ๑๒





          สะพานนั้นมันช่างยาวจริงๆกว่าจะเดินมาถึงฝั่งที่มันติดอยู่กับดิน
          ที่ตรงนั้นพวกเราต้องปีนเนินเขาขึ้นไปอีก มีขั้นบันไดไต่ขึ้นไปบนเนินนั้นแล้วก็ถึงที่ราบโล่งเป็นลานกว้าง มีเรือนไม้ยาวอยู่สองข้างลานกว้างนั้น
          ตำรวจให้แถวเดินไปทางเรือนไม้ยาวด้านขวามือขึ้นไปบนโรงด้านนั้น
          บนโรงเป็นห้องใหญ่แบ่งเป็นกี่ห้อง ผมไม่รู้ แต่มีฝากั้นเป็นห้องใหญ่ๆ  
          ห้องที่เขาต้อนพวกผมเข้าไปมีเด็กตัวโตๆ นั่งๆ นอนๆ อยู่หลายคน นุ่งกางเกงขาสั้นสีเทาใส่เสื้อแขนสั้นคอกลมสีเดียวกัน
          พวกนั้นหันมามองพวกเราที่เดินเข้าไปใหม่ๆ
          ตรงที่ว่างนั้นมีกองผ้าอยู่หกกอง
          ตำรวจที่พาเราเข้ามาชี้ไปที่กองผ้านั่น
         “เสื้อผ้า... พวกเอ็งจัดการเปลี่ยนใส่เสื้อกางเกงเหมือนไอ้พวกนั้นมัน ” เขาพูด ชี้มือไปที่กองผ้าและชี้ไปที่พวกที่นั่งๆ นอนๆ มองดูพวกเราอยู่นั้น
         “ที่นอนหมอนมุ้ง กองอยู่กับเสื้อผ้า แบ่งที่นอนกันเอาเอง แล้วอยู่ที่นี่ คอยคำสั่ง ว่าจะให้ทำอะไรต่อไป”
        ว่าแล้วเขาก็ออกไปจากห้อง เสียงฝีเท้าห่างออกไป

        พอสิ้นเสียงฝีเท้าไอ้พวกนั้นก็ลุกขึ้น วิ่งเข้ามาหาพวกเรา
         “เอาโว้ย... ต้อนรับมันหน่อย... ”
         ไม่ทันได้ตั้งตัวพวกมันสักสิบกว่าคน ร่วมยี่สิบ เยอะแยะไปหมด ผมไม่ทันนับ ก็เข้ามารุมล้อมพวกผม
          ผมไม่ทราบว่าอะไรต่ออะไรมั่งที่มากระทบผิว ล้มลุกคลุกคลานอยู่กับกองผ้านั่นเอง               ผมถอยออกไปชิดฝาห้องแล้วยกมือไหว้ ก้มหน้านิ่ง
          “กลัวแล้วครับ ” ผมร้องออกมา คู้เข่างอมืออยู่ในท่าไหว้
          “ไอ้นี่มันเล็กเหมือนลูกหมา พอแล้วโว้ย ” เสียงไอ้คนหนึ่งตะโกน แล้วพวกมันก็ผละออกไปจากผม ปรี่เข้าไปหาไอ้พวกที่เหลือนั่นอีกห้าคน
           ผมนอนจมอยู่ข้างฝาที่หลบอยู่นั่นเอง
           พวกมันกลับไปรุมไอ้ห้าคนนั่นจนมองไม่เห็นตัว

           มีเสียงฝีเท้าวิ่งกึงๆมาทางข้างหน้าห้อง
           คนแต่งตัวสีกากีสองคนวิ่งเข้ามาในมือถือตะบองคนละอัน เขาวิ่งเข้าไปในกลุ่มนั้น ฟาดตะบองในมือดะลงไปที่ไอ้พวกที่รุมไอ้ห้าคนนั่นอยู่ วงแตกกระจาย เสียงร้องโอดโอยระงมไปหมด
          คนสีกากีสองคนตามฟาดตะบองไปที่ไอ้พวกนั้นบางคนที่วิ่งหนีไม่ทัน มันกุมหัวหู วิ่งกันพล่านกลับไปที่เก่าที่ต่างคนต่างนอนอยู่
         คนแต่งสีกากีสองคนไม่พูดอะไรยืนมองดูไอ้พวกนั้นอยู่สักครู่ก็เดินออกไป
         พวกผมจึงได้จัดที่อยู่แบ่งที่นอนกัน

         ผมต้องนอนสุดห้องเพราะตัวเล็กที่สุด
         ต่างคนต่างเจ็บระบมไปด้วยกันผมโดนน้อยหน่อย เจ็บน้อยหน่อย
         ผมก็ยังไม่รู้ว่ามันจะไปจบที่ไหน

          จัดที่นอนเสร็จผมก็ล้มตัวลงนอน เอียงหน้าปิดฝ่ามือ น้ำตาผมไหล
           ผมเพิ่งจะรู้ตัวเดี๋ยวนั้นว่าผมจะพึ่งใครไม่ได้อีกแล้ว
           ผมนึกถึงยายผมคงไม่ได้พบยายอีก และก็ไม่รู้ว่า ยายทิ้งผมไปไหน ผมจะต้องอยู่คนเดียวต่อไปนี้
           ผมเริ่มคิดว่าผมจะรักษาตัวอย่างไร ถึงจะรอดจากไอ้พวกนี้มันรังแก
           ผมไม่มีทางที่จะสู้มัน




Create Date : 18 มกราคม 2560
Last Update : 22 มกราคม 2560 3:18:27 น. 0 comments
Counter : 72 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ธารน้อย
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 17 คน [?]




แสดงภาพคุณพ่อ
ส่วนตัว จขบ นี้ เคยทำงานส่งเสริมการขาย และโฆษณา / ประชาสัมพันธ์ และกิจกรรมสังคม มาตลอดชีวิต

ใช้ชีวิตอยู่ที่ Geneva, Switzerland นานถึง 8 ปีกับคุณพ่อ-คุณแม่ ตามที่ทางราชการเชิญให้ไปอยู่ที่นั่น และผ่านการสอบ Bacc. ฝรั่งเศส

แหยมไปเรียนสถาปัตย์ฯ ที่ Grenoble, ฝรั่งเศส ตามที่ชอบ แต่คุณพ่อให้กลับมาเรียนต่อที่กรุงเทพ ฯ

ภาษาไทยอ่อนแอ เลยเข้าทำงานกับสายการบินฝรั่งเศสแทน ได้ท่องเที่ยวมาแล้วหลายประเทศ

เคยได้กระทบไหล่กับผู้นำระดับโลกมาแล้ว สมัยที่ทำงานกับองค์กรต่างประเทศที่เกี่ยวกับ U.N. ที่ New York City

เคยทำงานกับธนาคารใหญ่ของไทยมาด้วย (ไม่ทราบไป ๆ มา ๆ ได้ไง)

และเคยได้ลิ้มรสรับใช้ชาติที่กระทรวงคมนาคม สมัยที่นายเป็นรมว. ที่นั่น (ถูกนายตามตัวให้ไปทำงานหน้าห้องอยู่ 7 เดือน ตามอายุของรัฐบาลชวน 2)

ชีวิตมีหลากรส และโชคดีสุด ๆ ที่ได้นายดีทุกคน ได้เรียนรู้สิ่งดี ๆ จากนายทุกคนมากมาย

มีลูก 2 คนที่ดีมาก ๆ ไม่ทำให้พ่อ-แม่ผิดหวัง แต่คนเราไม่มีอะไรเต็มร้อย ชีวิตคู่กลับเจอมือที่สามอย่างไม่เคยคิดมาก่อน

มีความสุขกับการเรียนรู้การใช้ชีวิตที่เป็นอิสระ มากว่า 15 ปี โดยไม่ต้องเกรงใจคนที่บ้านอีกต่อไป

กว่าจะรู้สึกตัวว่า มัวแต่ปลูกต้นไม้ในแปลงของคนอื่น ก็นานไปหน่อย

กำลังปลูกต้นไม้ในแปลงของตัวเอง เพื่อเก็บเกี่ยวดอกผล พร้อมแบ่งปันให้ผู้ที่เห็นคุณค่า

ตอนนี้มีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น เลยไปค้นเอาบทประพันธ์ของคุณพ่อออกมาปัดฝุ่น แล้วทำ Blog ให้ผู้สนใจในงานเขียนเก่า ๆ ลองอ่านดู

ลองไปอ่านนะคะ แล้ว comment มาบ้าง

ขอบคุณมากค่ะ

ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ ที่นิสัยดี ไม่เห็นแก่ตัว ทุกคนค่ะ

E.Mail: tha.rinee@yahoo.com

ห้ามนำงานประพันธ์โดย พ.ต.อ. พุฒ บูรณสมภพ หรือ 4411 ไปดัดแปลง ลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอสงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
นาฬิกาและปฏิทิน ขอบคุณ คุณ konseo สำหรับนาฬืกานี้
New Comments
Friends' blogs
[Add ธารน้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.