คนละฟากฟ้า - บทที่ 13






เย็นวันศุกร์พราวพรายเลิกงานกลับถึงบ้านก่อนสุนิสา อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ลงนอนซมอยู่บนเก้าอี้ยาวในห้องเอนกประสงค์  รู้สึกเบื่อหน่ายชีวิตเป็นกำลัง ปกติเย็นวันศุกร์สุนิสาจะกลับถึงที่พักเร็วกว่านี้ เพื่อเตรียมเสื้อผ้ารอพันตรีอรรณพมารับไปค้างคืนด้วยกันที่บ้านพักในค่ายทหาร นี่ก็ใกล้ 18.00 นาฬิกาแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แวว พราวพรายซื้ออาหารเย็นสำหรับตัวเองมาแล้ว  แต่วางดายไว้บนโต๊ะเพราะไม่รู้สึกหิวเลย 

หญิงสาวทอดถอนใจเมื่อนึกถึงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ที่จะต้องเหงาหงอยอยู่คนเดียวในบ้านเช่าหลังน้อยนี้ จะหวังพึ่งอมราก็คงยาก เพราะเธอผู้นั้นก็มีผู้กองชลธิศประกบติดอยู่ตลอดเวลา  ช่วงนี้เขาออกจากกองร้อยที่เขมราฐ มาเข้าประชุมที่กองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดน เขาคงจะอยู่ในจังหวัดอุบลฯนี้อีกสามสี่วัน ซึ่งแน่นอนว่าอมราจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับเขา


พราวพรายนึกถึงเพื่อนทั้งสองอย่างอิจฉานิดๆ ใครๆเขาก็มีแฟนมาเอาอกเอาใจพาไปไหนมาไหน แล้วเธอเป็นอย่างไรจึงไม่มีใครมาพาไปกินข้าวฟังเพลงบ้าง ความจริงน่าจะหาแฟนสักคนได้แล้ว ใครก็ได้ที่ไม่จำเป็นต้องหล่อรวย ขอให้พูดกันรู้เรื่อง ไม่เรื่องมาก  ต่างคนต่างมีอิสระ ไม่ผูกขาดเวลาของกันและกัน ไม่เป็นเจ้าเข้าเจ้าของกัน  เธอไม่คิดจะเลือกมากนักหรอกเพราะไม่คิดจะจริงจังกับใครอยู่แล้ว เพียงแต่อยากมีคู่ควงสักคนพอไม่ให้น้อยหน้าเพื่อนๆก็พอแล้ว เบื่อขี้หน้ากันเมื่อไหร่ก็ต่างคนต่างไป ไม่มีอะไรผูกมัดกัน หญิงสาวตั้งใจว่าจะยังไม่ตกลงเป็นแฟนกับใครหรือรักใครจริงจัง เพิ่งหลุดออกมาจากอำนาจของมารดาได้ไม่นาน ทำไมจะต้องรีบหาผู้ปกครองคนใหม่มาชี้โน่นสั่งนี่อีก


เสียงประตูหน้าบ้านเปิดแล้วปิด พราวพรายผงกหน้าขึ้นมอง สุนิสานั่นเอง พอเห็นเพื่อน หญิงสาวผู้นั้นก็ร้องบอกอย่างกระหืดกระหอบ  

“พราว แต่งตัวเร็ว ไปกินข้าวข้างนอกกัน”

 “อ้าว..แอ๋วไม่ไปกินกับพี่ณพหรอกหรือ แล้วคืนนี้...”

พราวพรายพูดยังไม่ทันจบ อีกฝ่ายซึ่งกำลังเดินแกมวิ่งจะเข้าไปในห้องส่วนตัว หันมาอธิบายว่า  “พี่ณพจะเลี้ยงข้าวเย็น ให้ชวนเธอด้วย ไปด้วยกันนะ อาจจะไปเต้นรำฟังเพลงกันต่อ ขากลับจะแวะมาส่งที่บ้าน”

“เหรอหญิงสาวนิ่งนึกถึงเพื่อนอีกคนหนึ่ง  “แพตตี้ล่ะ ไม่ได้ชวนเขาด้วยหรือ”

“พี่ณพโทร.ไปชวนแล้ว ชวนพี่บ็อบด้วย เร็วเถอะพราว รีบอาบน้ำแต่งตัวเถอะ อีกยี่สิบนาทีพี่ณพจะมารับ”

“ฉันอาบน้ำแล้วละ แต่คงไม่ไปหรอก พวกเธอไปกันเองเถอะ” 


พราวพรายบอกด้วยเสียงอ่อยๆ ตอนแรกเธอนึกดีใจที่จะได้ออกไปสนุกข้างนอก เพราะกำลังเซ็งชีวิตอยู่พอดี แต่พอรู้ว่าเขาจะไปกันครบคู่เธอก็ไม่นึกอยากไปขึ้นมาทันที คิดเหมือนทุกครั้งว่าจะไปทำไม ถ้าจะต้องเป็นส่วนเกินให้คนอื่นเขาต้องมานั่งห่วง


สุนิสาซึ่งเปิดประตูห้องส่วนตัวกำลังจะเข้าไปอยู่แล้ว หยุดชะงักหันมามองเพื่อนอย่างเข้าใจ  รู้อยู่แล้วว่าพราวพรายจะต้องมีปฏิกิริยาเช่นนี้ทุกครั้ง แต่พันตรีอรรณพบอกเธอไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะแก้ปัญหานี้เอง


“ไปเถอะ พราว ไม่ต้องห่วงว่าเราจะปล่อยให้เธอไปนั่งหง่าวหมดสนุกหรอก เราจะไปวิมานทองกันต่อ พี่ณพเลยชวนเพื่อนไปด้วยอีกคน จะได้ครบคู่เต้นรำ”

 “พี่ณพจะชวนเพื่อนคนไหนเหรอ” 

อรรณพเคยแนะนำเพื่อนนายทหารรุ่นน้องของเขา ให้เธอรู้จักสองสามคนแล้ว แต่พรายพราวไม่นึกสนใจเลยสักคน

สุนิสาส่ายหน้า  “เขาไม่ได้บอก ไปสนุกด้วยกันเถอะน่า ไม่อยากทิ้งพราวให้นั่งเหงาอยู่คนเดียว ถ้าอาบน้ำแล้วก็ไปแต่งตัวสิ เราต้องรีบอาบน้ำก่อนละ เดี๋ยวจะแต่งตัวไม่ทัน พี่ณพยิ่งไม่ชอบรออยู่ด้วย”

แต่พราวพรายยังมีคำถาม  “พี่ณพคิดจะจับคู่ให้ฉันอีกหรือไง บอกก่อนนะ ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาเจ้ากี้เจ้าการหาแฟนให้”


“โธ่เอ๊ย ใครเขาจะกล้าหาแฟนให้เธออีก เขาพาใครมาแนะนำให้ก็ไม่เล่นด้วยสักคน เอาน่า..แค่คู่เต้นรำเท่านั้น อย่าคิดมาก ไหนว่าจะเปลี่ยนตัวเอง จะเปิดใจมองผู้ชายคนอื่นบ้างไง พอเอาเข้าจริงก็เหลว”  สุนิสาค่อนขอดอย่างหมั่นไส้เล็กๆ  “กล้าๆหน่อย กะอีแค่ไปรู้จักผู้ชายอีกสักคนจะเป็นไรไป ชอบก็คบกันต่อ ไม่ชอบก็พบกันแค่คืนนี้ กินข้าวเต้นรำเสร็จก็กลับบ้าน”


พอเห็นพราวพรายยังทำหน้าเบื่อโลกอยู่เหมือนเดิม สุนิสาก็ยักไหล่ บอกเพื่อนก่อนหายตัวเข้าไปในห้องน้ำว่า  “ตามใจแล้วกัน ขี้เกียจพูดแล้ว ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป อยู่กับโลกของความฝัน ที่มีแต่นายวิชชาคนเดียวไปเถอะ”

 แต่เมื่อสุนิสาแต่งตัวเสร็จเดินออกมานอกห้อง ก็เห็นพราวพรายแต่งตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว

“ดีแล้วละพราว ดีกว่ามานั่งเงกอยู่คนเดียว”  มองสำรวจเพื่อนทั่วตัวอย่างสงสัย“จะไปชุดนี้น่ะหรือ ทำไมไม่นุ่งกระโปรง”

พราวพรายก้มลงมองตัวเอง ที่อยู่ในกางเกงยีนส์และเสื้อเชิร์ตสีเหลืองเปลือกมะนาวเนื้อหนาตัวหลวมยาว พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก 

“ทำไม? ไม่เห็นเป็นไงเลย นุ่งกางเกงดีแล้วละ ฉันไม่ค่อยชอบนุ่งกระโปรง แอ๋วก็รู้ไม่ใช่หรือ”

“ก็ไม่ได้ว่าไม่ดี เพียงแต่อยากให้สวยเป็นพิเศษสักหน่อยเท่านั้น”  พอเห็นหน้าตาที่มีแต่แป้งบางๆของอีกฝ่าย สุนิสาก็อดบ่นต่อไม่ได้  “ทำไมไม่แต่งหน้าทาปากเสียหน่อยล่ะ ซีดเซียวยังกับคนอกหักไม่มีผิด”

“เหรอ?” 

หญิงสาวหยิบกระจกบานเล็กๆในกระเป๋าถือ ออกมาส่องดูหน้าตาตัวเอง ชักจะเห็นด้วยว่าซีดเซียวไปหน่อย ปกติเวลาไปทำงานเธอแต่งหน้าแต่งตาครบเครื่อง ราวกับจะชดเชยกับข้อห้ามต่างๆนานาของมารดา

 “แต่งอีกสักหน่อยเถอะน่า” สุนิสาคะยั้นคยอ  “ไม่งั้นดูหน้าตาแปลกๆ”

ในที่สุดพราวพรายก็ต้องกลับเข้าห้องไปโปะเครื่องสำอางลงบนใบหน้า ตอนนี้คิ้วของเธอดำเข้ม ปากแดงไม่แพ้สุนิสา ทั้งๆที่หน้าตาของเธอไม่จำเป็นต้องโปะเสียขนาดนั้น


คืนนี้สุนิสาแต่งหน้าเต็มที่ เติมคิ้วบางๆจนดำ ทาลิปสติกสีสด เธออยู่ในชุดแซคเข้ารูปน้อยๆสีแดงเข้ม ปกติหญิงสาวคนนี้ไม่ค่อยจะสวมกางเกง โดยให้เหตุผลว่าตัวเธอทั้งผอมทั้งเตี้ย ผมบ็อบสั้นๆและกางเกงยีนส์รัดๆ  ยิ่งทำให้เหมือนเด็กผู้ชายมากกว่าหญิงสาวอายุ 22 ปี มากขึ้นไปอีก มีหลายครั้งที่พราวพรายอดนึกสงสัยไม่ได้ ว่าผู้ชายรูปหล่อเจ้าเสน่ห์หูตาแพรวพราวอย่างพันตรีอรรณพ มาหลงใหลติดใจอะไรในตัวเพื่อนเธอ ซึ่งหน้าตาธรรมดา รูปร่างหรือก็ตรงๆทื่อๆ เหมือนเด็กผู้ชาย เหมือนที่เจ้าตัวค่อนขอดตัวเอง 

นานมาแล้วอมรา ซึ่งเคยเห็นภรรยาของนายทหารคนนั้น ถามสุนิสา ตรงๆว่า “ความจริงเมียพี่ณพเขาก็ออกสวย  ขาวผ่องเซ็กซี่ออกอย่างนั้น แต่ทำไมพี่ณพเขาถึงทำท่าเหมือนรักเธอมากกว่าล่ะ”


แล้วคำตอบทีเล่นทีจริงแกมด้วยสีหน้าลับลมคมนัยของสุนิสาที่ว่า  ‘ของอย่างนี้มันอยู่ที่เทคนิคนะเพื่อน’  ก็ทำให้สองสาวนิ่งอึ้ง  แม้จะไม่เข้าใจความหมายชัดเจน แต่ก็ไม่กล้าซักไซ้ต่อ เพราะถึงอย่างไรตอนนั้นทั้งอมราและโดยเฉพาะอย่างยิ่งพราวพราย ต่างก็ยังไม่มีประสบการณ์ล้ำหน้าเหมือนสุนิสา


เมื่ออรรณพขับรถพาสองสาวไปถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งริมแม่น้ำมูลที่นัดกันเอาไว้  ก็พบว่าอมราและชลธิศมาถึงก่อนแล้ว ฝ่ายชายดื่มเหล้าไปสองสามแก้วแล้วด้วยซ้ำ พันตรีทหารบกนั่งลงใกล้กับร้อยตำรวจเอกจากชายแดน สุนิสานั่งต่อจากอมรา ซึ่งวันนี้แต่งตัวสวยเป็นพิเศษในชุดมิดี้สีดำลายทอง ปล่อยผมยาวลงมาเคลียบ่า ส่วนพราวพรายก็นั่งติดกับสุนิสา


สุนิสาเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อไม่เห็นเพื่อนที่อรรณพบอกว่าชวนมาด้วยก็ถามว่า  “พี่ณพคะ ไหนว่านัดเพื่อนมาด้วย ยังไม่เห็นมีใครสักคน”

อรรณพซึ่งเพิ่งยกแก้วเหล้าขึ้นจิบยักคิ้วก่อนจะเฉลยว่า  “เดี๋ยวก็มา มันบอกไว้แล้วว่าจะมาสายหน่อย มีประชุม”

“พี่ณพชวนเพื่อนคนไหนมาคะ”  อมราถามบ้าง  เพราะเธอเองก็รู้จักเพื่อนของเขาหลายคน

อรรณพยักคิ้วกับชลธิศอย่างรู้กัน  “อย่าใจร้อน เดี๋ยวก็รู้เอง”

พราวพรายถามอมราว่า  “ทำไมแพตตี้ไม่ชวนพี่จันทน์มาด้วยล่ะ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว  ตั้งแต่กลับจากโขงเจียม”

“ไม่อยู่ เขาไปทำธุระให้เตี่ยเขาที่กรุงเทพฯ อีกหลายวันกว่าจะกลับ” 

อมราและสุนิสาต่างก็จิบเบียร์ที่คู่ควงรินให้ เมื่อไม่เห็นหญิงสาวอีกคนดื่มอะไรนอกจาก น้ำเปล่าที่วางอยู่ตรงหน้า อรรณพก็โวยวายออกมา 

“คุณพราว เอาเบียร์สักหน่อยนะ จะได้สนุกกันเต็มที่” ว่าแล้วก็กุลีกุจอรินเบียร์ใส่แก้วทรงสูงส่งให้พราวพราย


อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากอาหารและกับแกล้มเหล้าหลายอย่างถูกนำมาวางจนเต็มโต๊ะ  และหนุ่มสาวทั้งหมดดื่มเหล้าและเบียร์จนหน้าแดงไปตามๆกันแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวในชุดกางเกงยีนส์และเสื้อยืดสีขาวก็พาตัว เข้ามาสมทบ คนที่นั่งอยู่ก่อนต่างก็ส่งเสียงทักทายเขากันเซ็งแซ่  ยกเว้นพราวพรายที่ชักสีหน้าขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงคำพูดน่าเกลียดของเขา คืนที่ไปส่งเธอที่บ้านเช่าหลังกลับจากเขมราฐ


 วันนี้นิคดูแปลกไปในสายตาของพราวพราย อาจจะเป็นสีหน้าที่ไม่เคร่งเครียด เหมือนที่เคยเห็นอยู่เป็นประจำก็ได้  เขาทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง แม้แต่เธอเขาก็ก้มศีรษะให้ พร้อมกับทักทายตามธรรมเนียมตะวันตก 

“ไฮ!”

พราวพรายเริ่มอึดอัด ทันทีที่ชายหนุ่มผู้นั้นนั่งลงบนเก้าอี้ติดกับเธอ แต่จะแสดงอะไรออกมาก็ไม่ได้ เพราะเป็นเก้าอี้ตัวเดียวที่เหลืออยู่ เธอทำได้เพียงอย่างเดียวในตอนนั้น คือทำเป็นหันไปพูดคุยกับสุนิสา ขณะเดียวกันอรรณพก็ผสมเหล้าส่งให้นิค ชายหนุ่มทั้งสามพูดคุยกันเป็นภาษาอังกฤษบ้าง ภาษาไทยบ้าง ที่พราวพรายมารู้จากสุนิสาภายหลังว่าเขาคนนั้นฟังรู้เรื่อง แม้จะไม่มากนัก  พราวพรายสังเกตว่านิคพูดคุยกับเพื่อนทั้งสองของเธออย่างสนิทสนม แต่ไม่ได้พูดอะไรกับเธอเลย เธอรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องพูดกับเขา ตอนนี้หญิงสาวกำลังคิดว่าทำไมอรรณพซึ่งมีเพื่อนนายทหารอีกมากมาย ถึงเจาะจงชวนผู้ชายคนนี้มาคล้ายๆ เป็นคู่เดทกลายๆของเธอ นึกหรือว่าเธอจะอยากออกไปจับคู่เต้นรำกับเจ้าฝรั่งขี้เก๊กคนนี้ เมินเสียเถิด ยอมนั่งเป็นดอกไม้ประดับฝาเสียยังจะดีกว่า


ตอนนี้พราวพรายนึกอยากกลับบ้านขึ้นมาแล้ว เพราะกลัวว่าจะต้องตามพรรคพวกไปวิมานทองหลังจากนี้ พยายามนึกหาข้ออ้างที่จะปลีกตัวกลับบ้าน แต่เมื่อยังคิดไม่ออก เธอก็เลยตั้งหน้าตั้งตาดื่มเหล้าผสมโซดา ที่ไม่รู้ว่าอรรณพเปลี่ยนจากเบียร์มาเป็นเหล้าบางๆให้ตั้งแต่เมื่อไหร่  เพราะไม่ได้มองเขาเลย พราวพรายจึงไม่เห็นว่านิคชำเลืองดูเธอหลายครั้ง เมื่อเห็นปริมาณเหล้าที่เธอดื่มเข้าไป


ประมาณยี่สิบเอ็ดนาฬิกา  คณะของอรรณพก็ย้ายออกจากห้องอาหารแห่งนั้นไปที่บาร์วิมานทอง ซึ่งขณะนั้นคับคั่งไปด้วยผู้คนที่เข้ามาหาความสำราญ บนฟลอร์เต้นรำแน่นขนัดไปด้วยนักดิ้น  ดนตรีก็กำลังบรรเลงเพลงทั้งไทยและสากลในจังหวะมันๆที่แผดสนั่น ทุกคนดิ้นกันอย่างสุดชีวิตราวกับจะเหวี่ยงความทุกข์ หรือภาระหน้าที่การงาน ที่คร่ำเคร่งกันมาตลอดสัปดาห์ให้หลุดกระเด็นไปชั่วคราว เพื่อเตรียมพลังไว้รับมือกับงานหนักในสัปดาห์ต่อไป


หนุ่มสาวทั้งหกคนได้ที่นั่งตรงมุมในสุดของบาร์ ซึ่งเป็นเก้าอี้นวมยาวต่อกันเป็นรูปตัวแอล  คราวนี้พรายพราวไม่รอช้า รีบเดินลิ่วเข้าไปนั่งตรงมุมสุด ไม่ลืมดึงมือสุนิสาให้ตามไปนั่งติดกับเธอ ซึ่งฝ่ายนั้นก็ลากข้อมือผู้พันอรรณพของเธอตามหลังไปด้วย โดยมีอมรานั่งถัดจากอรรณพ เมื่อชลธีศลงนั่งติดกับอมรา นิคซึ่งเดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ก็ต้องนั่งริมสุดตรงข้ามกับพราวพราย  แต่ก็เยื้องห่างออกไปตามลักษณะของเก้าอี้


เหล้าขวดใหญ่พร้อมกับแกล้มถูกสั่งมาอีก พวกผู้ชายเริ่มดื่มกันต่อ อมราและสุนิสาดื่มเบียร์กันอีกคนละแก้วสองแก้ว แล้วก็ออกไปเต้นรำกับคู่ของตัว ทิ้งพราวพรายกับนิคไว้ตามลำพัง  ชายหนุ่มผู้นั้นนั่งดื่มเหล้าเงียบๆ  มองฝ่าความสลัวออกไปที่ฟลอร์เต้นรำ ที่มีไฟสลับสีสว่างวาบๆตามจังหวะดนตรี พราวพรายซึ่งกลัวว่าเขาจะชวนออกไปเต้นรำ  รีบยกแก้วเหล้าที่อรรณพเพิ่งเติมให้ใหม่ก่อนออกไปดิ้น ขึ้นดื่มต่อไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่รู้สึกเมาจนเกือบจะหลับอยู่แล้ว


 นิคซึ่งคงจะรู้ว่าเธอเมาหรือใกล้จะเมาแล้ว  ถามพราวพรายว่า  “คุณอยากเต้นรำหรือเปล่า


 ทันทีที่ได้ยินคำถามของเขา หญิงสาวก็รีบสั่นหน้าปฏิเสธ ไม่รู้หรอกว่าที่นิคชวนออกไปเต้นรำ ก็เพราะคิดว่าถ้าได้ออกไปเต้นรำ หรือที่ถูกคือดิ้นออกกำลังเสียบ้าง เธออาจจะสร่างเมาลงไปได้บ้าง เพราะอย่างน้อยก็จะมีเหงื่อออก และเหตุผลอีกข้อคือเขารู้ว่าโดยมารยาท ผู้ชายควรจะชวนผู้หญิงที่เหลือนั่งเฝ้าโต๊ะอยู่คนเดียวออกไปเต้นรำ เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกเก้อเขินเหมือนไม่มีใครสนใจใยดี


เมื่อเธอปฏิเสธเขาก็เลยนั่งดื่มเหล้าต่อไปอย่างโล่งใจ ไม่คิดจะสนใจเธออีกเลย พราวพรายไม่รู้ว่านิคกำลังนึกในใจว่ายายบ้านี่เป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะ อยู่ๆก็มาทำหน้าบึ้งหน้างอราวกับโกรธใครมาสักร้อยปี แล้วยังทำเก่งดื่มเหล้าเข้าไปตั้งไม่รู้กี่แก้วต่อกี่แก้ว ที่ชวนออกไปเต้นรำก็ไม่ได้อยากชวนนักหรอก ทำไปตามมารยาทเท่านั้น หรือว่ายายนี่แกจะอกหักอีกแล้ว เขายังจำครั้งที่ต้องอุ้มเจ้าหล่อนไปส่งถึงเตียง ที่แฟนของอรรณพบอกเขาว่าเจ้าหล่อนเมาเพราะมีปัญหาส่วนตัว ก็คงจะอกหักนั่นแหละ สมควรที่จะอกหักแล้วละ สวยก็ไม่สวย แต่งหน้าแต่งตาเสียอย่างกับพวกผู้หญิงนั่งชั่วโมง ทำงานก็ชุ่ย  แถมยังพูดจาแย่อีกด้วย  ชายหนุ่มยังไม่ลืมหรอก แต่ละครั้งที่เจ้าหล่อนปะทะคารมกับเขานั่นน่ะ ไม่รู้จอห์นทนทำงานอยู่ด้วยได้อย่างไร ลองให้เขาเป็นจอห์นหน่อยเถิด คงได้ไล่ยายบ้านี่ออกไปเสียนานแล้ว


ในที่สุดการจับคู่แยกทางก็เริ่มเกิดขึ้นหลังเที่ยงคืน คู่แรกคือชลธิศกับอมราขอตัวกลับก่อน ขณะที่พราวพรายขอตัวไปเข้าห้องน้ำ อรรณพก็แอบกระซิบกระซาบกับนิคโดยไม่ให้สุนิสาได้ยิน


“เฮ้ นิค ผมกับแฟนขอตัวกลับก่อนนะ คุณช่วยส่งยายพราวกลับบ้านหน่อยได้ไหม”

นิคเหลือบมองสุนิสา ซึ่งกำลังชะเง้อหาพราวพรายอยู่อย่างกังวลเพราะเป็นห่วงเพื่อน   

“ได้สิ เดี๋ยวผมจะไปส่งให้”

 “ไปกันเถอะ แอ๋ว”  อรรณพบอกคนรัก

“อ้าว จะไปแล้วหรือคะ รอพราวก่อนดีกว่าพี่ณพ เดี๋ยวเขาจะคิดว่าเราทิ้งเขา”  สุนิสาแย้ง  รู้สึกไม่สบายใจที่จะทำเหมือนทิ้งเพื่อน

 “ไม่เป็นไรหรอกน่า เดี๋ยวนิคจะไปส่งให้”

 สุนิสาเหลือบมองหน้านิค  นึกในใจว่าพราวพรายจะมิโกรธตายหรือถ้าทุกคนไปกันหมด ปล่อยให้เธออยู่กับผู้ชายคนที่ไม่ชอบหน้า แต่ก็ไม่อยากขัดใจอรรณพ

“ไปเถอะครับ ผมจะช่วยดูแลเพื่อนคุณให้ถึงบ้านโดยปลอดภัย”  นิคบอกยิ้มๆให้สุนิสาสบายใจ

อรรณพกอดบ่าสุนิสาเดินออกไปได้สองสามก้าว ก็เอี้ยวหน้ามาทางนิค แอบชูนิ้วขึ้นสองนิ้วไม่ให้สุนิสาเห็น พร้อมกับหลิ่วตาให้หนุ่มอเมริกัน ก่อนจะเดินออกจากวิมานทองไป นิคเข้าใจสัญญาณของอรรณพ  มันมีความหมายที่ผู้ชายด้วยกันเข้าใจดีว่า  ‘ทางสะดวกแล้ว จัดการได้เลย’


พอขึ้นรถได้และอรรณพขับรถออกจากไปจากลานจอด สุนิสาซึ่งยัง ข้องใจอยู่ก็ถามคนรักว่า  “นิคเนี่ยไว้ใจได้แค่ไหนน่ะ พี่ณพ”

“หมายความว่าไงแต่แล้วเมื่อเข้าใจเขาก็หัวเราะ  “อ๋อ  เรื่องให้ไปส่งยายพราวน่ะเหรอ กลัวนิคจะพาไปทำอะไรใช่ไหมล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ถ้ายายพราวไม่โอเคเสียอย่าง มันก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”

แต่สุนิสายังไม่หายข้องใจ   “นิคเนี่ยนิสัยใจคอจริงๆเป็นยังไงคะ คบได้ไหม

“ก็ดีนี่ เป็นคนเฉยๆ สุภาพกว่าคนอเมริกันทั่วๆไป ค่อนข้างจะเข้าใจคนไทยและคนเอเซีย  เคยมาทำงานในฐานทัพแถวเอเซียอยู่สองสามปี พวกนี้ก่อนจะถูกส่งไปที่ไหนมักจะมีการอบรม ให้รู้วัฒนธรรมประเพณีของประเทศนั้นๆก่อน”  อรรณพขับรถไปอธิบายไป รู้ว่าที่สุนิสาซักไซ้ก็เพราะเป็นห่วงเพื่อน

“อายุสักเท่าไหร่คะ รุ่นราวคราวเดียวกับพี่ณพหรือเปล่า

“อ่อนกว่าพี่สามสี่ปี คงจะสัก 31-32 ”  ปีนี้อรรณพอายุครบ 35 แล้ว

สุนิสานิ่งคิดแล้วถามต่อว่า  “แต่งงานหรือยังคะ

“ไม่รู้สิ พี่ไม่รู้เรื่องครอบครัวมันหรอก”

“อ้าว ทำไมไม่รู้ล่ะคะ พี่กับเขารู้จักกันมานานแล้วไม่ใช่หรือ”

“รู้จักตอนไปฝึกที่ค่ายทหารในสหรัฐฯครั้งแรก หลังจากนั้นก็ไปฝึกด้วยกันที่อื่นใกล้ที่นี่อีกสองสามครั้ง ก็เลยสนิทกันพอควร แต่เรื่องครอบครัวนี่เราไม่เคยคุยกัน พวกฝรั่งเขาถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ค่อยถามกันหรอก”  ชายหนุ่มอธิบาย 

 “แต่แอ๋วก็ยังห่วงพราวอยู่ดี ท่าทางเขาจะเมามาก นิคเองก็ไม่รู้ว่าเมาหรือเปล่า แอ๋วเห็นเขาดื่มไม่น้อยเหมือนกัน”  สุนิสายังกังวลไม่เลิก

เห็นท่าทางของหญิงสาว  อรรณพก็ยื่นมือมาขยี้ผมเธออย่างเอ็นดู 

“อย่าไปสนเรื่องของคนอื่นนักเลย ยายพราวน่ะท่าทางร้ายจะตาย ไปห่วงเขาทำไม แอ๋วรู้ได้ยังไงว่าเขาจะไม่เล่นกับเจ้านิค ทำท่าหงิมๆยังงั้นเถอะ อาจจะเก่งกว่าแอ๋วก็ได้นา” เขาพูดอย่างมีความหมาย

 สุนิสาค้อนอรรณพอย่างไม่สบอารมณ์กับคำพูดทีเล่นทีจริงของเขา

“แหม...พี่ณพ พราวน่ะเป็นเพื่อนที่ดีของแอ๋วนะ เขาไม่เคยคิดร้ายกับใคร ไม่เคยมาวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของแอ๋วกับพี่ณพ ทำไมพี่ว่าเขาเสียๆหายๆแบบนั้นล่ะคะ”

“พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ แต่ถ้ายายพราวจะมีอะไรกับนิค พี่ก็ว่าเป็นเรื่องธรรมดา สมัยนี้เขาไม่ถือกันแล้วละ สนุกด้วยกัน ไม่มีอะไรผูกพัน ยิ่งฝรั่งมันยิ่งไม่ถือใหญ่ ยายพราวเองก็ทำตัวเละเทะซะขนาดนั้น กินเหล้าจนเมาแประ ควงไอ้พวกฝรั่งหัวเหลืองหัวดำไปทั่วเมือง”อรรณพแก้ตัว 


อรรณพพูดง่ายๆเหมือนผู้ชายทั่วไป ที่เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างหญิงกับชายในแง่มุมที่เร้นลับ เป็นเรื่องปกติธรรมดา ถ้าทั้งคู่ตกลงปลงใจกันก็ไม่ใช่เรื่องของคนอื่น ถึงจะไม่เห็นด้วยกับความเห็นของเขาแต่สุนิสาก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะกลัวจะเข้าเนื้อ ก็ครั้งแรกระหว่างเธอกับอรรณพน่ะไม่ใช่เพราะเธอเมาหรอกหรือ หญิงสาวทำได้แค่ทำใจให้สงบ พยายามบอกตัวเองว่าพราวพรายไม่ใช่ผู้หญิงที่ปล่อยตัว คงไม่มีทางจะยินยอมพร้อมใจกับใครง่ายๆหรอก


แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่าเพื่อนเธอมีท่าทางเหมือนจะเมามาก ก็นึกกังวลขึ้นมาอีก ใครจะไปรู้ว่านายนิคท่าทางดีคนนั้นจะไม่คิดอะไรแบบเดียวกับอรรณพ ที่คิดว่าผู้หญิงกับผู้ชายไม่ต่างกัน สามารถจะมีอะไรกับใครก็ได้ เมื่อไหร่ก็ได้ ยิ่งเมาจนไม่มีสติยิ่งดี ก็ผู้ชายที่ไหนเขาจะอยากให้เกียรติยกย่องผู้หญิงขี้เมา คิดไปคิดมาสุนิสาก็ตั้งใจว่า มีโอกาสเมื่อไหร่จะเตือนพราวพรายเสียที  เรื่องกินเหล้าจนเมาแบบที่เห็นวันนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ยังอดแก้ตัวให้เพื่อนไม่ได้


 “แหม..พี่ณพ พราวเขาไม่ใช่คนเละเทะหรอก นานๆ นึกสนุกเขาถึงจะกินเหล้าสักที ก็กินกับพวกเรานั่นแหละ ปกติเขาก็ไม่กินหรอก แล้วที่ว่าเขาควงฝรั่งหัวดำหัวเหลืองไปทั่วเมืองน่ะ ก็ไม่เห็นมีอะไร แค่เพื่อนฝูงกันเท่านั้น”

เห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจของคนรัก พันตรีอรรณพก็รีบประนีประนอม 

“เอาละ..เลิกพูดเรื่องของคนอื่นเถอะ เสียอารมณ์เปล่าๆ ใครเขาจะไปขึ้นช้างลงม้ากันที่ไหน ก็ไม่ใช่เรื่องของเรา”


รถมาถึงหน้าบ้านพักในค่ายทหารพอดี อรรณพหิ้วกระเป๋าค้างคืนใบเล็กๆของสุนิสาออกจากรถ ประคองเธอเข้าไปในบ้าน ไปสู่วิมานฉิมพลีที่ยังต้องแอบๆซ่อนๆ จากความรู้เห็นของคนสำคัญสองคน คนหนึ่งคือสายสุนีย์ภริยาโดยชอบด้วยกฏหมายของอรรณพ ส่วนอีกคนก็คือพลโทสรเดช บิดาผู้เข้มงวดของสุนิสา  




Create Date : 26 ตุลาคม 2559
Last Update : 26 ตุลาคม 2559 0:21:09 น.
Counter : 769 Pageviews.

29 comments
  
มาส่งกำลังใจค่ะ
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
mariabamboo Photo Blog ดู Blog
บาบิบูเบะ...แปลงกายเป็นบูริน Food Blog ดู Blog

ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: newyorknurse วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:1:08:04 น.
  
มาติดตามเรื่องราวค่ะ ขอให้รอดมือปากเหยี่ยวปากกาทีเถอะ
โดย: Maeboon วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:1:14:47 น.
  
บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
คนบ้านป่า Home & Garden Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Dharma Blog ดู Blog
The Kop Civil Sports Blog ดู Blog
sawkitty Topical Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

สวัสดีค่ะพี่ตุ้ย
โดย: Close To Heaven วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:2:57:08 น.
  
มาติดตามเรื่องราวสนุกๆต่อค่ะพี่ตุ้ย

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
mastana Literature Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ขอบคุณที่แวะฟังเพลงค่ะ

โดย: mambymam วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:6:58:43 น.
  
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
แวะมาส่งคะแนนให้คุณตุ้ยค่ะ

โดย: หอมกร วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:8:23:12 น.
  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

---------------------------------

แวะมาส่งกำลังใจค่ะ
อ่านไปลุ้นไป รอตอนต่อไปค่า
ขอบคุณโหวตด้วยนะคะ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:11:15:49 น.
  
ส่งกำลังใจไว้ให้ก่อนค่ะ
ช่วงนี้ปวดตาค่ะยังไม่ได้อ่านค่ะ
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
newyorknurse Topical Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Photo Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: เนินน้ำ วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:11:45:48 น.
  

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
พันคม Literature Blog ดู Blog
Close To Heaven Food Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

สวัสดีค่ะพี่ตุ้ยขอบคุณคะแนนโหวตนะคะ ตามมาอ่านนิยายต่อ เฮ้อเป็นห่วงพราวพรายจังเลยไม่รู้นิคจะเป็นสุภาพบุรุษต่อไปอีกมั๊ยเนี่ย และเมื่อไหร่จะดีกันซะทีน้อ แล้วจะมาอ่านต่อนะคะ โหวตให้ค่ะ

อาลัยพระองค์ท่านล้นเหลือจริงๆค่ะ



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:13:28:08 น.
  
สวัสดีค่ะ

ไม่ชอบเพื่อนของพราวเลย

มีเพื่อนแบบนี้อันตราย คิดว่าไว้ใจเพื่อนได้ แต่เพื่อนกลับห่วงแต่แฟน

ถ้าเป็นรุ้งถูกเพื่อนทิ้งแบบนี้เลิกคบค่ะ

ถ้านิคไม่ใช่สุภาพบุรุษ พราวมีหวังไม่เหลือ

ดอยสะเก็ด Literature Blog

*******

ขอบคุณสำหรับโหวตนะคะ
โดย: เรียวรุ้ง วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:14:51:17 น.
  
พระนางยังเป็นไม้เบื่อไม้เมากันอยู่เลยค่ะ

หวังว่าคืนนี้คงไม่มีอะไรเกินเลยแค่ไปส่งนางเอกกลับบ้านนะคะ


บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
mastana Literature Blog ดู Blog
tuk-tuk@korat Food Blog ดู Blog
อาคุงกล่อง Book Blog ดู Blog
Close To Heaven Food Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Dharma Blog ดู Blog
สาวไกด์ใจซื่อ Food Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น


*** ขอบคุณค่ะพี่ตุ้ย
โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:16:16:38 น.
  
ส่งกำลังใจไว้ก่อนค่ะพี่ตุ้ย

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
mastana Literature Blog ดู Blog
อาคุงกล่อง Book Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: ที่เห็นและเป็นมา วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:16:41:07 น.
  
มาอ่านต่อครับคุณตุ้ย
นึกถึงภาพยามยามราตรีของเมืองที่มีฐานทัพในสมัยนั้น
หญิงสาวในบาร์ ชายหนุ่มที่คอยดูแล
แต่ยังไม่เข้าใจความรู้สึกความคิดของหญิงสาว "พราวพราย" ยังดีที่มีเพื่อนสาวคอยเป็นห่วง

Literature Blog
โดย: Insignia_Museum วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:20:37:44 น.
  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เรียวรุ้ง Literature Blog ดู Blog
เนินน้ำ Food Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

กลับมาอีกรอบค่ะ เมื่อเช้ารีบไปเรียนเลยลืมสนิท สนุกมากเลยค่ะ ทำให้พอคลายความเศร้าโศกไปได้บ้าง ขอบคุณมากนะคะ
โดย: Maeboon วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:20:56:28 น.
  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ที่เห็นและเป็นมา Music Blog ดู Blog
mambymam Music Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: ตุ๊กจ้ะ วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:22:12:42 น.
  
คนไม่มีแฟนนี่เห็นใครเขามีกุ้งกิ้งก็อดไม่ได้นะคะ อิอิ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ไวน์กับสายน้ำ Diarist ดู Blog
mambymam Music Blog ดู Blog
คนบ้านป่า Home & Garden Blog ดู Blog
toor36 Education Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: จี๊ดจ๊าด (บ้านต้นคูน ) วันที่: 26 ตุลาคม 2559 เวลา:22:37:29 น.
  
เข้ามาอ่านค่ะ อ่านเพลินดีจังเลย
บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เรียวรุ้ง Literature Blog ดู Blog
newyorknurse Topical Blog ดู Blog
ขุนเพชรขุนราม Literature Blog ดู Blog
mambymam Music Blog ดู Blog
Rinsa Yoyolive Travel Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: Quel วันที่: 27 ตุลาคม 2559 เวลา:4:54:10 น.
  
อ่านข้างบน แล้วมาอ่านเม้นท์เพื่อน ๆ ที่แวะเข้ามาอ่าน

555 มีคนลุ้น หรืออิน ตามด้วย ดีจังเลยครับคุณตุ้ย

ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

เที่ยวมอสโคว์ ตึกอาคารสวยจริง แต่น่าสนใจคือ ต้นไม้ การจราจร
เขารักษาต้นไม้โต ๆ ไว้ได้ดี

ส่วนอุปนิสัยคนรัสเซีย ไม่ค่อยรู้เท่าใดครับ พูดกันยาก..แม้จะเห็น
ชื่อร้าน ยังอ่านไม่ออกเลยว่า เขาทำกิจการใด..

คนเดินไปเดินมา ค่อนข้างรีบเร่ง ใส่ชุดรัดกุมเพราะหนาว คนอยู่
ตามถนน น่าจะเป็นนักท่องเที่ยว ครึ่งต่อครึ่งครับ ไว้จะเล่าในตอน
ต่อ ๆ ไป
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 27 ตุลาคม 2559 เวลา:13:35:29 น.
  
นิคอย่าทำอะไรพราวพรายนะ ลุ้น ๆ

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
คนบ้านป่า Home & Garden Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: ALDI วันที่: 27 ตุลาคม 2559 เวลา:22:17:29 น.
  
แย่แล้วๆๆๆๆๆๆ

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
กะว่าก๋า Literature Blog ดู Blog
mambymam Home & Garden Blog ดู Blog
ไวน์กับสายน้ำ Diarist ดู Blog
newyorknurse Klaibann Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ทำอะไรซะนิดๆหน่อยๆก็จะดีนะคะ

โดย: ภาวิดา (คนบ้านป่า ) วันที่: 28 ตุลาคม 2559 เวลา:15:45:41 น.
  
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 28 ตุลาคม 2559 เวลา:23:31:56 น.
  
พระเอก นางเอก เริ่มพบกันบ่อยขึ้นแล้วนะคะ ลุ้น ๆ เรื่องราวต่อไปค่ะ

ห่างจากบล็อกไปเยอะค่ะพี่ สองสามอาทิตย์มานี้ จิตใจไม่อยากทำอะไรเลยค่ะ ขอบคุณที่พี่แวะไปที่บล็อกนะคะ _/\\_



ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: Tristy วันที่: 29 ตุลาคม 2559 เวลา:4:26:04 น.
  
บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
บ้านต้นคูน Travel Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Dharma Blog ดู Blog
แมวเซาผู้น่าสงสาร Travel Blog ดู Blog
สายหมอกและก้อนเมฆ Photo Blog ดู Blog
เนินน้ำ Food Blog ดู Blog
เรียวรุ้ง Literature Blog ดู Blog
สาวไกด์ใจซื่อ Book Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น


แวะมาส่งกำลังใจค่า
โดย: mariabamboo วันที่: 29 ตุลาคม 2559 เวลา:17:46:26 น.
  
สวัสดีค่ะ พี่ตุ้ย ^^

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เรียวรุ้ง Literature Blog ดู Blog
สายหมอกและก้อนเมฆ Photo Blog ดู Blog
toor36 Education Blog ดู Blog
auau_py Food Blog ดู Blog
แมวเซาผู้น่าสงสาร Travel Blog ดู Blog
Rinsa Yoyolive Travel Blog ดู Blog
newyorknurse Klaibann Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Literature Blog ดู Blog
สาวไกด์ใจซื่อ Book Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: ปรัซซี่ วันที่: 29 ตุลาคม 2559 เวลา:21:11:28 น.
  
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

อรุณสวัสดิ์ค่ะ
โดย: โอพีย์ (Opey ) วันที่: 30 ตุลาคม 2559 เวลา:5:26:27 น.
  
ปอมมาทักทายพี่ตุ้ยยามค่ำค่ะ


ดอยสะเก็ด Literature Blog
โดย: กาปอมซ่า วันที่: 30 ตุลาคม 2559 เวลา:20:29:11 น.
  
สวัสดีค่ะพี่ตุ้ย
ความเศร้าเสียใจยังมีอยู่
แต่ทุกชีวิตต้องเดินต่อไป

บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ


บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้ 

ผู้เขียน Blogหมวดเนื้อหาBlog ได้รับโหวต
ควายเฒ่าLiterature Blogดู Blog
QuelKlaibann Blogดู Blog
babybeehFood Blogดู Blog
life for eat and travelParenting Blogดู Blog
mcayenne94Home & Garden Blogดู Blog
The Kop CivilMovie Blogดู Blog
เวียงแว่นฟ้าBook Blogดู Blog
mastanaLiterature Blogดู Blog
ดอยสะเก็ดLiterature Blogดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: pantawan วันที่: 2 พฤศจิกายน 2559 เวลา:23:54:05 น.
  
สวัสดีค่ะคุณตุ้ย
แวะมาส่งกำลัีงใจค่ะ

ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: Raizin Heart วันที่: 3 พฤศจิกายน 2559 เวลา:10:53:28 น.
  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

รอลุ้นเลยค่ะคุณตุ้ย
กลับมาอัพบล็อกแล้วค่ะ
โดย: AppleWi วันที่: 3 พฤศจิกายน 2559 เวลา:14:09:49 น.
  
จริงค่าไม่ใช่คนเละเทะนะเออมีคนคอนเฟิร์มให้แล้ว อิอิ


บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog



โดย: Rinsa Yoyolive วันที่: 6 พฤศจิกายน 2559 เวลา:14:09:52 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ดอยสะเก็ด
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 49 คน [?]



Group Blog
ตุลาคม 2559

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
9
11
12
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
24
25
27
28
29
30
31
 
 
Friends Blog
[Add ดอยสะเก็ด's blog to your weblog]