lliliil Work it harder, Make it better, Do it faster, Make us Stronger liilill
space
space
space
<<
มีนาคม 2565
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
space
space
14 มีนาคม 2565
space
space
space

Human Needs
 

สมัยเรียน ป.โท 
วิชาที่ผมชอบเรียนมากที่สุดไม่ใช่ Marketing Strategy หรอกครับ
แต่คือ 
จิตวิทยาการตลาด
เนื้อหาก็ทั่วๆ ไปครับ ขั้นตอนการตัดสินใจซื้อ  ทฤษฏีความต้องการ ทฤษฎีแรงจูงใจ
ชอบแนวที่ว่า นั่งอ่าน Text  book ได้โดยไม่ต้องรอให้ใกล้สอบ
ตอนเรียนจบมา ก็เคยถามตัวเองว่า "กุเหลืออะไรติดหัวกลับมาบ้าง"
สิ่งที่ได้.....ก็จิตวิทยาการตลาดนี่แหละครับ


ด้วยสถานการณ์ในช่วงนี้ ทั้งเรื่องข่าวเด่น ๆ ที่ยาวมากว่า 2 สัปดาห์
ภาพข่าวสงครามรัสเซีย-ยูเครน
สถานการณ์การระบาดของโรคโควิด-19 ในไทย และ....ที่ออฟฟิศของผม
ที่มีคนติดกันรายวันไม่หยุด เพื่อนในเฟซก็ติดกันไม่หยุด
ทำให้ผมรู้สึกว่า เราไม่มีทางรอดแน่ๆ เหมือนมีดวงจะต้องติดเร็วๆ นี้
ไม่มีวันไหนที่รู้สึกว่า "ไม่เจอคนที่ติดเชื้อแล้ว เราปลอดภัยแล้ว" เลยซักวัน
เพราะทุกคนที่ผมเจอในแต่ละวัน ทะยอยติด แล้วหยุดงานไปทีละคนๆ 
ง่ายๆ เลย......คุณ VP เกมส์ไปแล้ว แถมด้วย เลขาของเค้า
พี่ในแผนก 2 คน ที่เข้าไปพบคุณ VP  น้องธุระการที่แผนก
ตอนนี้ผมแทบจะตัวติดกับพัท คนแรกของแผนกที่ติดโควิดและหายดีแล้ว
เพราะคิดว่าคนที่หายแล้วคือคนที่ปลอดภัยที่สุด


ซึ่งด้วยเรื่องนี้ ทำให้ผมต้องแยกตัวจากครอบครัวออกมาอยู่คอนโด
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เพราะผมชินการอยู่กับครอบครัวไปแล้ว
พอต้องอยู่คนเดียว มันไม่ใช่ความเหงาอ่ะครับ แต่เป็นความว่างเปล่า
รู้สึกไม่มีความหมายในแต่ละวัน ได้แต่นั่ง Swab ATK ทุกวันเช้าเย็น
ลุ้นไปว่าเรายังโชคดีอยู่ไหมนะ ยังไม่ติดใช่ไหม
ผมไม่ได้กลัวป่วย เพราะฉีดวัคซีน 4 เข็มแล้ว ไม่ป่วยหนักแน่นอน
แต่กลัวการแยกจากครอบครัว ที่สำคัญคือไม่อยากห่างกับหลาน
ผมเป็นคนที่พูดอังกฤษกับเค้า 90% และผมก็พัฒนาการของเค้า
จากวันที่พูดไปแล้วเค้าแค่มองตาม จนเริ่มพยักหน้าส่ายหน้าตอบ
และวันนี้ที่หลานเข้าใจที่ผมพูดเกือบทุกอย่าง และเข้าใจ Teacher พูดได้
ตอบโต้ได้ แถมเพื่อนคนโปรดของเค้าคือ เด็กลูกครึ่งแถวบ้านที่พูดอังกฤษ
เห็นแล้วผมก็ดีใจ แต่พี่สาวผมบอกว่าความรู้สึกนี้คือ
"ปลื้มใจ"
พี่สาวไม่ได้พูดอังกฤษตลอด เพราะเป็นแม่ก็ต้องพูดไทยบ้าง 50%
แต่ผมพูด 90% เลยครับ ให้เค้ารู้จักภาษาว่าไหนคือไทยไหนคืออังกฤษ

เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกครับ แต่ผมไม่อยากแยกจากเค้า

ยิ่ง VDO call หาแล้วพอพูด Good night แล้วหันไปยืนร้องไห้ เรียก น้าน้า
สงสารมากเลยครับ 

แล้วพอครบวันที่แยกตัวพอกลับบ้านไป วันรุ่งขึ้น คนที่เพิ่งเจอก็ขึ้น 2 ขีดอีก
เท่ากับว่า ผมไม่มีทางกลับไปอยู่กับครอบครัวได้เลย
แต่ครั้งนี้ผมไม่แยกแล้ว เพราะผมใส่แมส เค้าใส่แมส แล้วห่างกัน 2 เมตรกว่า
และเจอกันไม่น่าเกิน 2 นาที

ตอนนี้ผมเครียดมาก เครียดจากความรู้สึกหวาดระแวง
ว่าไม่รู้วันไหนจะติด ต้องติดแน่ๆ  กลัวอยู่ทุกวัน
ไม่มีวันไหนสบายใจเลย ยิ่งเห็นเพื่อนในเฟซติดกันรายวัน ทีละหลายๆ คน
ที่ทำงานติดกันผมว่า 20% ของบริษัทแล้ว ผู้บริหารนี่ไม่เหลือแล้วครับ
ส่วนหนึ่งไม่มา เพราะกลัว ส่วนหนึ่งติดโควิดกันไปหมดแล้ว
แต่พนักงานยังคงต้องมาทำงาน เสี่ยงก็ห้ามหยุด
คนหยุดจะมี HR โทรไปพูดเรื่องหักโบนัส ให้เอาผล RT-PCR มายืนยันเพื่อลาป่วย
แต่สุดท้ายถึงยืนยันก็หักโบนัสอยู่ดีถือเป็นการหยุดติดต่อกันยาว
ใบรับรองแพทย์ไม่มีผล ทำให้หลายแผนกไม่อนุมัติให้คนเสี่ยงหยุด
แล้วพอได้ผลตรวจ เพื่อนก็ติดกันไป 2-3 คน
ผมเลยรู้ว่า การอยู่แบบหวาดกลัว รู้สึกไม่ปลอดภัยมันโคตรแย่



ตรงตามทฤษฏี
Maslow's Hierarchy of Needs
หรือ พีระมิดความต้องการของมาสโลว์




ขั้นแรก 

Physiological needs
คือความต้องการพื้นฐานของร่างกายครับ เช่น น้ำ อาหาร ที่อยู่อาศัย
อากาศหายใจ การนอนหลับพักผ่อน ยกรักษาโรค เสื้อผ้า 
เอาง่าย ๆ คือ ปัจจัย 4 นั่นแหละครับ


ขั้นที่ 2

Safety  or securlty needs
คือความต้องการความปลอดภัย การปกป้องตัวเอง ความมั่นคง
รวมถึงความเป็นส่วนตัว 


ขั้นที่ 3 

Social Needs
คือ ความต้องการทางสังคม การเป็นทีรัก และยอมรับของสังคม
ครอบครัว เพื่อนฝูง หรือกลุ่มใด ๆ ความรู้สึกว่าเรา Belong to อะไรซักอย่าง


ขั้นที่ 4

Esteem needs
คือความต้องการการยอมรับ ยกย่อง นับถือ ไม่ว่าจะเป็น
ตำแหน่ง ศักดิ์ศรี ความสำเร็จ หรือสถานะทางสังคม การรู้สึกมีคุณค่าในตัวเอง


ขั้นที่ 5

Self-Actualization 
คือความต้องการในการประสบความสำเร็จในชีวิต ในสิ่งที่แต่ละคนคาดหวังไว้่

ขอ 5 นี่เข้าถึงยากมากครับ ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ
ภาษาอังกฤษก็ไม่ค่อยเข้าใจ  ภาษาไทยก็ยิ่งไปใหญ่



แต่ตอนนี้ผมกำลังไม่มีขั้นที่ 2 ครับ
คือ
ความรู้สึกไม่ปลอดภัย......
โอเค มันอาจไม่ใช่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเหมือนในสงคราม
แต่รู้สึกไม่มั่นคง ไม่มั่นใจว่าเราจะปลอดภัยจากโควิด
ไม่รู้เมื่อไหร่จะติด ความรู้สึกนี้โคตรแย่ครับ





+++++++++++++++++++++++++++++++++

ด้วยความรู้สึกนี้ทำผมสุขภาพจิตเสียมากครับ
จึงคิดว่าจะพักบล๊อกไว้ด้วยหน้าบล๊อกนี้
แล้ว
คงหยุดซักพัก 
และจะเป็นการกดโหวตทิ้งไว้นะครับ หรืออาจจะเงียบไปซักพัก
ตะพาบ.....จริงๆ ผมดราฟไว้นิดหน่อย แต่คงไม่มีอารมณ์เขียนให้จบครับ
17 นี้อาจจะขอข้ามไป.....


การนั่งดื่มไวน์คนเดียว มันว่างเปล่ามากครับ 






 



Create Date : 14 มีนาคม 2565
Last Update : 14 มีนาคม 2565 16:05:55 น. 30 comments
Counter : 1706 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณทนายอ้วน, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณnonnoiGiwGiw, คุณThe Kop Civil, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณเริงฤดีนะ, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณสองแผ่นดิน, คุณLittleMissLuna, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณSleepless Sea, คุณหอมกร, คุณกิ่งฟ้า, คุณกะว่าก๋า, คุณtoor36, คุณkae+aoe, คุณSweet_pills, คุณkatoy, คุณVELEZ, คุณอุ้มสี, คุณTui Laksi, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณnewyorknurse


 
อารมณ์เดียวกับพี่ตอนนี้เลยครับ


เริ่มจากกฎเด็ดขาดในบ้าน ใครออกนอกบ้านต้องตรวจ ATK วันที่ 3 และ 5 หลังออกนอกบ้าน


ทุกคนพยายาม social distancing มุมใครมุมมัน ห้องใครห้องมัน ใส่หน้ากากทุกครั้งที่ออกนอกห้อง กินข้าวแยกกัน


พี่นี่เครียดลงกระเพราะวันเว้นวันเลยครับ


เมื่อวันอาทิตย์หลานสาวไปฉีดวัคซีนกับแม่เค้า โดยคนข้างๆขับรถไปให้ ที่นี้เลยต้อง social distancing กันทั้งบ้าน มันเครียดมากครับ


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:16:51:42 น.  

 
อ่านแล้วอยากให้กำลังใจเลยค่ะ
ดูหมดแรงยังไงไม่รู้ ยังไงก็เอาใจช่วยนะคะ
เหนื่อยนักก็พักค่ะ


โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:17:30:09 น.  

 
ส่งกำลังใจรัวๆนะคะ..


โดย: nonnoiGiwGiw วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:17:33:45 น.  

 
สวัสดีครับน้องปริ๊นซ์
ได้แต่ให้กำลังใจและบอกว่า ซู่ ซู่
อาทิตย์ที่แล้วพี่ก็เป็นเหมือนกัน ปวดหัวทั้งอาทิตย์ แต่ยังโชคดีมาก ๆ พี่ WFH ได้พักอยู่ที่บ้าน แต่ตรวจ ATK วันเว้นวันเหมือนคนบ้า กลัวจะติดโควิดนะ
ของพี่พอเริ่มออกไปวิ่ง ปั่นจักรยาน อาการมันหายนะ น่าจะเครียดหละ
พออ่านทฤษฏีของมาสโลว์ พี่ว่าพี่มีหมดแล้ว หรือว่าเรารู้สึกพอแค่นี้แล้วหว่า ที่ทำงานพี่ชอบกอดกันและให้กำลังใจกันนะ ถ้าอยู่ใกล้ ๆ เดินไปกอดสักทีนึง แต่ช่วงนี้โควิด รักษาระยะห่างก่อนดีกว่า 555


โดย: The Kop Civil วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:18:04:55 น.  

 
ระยะ 1 เดือนคนรู้จักติดโควิดหลายคน เขาโทรมาบอกทีแรก
ฟังเสียง แหะ ๆ ก็กลัวติดจากเสียงโทรศัพท์แล้ว (ชักประสาท)
เข้าไป 555

ตอนหลังชิน เพราะต้องนอนอยู่กับคนเคยติดโควิด 2 คนเขาบอกว่าไม่ต้องกลัวนะพี่ อืมมม..ไม่กลัวก็ไม่กลัว..และก็ไม่ติดจริงด้วย

แต่ผมก็ยังพบเพื่อนบางคนอยู่... มีบางคนเสพข่าวทางไลน์
มาก(แต่วิเคราะห์ชั่งน้ำหนักความน่าจะเป็น กลับวิเคราะห์ไม่เป็น
เขาเลยกลัวมาก เกือบ ครึ่งปีมานี้เห็นเขาใส่แมส 2 ชั้นตลอดเวลา
เคยถามว่า ฉีดวัคซีนยัง ฉีดแล้ว.....ดู ๆ แล้วน่าจะกลัวไม่ได้ฉีดแต่กลัวคนเขาว่า เลยยอกว่าฉีดแล้ว

ระยะนี้ผมก็เว้นไม่ไปงานไหนเลย งานศพ งานแต่งเว้นได้เว้น
ฝากซองไปแทน

ตอนนี้ก็หวังจะให้ไทย เปิดโอกาสให้ รพ.เอกชนนำย พาวิฯ
หรืออย่างอื่นเข้ามาให้คนป่วยได้ ไม่หวงก้างแหะ ๆ ปากจัด
หน่อย... อยากให้เจอ จ่าย จบ..แบบที่เขาพูดจังเลย

เมื่อครู่นี้ทราบว่าญาติคนหนึ่งทำงาน โฮเตลหนึ่ง ติด ตรวจแล้วว่าเป็น ก็แจ้นไปตามคำแนะนำท่านผู้นั้น หุ หุ ไปใกล้ที่สุด
คือ อนามัย พอไปถึงถูกดูถูกดูแคลนไม่อยากพูดด้วย ให้รีบกลับไปบ้านอย่าอยู่ที่นั่นนะ ..เศร้า.. กับความจริง

...
คุณปริ๊นซ์ ไม่ต้องห่วงบล๊อกครับ ตามสบาย ๆ ไม่มีใจเขียน
ก็พักไว้ก่อนไม่ว่ากันอยู่แล้ว แต่เรื่องต้องห่างหลานนี่ช่วยไม่ได้จริง ๆ หลานน่ารักด้วยนี่ซิ


โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:18:44:58 น.  

 
เดือน กพ พี่อ้อ ไป รพ.ทุกสัปดาห์
กลับมาพ่นสเปรย์ทั่วตัว
กระเป๋า รองเท้า ก่อนเข้าชายคาบ้าน

แล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำอาบร้ำ สระผม
..เสื้อผ้าแช่ไฮเตอร์
แล้วปั่นซัก..


แล้วถึงออกมา..

พรุ่งนี้จะไปงานศพ สามีเพื่อน ป.ตรี
คงจะใส่แมส 2 ชั้นแบบไม่ขยับหู/จมูกเลย

ปกติพอปวดหัว เจ็บจมูก เพราะเป็นไซนัส
2 ปี แล้ว..

ก็จะสยอง..เมื่อเผลอกินน้ำแข็ง..กินห้าทะลายโจรตัดก่อน 2 วันติด

แต่Little Prince ต้องออกไปทำงานทุกวัน
ลำบากเอาการอยู่..แล้วรัฐบาลก็จะประกาศเป็นโรคประจำถิ่น

ปวดกระฌกลกเลยค่ะ..


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:19:04:08 น.  

 
ปวดกะโหลก*


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:19:08:01 น.  

 
ปริ้นระวังนะ อาการใกล้เคียงโรคซึมเศร้าเข่าไปทุกทีแล้ว 55



โดย: หอมกร วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:9:38:00 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์ ขอบคุณที่ไปให้กำลังใจที่บล็อกนะคะ
พี่กิ่งตามมาให้กำลังใจน้องปริ๊นซ์ค่ะ ความจริงที่ทำงานน่าจะให้มีการทำงานที่บ้านได้นะคะแบบนี้ติดกันรัวๆ เป็นห่วงน้องปริ๊นซ์มากแบบนี้น่ากลัวเผลอเข้าสักวัน ยิ่งอากาศเปลี่ยนแบบนี้จะรู้สึกเหมือนเป็นไข้หวัดปวดหัวตัวร้อนน้ำมูกไหลกันไปทั่วจนทำให้เราระแวงว่าเราจะติดไหมเครียดกันไปหมดจริงๆค่ะ

แถวบ้านพี่กิ่งรอบๆหมู่บ้านเป็นกันเกือบทุกหลังคาแล้วใกล้บ้านพี่กิ่งเข้ามาเต็มทีแล้วค่ะ บางคนพี่กิ่งเห็นเค้าขี่มอไซด์ไม่สวมแมสขับผ่านหน้าบ้านเราออกไปจ๊ะเอ๋พอดีหวาดมากเลยค่ะ ตอนนี้พี่กิ่งว่ารัฐบาลปล่อยวางแล้วหรืออย่างไรไม่คุมเข้มเลย
แถมมีการปล่อยข่าวออกมาว่าเป็นโรคประจำถิ่นไปแล้ว แต่เราก็ยังเป็นห่วงคนแก่และเด็กๆนะคะ

ตามทฤษฎีที่น้องปริ๊นซ์ยกมาพี่กิ่งว่า ข้อ 2 หายไปจริงๆ มีความรู้สึกเหมือนไม่ปลอดภัยมีแต่ความหวาดระแวงไปทั่วพี่กิ่งต้องไปจ่ายตลาดก็เลือกเวลาที่สายที่สุดเพื่อให้มีคนน้อยลงจะไม่เข้าห้างกลัวโดนแอร์โควิดทำให้ชีวิตมนุษย์ลำบากจริงๆค่ะ

น้องปริ๊นซ์รักหลานมากๆดูดีจังทั้งรักและห่วงใยแถมยังสอนภาษาให้ตั้งแต่เล็กๆสุดยอดเลยค่ะ เห็นใจมากเลยที่ต้องกักตัวแยกไปชั่วคราวเพราะน้องปริ๊นซ์กัจัดอยู่ในกลุ่มเสี่ยงสูงด้วยค่ะ แยกไปดีกว่านะคะ วีดีโอคอลคุยกับหลานดีที่สุดค่ะ

สงสัยบล็อกคงเหงาอีกแล้ว น้องปริ๊นซ์พักไปน้องก๋าก็ยังไม่มาแล้วใครจะพักอีกน้อ

พี่กิ่งขอให้ทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดีในเร็ววันนะคะ ภาวนาให้ที่ทำงานน้องปริ๊นซ์ประกาศหยุดให้ทำงานที่บ้านนะคะ

ด้วยความห่วงใยส่งกำลังใจมาให้ค่ะ

จากบล็อก ถ่ายภาพกับรถม้าเค้ามีทีมรับจ้างถ่ายให้ค่ะน้องปริ๊นซ์ราคาไม่แพงค่ะ นักท่องเที่ยวก็จะใช้บริการกันเพื่อเก้บไว้เป็นที่ระลึกค่ะ





โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:13:11:13 น.  

 
ผมยังอยู่แค่ขั้นแรกเอง Physiological needs ในขณะที่ขั้นที่สองผมไม่เหลือแล้ว สิ้นหวังมากอยากไปเกิดใหม่ในต่างโลกชะมัด

มีโอกาสก็กลับมาเขียนได้ครับ โครงการเราไม่ซีเรียสในจุดนี้เน้นความสนุกสนาน ความสบายใจของผู้ร่วมเขียนมากกว่า แล้วแบบนี้โจทย์หลักกิโลเมตรที่ 299 จะเอาไงดีเนี่ยะ ผมตั้งไว้ให้เป็นของคุณปริ๊นซ์แล้วด้วย ><"

เอาเข้าจริงตอนนี้ผมก็เครียดแล้วไม่สบายกาย ไม่สบายใจมาก ผมไม่รู้หรอกว่าเครียดขนาดไหน แต่ถ้าถึงกับว่าร่างกายเหนื่อยล้าเพราะจงใจทำงานให้บ้านให้เหน็ดเหนื่อย (เพื่อจะได้หลับ) แต่ตอนแล้วยังนอนก็นอนไม่หลับ หลับวันนึงได้แค่ 3 ชั่วโมงโดยไม่รู้สึกง่วงผมว่าไม่ธรรมดาแล้ว อ้อ... อีกเรื่องบล็อกที่ออนแอร์ในปีนี้ของผมแทบจะเป็นสต็อกเก่าทั้งหมด ผมมีการ์ตูนกองไว้ที่ห้องจำนวนมาก หนังสือที่ไม่ใช่การ์ตูนก็เช่นกัน ลิสต์การ์ตูนที่อยากดูจากแอปต่างๆ อีกเป็นหางว่าวก็ยังไม่ได้เปิดดู รวมไปถึงโมเดลที่อยากแกะกว่าร้อยกล่อง แต่ผมไม่อยากทำอะไรเลยแม้แต่เขียนบล็อกใหม่ก็เช่นกัน


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:17:58:20 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณปริ๊นซ์ แวะมาทักทายหลังจากที่
หายไปนานเลยนะคะ ต้องขอบคุณคุณปริ๊นซ์แล้วก็
เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ใน Bloggangด้วยนะคะที่เป็นห่วง
และให้กำลังใจเรามาตลอด ตอนนี้เราดีขึ้นมาก ๆ แล้ว
และคงเริ่มกลับมาลงบล็อกเหมือนเดิมค่ะ

แต่พอมาอ่านบล็อกนี้ของคุณปริ๊นซ์ก็ต้องบอกว่า
เข้าใจเลยว่าคุณปริ๊นซ์รู้สึกยังไง ตั้งแต่ช่วงโควิดมา
หลายคนเป็นแบบนี้กันมาก รู้สึกไม่ปลอดภัย รู้สึกเหนื่อย
ท้อ ล้า เครียด สับสนปนกันไป ทั้ง ๆ ที่ปกติไม่เป็น

เลยอยากฝากบอกว่า คุณปริ๊นซ์พักผ่อนให้เยอะ ๆ นะคะ
เดี๋ยวร่างกายได้พัก จิตใจก็จะกลับมาดีเหมือนเดิมค่ะ
เราคอยเป็นกำลังใจให้นะคะ โอเคขึ้นเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับมาเขียนก็ได้นะคะ เรื่องโควิดก็ขอให้คุณปริ๊นซ์ปลอดภัย
ด้วยนะคะ ป้องกันอย่างดีอย่างแน่นหนาก็จะช่วยให้
เบาใจได้มากขึ้นค่ะ

เรื่องทฤษฎีของมาสโลว์เคยเรียนมาให้มหาลัยเหมือนกันค่ะ
พอดีเราเรียนภาษาอังกฤษธุรกิจค่ะ เลยได้เรียนพฤติกรรม
ผู้บริโภค การตลาด อะไรในเชิงธุรกิจมาพอสมควร เราเห็นด้วย
นะคะกับทฤษฎีนี้ แต่ในแต่ละขั้น เราว่าคนเราแต่ละคนมี
การให้ค่าไม่เท่ากันค่ะ บางคนทีครบ บางคนไม่ครบก็ต้อง
หากันต่อไป

เรื่องการพูดภาษาอังกฤษกับหลาน เป็นเรื่องที่ดีนะคะ
เราว่าน้องโตมาต้องพูดอังกฤษเก่งแน่นอนเลย ค่อย ๆ
ฝึกฝน พาน้องพูดบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ซึมซับและเรียนรู้จดจำ
เองค่ะ น้องโชคดีมาก ๆ เลยที่มีครอบครัวที่ดีและอยู่ใน
สิ่งแวดล้อมดี ๆ นะคะ




โดย: ลูกไม้ (LittleMissLuna ) วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:18:18:41 น.  

 
สวัสดีครับคุณปริ๊นซ์

ส่งกำลังใจให้นะครับ
เชื่อว่า น้าปริ๊นซ์คนเก่งของคุณหลานต้องปลอดภัยแน่นอนครับ


โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:21:01:20 น.  

 
ขอบพระคุณสำหรับกำลังใจให้บล็อก - วัดแม่โจน สุโขทัย ด้วยนะครับ


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:21:43:47 น.  

 
***แก้ๆ จงใจทำงานบ้านให้เหน็ดเหนื่อย

ตกใจนึกว่าจะพักยาวๆ เอาเข้าจริงตอนนี้ผมเหนื่อยใจมาก ขนาดพิมพ์ตอบบล็อกสั้นๆ ยังพิมพ์ผิดๆ ถูกๆ เลย ตะกี้ที่เม้นต์ไปก็มีผิด แต่เดาว่าน่าจะอ่านพอเข้าใจได้ ช่วงนี้ผมพิมพ์ผิดเยอะมากจริงๆ


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:21:46:04 น.  

 

เหมือนกันเลยค่ะ บางวันเปิด fb อ้าวคนนั้นคนนี้เป็นโควิดแล้ว สู้ๆ นะคะ

จิตวิทยา....การตลาด พาให้คิดถึงน้องซี
คิดถึงตรงที่ ม.4 จะต้องเลือกแผนการเรียนแล้ว


โดย: kae+aoe วันที่: 16 มีนาคม 2565 เวลา:8:52:42 น.  

 


ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับน้องปริ๊นซ์

พี่ก๋ารอดมาได้ยังไงก็ไม่รู้ 555
มดาามกับหมิงหายดีแล้ว
พรุ่งนี้น่าจะกลับมาประจำการบล็อกได้อีกครั้งครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 16 มีนาคม 2565 เวลา:15:09:30 น.  

 
จากบล็อก
วันนี้พี่แวบไปที่ทำงาน ห้องที่ทำงานเก่าโดนไปอีก 3 คน
พี่แหย่ไปรอบนึงยังขีดเดียว ตอนนี้ต้องไปอีกวิ่งกับปั่นจักรยาน ระบายความเครียด โควิดอยู่รอบตัวเราจริง ๆ


โดย: The Kop Civil วันที่: 16 มีนาคม 2565 เวลา:17:12:24 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์ขอให้พักผ่อนให้สบายใจก่อนนะคะได้เรื่องมาเขียนบล็อกให้ได้อ่านสนุกๆนะคะ
ตอนนี้พี่กิ่งก็กลัวเป็นกลุ่มเสี่ยงค่ะมีไข้ทุกเช้าเฮ้อไม่รู้จะแจ็คพอทแตกตอนไหนค่ะ 555

พักผ่อนให้สบายนะคะ



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 17 มีนาคม 2565 เวลา:11:48:11 น.  

 
แวะมาลงสมุดเยี่ยม เที่ยงวันพฤหัสฯค่ะ Little Prince
Enjoy working..
Stay safe..Stay strong ค่ะ

เลยไปปลายเดือน..หรือสะดวกเมื่อไหร่ ค่อย up ตะพาบ 298 ค่ะ
มีเพื่อนบล็อก คนเก่าก่อน.."NENE77"
เธอก็เพิ่ง up blog มิจฉาชีพ+ร้านข้างทาง
Merge 2 in 1
เขียนนิยายสั้นๆแสนสนุกสนาน



โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 17 มีนาคม 2565 เวลา:11:50:32 น.  

 
ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า

เห็นว่าเสาร์อาทิตย์นี้จองคอร์สโรงแรมเอาไว้นั่งดื่มแชมเปญชิลๆ เหรอคะ
สรุปว่า แชมเปญบำบัดได้ทุกสิ่งนะคะ อิอิ


โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 17 มีนาคม 2565 เวลา:12:07:02 น.  

 
ขอบคุณน้องปริ๊นซ์ที่แวะไปที่บล็อกครับ

ช่วงนี้ต้องปรับตัวกันเยอะทั้งเรื่องเวลา งาน อารมณ์
ส่วนตัว ก็พยายามบริหารเวลาให้ลงตัวเหมือนกัน
ไว้สบายๆใจแล้วค่อยอัพครับ เรื่องรถยนต์เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นนะครับ


โดย: Sleepless Sea วันที่: 17 มีนาคม 2565 เวลา:17:10:40 น.  

 
อร๊ายยยยเริ่ดมาก
จิตวิทยาการตลาด


โดย: อุ้มสี วันที่: 18 มีนาคม 2565 เวลา:14:16:56 น.  

 
ส่งกำลังใจให้นะครับ
พี่ก๋าเข้าใจเลย
ว่าความกลัวมันน่ากลัวขนาดไหน

วันที่นั่งเฝ้าลุ้นผลว่าจะติดไม่ติด
มันกังวลมากๆ

พอลูกติด มาดามติด
กลายเป็นพี่ก๋าไม่ติด
คราวนี้คนกลัวคือมาดามครับ
ขนาดวันนี้ 16 วันแล้ว
เธอยังกลัวพี่ก๋าจะติดอยู่เลย 555

โควิดยังคงระบาดหนักมาก
ที่เชียงใหม่ติดกันเยอะจริงๆ
แต่รัฐบาลก็สั่งเปิดเมือง สั่งเปิดร้านเหล้าแล้ว
ผลที่ตามมายังคาดไม่ได้เลย
ต้องรอดูอีกสักระยะว่าจะเป็นยังไงบ้างครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 18 มีนาคม 2565 เวลา:20:12:09 น.  

 
สวัสดีครับ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับคุณปริ๊นซ์

คุณหลานติดน้ามากเลย 555


โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 18 มีนาคม 2565 เวลา:21:42:12 น.  

 
ถึงวันนี้ความรู้สึกเป็นอย่างไรบ้างคะน้องปริ๊นซ์
เอาใจช่วยมากๆขอให้ความรู้สึกดีขึ้นและมีกำลังใจนะคะ
รักษาสุขภาพมากๆค่ะ


โดย: Sweet_pills วันที่: 19 มีนาคม 2565 เวลา:0:45:19 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณปริ๊นซ์ พอดีหายไปสองวัน
ไปซุ่มเขียนรีวิววิเคราะห์หนังมาค่ะ เลยยังไม่ได้ตอบ
วันนี้เขียนเสร็จแล้วเลยมาตอบทีเดียวค่ะ

เรื่องป้าแมวนี่สงสารแกจริง ๆ ค่ะ ทำให้เข้าใจเลยว่า
การมีใครซักคนอยู่ข้าง ๆ เป็นเรื่องที่ดีมากแล้วในชีวิต
คนคนนึง แต่แกก็ไปสบายแล้วล่ะค่ะ คิดซะว่าเราก็ช่วย
ได้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้แล้ว

เรื่องของเล่นหรือการเล่นของเด็ก เราคิดเหมือนคุณปริ๊นซ์
นะคะ เด็กเค้าเลือกเล่นเอง บางทีเล่นสลับเพศ ก็ไม่ได้
แปลว่าเค้าจะต้องเป็นเพศที่สามเสมอไป บางทีเค้าก็มีจินตนาการของเค้าเล่นสนุก ๆ ไป แต่พ่อแม่ผู้ปกครอง
บางทีก็ตกใจหรือคิดมากไปเองจริง ๆ คือจะเป็นหรือ
ไม่เป็น เดี๋ยวโตขึ้นเค้าก็เลือกเองค่ะ เราไปห้ามเค้า
ไม่ได้หรอกเนาะ

ช่วงนี้ก็คงพักไปอีกสองสามวันค่ะ เดี๋ยวคงกลับไปทำงานต่อแล้ว คุณปริ๊นซ์รักษาสุขภาพด้วยค่ะ ช่วงนี้กลับมาระบาดอีกแล้ว


โดย: ลูกไม้ (LittleMissLuna ) วันที่: 20 มีนาคม 2565 เวลา:15:59:00 น.  

 
ร้านเหล้าในเชียงใหม่ก็เปิดเต็มที่
ในขณะที่ยอดผู้ป่วยก็พุ่งเอาๆครับ 555
โอมิครอนระบาดเร็ว ติดง่ายจริงๆ
ถึงจะหายง่ายก็จริง
อาการไม่หนักก็จริง
แต่สำหรับคนสูงอายุหรือมีโรคประจำตัวก็น่ากลัวอยู่ครับ

ช่วงที่กักตัว 15 วัน
พี่ก๋าตรวจไป 4-5 รอบครับ
ลุ้นทุกรอบ โดยเฉพาะช่วงแรกที่รู้ว่าลูกชายติด
แล้วก็มาดามติด
เราอยู่ใกล้กันตลอด
ไม่ีรู้ทำไมถึงไม่ติดด้วย ก็งงเหมือนกันครับ 555



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 20 มีนาคม 2565 เวลา:16:24:07 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์ ขอบคุณที่ไปให้กำลังใจที่บล็อกนะคะ

น้องปริ๊นซ์พักผ่อนให้สบายอย่าเครียดนะคะแล้วกลับมาเขียนบล็อกให้สบายใจนะคะ



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 20 มีนาคม 2565 เวลา:16:43:20 น.  

 
วันนี้เพิ่งกลับจากหัวหินค่ะ
หายใจขัดๆ เมื่อเนื้อตัว..
เสียวเหมือนกัน..



โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 20 มีนาคม 2565 เวลา:21:28:37 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปริ๊นซ์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 21 มีนาคม 2565 เวลา:6:20:40 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
space

จันทราน็อคเทิร์น
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 17 คน [?]




* Engineer
* Guitar trainer
* Casual gamer



space
space
space
space
[Add จันทราน็อคเทิร์น's blog to your web]
space
space
space
space
space