คนละฟากฟ้า - บทที่ 2














(สมมติว่าเป็นพราวพราย)




ทันทีที่เรียนจบ พราวพรายก็ตั้งหน้าตั้งตาหางานทำอย่างกระตือรือร้น แต่หลังจากตระเวนหางานทั้งราชการและเอกชนอยู่หลายเดือน โดยไม่ประสบความสำเร็จหญิงสาวก็เริ่มทอดอาลัย ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมการจะได้งานทำสักงานหนึ่งจึงลำบากยากเย็นเสียเหลือเกิน นิสิตนักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ ทุกคน ต่างก็เต็มไปด้วยไฟที่จะได้ทำงานหาเงินได้ด้วยตัวเอง เพื่อนฝูงร่วมรุ่นหลายต่อหลายคนต่างก็ได้งานทำกันอย่างง่ายดาย ในขณะที่ทำไมเธอจึงไร้โชคถึงขนาดนั้น ทั้งๆ ที่เป็นคนเรียนเก่ง จบมาพร้อมเกียรตินิยมอันดับสองเสียด้วยซ้ำ


“ก็คงเพราะไอ้หน้าบึ้งๆ ท่าทางแข็งๆของเรานั่นแหละ ใครเขาจะอยากจ้างไปนั่งหน้าหงิกให้เขาดูล่ะ”คุณจิตรามารดาของพราวพราย ซึ่งเดือดเนื้อร้อนใจมากที่สุดพูดในทำนองบ่น

“แหม..แม่คะ แม่พูดเสียจนพราวไม่กล้าไปสมัครงานที่ไหนอีกแล้ว” พราวพรายเถียงด้วยสีหน้าเง้างอแบบที่มารดาของเธอค่อนขอด

“ก็จริงนี่ยะ ทำไมไม่รู้จักปรับตัวเสียบ้างล่ะ” คุณจิตรายังบ่นแกมสั่งสอนต่อไป“หน้าตาก็สะสวย แต่วันๆเคยยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนคนอื่นเขาบ้างไหม ผู้หญิงน่ะไม่ต้องสวยมากนักหรอก ขอให้สดชื่นแจ่มใส หน้าตารับแขกหน่อยก็สวยได้ทุกคน  ทำไมไม่เอาอย่างพี่เขามั่งล่ะ ไม่เคยเห็นเขาทำหน้าบึ้งหน้างอชักสีหน้าเหมือนเราเลย”

“แม่เลิกพูดเรื่องหน้าตาของพราวเสียทีเถิด” พราวพรายชักน้อยใจขึ้นมาอีกแล้ว“พราวก็เป็นของพราวอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่เห็นจะเกี่ยวกับหางานได้หรือไม่ได้สักหน่อย”


พูดแล้วเธอก็ทำเป็นรีรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆลุกออกจากที่ตรงนั้น ขึ้นบันไดเข้าไปในห้องส่วนตัว พราวพรายรู้ว่าถ้าเธอลุกออกไปทันทีเมื่อไม่สบอารมณ์ มารดาของเธอก็จะโกรธ หาว่าไม่เคารพผู้ใหญ่ แล้วก็จะบ่นไปอีกหลายวัน จนกว่าจะมีเรื่องใหม่มาทำให้ไม่พอใจอีก ความเข้มงวดกวดขันของคุณจิตราทำให้พราวพรายรู้สึกเบื่อหน่าย มารดาของเธอนั้นนอกจากจะเข้มงวดแล้ว ยังชอบบงการคนในครอบครัวทุกคน ไม่เว้นแม้แต่สามีผู้พูดน้อยของเธอ


แต่ในที่สุด หลังจากท้อถอยจนคิดจะเลิกหางานเสียแล้ว พราวพรายก็ได้งานในหน่วยงานแห่งหนึ่ง โดยความช่วยเหลือของเพื่อนสนิทที่เคยเรียนหนังสือมาด้วยกัน ตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงมัธยมหกในโรงเรียนแม่ชีแห่งหนึ่ง

“พราว ได้งานหรือยัง” เสมอใจโทรศัพท์มาหาในวันหนึ่ง
“เหมอเหรอ” พราวพรายดีใจที่เพื่อนโทร.มา “ตอนนี้เหมอทำงานที่ไหนล่ะ
“ตอนนี้พราวได้งานทำหรือยัง” เสมอใจไม่ตอบคำถามนั้น อยากรู้เรื่องงานของอีกฝ่ายก่อนจะพูดอะไรต่อไปมากกว่า
“อย่าถาม ไม่อยากบอกหรอก เซ็งที่สุดก็ไอ้เรื่องหางานนี่แหละ แล้วเหมอล่ะ”
"ได้งานตั้งแต่จบใหม่ๆแล้วละ นี่..พราวที่ทำงานเรากำลังต้องการคนที่เพิ่งจบปริญญาตรี ภาษาอังกฤษดี สักสองสามคนมาร่วมงานด้วย สนใจไหม”
“โอ๊ย..ไม่ต้องถาม” พราวพรายไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย “ตกลงทันทีเลย ว่าแต่เขาไม่ได้เปิดรับสมัครจากคนทั่วไปหรอกหรือ”

“ไม่หรอก โดยมากจะอาศัยคนเก่าที่ทำงานอยู่แล้วช่วยหาให้”ซุ่มเสียงเหมือนสงสัยของอีกฝ่ายทำให้เสมอใจต้องรีบอธิบายเพิ่มเติม “จะพูดยังไงดีพราวถึงจะเข้าใจ เอางี้นะพราว ตอนนี้ยังไม่ต้องรู้อะไรมากหรอก บอกได้แต่ว่าเป็นงานที่ค่อนข้างเป็นความลับสักหน่อย ต้องการคนที่ประวัติดีไว้ใจได้ แต่รับรองว่าเป็นงานดีไม่มีอันตรายอะไร เงินเดือนดีมากด้วย ยังสนใจอยู่หรือเปล่าล่ะ”

“ฟังดูน่าสนใจดี ชอบนักละงานแบบนี้” อีกฝ่ายตอบอย่างกระตือรือร้น

เสมอใจถอนใจอย่างโล่งอก ที่ภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากเจ้านายประสบผลสำเร็จ

“งั้นก็ดีเลย แต่บอกก่อนนะว่าจะต้องสอบหลายอย่าง ต้องตรวจสอบคุณสมบัติอื่นๆด้วย”

“อ้าว! ต้องสอบด้วยเหรอ” เสียงของพราวพรายอ่อยลงไปทันที “แล้วจะได้หรือ รู้ไหมว่าเราไปสอบมาไม่รู้กี่แห่งแล้ว ข้อเขียนน่ะโอเค ผ่านตลอด แต่ไม่รู้เป็นไง ตกสัมภาษณ์เสียทุกที แม่เราบอกว่าเราชอบทำหน้าหงิก คนสัมภาษณ์เขาเลยกลัวสีหน้าเรา”

เสมอใจหัวเราะขันซุ่มเสียงของเพื่อน

“เออน่า ลองไปสัมภาษณ์ดูก่อน ถ้าผ่านสัมภาษณ์เขาถึงจะให้สอบข้อเขียน ก็เกี่ยวกับภาษาอังกฤษนั่นแหละ งานนี่ต้องการคนภาษาอังกฤษดีๆ ภาษาของพราวยอดอยู่แล้ว อย่ากลัวไปล่วงหน้าเลย ตกลงไหม”


พราวพรายใช้เวลาคิดเพียงแวบเดียวก็ตอบตกลง ได้หรือไม่ได้ก็ช่างหัวมัน ดีกว่าไม่ได้ลอง ถึงจะไปสัมภาษณ์แล้วไม่ผ่าน แต่อย่างน้อยก็ได้ลองแล้ว หญิงสาวไม่สนใจใคร่รู้หรอกว่างานที่ว่านี้เกี่ยวกับอะไร จะต้องทำอะไรบ้าง การที่หางานได้ยากเย็นทำให้เธอไม่เกี่ยงงอน งานอะไรก็ได้ ขอเพียงให้ได้งานทำเหมือนคนอื่นเขาบ้างเท่านั้น ที่สำคัญก็เพื่อทำให้มารดาสบายใจเสียที ไม่งั้นคุณจิตราก็จะบ่นอยู่ไม่รู้จบว่าทำไมจึงหางานไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเธอต้องการเงินจากพราวพราย เธอมีมากมายอยู่แล้ว แต่เพราะรู้สึกเสียหน้ามากกว่า ที่บุตรของคนอื่นๆที่ไม่มีคุณสมบัติเท่าบุตรสาวของเธอ ต่างก็มีงานทำกันทั้งนั้น แล้วทำไมพราวพรายจึงควรจะน้อยหน้าคนอื่น


ก่อนที่จะเข้าทำงานในหน่วยงานดังกล่าวได้ หญิงสาวต้องเข้ารับการทดสอบทักษะด้านภาษาอังกฤษ ซึ่งเธอก็ผ่านได้ด้วยคะแนนที่สูง เพราะเรียนโรงเรียนฝรั่งมาตั้งแต่เล็ก และยิ่งกว่านั้น คุณจิตราผู้เห็นความสำคัญของภาษาอังกฤษ ลงทุนจ้างครูซึ่งเป็นชาวอเมริกัน มาสอนภาษาอังกฤษให้บุตรทั้งสามถึงบ้านทุกเสาร์อาทิตย์ตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น 


หลังจากทดสอบภาษา พราวพรายยังต้องถูกสอบประวัติทั้งของตัวเองและครอบครัว ทั้งยังต้องมีผู้รับรองที่เป็นข้าราชการระดับสูงที่เชื่อถือได้ โชคดีที่ญาติคนหนึ่งของคุณพนัส ซึ่งรับราชการในตำแหน่งอธิบดีกรมสำคัญกรมหนึ่ง เซ็นรับรองให้ ทำให้หญิงสาวได้งานโดยไม่ยากเย็น


ที่ทำงานของพราวพรายเป็นตึกหลังใหญ่ ตั้งอยู่บนเนื้อที่ประมาณสองไร่ในซอยแถวสุขุมวิท บริเวณรอบตัวตึกมีต้นไม้ใหญ่ปลูกล้อมเอาไว้มิดชิดจนมองไม่เห็นตัวตึก ด้านนอกก็เป็นกำแพงรั้วสูงทึบ จนคนข้างนอกไม่สามารถมองลอดเข้าไปได้ พราวพรายมารู้ทีหลังว่าบ้านหรือออฟฟิศแห่งนี้เรียกกันว่า ‘เซฟเฮาว์ส’  ผู้ที่จะผ่านเข้ามาได้ ต้องมีรหัสผ่านที่หน่วยงานแห่งหนึ่งออกให้ พนักงานทุกคนซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ได้รับคำสั่งไม่ให้เปิดเผยสถานที่แห่งนี้แก่บุคคลภายนอก


รุ่งขึ้นจากวันรายงานตัว พนักงานใหม่ห้าคนซึ่งเป็นผู้หญิงทั้งหมด อายุระหว่าง 20-25 ปี ต้องเข้ารับการอบรมปฐมนิเทศเกี่ยวกับงานขององค์กร ซึ่งกระจายกันอยู่หลายแห่งทั้งในกรุงเทพฯและจังหวัดต่างๆหลายจังหวัด ซึ่งส่วนมากเป็นจังหวัดแถบชายแดน ผู้เข้ารับการฝึกได้เรียนรู้อย่างกว้างๆเกี่ยวกับผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ในประเทศไทย ที่ปฏิบัติการแย่งชิงมวลชนอยู่ในจังหวัดต่างๆ โดยใช้การรุกทั้งทางการเมืองและทางการทหาร หลังจากนั้นก็มีการฝึกใส่รหัสถอดรหัส ข้อมูลข่าวสาร การแปลเอกสาร การใช้วิทยุสื่อสาร ฯลฯ ซึ่งทั้งหมดนี้ต้องใช้ภาษาอังกฤษทั้งสิ้น


นอกจากนี้ยังมีเจ้าหน้าที่ทหารจากสถานทูตฯ มาฉายสไลด์รูปอาวุธสงคราม เช่นปืนและระเบิดทุกชนิด เช่นอาร์ก้า เอ็ม-16 เซกาเซ่ จรวดอาร์พีจี เครื่องยิงอาร์พีจี ปืนไร้แรงสะท้อน ปืนกลมือ ปืนใหญ่ 105 มิลลิเมตร ระเบิดลูกเกลี้ยง ระเบิดแสวงเครื่องกับระเบิด ทุ่นระเบิด ฯลฯ ที่มีใช้กันอยู่ในสงครามก่อการร้ายและสงครามเวียตนาม เพราะผู้เข้ารับการฝึกเหล่านี้มีหน้าที่จะต้องแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างถูกต้อง ให้ที่ปรึกษาอเมริกัน เพื่อนำข้อมูลที่ได้รับไปประสานการปฏิบัติกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายไทย โดยฝ่ายที่ปรึกษาจะเป็นผู้จัดหาวัสดุอุปกรณ์ที่จำเป็นให้


ตอนแรกพนักงานใหม่ที่เข้ารับการฝึกอบรมรู้สึกตระหนกตกใจไปตามๆกัน

“จะให้เราไปรบกับใครหรือไง” 

เพื่อนร่วมงานที่เข้ารับการฝึกพร้อมกันกระซิบกับพราวพราย

“สงสัยจะยังงั้น” ตาของพราวพรายระยิบระยับขึ้นมาทันที “คงสนุกดีเหมือนกันเนอะ”

“บ้าสิ! เราเป็นผู้หญิงนะ จะส่งเราไปทำอะไรบ้าๆแบบนั้นได้ยังไง”

ผู้หญิงอีกคนกระซิบอย่างโกรธๆว่า “หลอกเราหรือเปล่าเนี่ย ตอนสัมภาษณ์ไม่เห็นบอกว่าจะต้องมาฝึกอะไรพวกนี้เลย ถ้าจะส่งไปสู้กับใครฉันลาออกจริงๆด้วย”


ครูฝึกซึ่งรู้ภาษาไทยพอสมควรและคงได้ยินคำโต้ตอบเหล่านั้น ยิ้มขันๆแล้วอธิบายว่าไม่ได้จะส่งพวกเธอไปสู้รบกับใคร แต่พวกเธอจำเป็นต้องรู้จักชื่อทางเทคนิคและลักษณะทางกายภาพ ของอาวุธสงครามเหล่านั้น เพื่อประโยชน์ในการแปลเอกสารที่เกี่ยวข้องได้อย่างถูกต้องรวดเร็ว ชนิดที่ได้ยินชื่อแล้วนึกรูปร่างหน้าตาและคุณสมบัติของมันออกทันที


หลังการฝึกงานในเซฟเฮาว์สครบหนึ่งเดือนและได้รับเอกสารรับรอง พราวพรายก็ได้รับคำสั่งให้ไปทำงานที่จังหวัดนครราชสีมา ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นสองคนถูกส่งไปจังหวัดภาคเหนือ อีกสองคนแถบจังหวัดทางภาคใต้

เมื่อรู้ข่าวคุณจิตราถึงกับเต้นผางด้วยความเป็นห่วง 

"ไม่ได้หรอก ไม่ให้ไป จะไปอยู่ได้ยังไง อีสานน่ากลัวจะตาย ทั้งแห้งแล้งกันดาร ทั้งไร้ความเจริญ”

“โธ่! แม่คะ”พราวพรายร้องออกมาอย่างตกใจ “ถ้าแม่ไม่ให้ไปก็แปลว่าพราวต้องลาออกหรือคะ”

“ก็ใช่น่ะสิ เป็นสาวเป็นแส้ จะไปอยู่คนเดียวไกลบ้านขนาดนั้นได้ยังไง เป็นห่วงตายเลย ลองพูดกับเจ้านายเราดูสิ ว่าเปลี่ยนเป็นตำแหน่งงานที่กรุงเทพฯได้ไหม ถ้าทำที่กรุงเทพฯได้ก็ไม่ต้องออก” เธอยื่นคำขาด

พราวพรายคอตก แต่ก็ทำใจกล้าแย้งว่า “พราวจะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะคะ เขามิหาว่าพราวทำตัวเป็นเด็ก ไม่มีความรับผิดชอบหรอกหรือ”

“ไม่รู้ละ ถ้าเขาไม่ยอมให้อยู่กรุงเทพฯ ก็ไปลาออกเสีย ไว้ค่อยหางานใหม่ก็แล้วกัน”

คุณจิตราไม่ฟังเสียง เธอใหญ่ที่สุดในบ้านใครๆก็ต้องฟัง


หญิงสาวนิ่งอึ้ง แม้จะนึกหวาดกลัวอยู่บ้างเหมือนกัน ที่จะต้องไปอยู่ต่างถิ่นที่ไม่รู้จักมักคุ้น เธอก็เหมือนคนกรุงเทพฯส่วนใหญ่ ที่มักจะมองว่าอีสานเป็นดินแดนกันดารแห้งแล้งไร้ความเจริญ แต่ถ้าจะต้องออกจากงานแล้วหางานใหม่ที่ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอ พราวพรายก็เลือกที่จะไปทำงานไกลบ้านมากกว่า ส่วนเรื่องความกลัวหรือความยากลำบากนั้นค่อยไปว่ากันอีกที


“แม่ก็รู้นี่คะว่าพราวหางานยาก พราวไม่อยากให้คนเขาว่าไม่สู้งาน ให้พราวลองไปทำดูก่อนสักพักได้ไหมคะ ถ้าที่โน่นมันแย่มากลำบากมากอย่างที่แม่ว่า ค่อยลองหางานใหม่”

พราวพรายพยายามอ้อนวอนต่อรอง ทั้งๆที่รู้ว่าความหวังริบหรี่ เพราะมารดาของเธอนั้นเป็นที่เลื่องลือในด้านความเป็นเผด็จการ นอกจากนี้คุณจิตรายังหวงและเข้มงวดกวดขันกับบุตรสาวมากกว่าบุตรชาย แต่ใครๆก็เห็นว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะบุตรสาวสองคนของเธอนั้นสวยงามโดดเด่นสะดุดตา เรียบร้อยเป็นกุลสตรี แถมยังหัวอ่อนอยู่ในโอวาทของเธอทุกเรื่อง


แต่แล้วคนที่เข้ามาช่วยแก้ปัญหาให้พราวพรายคือบิดาของเธอเอง เมื่อรู้เรื่องจากภรรยาว่าเหตุผลที่ไม่ยอมให้บุตรสาวไปทำงานต่างจังหวัด ก็เพราะเห็นว่าเป็นดินแดนห่างไกล แร้นแค้นกันดาร และน่าจะเต็มไปด้วยภัยอันตราย คุณพนัสก็หว่านล้อมภรรยาด้วยคำพูดที่นุ่มนวลน่าเชื่อถือ ว่าทุกวันนี้อีสานเจริญขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ไม่ได้แห้งแล้งกันดารเหมือนสมัยก่อนแล้ว การสู้รบในประเทศเวียตนามที่นำกองกำลังทหารอเมริกันและชาติอื่น ๆเข้ามาตั้งค่ายตั้งฐานทัพหลายแห่ง ในหลายจังหวัดในภาคอีสาน ทำให้การเงินสะพัดและเศรษฐกิจเจริญเติบโตอย่างมาก เมื่อเศรษฐกิจดีโจรผู้ร้ายก็น้อยลงเป็นเงาตามตัว นอกจากนี้นครราชสีมาก็ไม่ได้อยู่ห่างไกลจากกรุงเทพฯมากมายอย่างที่เธอคิด


คำชี้แจงแสดงความเห็นของสามี เป็นสิ่งที่คุณจิตราพร้อมจะรับฟังอยู่แล้ว ทำให้ในที่สุดเธอต้องจำใจยอมให้พราวพรายไปทำงานที่จังหวัดนครราชสีมา โดยมีเงื่อนไขสำคัญสามข้อ ข้อแรกเธอจะเดินทางไปด้วย  เพื่อไปดูให้เห็นกับตา ว่านครราชสีมาหรือที่เรียกกันติดปากว่าโคราชนั้น เจริญจริง อย่างที่คุณพนัสว่าหรือเปล่า ข้อสองก็เพื่อไปหาที่พักที่ปลอดภัยให้บุตรี ข้อสุดท้ายคือพราวพรายต้องกลับบ้านที่กรุงเทพฯทุกสัปดาห์ 


ซึ่งเงื่อนไขเหล่านี้หญิงสาวยอมตกลงโดยดี ตอนนี้ไม่ว่าคุณจิตราจะวางเงื่อนไขอย่างไรเธอก็รับได้หมด ขอเพียงให้ได้ไปทำงานเท่านั้น แต่ความจริงเหตุผลลี้ลับอีกข้อหนึ่งที่มารดาของเธอไม่อาจล่วงรู้ได้ก็คือพราวพรายมีความปรารถนาอย่างแรงกล้า ที่จะไปให้พ้นจากการครอบงำมาตลอดชีวิตของมารดาเสียที แม้จะเพียงชั่วคราวก็ยังดี


แล้วในที่สุดสองแม่ลูกก็เดินทางไปถึงจังหวัดนครราชสีมา สองสามวันแรกต้องไปพักที่โรงแรมชั้นดีแห่งหนึ่ง เพื่อติดต่อหาที่พักที่ปลอดภัยให้พราวพราย วันแรกที่หญิงสาวไปรายงานตัวที่หน่วยงาน คุณจิตราก็ออกตระเวนหาหอพักให้บุตรสาว ซึ่งกว่าจะหาที่ถูกใจเธอได้ ก็ต้องใช้เวลาหลังจากนั้นอีกสามสี่วัน


ที่ทำงานของพราวพรายเป็นอาคารสองชั้นหลังใหญ่ ตั้งอยู่บนถนนสายหนึ่งนอกตัวเมืองออกไปประมาณสองกิโลเมตร เธอมารู้ภายหลังว่าองค์กรหรือหน่วยงานนี้มีชื่อย่อว่า พตท.3 ซึ่งย่อมาจากคำว่า พลเรือน ตำรวจ ทหาร ชั้นล่างทั้งชั้นซึ่งเปิดโล่งเต็มพื้นที่ เต็มไปด้วยโต๊ะทำงาน มีเจ้าหน้าที่ซึ่งต่อมาเธอรู้ว่าเป็นทหารตำรวจนอกเครื่องแบบ และข้าราช การพลเรือนจากหน่วยงานต่างๆอีกจำนวนหนึ่ง นั่งทำงานอยู่เกือบทุกโต๊ะ มุมลึกสุดกั้นเป็นห้องปิดทึบ มีป้าย “ห้ามเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต” ติดหราอยู่บนบานประตูซึ่งปิดอยู่ตลอดเวลา ต่อมาหญิงสาวจึงรู้ว่าห้องนี้เป็นห้องรับส่งวิทยุสื่อสาร


ผู้ที่พราวพรายต้องมารายงานตัวและจะเป็นหัวหน้างานโดยตรงของเธอ  เป็นชายอเมริกันวัยประมาณห้าสิบปีท่าทางใจดี ที่ชื่อจอห์น บริวเวอร์ ห้องทำงานเล็กๆของเขาตั้งอยู่บนชั้นสองของอาคารแห่งนี้ ในห้องนอกจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เขานั่งอยู่ ยังมีวิทยุรับส่งเครื่องใหญ่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องด้านในสุด ใกล้ๆ กันนั้นมีโต๊ะทำงานเล็กๆที่เตรียมไว้ให้เธอ


จอห์น บริวเวอร์ ต้อนรับพนักงานคนใหม่และคนเดียวของเขาด้วยรอยยิ้ม หลังจากทักทายสอบถามเรื่องการเดินทางและที่พักของเธอเรียบร้อยแล้ว เขาก็อธิบายงานของเธอให้ฟังคร่าวๆ ว่าเธอมีหน้าที่ต้องแปลเอกสารต่างๆที่เจ้าหน้าที่ข้างล่างจะส่งขึ้นมาให้ ข้อมูลต่างๆที่ผ่านตาจะต้องเก็บไว้เป็นความลับ ที่จะนำไปเปิดเผยให้คนนอกรู้ไม่ได้ บางครั้งจะต้องทำหน้าที่เป็นล่ามให้เขาด้วย ในกรณีที่เขาไม่อยู่ในห้องทำงานหรือออกไปติดต่องานข้างนอก เธอจะต้องคอยรับการติดต่อสื่อสารทางวิทยุจากหน่วยงานต่างๆ แล้วจดบันทึกหรือรายงานข้อมูลหรือข้อความที่ได้รับให้เขาทราบทันที


พราวพรายนั่งฟังเงียบๆ ไม่แน่ใจเลยว่าจะทำงานทั้งหมดที่เขาสาธยายมานั่น ได้เรียบร้อยครบถ้วนอย่างที่เขาคาดหวัง ความไม่มั่นใจในตัวเองเริ่มกลับมาคุกคามอีกแล้ว หญิงสาวมองวิทยุสื่อสารเครื่องใหญ่ตรงมุมห้องอย่างกังวล ไม่รู้ว่าจะมีปัญญาใช้เป็นหรือเปล่า มันดูสลับซับซ้อนชอบกล มีปุ่มอะไรต่ออะไรทั้งเล็กและใหญ่เต็มไปหมด แต่แล้วจอห์นซึ่งคงจะเข้าใจสีหน้าของเธอดี ก็ลุกขึ้นเดินนำเธอไปที่เครื่องรับส่งวิทยุเครื่องนั้น เขาลงมือสาธิตวิธีใช้งานให้เธอดูอย่างละเอียดลออ แต่พราวพรายก็ยังไม่เข้าใจได้ทั้งหมด คงจะต้องทดลองดูเองเมื่อมีโอกาส


หลังจากวันนั้นพราวพรายก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของเธอ ส่วนใหญ่เป็นงานแปลเอกสาร ที่เสมียนธุรการที่ทำงานอยู่ชั้นล่างนำมาให้จอห์น ซึ่งเขาก็จะส่งต่อมาให้เธอแปล บางครั้งก็ให้เธอเข้ารหัส แล้วส่งผ่านทางวิทยุสื่อสาร แต่บางครั้งเขาก็จะทำรายงานส่งต่อให้หน่วยเหนือของเขาด้วยตัวเอง พราวพรายไม่รู้ว่าหน่วยเหนือของเขาเป็นอะไร ตั้งอยู่ที่ไหน เพียงแต่คาดเดาเอาเองว่าคงเป็นฐานทัพที่ใดที่หนึ่งในเมืองไทย หรือไม่ก็ในอเมริกา


คุณจิตราเดินทางกลับไปกรุงเทพฯหลังจากหาหอพักให้บุตรสาวได้ เมื่อมารดากลับบ้านไปแล้วพราวพรายก็รู้สึกโล่งใจ มีอิสระอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้จะยังไม่ค่อยชินกับสถานที่แปลกใหม่ในจังหวัดนี้ แต่เธอก็ไม่รู้สึกกลัว แล้วหญิงสาวก็ตระหนักได้เป็นครั้งแรกว่า ไอ้เจ้าความขี้กลัวขี้ระแวงทั้งหมดที่เธอมีนั้น เกิดจากคุณจิตราแทบทั้งสิ้น เพราะมารดาของเธอเป็นคนขี้ระแวง ไม่ค่อยจะยอมไว้ใจใครหรืออะไรง่ายๆ มักจะตั้งข้อสงสัยเอาไว้ก่อนเสมอ ไม่ว่าจะเป็นคน สถานที่หรือเหตุการณ์ใดๆก็ตาม ในขณะที่โดยเนื้อแท้ของพราวพราย เป็นคนมีจิตใจโลดโผน ชอบการผจญภัย ชอบเสี่ยง แต่การถูกกดถูกบังคับเอาไว้ด้วยกฎเกณฑ์ของมารดามาตลอด ทำให้ใครๆมองเธอผิดไปว่าเป็นคนเรียบร้อย สงบเสงี่ยมและขี้กลัว


หลังจากทำงานได้สามเดือน พราวพรายก็เริ่มรู้สึกสบายใจกับงานของเธอมากขึ้นกว่าในตอนแรก ในระยะแรกๆเธอมีปัญหาเรื่องการแปลเอกสาร เพราะบางเรื่องเป็นศัพท์แสงทางเทคนิคที่เธอไม่คุ้นชิน ถึงจะเคยได้รับการฝึกภาคทฤษฎีมาบ้างก่อนเริ่มงาน บางครั้งเธอติดขัดไม่เข้าใจก็ต้องวิ่งหาคนช่วย ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นไกลที่ไหน ก็พวกนายทหารนายตำรวจหลายคนในที่ทำงาน เพราะเป็นศัพท์เทคนิคที่เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการของตำรวจและทหาร ซึ่งคนเหล่านั้นก็เต็มใจให้คำอธิบายจนเธอเข้าใจ สามารถนำไปใช้ในงานแปลของเธอได้อย่างถูกต้อง


ส่วนจอห์นเจ้านายของเธอนั้น ก็พอใจกับผลงานของเธอมาก เพราะภาษาอังกฤษของเธอดีและเป็นคนทำงานเร็ว หญิงสาวไม่เคยเสียเวลามานั่งร่างคำแปลลงบนเศษกระดาษ ตรวจสอบความถูกต้องจนแน่ใจแล้วจึงพิมพ์เพื่อเสนอจอห์น เธอแปลโดยพิมพ์ไปทีเดียวเลย เพราะรู้ว่าเอกสารบางอย่างด่วนมาก จอห์นได้รู้เร็วเท่าไรก็ยิ่งมีผลดีต่องาน ที่บางครั้งเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายมากเท่านั้น


วันหนึ่งจอห์นบอกพราวพรายว่า “พราว ฉันมีเรื่องจะขอให้เธอช่วย ทางหน่วยงานของเราที่จังหวัดอุบลฯ กำลังขาดคน ผู้หญิงคนที่ทำงานตรงนี้เพิ่งแต่งงาน เขาจะไม่อยู่ประมาณหนึ่งเดือน ทางโน้นติดต่อขอคนจากกรุงเทพฯให้ไปช่วยงานชั่วคราว แต่ไม่มีใครไปได้ เพราะมีแต่คนแต่งงานมีลูกแล้วทั้งนั้น ไม่อยากทิ้งครอบครัวไปไกลขนาดนั้น เธอคิดว่าจะไปช่วยเขาสักเดือนได้ไหม”


พราวพรายอึกอัก เธอเองก็ไม่อยากไปทำงานไกลบ้านถึงขนาดนั้น เธอรู้ว่าจังหวัดอุบลราชธานีอยู่ไกลจากกรุงเทพฯไม่ต่ำกว่าหกร้อยกิโลเมตร เป็นจังหวัดชายแดนที่มีอาณาเขตติดต่อกับลาวและกัมพูชา


ขณะที่กำลังพยายามคิดหาข้ออ้างที่จะไม่ต้องไป หญิงสาวก็นึกถึงเรื่องงานของเธอขึ้นมาได้

“ถ้าฉันไปแล้วใครจะทำงานให้คุณล่ะคะ จอห์น”


“คืออย่างนี้นะพราว” จอห์นพยายามอธิบาย เขาเข้าใจดีว่าเธอไม่อยากไป “ที่กรุงเทพฯ มีผู้หญิงคนนึงที่พอจะช่วยได้ แต่เขามีข้อแม้ว่าจะไม่ไปไกลถึงอุบลฯ ถ้าจะให้ช่วยก็ต้องเป็นจังหวัดที่ไม่ไกลกรุงเทพฯมากนัก เพราะเขามีลูกเล็กๆสองคนที่ต้องเป็นห่วง ทางหน่วยเหนือก็เลยเห็นว่าน่าจะเหมาะที่สุด ถ้าให้ผู้หญิงคนนี้มาทำงานแทนเธอที่นี่ เขาจะได้กลับบ้านไปหาลูกได้ทุกอาทิตย์ แล้วขอให้เธอไปช่วยงานที่อุบลฯแทน คิดว่าไง จะช่วยหน่วยของเราได้ไหม”


พราวพรายนิ่งอั้นพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนถูกบีบให้ต้องยอมจำนน เธอคิดใคร่ครวญอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลือกก็เลยต้องจำใจยอมรับปาก หลังจากที่ขอให้จอห์นสัญญาว่าระยะเวลาที่จะไปทำงานที่อุบลราชธานี จะต้องไม่เกินหนึ่งเดือน ซึ่งเจ้านายของเธอก็ตกปากรับคำ ว่าจะเรียกตัวเธอกลับทันทีเมื่อครบกำหนด ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่ก็ตาม พราวพรายไม่ได้มีลางสังหรณ์เลยแม้แต่น้อยว่าจังหวัดนี้ จะเป็นที่ที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องหักเหผันแปรไปจากที่เป็นอยู่ เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นที่นั่น จะส่งผลต่อชีวิตของเธอไปตลอด


สามวันต่อมา เมื่อผู้หญิงที่ทำงานอยู่ในหน่วยงานที่กรุงเทพฯเดินทางมาถืง พราวพรายก็เดินทางไปจังหวัดอุบลราชธานี โดยมีมารดาผู้ขี้ห่วงของเธอร่วมเดินทางไปด้วย คุณจิตราเดินทางกลับหลังจากนั้นอีกสองสามวัน หลังจากสำรวจเรียบร้อยแล้วว่า เมืองอุบลฯกำลังเจริญเติบโตทางด้านเศรษฐกิจ แม้จะมีทหารต่างชาติและเมียเช่าเต็มเมือง เธอก็มองข้ามไปเสีย เพราะรู้ว่าบุตรสาวของเธอจะอยู่ที่นี่เพียงระยะสั้นๆเท่านั้น 


อมราซึ่งเป็นเลขาฯของฝรั่งชื่อพอล ที่ปรึกษาของผู้กำกับการตำรวจตระเวนชายแดนเขต 3 มารับพราวพรายที่สนามบินเล็กๆในฐานทัพอเมริกัน ที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองใกล้กับกองกำกับการตำรวจภูธรจังหวัดอุบลราชธานี หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า ‘กองเมือง’ แล้วขับรถพาเธอไปรายงานตัวกับพอล ที่ออฟฟิศเล็กๆของเขาที่ตั้งอยู่ในกองกำกับการตำรวจตระเวนชายแดนที่ถนนอุปราช


พราวพรายเริ่มงานชั่วคราวมีกำหนดหนึ่งเดือนของเธอตั้งแต่วันนั้น และที่นี่เองที่หญิงสาวได้รู้จักกับเพื่อนใหม่อีกคนหนึ่ง นอกเหนือจากอมรา เพื่อนใหม่ที่ชื่อสุนิสาผู้มีพฤติกรรมที่โลดโผน แม้จะรู้จักกันในระยะเวลาเพียงสั้นๆ แต่ช่วงเวลาดังกล่าวนี้ ก็เป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่อบอุ่นแน่นแฟ้นยาวนาน ของหญิงสาวทั้งสาม




Create Date : 23 สิงหาคม 2559
Last Update : 26 สิงหาคม 2559 11:05:00 น.
Counter : 714 Pageviews.

45 comments
  
แวะมาเยี่ยมชมค่ะ
โดย: นาฬิกาสีชมพู วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:16:32:31 น.
  
มาอ่านและส่งกำลังใจด้วยจ้ะ
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
zungzaa Travel Blog ดู Blog
The Kop Civil Movie Blog ดู Blog
บ้านต้นคูน Food Blog ดู Blog
ฟ้าใสวันใหม่ Home & Garden Blog ดู Blog
ทองกาญจนา Travel Blog ดู Blog
อุ้มสี Fanclub Blog ดู Blog
คนบ้านป่า Pet Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Book Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: เนินน้ำ วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:17:09:29 น.
  
แวะมาอ่านค่ะ
ค่อยมาติดตามอ่านต่อไปว่า
พราวพรายมาทำงานที่จังหวัดอุบลราชธานี
จะมีเรื่องราวต่อไปอย่างไรค่ะพี่ตุ้ย

โดย: อุ้มสี วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:17:36:28 น.
  

หนูอายุ 15 ปีค่ะ
หนูเขียนบอกไว้ที่บล็อกหนู
ตรงด้านบนทางขวามือค่ะ
ขอบคุณที่แวะบล็อกหนูนะคะ
โดย: เจ้าการะเกด วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:18:03:20 น.
  
เรื่องราวน่าสนใจดีค่ะ ฟังชื่อเรื่อง เหมือนนิยายรัก - คนละฟากฟ้า
ตอนนี้เนื้อเรื่องบรรยายละเอียด เหมือนนิยายนักสืบ หรือนิยายบู๊แนวนั้นแล้วนะคะ
บทประพันธ์ ยังจิ้น รูปร่างหน้าตา แพรวพรรณไม่ออกเลยค่ะ ว่าจะสูงต่ำดำขาว จมูกโด่ง หรือดั้งหัก แต่งตัวแต่งหน้าแนวไหน ส่วนใหญ่นิยาย จะบรรยายลักษณะตัวละคร แต่ละตัวกลมกลืนไปในเนื้อเรื่องให้คนอ่าน จินตนาการประกอบ ให้เห็นภาพลักษณ์ของตัวละครในเรื่อง
เนื้อเรื่องก็ยังน่าตื่นเต้นดีค่ะ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ ..
add friend และ เตือนเมื่อมีบลอกอัพเดทไว้ด้วยเลยค่ะ จะได้ไม่พลาดตอนต่อไป เรื่องอ่านนิยายรายปักษ์ตามนิตยสารเนี่ย งานอาชีพมาแต่เด็กเลยค่ะ
ดอยสะเก็ด Literature Blog
โดย: mcayenne94 วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:19:55:17 น.
  
มาอ่านเรื่องพราวพราย
รูปนี้ค้ือพราวพรายหรือเปล่าครับ

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เศษเสี้ยว Photo Blog ดู Blog
AppleWi Beauty Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น


เรื่องสุดท้ายอ่านไป ใจหายไปจริงๆด้วยครับอิอิ
โดย: moresaw วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:20:03:41 น.
  
ไม่ค่อยได้อ่านนิยายค่ะ


ยินดีที่รู้จักค่ะ
โดย: นาฬิกาสีชมพู วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:20:10:17 น.
  
ขอบคุณอีกทีค่ะ ไม่เคยรู้ว่าบลอคตัวเองมันอ่านยากเลยย

ดีใจที่พี่มาแนะนำนะคะะ
โดย: คนหัวฟู วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:20:28:48 น.
  
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ส่งกำลังใจจ้ะ คุณตุ้ย
โดย: Opey วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:20:48:47 น.
  
ตามมาอ่านกันต่อค่ะพี่ตุ้ย
ตอนนี้ก็เพิ่มตัวละครมาอีก
สามสาวรวมแก๊งกันแล้วต้องติดตามตอนต่อไปค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เศษเสี้ยว Photo Blog ดู Blog
อุ้มสี Fanclub Blog ดู Blog
บ้านต้นคูน Food Blog ดู Blog
คนบ้านป่า Music Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: ที่เห็นและเป็นมา วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:21:27:13 น.
  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

โดย: ก้นกะลา วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:21:33:28 น.
  
ขอบคุณสำหรับโหวตครับ พี่ตุ้ย
โหวตก่อน ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:22:10:18 น.
  
ตามมาอ่านแล้วคร้า...
โล่งไป เธอได้ทำงานแล้ว แม้จะไปไกลถึงอุบล
ติดตามตอนต่อไปคร้า...ขอบคุณคะ

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เศษเสี้ยว Travel Blog ดู Blog
ไอเอิร์ธ Cartoon Blog ดู Blog
ตุ๊กจ้ะ Topical Blog ดู Blog
เรียวรุ้ง Literature Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog
โดย: Tui Laksi วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:22:12:36 น.
  
ส่งกำลังใจให้พี่ตุ้ยค่ะ

บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้
ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต

ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

..................................

โดย: Sweet_pills วันที่: 23 สิงหาคม 2559 เวลา:22:16:42 น.
  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
Sweet_pills Food Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
.........................
ส่งกำลังใจครับผม
โดย: ขุนเพชรขุนราม วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:2:27:25 น.
  
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ทำไมรู้สึกชอบเรื่องเก่ามากกว่านะแปลกจริงๆ ค่ะคุณตุ้ย

โดย: หอมกร วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:8:54:51 น.
  
สวัสดีค่ะ

และแล้วพราวพรายก็ได้งานทำนะคะ

แต่จากโคราชถูกเขยิบออกไปถึงอุบล

เรียกว่าโชคชะตาคนแต่งกำหนดใช่มั้ยคะ

อยากรู้แล้วสิ อุบลจะพลิกผันชีวิตพราวพรายได้อย่างไร

จะได้พบรักแท้ที่นี่รึเปล่าเอ่ย

ส่งกำลังใจให้ค่ะ

ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

โดย: เรียวรุ้ง วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:12:55:37 น.
  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
Sweet_pills Food Blog ดู Blog
ข้ามขอบฟ้า Music Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

แวะมาอ่านและโหวตให้ด้วยค่ะ
โดย: LoveParadise วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:13:39:07 น.
  
บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ข้ามขอบฟ้า Music Blog ดู Blog
เรียวรุ้ง Literature Blog ดู Blog
ขุนเพชรขุนราม Cartoon Blog ดู Blog
pantawan Health Blog ดู Blog
สายหมอกและก้อนเมฆ Photo Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Book Blog ดู Blog
prizella Travel Blog ดู Blog
เนินน้ำ Food Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น


ขอบคุณที่แวะไปหาโมเสสนะคะ
และขอบคุณสำหรับโหวตด้วยค่ะ
โดย: mariabamboo วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:14:22:52 น.
  
วันนี้มีตัวละครเพิ่มมาอีก น่าสนุกค่ะ

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
Sweet_pills Food Blog ดู Blog
newyorknurse Klaibann Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog


ขอบคุณที่แวะฟังเพลงนะคะพี่ตุ้ย

โดย: mambymam วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:15:10:47 น.
  
ใช้สมองดีกว่าหัวใจ

ชอบมากเลยค่ะ

รุ้งใช้สมองนำหน้ามานานเลยโสดจนปัจจุบันเลยอะ

ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตค่ะ

โดย: เรียวรุ้ง วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:15:20:41 น.
  
บทที่ 2 เริ่มสนุกน่าติดตามแล้วค่ะพี่ตุ้ย


บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
บาบิบูเบะ...แปลงกายเป็นบูริน Food Blog ดู Blog
คนบ้านป่า Pet Blog ดู Blog
toor36 Cartoon Blog ดู Blog
ขุนเพชรขุนราม Cartoon Blog ดู Blog
Close To Heaven Food Blog ดู Blog
touch the sky Food Blog ดู Blog
praewa cute Parenting Blog ดู Blog
เศษเสี้ยว Photo Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:15:25:58 น.
  
มาตามอ่านค่ะ
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เหมือนพระจันทร์ Literature Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: ออมอำพัน วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:15:49:46 น.
  

มาอ่านนิยายค่ะ

ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

โดย: พรไม้หอม วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:18:47:09 น.
  
จากปูเรื่อง ตอนนี้ก็เริ่มเข้มขึ้นละ


ที่อุบล...พราวพรายเธอจะเจออะไรบ้างหนอออออออออ


บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: ร่มไม้เย็น วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:18:58:30 น.
  
สวัสดี จ้ะ น้องดอยสะเก็ด

ตามมาอ่านนวนิยายเรื่องใหม่ จ้ะ ชวนติดตามต่อไปว่า แพรวพรายจะเจอเหตุการณ์อะไรที่ อุบลอีก ห้าห้า
โหวดหมวด งานเขียนของเจ้าของบล็อกนะจีะ
ขอบใจจ้ะที่แวะไปเยี่ยมและโหวดที่บล็อกครู จ้ะ ขอบใจที่ให้เกียรติและชื่นชม งานเขียน เรื่อง เบื้องหลัง ของความเป็นครูของครู งานชิ้นนี้เขียนขึ้นจากประสบการณ์จริงในชีวิต จึงเป็นงานเขียนที่ไม่ยากนัก จ้ะ ขอบใจอีกครั้งนะจ๊ะ
โดย: อาจารย์สุวิมล วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:21:49:24 น.
  
สวัสดีค่า ^^
มาขอแปะก่อนนะคะ
ชอบอ่านนิยายค่ะ แต่พอดีติดภารกิจนิดหน่อย
น่าจะไมไ่ด้เข้าบล็อกอีกสี่ห้าวันค่ะ
เอาไว้จะมาอ่านอีกทีนะคะ
พอดีเมื่อวานอ่านตอนหนึี่งไปได้ครึ่งนึงแล้วแต่ยังไม่ได้เมนทืเลยค่ะ

ขอบคุณมากๆ ค่า
จะรีบมาอ่านเลยค่ะ



ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: lovereason วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:21:58:03 น.
  
สุขสันต์วันเกิดพี่ตุ้ยนะคะ

ต๋าขอบคุณพี่ตุ้ยมากค่ะสำหรับกำลังใจ คำอวยพร
อีกทั้งบทกลอนไพเราะอวยพรวันเกิดต๋า

วันคล้ายวันเกิดเวียนมาทีไรก็ทำให้ระลึกนะคะว่า
เรารู้จักกันเพราะเกิดวันเดียวกันนี่เอง

ขอให้พี่ตุ้ยมีความสุขมากๆ มีสุขภาพแข็งแรง มีกัลยาณมิตรที่รักรายล้อม
มีแต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิต และสมปรารถนาในทุกเรื่องที่ตั้งใจไว้ค่ะ

โดย: Sweet_pills วันที่: 24 สิงหาคม 2559 เวลา:22:58:26 น.
  
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ขุนเพชรขุนราม Cartoon Blog ดู Blog
mastana Travel Blog ดู Blog
อุ้มสี Fanclub Blog ดู Blog
หอมกร Movie Blog ดู Blog
Sai Eeuu Food Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
...............................
ส่งกำลังใจครับ
โดย: ผมไม่ได้บินคนเดียวฯ (เตยจ๋า ) วันที่: 25 สิงหาคม 2559 เวลา:1:33:37 น.
  
สวัสดีค่ะพี่ตุ้ย

มาอ่านคนละฟากฟ้าต่อค่ะ
ช่วยลุ้นให้พราวพรายได้งานทำ

ดอยสะเก็ด Literature Blog

โดย: ข้ามขอบฟ้า วันที่: 25 สิงหาคม 2559 เวลา:2:37:13 น.
  
เรื่องเวลาที่หายไปไงคะ
เก็บทุกเม็ดนะคะคุณตุ้ยคนดี

โดย: หอมกร วันที่: 25 สิงหาคม 2559 เวลา:8:23:48 น.
  
ทักทายยามสายค่ะคุณตุ้ย
แวะมาส่งกำลังใจคร้าาาา

ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

ปล Gone with the wind สนุกค่ะ เกดก็ชอบ
โดย: Raizin Heart วันที่: 25 สิงหาคม 2559 เวลา:10:11:54 น.
  
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: Mitsubachi วันที่: 25 สิงหาคม 2559 เวลา:10:34:30 น.
  
เข้าใจเลยค่า ว่าคนไม่อยากไปทำงานใกลบ้าน
ความรุ้สึกเป็นไง เหมือนแพรวพรายนี่เลยค่า
ชัดเจนๆ

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เศษเสี้ยว Photo Blog ดู Blog
Close To Heaven Food Blog ดู Blog
ที่เห็นและเป็นมา Music Blog ดู Blog
เนินน้ำ Food Blog ดู Blog
ชีริว Travel Blog ดู Blog
สายหมอกและก้อนเมฆ Photo Blog ดู Blog
เรียวรุ้ง Funniest Blog ดู Blog
mambymam Home & Garden Blog ดู Blog
ปรัซซี่ Food Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog



โดย: Rinsa Yoyolive วันที่: 25 สิงหาคม 2559 เวลา:23:11:08 น.
  
พลาดตอนที่หนึ่งไป แต่นั่งอ่านตอนนี้เพลินเลยค่ะ ฟังดูงานของพราวพราย เหมือนงานสายลับนิด ๆ นะคะ ? :) ... ลุ้น ๆ พระเอกของแพรวพราว จะเป็นใครค่ะ

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
กะว่าก๋า Book Blog ดู Blog
ข้ามขอบฟ้า Home & Garden Blog ดู Blog
เนินน้ำ Food Blog ดู Blog
mambymam Home & Garden Blog ดู Blog
moresaw Funniest Blog ดู Blog
ฟ้าใสวันใหม่ Home & Garden Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

โดย: Tristy วันที่: 25 สิงหาคม 2559 เวลา:23:18:39 น.
  
อ่านจบแล้วครับ รออ่านบทต่อไปครับ
เคยดูหนังต่างประเทศ ที่ให้ผู้หญิงทำงานแปลข่าวสารรวมทั้งรหัสมาบ้างครับ
โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 26 สิงหาคม 2559 เวลา:8:31:08 น.
  


บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
mambymam Home & Garden Blog ดู Blog
คนผ่านทางมาเจอ Parenting Blog ดู Blog
อุ้มสี Travel Blog ดู Blog
ข้ามขอบฟ้า Home & Garden Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Book Blog ดู Blog
Raizin Heart Movie Blog ดู Blog
ร่มไม้เย็น Dharma Blog ดู Blog
คนสวยที่ไม่เคยสวย Fanclub Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

สวัสดีค่ะพี่ตุ้ย ตามมาอ่านตอน 2 แล้วค่ะ พี่ตุ้ยเขียนได้ดีมากค่ะบรรยายได้เห็นภาพเลยละเอียดชัดเจนเข้าใจง่ายและเรื่องกำลังสนุกเลยค่ะจะรออ่านตอน 3นะคะ โหวตให้ก่อนเลยค่ะ

ขอบคุณพี่ตุ้ยมากนะคะที่ไปอ่านเรื่องแม่ ตอน 3 พร้อมโหวตให้กำลังใจค่ะ แม่จะอยู่ในใจเราตลอดไปนะคะ

ขอให้พี่ตุ้ยมีความสุขวันศุกร์ค่ะ

โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 26 สิงหาคม 2559 เวลา:11:42:05 น.
  
สวัสดีค่ะคุณตุ้ย


จากบล็อก ป้ากุ๊กนี่แหละค่ะตัวเกลียดงู

เอ็นทรี่นี้กว่าจะตัดใจทำได้ต้องเตรียมใจอยู่นาน


เรื่องดี แต่หาภาพงูมาประกอบนี่ยอมรับว่าเต็มกลืนเหมือนกันค่ะ
โดย: ร่มไม้เย็น วันที่: 26 สิงหาคม 2559 เวลา:12:28:03 น.
  
สวัสดีค่ะพี่ตุ้ย
ขอบคุณที่แวะชมดอกเข็มตูมๆค่ะ

โดย: mambymam วันที่: 26 สิงหาคม 2559 เวลา:15:18:35 น.
  
ส่งกำลังใจก่อนนะคะ
สุขภาพงอแงมาก
วันนี้เพิ่งออกมาได้แค่สองบ้าน

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ตะลีกีปัส Home & Garden Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog

โดย: ภาวิดา (คนบ้านป่า ) วันที่: 26 สิงหาคม 2559 เวลา:17:38:40 น.
  
่ขอบคุณสำหรับคะแนนโหวตนะคะ

หัวเราะวันละนิด จิตแจ่มใสเนอะ
โดย: เรียวรุ้ง วันที่: 26 สิงหาคม 2559 เวลา:18:33:04 น.
  
งานแรกก็ไม่ธรรมดา ชวนตื่นเต้น เพื่อนมีส่วนช่วยในเส้นทางชีวิต แล้วจะไปสู่สิ่งใด น่าติดตามครับ
โหวต Literature Blog
โดย: Insignia_Museum วันที่: 26 สิงหาคม 2559 เวลา:20:49:10 น.
  

เอารูปมาฝาก


บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ซองขาวเบอร์ 9 Literature Blog ดู Blog
Sweet_pills Food Blog ดู Blog
ร่มไม้เย็น Dharma Blog ดู Blog
newyorknurse Klaibann Blog ดู Blog
พรไม้หอม Health Blog ดู Blog
เรียวรุ้ง Funniest Blog ดู Blog
ตุ๊กจ้ะ Hobby Blog ดู Blog
ก้นกะลา Music Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: ชมพร วันที่: 26 สิงหาคม 2559 เวลา:22:20:36 น.
  
สวัสด่ีค่ะคุณตุ้ย
แวะมาทักทายยามสายค่ะ
โดย: Raizin Heart วันที่: 27 สิงหาคม 2559 เวลา:10:57:06 น.
  
มาส่งกำลังใจค่ะ
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
comicclubs Music Blog ดู Blog
ข้ามขอบฟ้า Music Blog ดู Blog
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
โดย: newyorknurse วันที่: 29 สิงหาคม 2559 เวลา:7:13:12 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ดอยสะเก็ด
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 49 คน [?]



Group Blog
สิงหาคม 2559

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
18
20
21
22
24
25
26
28
29
30
31
 
 
Friends Blog
[Add ดอยสะเก็ด's blog to your weblog]