que sera, sera = whatever will be, will be
space
space
space
space

when i've lost my best memories
ตั้งแต่วันที่เธอไม่อยู่ ชีวิตก็ดูแปลกไป
พยายามฝืนใจ ยอมรับความจริงให้ไหว
แต่บางคราวน้ำตายังเอ่อ ไม่รู้ต้องทำอย่างไร
หวังในใจ, จะได้พบกัน

สั ก วั น ห นึ่ ง


 


ลูกสาวรู้ว่าพ่อเป็นมะเร็งปอด วันที่ 1 เมษายน 2565
พ่อรู้ตัวว่าเป็นมะเร็งปอด วันที่ 9 พฤษภาคม 2565
หลังจากเจอหมอที่ไร้จรรยาบรรณ
ที่จะจับพ่อเป็นกรณีศึกษาอย่างเดียว
พ่อตัดสินใจว่าจะไม่รับยาใด ๆ แล้ว

ลูกสาวนัดเจอหมอคนที่ 2
เพื่อช่วยหาหนทางบรรเทาอาการปวด
ให้พ่อสบายที่สุด
หมอคนที่ 2 น่ารักมาก ปรับเปลี่ยนยาบรรเทาอาการ
ด้วยเหตุผล
เราทุกคนต้องการให้พ่อสุขสงบที่สุด
ในบั้นปลายสุดท้าย

วันที่ 24 พฤษภาคม 2565
นำยาบรรเทาอาการมาให้พ่อ
ผ่านมา 14 วัน พ่อมีความสุขมาก
อารมณ์ดี และสงบจริง ๆ

ดูแลพ่อ
อาบน้ำ เช็ดตัว
พ่อบอกขอให้ร่มเย็นเป็นสุข
นอนกอดพ่อตามคำเรียกร้องของพ่อ
พ่อบอก ขอให้เจริญ ๆ

พ่อเป็นคนไข้ที่น่ารักมาก ๆ 
อวยพรให้ลูกสาวทุกการกระทำ


เช้าวันที่ 7 มิถุนายน 2565
หมอกลงหนามาก
เดินออกไปถ่ายคลิปให้พ่อดูว่า หมอกหนาจัง
หนาผิดปกติที่สุด
เช็ดตัวแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้า
พ่อบอกว่า พ่อจะนอน ลูกไปกินข้าวเช้าเถอะ

แล้ว 9.00 น. ของวันที่ 7 มิถุนายน 2565
พ่อก็หลับไป ไม่ตื่นอีกเลย

นับจากวันที่ลูกสาวรู้คนแรก
จนถึงวันสุดท้ายของพ่อ
ข้างบนให้เวลาเราเพียง 2 เดือน กับ 7 วัน
เท่านั้น

เท่านั้นเอง

.
.
.


เที่ยง ๆ ลูกสาวพาพ่อไปวัด
ดอกไม้สดในงานส่งพ่อ อลังการมาก
แม้คนจัดดอกไม้จะฟันค่าดอกไม้ 7 หมื่นบาท
แต่ก็คุ้ม ... เพราะพ่ออยู่ท่ามกลางดอกไม้งาม
จนวินาทีสุดท้าย

บ่ายวันที่ 11 มิถุนายน 2565
ลูกสาวได้ร่ำลาพ่อครั้งสุดท้าย
พ่อยังคงหล่อเหลาที่สุด
และนาทีนั้น
พ่อได้สอนบทเรียนที่ชัดเจนที่สุด

คนเราทุกคน
ย่อมจากไปเพียงลำพัง
ใด ๆ ก็ไม่สามารถเอาติดตัวไปได้เลย


เช้าวันที่ 12 มิถุนายน 2565
พ่อก็กลายเป็นผุยผงตรงหน้าลูก
เหลือเพียงกระดูกสีขาวสะอาดตา
ให้ลูกได้หยิบใส่โกศน้อย
ทีละส่วน ทีละชิ้น

และพวกเรา แม่กับลูก ๆ
ก็ไปส่งพ่อที่วัดของปู่ย่า
ให้พ่อรออยู่ที่นั่นเพียงลำพัง
ก่อน

.
.


วันนี้ 26 กรกฎาคม 2565
พ่อจากไปครบ 50 วันแล้ว
ไปทำบุญให้พ่อ ... ขอให้พ่อมีความสุข
จะอยู่ภพภูมิไหน พ่อรู้ไหมว่า

ยังคิดถึงพ่อไม่เสื่อมคลาย 




 

Create Date : 27 กรกฎาคม 2565   
Last Update : 27 กรกฎาคม 2565 9:32:34 น.   
Counter : 258 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
space
space
staggered days are ahead


พ่อเป็นอดีตข้าราชการชั้นผู้ใหญ่
ที่ตรวจร่างกายอยู่เสมอ ๆ
แต่สมัยยังหนุ่ม พ่อสูบบุหรี่จัดมาก เพราะงานเครียด

หลังจากพ่อเกษียณแล้ว
ก็ไปพบหมออายุกรรมตามวัย ตามนัด
พ่อเป็นคนที่ตรงต่อเวลา และเคร่งในวินัยมาก
จึงเป็นคนไข้ที่จัดว่าเป๊ะมากคนหนึ่ง

ลูก ๆ ไม่ค่อยห่วงพ่อในเรื่องสุขภาพ
เพราะพ่อกินวิตามิน กินอาหารตรงเวลา
และออกกำลังกายทุกวัน
รวมถึงหยุดเหล้า-เลิกบุหรี่มาหลายสิบปี
เข้านอนหัวค่ำ ตื่นแต่เช้าไปเดินออกกำลัง
กับเหล่าก๊วนในสวนสาธารณะ

พ่อเป็นคนสวดมนต์ทุกวัน ตอน 10.30
สวดเสียงดังฟังชัดออกมาจากห้องพระ
ด้วยเหตุผลว่า งานในหน้าที่ของพ่อ
เคยวิสามัญฆาตกรรมมาหลายชีวิต
เพราะพ่อประจำอยู่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้

...

วันศุกร์ที่ 1 เมษายน 2022
พ่อไปหาหมอตามนัด เหมือนปกติ
แต่เพราะอาการไอเรื้อรัง และน้ำหนักที่ลดฮวบ
17 กิโล ในช่วง 3 เดือน
รวมถึงจังหวะหายใจที่ผิดปกติจนเห็นได้ชัด
ความเหนื่อยของพ่อ หนนี้ถึงกับยอมนั่งรถเข็น
เพราะพ่อเดินไม่ไหวแล้ว

ที่ผ่านมา พ่อบอกทุกคนว่า
พ่ออ่อนแอลง หลังจากไปฉีดวัคซีนโควิด เข็ม 3
มีอาการเบื่ออาหาร เหนื่อยหอบง่าย
นอนไม่ค่อยหลับ ปวดเนื้อตัว
และไอเรื้อรังมากขึ้น ๆ 
ซึ่งเรื่องไอ พ่อบอกว่า เป็นผลจากเกิดอุบัติเหตุ
รถยี่ห้อหรู พุ่งชนคอสะพานคอนกรีต

วันนั้น ... หมอสั่งพยาบาลส่งพ่อไป x-ray ปอด
เพราะคิดว่า พ่อน่าจะเป็นโรคทางเดินหายใจ

.
.
หลังจาก x-ray แล้ว
ผลออกมาแล้ว ... เจ้าหน้าที่มาขอน้ำลาย+เสมหะ
ไปตรวจเพิ่ม

..

สุดท้าย
เจ้าหน้าที่และหมอในแผนกโรคทางเดินหายใจ
ออกมาบอกว่า
ข่าวดี พ่อไม่เป็นวัณโรค
แต่ข่าวร้ายคือ ฟิล์ม x-ray ของพ่อ
เป็น abnormal นะคะ

เมื่อกลับไปพบหมออายุรกรรม
หมอก็ยืนยันผลอีกครั้ง

พ่อเป็นมะเร็งปอด ขั้นสุดท้ายแล้ว

..
..
..
..
..

รับคำหมอ และฟัง ฟัง ฟัง

ไม่ได้บอกพ่อ
บอกแค่ว่า พ่อไม่สบายนะ
หมอยืนยันว่า ไม่ใช่จากผลข้างเคียงของวัคซีนโควิด
แต่เราจะต้องมาพบหมอ "คนใหม่" กันบ่อย ๆ
เพื่อรักษาอาการไอเรื้อรังของพ่อนะ

พ่อยิ้มกว้าง

.
.
.

อยากเห็นพ่อยิ้มกว้าง ๆ อย่างนี้ไปอีกนาน ๆ





 

Create Date : 08 เมษายน 2565   
Last Update : 8 เมษายน 2565 10:56:17 น.   
Counter : 460 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
space
space
who swims in the sky


ติดตามข่าว 'แตงโม' จนจิตตก
มาดิ่งหนักกับข่าวเครื่องบินตกในจีน
เพราะเป็นสายการบิน ที่เคยบินอยู่หลายครั้ง
ด้วยความจำยอม เพราะบริษัทที่ดีลงานด้วย
น่าจะมีข้อสัญญากับสายการบินนี้

เอาว่าเรื่องงาน เป็นเหตุผลให้ต้องใช้บริการสายการบินนี้
ทุกเวลาที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางเพื่องาน

โชคดีที่อย่างน้อยก็ไม่ได้นั่งชั้นประหยัด
แต่มลภาวะ "เสียง" เป็นพิษก็ยังลอยข้ามเขตมาถึง
จนยกให้เป็น
สายการบินที่เสียงดังล้งเล้งที่สุดในโลก
แม้แต่ชั้นธุรกิจ ก็หาความสงบได้น้อยครั้งมาก

ผู้โดยสารจีนชอบส่งเสียงข้ามหัวกันไปมา
เพื่อนคนหนึ่ง เคยเล่าว่า
นี่ขนาดโดยสารเครื่องบินนะ ไม่ใช่รถบัส
ผู้โดยสารจีนบางคนยังมาแย่งที่นั่ง
แบบสลับสับเปลี่ยนที่นั่ง โดยไม่ฟังใคร

เพื่อนถึงกับต้องลุกไปร้องเรียนกับเจ้าหน้าที่
ผลคือ แอร์จีนเองก็ทำอะไรไม่ได้
.
.

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ
เพราะครั้งหนึ่ง ตัวเองก็เคยโดนแบบนี้
โดนเปลี่ยนที่นั่งตั้งแต่ต้นทางเลย
แม้จะบอกว่า ไม่เปลี่ยนนะ
อาซิ่มคนนั้นก็ไม่ยอม
จนทุกคนเห็นแล้วหน่าย

ที่สุดเลยสะกิดแอร์
ฉันย้ายไปนั่งอีกที่ได้
จะได้จบ ๆ
นั่นขนาดชั้นธุรกิจนะ ...
นับว่าความไม่แคร์ใดของผู้โดยสารจีน
บนสายการบินนี้ แสนจะเหลือทน
.
.
ทำให้นึกถึงรายการ "หนังพาไป" ในจีน
ที่ยอดกับบอลซื้อตั๋วตู้นอน คนละเตียง บนและล่าง
แล้วพนักงานรถไฟ ขายตั๋วเกินให้อีกคนบนรถไฟ
ผลคือ บอลกับยอดต้องมานอนเบียดกันบนเตียงเดียว
ดูแล้ว แสนจะเข้าใจเลยทีเดียว

ทว่า ความล้งเล้งโฉ่างฉ่างเหล่านั้น
ก็ไม่ใช่เหตุผลจะไม่เศร้าสลดในอุบัติเหตุครั้งนี้
ยิ่งจะเศร้ามากขึ้น เพราะไม่รู้ว่า ...
นั่นจะเป็นเครื่องบินลำที่เคยโดยสารหรือเปล่าด้วยซ้ำ

เศร้านะ ยังคงเศร้า

เอ่ยถึงสายการบินนี้แล้ว
ต้องพูดถึงสายการบินอื่นด้วยนิดหน่อย
จริง ๆ ต้องบอกว่า นั่งมาแทบจะทุกสายการบินแล้ว
ไม่ว่าจะโซนไปยุโรป มาเอเชีย หรือบินในอเมริกา 
รวมถึงบินไปเม็กซิโก แคนาดา ว่ากันไป

สายการบินที่บรรยากาศชวนให้ชอบที่สุด
กลับเป็น ANA เพราะว่า ... สงบมากกกกกก
ไม่รู้ทำไมถึงสงบ
บินกี่ครั้งก็จะเจอแต่ผู้โดยสารญี่ปุ่นที่น่ารัก ๆ
สุภาพ เงียบขรึม
แม้ว่าเลานจ์ที่ญี่ปุ่นจะแสนแออัด จอแจ
แต่ก็ยังเงียบ

ความชอบนี้ วัดที่บรรยากาศในตัวเครื่อง
ระหว่างเดินทางจาก LAX ไป NRT หรือ HND
ล้วน ๆ นะ ไม่รวมเรื่องอื่น

..
..

สุดท้าย
วันนี้ยังคงเศร้าอยู่
ยังคงเห็นข่าวเครื่องบินตกแล้วหดหู่มาก
เช่นเดิม
แต่คนกลัวความสูงคนนี้ ก็ไม่ได้กลัวที่จะบิน
ไ ป เ รื่ อ ย ๆ

.
.


 
ฝากคำ, ลอยไปบนฟ้า


ปัญญาแท้จริง หาใช่เกิดจากการ
สักแต่พุ่งกำปั้นใส่กัน
แต่เกิดจากความเข้าใจ
และเห็นอกเห็นใจ...ว่า
ค น เ ร า ก็ เ ป็ น แ บ บ นั้ น กั น ไ ด้ "




 

Create Date : 28 มีนาคม 2565   
Last Update : 28 มีนาคม 2565 16:15:56 น.   
Counter : 294 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
space
space
but it is still sunday


ทุก ๆ วัน ยังคงเป็นคนตื่นเช้ามืด
เมื่อก่อน ตื่นมาเพื่อมีเวลาจิบกาแฟ ก่อนเตรียมตัวไปทำงาน
มาช่วงหลายปีหลัง แม้ไม่ต้องทำงานประจำ
นั่งกินเงินปันผลและใช้เงินเก็บ, ก็ยังคง ..
ตื่นเช้ามืด
เพื่อกินกาแฟ และอ่านหนังสือเล่มเดิม ๆ สัก 2-3 หน้า
ก่อนจะฟังเสียงเครื่องรดน้ำต้นไม้
ที่เปิด auto ตอนตี 5 ทั่วทั้งย่านนี้
.
.
พอมั่นใจว่า การรดน้ำเสร็จสิ้น ก็จะลุกออกไปดู
หน้าบ้าน ที่ยังมืด ๆ
แล้วพอตี 5 นิด ๆ ไฟตามราวบ้าน ริมทางก็จะค่อย ๆ ดับ
ชีวิตเริ่มต้นแบบนั้นทุกวัน

จริง ๆ ทุกวันก็เหมือนเดิม
เพราะใช้งานทุกวันแบบเรื่อย ๆ 
อยากทำอะไร ก็ทำ
อยากไปไหน ก็ไป
แต่อยากกินอะไร อาจจะไม่ค่อยได้กิน
เพราะความขี้เกียจออกไป
บวกกับร้านอาหารไทยแถวบ้าน มีน้อย
และไม่ค่อยอร่อย

แต่ในรอบ 7 วัน ที่วันอาทิตย์เวียนมา
จะชอบมากตรงที่มีตลาดชาวนา บนถนนใกล้บ้าน

เป็นตลาดชาวนาใจกลางย่าน montrose old town
ปิดถนน ตั้งแผง เปิดตลาด



จริง ๆ ตลาดชาวนาแบบนี้ มีแทบทุกเมือง
ในแทบทุกวัน ผลัดกันไปวันละเมือง เมืองละวัน
เมืองข้าง ๆ อย่าง flintridge บนสะพานรอยต่อกับ glendale
ก็จะมีตลาดชาวนาวันเสาร์
แต่ว่า แผงน้อยกว่า และแพงโฮก

ขณะที่วันเสาร์เช่นกัน มีตลาดชาวนาในเมือง sunland
แผงก็น้อยพอกัน แต่ว่า ราคาแสนถูก
เพราะความรวยจนต่างกัน
หรืออย่างในเมือง glendale ก็จะมีวันพฤหัส
ขณะที่ย่านคนจีน มีวันอังคาร
เช่นนี้เป็นต้น
(เค้าจะมี listing ของเหล่าตลาดชาวนา
ว่าในเมืองไหน จะมีขายวันไหนบ้าง
เพราะมันคือการปิดถนน ... เลยต้องประกาศให้ทราบทั่วกัน 

ทว่า ... ก็ไม่ค่อยไปเดินที่ไหน เพราะส่วนใหญ่
ถ้าเมืองฝรั่ง แผงผักสดก็ไม่ค่อยหลากหลาย
เอาว่า
ทุกสิ่งอย่าง สู้ตลาดชาวนาใน montrose ไม่ได้เลย

เพราะที่นี่ มีคนแก่ ๆ รวมตัวกันมาแสดงดนตรีแจ๊ซ
กลางแจ้งด้วย

เดินไปฟังไป เพลินดี



และท้ายถนน มีจะมีแผงกั้นเป็นเครื่องเล่นให้เด็ก
รวมทั้งมีม้า ลาแคระ ให้เด็ก ๆ นั่ง
รวมถึงมีกระต่ายยักษ์ และสรรพสัตว์เลี้ยง
ให้เด็ก ๆ ไปซื้อตั๋วเพื่อ petting ด้วย

เดินแล้วคุ้ม ว่างั้นเถอะ
และก็ทำให้วันที่เหมือนทุกวัน เป็นวันอาทิตย์ที่ต่างจาก ...
อีก 6 วันที่ผ่านมา

สงสัยว่า เพราะได้ไปเดินดูเด็ก ๆ ที่มาเดินเล่นนี่แหละ




.
.
.
คำ, ลาบันทึก วันนี้


ความรับผิดชอบ เป็นเรื่องของผู้ใหญ่
ฉันในวัยนี้, ไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่อย่างแท้จริงหรือยัง
ก็ไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบ
ทว่า ความเป็นเด็ก ไม่ได้หายไปโดยสิ้นเชิง.




 

Create Date : 27 มีนาคม 2565   
Last Update : 27 มีนาคม 2565 14:29:38 น.   
Counter : 385 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
space
space
just so i know
ในห้องจัดพิธีชงชาญี่ปุ่น มักแขวนภาพคำ
อิซิโกะ อิชิเอะ = พานพบเพียงคราเดียว
เพื่อเตือนใจให้ผู้คนเห็นคุณค่า
ของประสบการณ์ตรงหน้า
ณ ตอนนี้ ตรงนี้
เพราะมันจะไม่หวนคืนมาอีก

 



เป็นช่วงเวลา 53 วันที่ยุ่งยากวุ่นวาย
ว่าด้วยเรื่องคนสนิทรอบข้าง ที่ป่วยด้วยโรคโควิด 19
จนชีวิตปลิดปลิวดุจใบไม้ร่วง

และเลยได้เห็นคุณค่าของลมหายใจเฮือกสุดท้าย
หลายฉากหลายอารมณ์
.
.
หลังผ่านเรื่องราวของคนที่จากไป
และช่วยเหลือคนที่ยังอยู่ข้างหลังเท่าที่จะทำได้
ก็หลบไปหายใจ, ลำพัง อีกครั้ง

ทำให้คิดถึงตอนไปเที่ยวญี่ปุ่น, ก่อนโควิดครองโลก
เป็น 15 วันที่อยู่ญี่ปุ่นคนเดียว
เช่าโรงแรมเล็ก ๆ ห้องขนาด 80 ตารางเมตร
มีแค่เตียง โต๊ะติดผนัง ราวแขวนเสื้อผ้า ห้องน้ำ
แค่นั้น, แต่แสนสงบในย่าน Ikebukuro
ที่ตื่นเช้า ออกไปกินกาแฟ หามื้อเช้า
แล้วเดินเที่ยวไปเรื่อย ๆ ขึ้นลงรถไฟตามใจเอง
โดยไม่ต้องสื่อสารกับใครเกินจำเป็น
เพราะพูดภาษาญี่ปุ่นไม่เป็น และหาคนพูดฝรั่งในญี่ปุ่น
ได้ยากมาก ถึงเกือบมากที่สุด

สมองเลยสงบ ใจเลยสงบ ให้อารมณ์เหมือนไปปิดวาจา
จนตั้งใจว่า อีกสักปี 2 ปี จะไปอยู่สัก 90 วัน
(เพราะพาสปอร์ตที่ถือ จะอยู่ญี่ปุ่นได้ 90 วันทันที)

แต่แล้วโควิดก็สลายฝัน
.
.
ไม่มีอะไร, แค่คิดถึงความเงียบ ๆ
รองเท้าเดิน 1 คู่
กระเป๋าสะพายหน้า 1 ใบจิ๋ว
เป้สะพายหลัง มีร่ม หนังสือ กระบอกน้ำ ฯลฯ

แล้วก็เดินท่อม ๆ วันละ 10 กิโลโดยเฉลี่ย
 
.
.
.



ภาพนี้ ถ่ายได้ตอนนั่งพักเท้าริมทาง
มองฟ้า มองบัวในบึงอยู่เพลิน ๆ ก็เห็นหนุ่มสาวในชุดนี้
ชอบจัง เลยกดรัว ๆ เก็บภาพไว้

ดูแล้วน่าเอ็นดู, อารมณ์หนุ่มสาวมาเดท
เผลอ ๆ เป็นเดทแรกด้วย เพราะดูเคอะเขินกันและกันดี




 

Create Date : 26 มีนาคม 2565   
Last Update : 27 มีนาคม 2565 12:55:12 น.   
Counter : 368 Pageviews.  
(โหวต blog นี้) 
space
space
1  2  3  

ลำเนา
Location :
United States

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 29 คน [?]




the saddest part of life
is when the person
who gave you
the best memories
becomes a memory.


space
space
[Add ลำเนา's blog to your web]
space
space
space
space
space