'หัวใจ๋ข้า หัวใจ๋เจ้า ห้อยอยู่เก๊าเดียวกั๋น' *
*คลิกเพื่ออ่านคำแปลเจ้า :)
~ ช่อมะลิลา โดย "แก้วเก้า" ~





ช่อมะลิลา
ผู้เขียน : แก้วเก้า
สนพ.ทรีบีส์ (พิมพ์ครั้งที่ ๒/มี.ค. ๒๕๕๕)
๖๐๐ หน้า ราคา ๔๘๐ บาท


จากเว็บสำนักพิมพ์ :


ความรักสามเส้าของ เจ้าคุณ ปิ่นเมือง และคุณหลวง
ความรักของคนที่เคยรักกัน แต่ก็รู้ว่าไม่อาจจะรักกันได้อีกแล้ว
และไม่อาจลืมกันได้ ทำให้หญิงหนึ่งชายสอง
ต้องตกอยู่ในห้วงทุกข์ไปจนเกือบตลอดทั้งชีวิต






จากบทนำ :


ร่มพฤกษากว้างใหญ่ของตระกูลเก่าแก่ ย่อมแตกกิ่งก้านจำนวนลูกหลานมากมาย
สามารถผลิดอกออกใบงามตาสืบทอดกันมาหลายชั่วคน
มีความเป็นไปได้มาก ว่าความงามน่าชื่นชมเหล่านี้ กิ่งใดกิ่งหนึ่งมักจะมี ‘โครงกระดูก’ ซุกซ่อนอยู่

โครงกระดูกที่ว่า คือเรื่องอื้อฉาวที่เกิดขึ้นกับคนใดคนหนึ่ง รู้กันทั่วในครอบครัว
แต่คนอื่นๆ ไม่อยากพูด ไม่อยากให้คนนอกรู้ ด้วยความอับอายว่าจะถูกติฉินนินทา
หรือด้วยความแค้นเคืองผู้เป็นต้นเหตุ เกินกว่าจะให้อภัย
โครงกระดูกหลายโครงจึงถูกซุกซ่อนอยู่ในเงามืด รอการเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา

ไม่มีใครคิดแตะต้อง หรือแม้แต่จะแก้ไข เพื่อให้เกิดความเข้าใจว่า เรื่องที่ถูกตัดสินว่าผิด
หลายๆ เรื่อง บางทีก็เป็นแค่ค่านิยมในยุคหนึ่งสมัยหนึ่ง
เมื่อล่วงผ่านพ้นสมัยมาแล้ว ก็อาจเป็นเรื่องธรรมดาที่อาจจะเกิดกับใครก็ได้

หรือแม้แต่ว่า ถ้ามองจากมุมอีกมุมหนึ่ง ก็อาจจะมองเห็นบางแง่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ควรแก่ความเห็นใจ มากกว่าตำหนิประณาม






เรื่องย่อ : (ย่อเองแบบสั้น ๆ )

เรื่องเล่าผ่าน ดร.ภูมิไท เลขาธิการหนุ่มใหญ่ ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบการบูรณะตึกโบราณหลังหนึ่ง
เขาแปลกใจที่พบว่าประวัติของเจ้าของตึกค่อนข้างสั้นและห้วน ไม่มีรายละเอียดใด ๆ เกี่ยวกับชีวิตครอบครัวเลย
เขาจึงพยายามสืบค้น และเมื่อได้รายละเอียดเพิ่มเติมมาเพียงเล็กน้อย โดยเฉพาะชื่อและภาพถ่ายของท่านผู้หญิงของท่านเจ้าพระยา
เขาจึงคิดจะนำไปพิมพ์ลงในหนังสือประวัติของท่าน...

นั่นจึงเป็นที่มาของเรื่องราวอันเหลือเชื่อ...เมื่อวิญญาณของท่านผู้หญิงปิ่นเมือง เสมามนตรี
มาปรากฏกายต่อหน้าเขาและขอร้องไม่ให้เขานำชื่อและภาพของเธอพิมพ์ลงในหนังสือประวัติท่านเจ้าคุณ...
เธอให้เหตุผลเพียงว่า...นั่นจะเป็นการทำให้เกียรติยศของท่านเจ้าคุณมัวหมอง

ภูมิไทไม่ได้รู้สึกกลัววิญญาณท่านผู้หญิงสักนิด
เขากลับพยายามรั้งให้เธออยู่เพื่อเล่าเรื่องราวแต่หนหลังให้เขาฟัง
แม้เขาจะรับปากกับเธอว่าเขาจะไม่เผยแพร่เรื่องราวของเธอ แต่เป็นความสนใจใคร่รู้ส่วนตัว

จะด้วยเหตุใดก็ตาม...ท่านผู้หญิงปิ่นเมืองก็ยินยอมมาพบ
และบอกเล่าเรื่องราวความรักสามเส้าอันแสนเศร้าระหว่างเธอกับเจ้าพระยาเสมามนตรีผู้เป็นสามี
กับหลวงพิรัชช์เมธีผู้เป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็กของเธอ ซ้ำยังมีศักดิ์เป็นหลานชายท่านเจ้าคุณอีกด้วย...





หลังอ่าน...
เป็นนิยายพีเรียดแนวพารานอร์มอลนิด ๆ ที่สนุกเร้าใจให้อ่านอย่างจดจ่อ วางไม่ลงเลยทีเดียว
ชอบวิธีดำเนินเรื่องแบบนี้มาก...
เป็นการตัดสลับกันไปมาระหว่างยุคปัจจุบันกับเหตุการณ์ในอดีตได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป
ทำให้ผู้อ่านค่อย ๆ ทำความรู้จักกับตัวละครแต่ละตัวแล้วนึกภาพตาม...
ทั้งได้ทำความเข้าใจถึงภูมิหลัง ทัศนคติและมุมมองต่อชีวิตและความรักของพวกเขา...
มากพอที่จะเข้าใจถึงการกระทำและการตัดสินใจของแต่ละคน...

ส่วนตัวพบว่า...อ่านตอนแรก ๆ รู้สึกขัดเคืองใจนางเอกนิด ๆ (จะพิรี้พิไรเขียนจดหมายไปหาพิรัชทำไม?...)
และรู้สึกไม่พอใจพิรัชที่ทำเหมือนเห็นแก่ตัว ไม่ได้คิดถึงความลำบากใจของผู้หญิงคนที่ตัวเองบอกว่ารักเลย...
ซ้ำตอนหลังยังไปดึงเอาผู้หญิงอีกคนหนึ่งให้เข้ามาพัวพันในปมชีวิตยุ่ง ๆ ที่ตัวเองยังไม่สามารถคลี่คลายได้อีก...

แต่เมื่อมาอ่านทบทวนอีกที...ความรู้สึกก็กลับแปรเปลี่ยน กลับกลายเป็นความเห็นใจ เข้าใจ...
รู้ซึ้งถึงพุทธพจน์ที่ว่า...สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม...

อ่านแล้วอินแบบนี้จริง ๆ ...
เชื่อสนิทว่าคนอย่างท่านเจ้าคุณเสมามนตรี ท่านผู้หญิงปิ่นเมือง และหลวงพิรัชช์เมธี
มีตัวตนอยู่จริงในยุคหนึ่งสมัยหนึ่ง

เรื่องเล่าของเธอเป็นตำนานชีวิต ตำนานแห่งความรักที่อาจจะเกิดขึ้นได้จริงกับใครก็ได้ทั้งนั้น...
เพราะมนุษย์ย่อมมีแกนหลักของชีวิตที่เหมือน ๆ กัน...
นั่นคือมีรัก โลภ โกรธ หลง...เป็นองค์ประกอบสำคัญ...ไม่แตกต่าง

อาจจะแตกต่างก็เพียงวิธีตั้งรับและแก้ไขไม่ให้ผิดทำนองคลองธรรม...
ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับบริบททางวัฒนธรรมและสังคมของแต่ละบุคคล ๆ ไป


อ้อ...ตอนท้าย ๆ มีสะดุดนิดหนึ่ง เกี่ยวกับเงื่อนเวลา (ตรงนี้อาจจะสปอยล์)...

ถึงแม้ผู้เขียนจะไม่ได้บอกตรง ๆ ว่า ผู้เล่า(ดร.ภูมิไท )อาจจะเป็นท่านเจ้าคุณเสมามนตรีในชาติก่อน
ถึงได้รู้สึกผูกพันและเป็นผู้ช่วยคลี่คลายปมในใจคุณหญิงปิ่นเมืองให้ล่วงรู้ถึงความคิดของท่านเจ้าคุณในที่สุดได้...
แต่จากคำพูดของคุณภูมิไททำให้เราคิดไปเช่นนั้น...
แต่ดูจากเงื่อนเวลาแล้วดูเหมือนจะไม่น่าเป็นไปได้...ดร.ภูมิไทปัจจุบันอายุห้าสิบเศษ ๆ ...
แต่คุณชฎาวรรณบอกว่าท่านเจ้าคุณเสียชีวิตหลังจากเธอเข้าทำงานใหม่ ๆ ...(ซึ่งตอนนั้นเธอน่าจะอายุยี่สิบต้น ๆ และปัจจุบันเธออายุเกือบ ๗๐ ปี)
นั่นก็หมายความว่า...ท่านเสียชีวิตเมื่อประมาณสี่สิบกว่าปีก่อนเท่านั้นเอง จึงไม่น่าจะกลายมาเป็นดร.ภูมิไทในชาตินี้ได้
เอ...หรืออิฉันเข้าใจผิดไปเอง...?


อย่างไรก็ดี...ท้ายที่สุดแล้วโศกนาฏกรรมแห่งรักของชายสองหญิงหนึ่งจะลงเอยอย่างไร...

ต้องชวนให้ไปอ่านกันเอาเองแล้วล่ะค่ะ...
ส่วนตัวยกให้เป็นนิยายในดวงใจแห่งปีไปเรียบร้อย...













Create Date : 19 เมษายน 2555
Last Update : 19 เมษายน 2555 23:00:06 น. 10 comments
Counter : 4369 Pageviews.

 
อรุณสวัสดิ์ครับพี่แม่ไก่

วันก่อนผมเกิดความรู้สึกว่าอยากลองเขียนนิยายดูบ้างครับ
แต่ยังไ่ม่ไ่ด้เริ่มต้นเขียนนะครับพี่แม่ไ่ก่
แค่คิดว่าอยากจะลองเขียนดูเท่านั้นเองครับ








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 20 เมษายน 2555 เวลา:5:37:29 น.  

 
คุณแม่ไก่รีวิวไว้น่าอ่านมากเลยค่ะ


โดย: เหมือนพระจันทร์ วันที่: 20 เมษายน 2555 เวลา:11:01:18 น.  

 
อ.มักเขียนแนวนี้โดยอิงเรื่องจริง แต่เล่มนี้ยังไม่ได้อ่านน่ะค่ะ


โดย: พุดน้ำบุศย์ IP: 202.80.245.75 วันที่: 20 เมษายน 2555 เวลา:13:25:16 น.  

 
ผมคิดเล่นๆไว้ว่าอยากจะเขียนนิยายรักสัก 3 เรื่องครับพี่แม่ไก่
จะเขียนเป็นซีรี่ย์เลย
ตอนนี้ิคดชื่อเริื่องได้แล้ว
แต่ยังไม่ไ่ด้คิดพล็อตอะไรเลยครับ 555


โดย: กะว่าก๋า วันที่: 20 เมษายน 2555 เวลา:21:20:34 น.  

 
อืม ตอนอ่านไม่ได้นึกเรื่องเวลาเลยค่ะ ประเด็นของคุณแม่ไก่น่าคิดแฮะ...ต้องขอกลับไปดูใหม่ละ...


โดย: Serverlus วันที่: 20 เมษายน 2555 เวลา:22:13:38 น.  

 
เล่มนี้น่าอ่านมากมายเลยค่ะ แต่...ยังไม่ได้ซื้อหามาอ่านสักที


โดย: หวานเย็นผสมโซดา วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:22:11:05 น.  

 
ยังคงเป็นงานเขียนที่น่าอ่านและน่าติดตามเช่นเคย
แต่ก็ ...ยังไม่ได้หามาอ่านเลยค่ะ


โดย: นัทธ์ วันที่: 22 เมษายน 2555 เวลา:13:12:07 น.  

 
สืบเนื่องจากเรื่องเงื่อนเวลา
ผมว่านี่ไงจุดที่อาจจะทำให้ ดร.ภูมิไท ไม่ใช่ท่านเจ้าคุณก็ได้ เพราะผู้เขียนก็ไม่ได้บอกไปโต้งๆ ว่า ดร.ภูมิไทกลับมาเกิดจริงๆ
เป็นเสน่ห์ของการทิ้งไว้ให้คิดจริงๆ นะเนี่ย
ชอบเหมือนกันเลย ชอบปกนี้ด้วย คลาสสิกดีอะ


โดย: Boyne Byron วันที่: 22 เมษายน 2555 เวลา:14:07:16 น.  

 
เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ชอบผู้ชายในเรื่องเลย โดยเฉพาะพิรัช พ่อของคุณหญิงปิ่นเมือง และเจ้าคุณ

พอเป็นเรื่องขึ้นมา กลายเป็นคุณหญิงต้องรับโทษหนักอยู่คนเดียวเท่านั้น ทั้งที่ถ้าทำผิดจริง พิรัชก็น่าจะโดนมากที่สุด

คุณหญิงวินิตาเขียนได้สนุก ปกติ เรามักอ่านนิยายของคุณหญิงมากกว่าหนึ่งรอบ แต่เรื่องนี้เราอ่านรอบเดียวแล้วเก็บ แค้นแทนคุณหญิง อินจัดไปหน่อย อิ อิ อิ



โดย: ข้าวปั้น IP: 122.111.2.28 วันที่: 11 พฤษภาคม 2555 เวลา:1:53:19 น.  

 
ยังไม่ได้อ่านเลย น่าสนใจมากต้องหามาอ่านซะแล้ว


โดย: nat IP: 203.146.150.142 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2555 เวลา:15:53:35 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

แม่ไก่
Location :
ลำปาง Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 184 คน [?]




**หลังไมค์เจ้า**





Cute Clock Click!



เออสิ,มาอยู่ใยในโลกกว้าง
เฉกชลคว้างมาเมื่อไรไม่นึกฝัน
ยามจากไปก็เหมือนลมรำพัน
โบกกระชั้นสู่หนไหนไม่รู้เลย


รุไบยาต ~ โอมาร์ คัยยัม
สุริยฉัตร ชัยมงคล : แปล




Latest Blogs

~ท่านหญิงในกระจก/แสงเพลิง ~

~เพชรรากษส/อลินา ~

~มนตร์ทศทิศ/ราตรี อธิษฐาน ~

~เมื่อหอยทากมีรัก 1-2/"ติงโม่"เขียน/พันมัย แปล ~

~ให้รักระบายใจ/"ณกันต์"เขียน ~

~ผมกลายเป็นแมว/Abandoned/Paul Gallico เขียน(ภูธนิน แปล) ~

~พ่อค้าซ่อนกลรัก & หมอปีศาจแสนรัก/"หูเตี๋ย" เขียน(Wisnu แปล) ~

~อาจารย์ยอดรัก/"หูเตี๋ย" เขียน(Wisnu แปล) ~

~จอมโจรพยศรัก/"หูเตี๋ย" เขียน(Wisnu แปล) ~


สารบัญหนังสือ: รวมลิงก์หนังสือที่รีวิวในบล็อก # ๑ + ๒



Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add แม่ไก่'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.