จงให้ความสำคัญต่อสิ่งที่ถูกต้อง มากกว่าสิ่งที่ถูกใจ
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2560
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
25 มิถุนายน 2560
 
All Blogs
 

เส้นทางชีวิต... กว่าจะถึง พันตำรวจเอก ตอนที่ ๑๒๐





การปฏิบัติการไล่พิฆาตของหน่วยนี้ มีอยู่แทบทุกอาทิตย์ เรียกกันว่า ต้องได้ยิงคนร้าย เจ็ดวันครั้ง บางรายคนเดียวก็มี บ้านช่องไม่ค่อยจะได้อยู่ติดกัน ต้องคอยไปมั่วสุมกันที่กองแทบทุกวัน ลูกเมียเขาตัดทิ้งไปแล้ว คอยอ่านเอาทางหนังสือพิมพ์ว่าจะมีใครถูกคนร้ายยิงตายบ้าง

ตอนนั้นที่ตั้งของกองตรวจ ตำรวจนครบาล อยู่บนชั้นสี่ของโรงพักกลาง ซึ่งเป็นโรงพักพลับพลาชัย เดี๋ยวนี้

พวกคนจีนรู้จักคำว่าชั้นสี่ ดี พอเอ่ยถึงชื่อ “ ซี้เล้า ” ก็รู้กัน ไม่จำเป็นไม่ยอมขึ้นไป บนนั้นมีแต่คนตาขวางทั้งนั้น ดีไม่ดีลงมาไม่ได้ แต่ไม่หรอกครับ เขากลัวกันไปอย่างนั้นเอง

รูปของพวกผมมีปรากฏหราอยู่บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับ ส่วนมากเราก็ชวนพวกนักข่าวเขาไปด้วยเวลาไปทำงาน พวกนักข่าวสมัยนั้นจึงสนิทสนมกันดี ไปกับพวกเราก็ต้องได้ภาพได้ข่าวดีๆ ทุกครั้ง

ความที่มีรูปมีข่าวหราอยู่บนหน้าหนึ่งบ่อยๆ นี่เอง วันหนึ่ง พวกเราว่าง ก็คิดจะไปหย่อนใจกันซักวัน คิดกันว่าจะไปดูหนังที่ศาลาเฉลิมกรุง รอบบ่ายสองโมง กินข้าวเสร็จแล้ว ให้ไปพบกันที่นั่นก่อนบ่ายสองโมง ถึงเวลาก็ค่อยๆ ทยอยกันไปทีละคนสองคนเดินเตร่คอยเพื่อนอยู่หน้าโรง ดูหนังแผ่นคอยไปบ้าง คุยกันบ้าง ผู้คนที่จะมาดูหนังเขาก็ซุบซิบกัน แล้วหันมามองพวกเรา แล้วต่างก็กลับกันไปไม่ยอมซื้อตั๋วเข้าดูหนัง คนหนึ่งใจกล้าหน่อย เดินเข้ามาถามว่า

“จะมีอะไรแถวนี้หรือครับ จะมายิงใครอีกครับ ”

พวกเราก็เลยต้องอดดูหนัง พากันกลับดีกว่า เดี๋ยวโรงเขาจะเจ๊ง ทีนี้ก็ต้องมาดูหนังเซ็นเซอร์ เพราะมีเพื่อนอยู่กองเซ็นเซอร์หนังให้เขาบอกมาว่าวันไหนจะเซ็นเซอร์หนังเรื่องอะไร ถ้าดีก็ชวนกันไปดู

เรื่องดูหนังเซ็นเซอร์นี่แหละวันหนึ่ง ผู้กำกับฯ นัดประชุม พอดีวันนั้น มีหนังดีเข้าเซ็นเซอร์ต่างคนต่างก็หนีประชุมไปดู โดยไม่ได้บอกกันคิดว่าเพื่อนคงจะมีเข้าประชุมบ้างหรอก ที่ไหนได้ส่วนมากมาอยู่ในโรงหนังเสียหมด เรื่องนั้นมันสนุก ทุกคนก็อยากดู

พอหนังจบไปเปิด ก็มีเสียงดังมาจากที่นั่งแถวหลังว่า

“เอ้า หนังจบแล้ว ไปประชุมกันเสียทีได้แล้ว ”

เสียงนั้นคือเสียงของผู้กำกับฯเยื้อน ที่แอบเข้ามานั่งดูอยู่ด้วย เมื่อไรก็ไม่รู้นั่นเอง

วันนั้นเป็นการนัดประชุมเรื่องสำคัญ ผู้กำกับฯ เยื้อน ก็ไม่ได้บอกก่อนว่า เป็นเรื่องสำคัญถ้ารู้ก็คงจะไม่เกงาน นึกว่าเป็นการประชุมธรรมดา

วันนั้นเป็นเรื่องที่ต้องออกไปยิงคนอีก เพราะมีข่าวว่า จะมีการปล้นโกดังผ้าที่ถนนทรงวาด และหัวหน้าพวกปล้นเคยเป็นนายทหารบกมาก่อน จะคุมพรรคพวกมาเปิดโกดังผ้าของพ่อค้าใหญ่คนหนึ่งในคืนวันนั้น

ผู้กำกับฯเยื้อน ก็ปรึกษาวางแผนที่จะปราบคนร้ายพวกนี้ให้ราบให้ได้ เป็นการข่มขวัญโจรก๊กอื่นไปด้วย

พวกเราก็ต้องไปดูสถานที่ที่จะเกิดเหตุกัน และวางแผนที่จะวางกำลังไว้ตรงไหน สำรวจตามตรอกซอกมุมตั้งแต่หัวถนนจนถึงที่ตั้งโกดัง หาที่วางปืนไว้แต่ละจุด ดักยิงกันเป็นทอดๆไปพลาดจากจุดหนึ่งก็ต้องไปเจอกับอีกจุดหนึ่ง สำรวจทางหนีทีไล่กันอย่างละเอียดแล้วก็บอกทางท้องที่เขาว่า คืนวันนี้เราจะไปทำงานในท้องที่ของเขา และจะส่งตำรวจคนหนึ่งมาอยู่ที่โรงพักเมื่อจะเริ่มทำงาน แต่จะไม่รบกวนท้องที่

การที่พวกเราทำเช่นนั้นได้ก็เพราะท่านผู้บังคับการตำรวจนครบาลให้อำนาจไว้ เป็นการแบ่งเบาภาระของตำรวจท้องที่ไปในตัวด้วย และอีกประการหนึ่งเข็ดเสียแล้วที่จะเอาพวกที่ไม่รู้ใจ และไม่รู้ทางกันมาร่วมทำงาน





 

Create Date : 25 มิถุนายน 2560
0 comments
Last Update : 25 มิถุนายน 2560 21:59:47 น.
Counter : 18 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ธารน้อย
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 18 คน [?]




แสดงภาพคุณพ่อ
ส่วนตัว จขบ นี้ เคยทำงานส่งเสริมการขาย และโฆษณา / ประชาสัมพันธ์ และกิจกรรมสังคม มาตลอดชีวิต

ใช้ชีวิตอยู่ที่ Geneva, Switzerland นานถึง 8 ปีกับคุณพ่อ-คุณแม่ ตามที่ทางราชการเชิญให้ไปอยู่ที่นั่น และผ่านการสอบ Bacc. ฝรั่งเศส

แหยมไปเรียนสถาปัตย์ฯ ที่ Grenoble, ฝรั่งเศส ตามที่ชอบ แต่คุณพ่อให้กลับมาเรียนต่อที่กรุงเทพ ฯ

ภาษาไทยอ่อนแอ เลยเข้าทำงานกับสายการบินฝรั่งเศสแทน ได้ท่องเที่ยวมาแล้วหลายประเทศ

เคยได้กระทบไหล่กับผู้นำระดับโลกมาแล้ว สมัยที่ทำงานกับองค์กรต่างประเทศที่เกี่ยวกับ U.N. ที่ New York City

เคยทำงานกับธนาคารใหญ่ของไทยมาด้วย (ไม่ทราบไป ๆ มา ๆ ได้ไง)

และเคยได้ลิ้มรสรับใช้ชาติที่กระทรวงคมนาคม สมัยที่นายเป็นรมว. ที่นั่น (ถูกนายตามตัวให้ไปทำงานหน้าห้องอยู่ 7 เดือน ตามอายุของรัฐบาลชวน 2)

ชีวิตมีหลากรส และโชคดีสุด ๆ ที่ได้นายดีทุกคน ได้เรียนรู้สิ่งดี ๆ จากนายทุกคนมากมาย

มีลูก 2 คนที่ดีมาก ๆ ไม่ทำให้พ่อ-แม่ผิดหวัง แต่คนเราไม่มีอะไรเต็มร้อย ชีวิตคู่กลับเจอมือที่สามอย่างไม่เคยคิดมาก่อน

มีความสุขกับการเรียนรู้การใช้ชีวิตที่เป็นอิสระ มากว่า 15 ปี โดยไม่ต้องเกรงใจคนที่บ้านอีกต่อไป

กว่าจะรู้สึกตัวว่า มัวแต่ปลูกต้นไม้ในแปลงของคนอื่น ก็นานไปหน่อย

กำลังปลูกต้นไม้ในแปลงของตัวเอง เพื่อเก็บเกี่ยวดอกผล พร้อมแบ่งปันให้ผู้ที่เห็นคุณค่า

ตอนนี้มีเวลาให้ตัวเองมากขึ้น เลยไปค้นเอาบทประพันธ์ของคุณพ่อออกมาปัดฝุ่น แล้วทำ Blog ให้ผู้สนใจในงานเขียนเก่า ๆ ลองอ่านดู

ลองไปอ่านนะคะ แล้ว comment มาบ้าง

ขอบคุณมากค่ะ

ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ ที่นิสัยดี ไม่เห็นแก่ตัว ทุกคนค่ะ

E.Mail: tha.rinee@yahoo.com


ห้ามนำงานประพันธ์โดย พ.ต.อ. พุฒ บูรณสมภพ หรือ 4411 ไปดัดแปลง ลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต ขอสงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
New Comments
Friends' blogs
[Add ธารน้อย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.