เข้ามาหาความรู้ค่ะ

วันก่อนไปตรวจร่างกาย พบว่าเตี้ยลง 1 ซม. เริ่มสยองละ

แบบนี้ ป้ามด ต้องระวังแล้วครับ อาจเป็นโรคกระดูกพรุนก็ได้ ..

https://www.bloggang.com/viewblog.php?id=cmu2807&date=27-02-2008&group=4&gblog=15
จะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นโรคกระดูกพรุน แพทย์สามารถบอกได้โดยอาศัยหลาย ๆ วิธีประกอบกันทั้งจาก …

• ประวัติความเจ็บป่วย แต่โดยทั่วไป ผู้ป่วยมักจะปกติดี จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุทำให้มีกระดูกหักเกิดขึ้น ทั้ง ๆ ที่เป็นอุบัติเหตุที่ไม่รุนแรง เช่น ลื่นหกล้ม หรือ ตกจากเก้าอี้ เป็นต้น ตำแหน่งที่พบกระดูกหักได้บ่อยในโรคกระดูกพรุน คือบริเวณ กระดูกข้อมือ กระดูกหัวไหล่ กระดูกสันหลัง กระดูกสะโพก และ กระดูกส้นเท้า

• ผู้สูงอายุที่มีหลังโก่ง หรือความสูงลดลง ซึ่งเกิดจากกระดูกสันหลังค่อย ๆ ยุบตัวลง โดยความสูงลดลงมากกว่า 1.5 นิ้วเมื่อเทียบกับความสูงที่สุดช่วงอายุ 25-30 ปี ( ความสูงที่สุด มีค่าเทียบเท่ากับ ความยาวจากปลายนิ้วทั้งสองข้าง )


ยังไง ก็ลองสอบถามหมออีกครั้งนะครับ

เพิมเติมจาก เวบไทยคลินิก

//www.thaiclinic.com/medbible/hip_arthroplaty.html

การผ่าตัดผิวข้อสะโพกแบบใหม่

่
โรคข้อสะโพกในวัยทำงานที่พบบ่อยได้แก่ ข้อสะโพกเสื่อม (Osteoarthritis,OA), ข้อสะโพกขาดเลือด(Avascular Necrosis, AVN), ข้อสะโพกพัฒนาการผิดปกติ (Developmental Hip Dysplasia,DDH)

ในคนไทยพบข้อสะโพกขาดเลือดได้บ่อยสุด ซึ่งสัมพันธ์โดยตรงกับปริมาณการดิ่มเหล้า การใช้สารสเตียรอยด์เป็นเวลานาน

ส่วนสาเหตุของข้อสะโพกเสื่อมในวัยทำงานของคนไทย ที่พบมากที่สุดได้แก่ โรคข้อสะโพกขาดเลือด ข้อสะโพกรูมาตอยด์ ข้อสะโพกขาดเลือดและเสื่อมจากภาวะไตวาย หรือได้รับสารสเตียรอยด์เป็นเวลานาน

นอกจากนี้ ในวัย 40-65 ปี ผู้หญิงไทยยังพบข้อสะโพกเสื่อมที่เป็นผลต่อเนื่องมาจากข้อสะโพกพัฒนาการผิด ปกติที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก แต่มีอาการในวัยก่อนชรา


การรักษาในอดีต ศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ จะพยายามหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนข้อสะโพก เนื่องจากอายุการใช้งานของข้อสะโพกเทียมในวัยทำงานสั้นกว่าการเปลี่ยนข้อ สะโพกเทียมในวัยชรามาก ประมาณกันว่า หากเปลี่ยนข้อสะโพกเทียมในวัยทำงาน อายุการใช้งานอยู่ได้ประมาณ 10 ปี แต่ถ้าเปลี่ยนในวัยชรา (อายุมากกว่า 60-65 ปี) อายุการใช้งานจะอยู่ได้เท่าตัว คือ มากกว่า 20 ปีขึ้นไป


สาเหตุที่อายุการใช้งานของข้อสะโพกเทียมในวัยหนุ่มสาวสั้น เพราะ ข้อสะโพกเทียมแบบดั้งเดิมเป็นข้อต่อแบบหัวโลหะชนกับเบ้าพลาสติกทางการแพทย์ (Ultra High Molecular Weight Polyethylene, UHMWPE) ซึ่งมีข้อดีที่ข้อต่อลื่นไหลดี (Low friction) และทนทาน

แต่เนื่องจากว่าวัยหนุ่มสาวเป็นวัยที่มีการใช้งานสะโพกหนักมาก แม้ว่าจะเป็นการใช้ตามปกติในชีวิตประจำวันก็ตาม การสึกหรอของพลาสติกเกิดขึ้นได้เร็วและมาก เศษชิ้นส่วน(Debris)จากเบ้าพลาสติกที่สึกหรอนั้น เมื่อปริมาณสะสมมากขึ้น จะกระตุ้นให้ร่างกายจะกำจัดโดยกระบวนภูมิคุ้มกัน ผ่านการทำงานของเม็ดเลือดขาว และมีผลข้างเคียงให้เนื้อเยื่อโดยรอบสะโพก รวมทั้งกระดูกยึดเกาะกับข้อสะโพกเทียมละลายตัว (Osteolysis)


การผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกแบบเดิม

ข้อสะโพกเทียมที่ใส่อยู่จะเกิดอาการหลวมจากการละลายการยึดเกาะของกระดูกได้ เร็วกว่าปกติ เป็นเหตุให้ผู้ป่วยวัยทำงานเมื่อใช้งานไปได้ 5-10 ปี จะมีการปวดสะโพกอีก และศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ จึงจำเป็นแนะนำให้ผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกใหม่(Revision Surgery) ซึ่งการผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกใหม่นี้ ผลการรักษาและอายุการใช้งานจะแย่กว่าการผ่าตัดครั้งแรกมาก หมายความว่า อายุการใช้งานหลังการผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกใหม่นี้ น้อยกว่า 10 ปี ทั้งนี้เป็นเพราะกระดูกรอบข้อสะโพกเหลือน้อยกว่ากรณีการผ่าตัดครั้งแรกมาก เนื่องการการหลอมละลายของกระดูก (Osteolysis) และเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อรอบข้อสะโพกมีพังผืดอันเป็นผลมาจากการผ่าตัดครั้งแรก


การรักษาแบบใหม่

การผ่าตัดแบบใหม่เพื่อใช้ในวัยทำงานได้รับการพัฒนาขึ้น ครั้งแรกในเบอริมิงแฮม ประเทศอังกฤษ ตั้งแต่ 1991 และได้รับความนิยมอย่างมากทั่วโลก ช่วยให้ผู้ป่วยวัยหนุ่มสาว สามารถกลับไปใช้ชีวิตได้ตามปกติ และเล่นกีฬา หรือออกกำลังกายหนักได้ ข้อสะโพกแบบใหม่นี้เป็นแบบโลหะชนกับโลหะ แทนที่จะเป็นโลหะชนกับพลาสติกทางการแพทย์

นอกนี้หัวสะโพกมีขนาดใหญ่เท่ากับหัวสะโพกเดิมของผู้ป่วย (ข้อสะโพกคนไทยทั่วไปมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 40-52 มิลลิเมตร) ซึ่งข้อสะโพกเทียมดั้งเดิมจะมีขนาดหัวสะโพกเส้นผ่าศูนย์กลางเพียง 28 มิลลิเมตร ทำให้การหลุดของสะโพกในข้อสะโพกเทียมแบบใหม่ยากกว่าในข้อสะโพกเทียมแบบดั้ง เดิม หัวสะโพกใหญ่จะหลุดยากกว่า หัวสะโพกเล็ก

ผู้ป่วยข้อสะโพกในวัยทำงานที่เป็นชาวต่างชาติเป็นจำนวนมาก (ทั่วโลกมีมากกว่า 1 แสนข้อในปัจจุบัน) ที่รับการรักษาด้วยข้อสะโพกแบบใหม่นี้ ประทับใจในผลการรักษามาก ทำให้เกิดความนิยมอย่างรวดเร็วมากในช่วง 10 ปีที่ผ่านมานี้ และเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นข้อสะโพกเทียมเบอร์มิงแฮม

สำหรับในประเทศไทย เริ่มมีการรักษาแบบใหม่แล้ว แต่ยังไม่แพร่หลายนัก แต่ผลการรักษาก็เป็นที่น่าพอใจ ซึ่งแพทย์และผู้ป่วยต้องร่วมกันวางแผนการรักษา เพราะถ้าหากผู้ป่วยได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกแบบดั้งเดิมไปแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนใจมาผ่าตัดข้อสะโพกแบบใหม่นี้ได้เลย

สามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ //www.thaibhr.org

พ.ต.ท. นพ. วิโรจน์ ลาภไพบูลย์พงศ์
ศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ อนุสาขา ข้อสะโพกและข้อเข่า

จากกระทู้ในห้องสวนลุม

//www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L9863826/L9863826.html#11

ความคิดเห็นที่ 7

การรักษา

จุดมุ่งหมายในการรักษาภาวะหัวกระดูกต้นขาตาย จากการขาดเลือดมาหล่อเลี้ยง คือ การพยายามจะหยุดยั้งการดำเนินของโรคไม่ให้ดำเนินต่อไปจนเกิดความเสียหายต่อ ข้อสะโพก

ส่วนของหัวกระดูกต้นขาที่ตายแล้วไม่สามารถจะทำให้กลับมาเป็นปกติได้อีก

ในรายที่เป็นมากแล้วการรักษาจะเป็นการทดแทนข้อที่เสียไป เพื่อลดอาการปวดและการใช้งานได้

การพิจารณาว่าจะให้การรักษาชนิดใดจะต้องคำนึงถึงขนาดของรอยโรค ระยะของโรค การยุบตัวของหัวกระดูกต้นขาว่ายุบมากหรือน้อยเพียงใด และผลข้างเคียงที่อาจเกิดจากการรักษา

โดยมีแนวทางการรักษาดังนี้

1. การรักษาโดยวิธีไม่ผ่าตัด

1.1 การให้ยาเพื่อลดการตายของกระดูก เพื่อให้โอกาสฟื้นตัวของกระดูกมีมากขึ้น การให้ยาในกลุ่มการยับยั้งการจับตัวของเกล็ดเลือดในหลอดเลือด เป็นต้น ในกรณีที่มีไขมันในเลือดสูง เบาหวาน โรคอ้วน ต้องบำบัดรักษาภาวะดังกล่าวเพื่อช่วยลดการเสี่ยงในการเกิดโรค

1.2 ลดการใช้งานของข้อและกระดูกจะช่วยให้มีการฟื้นตัวของกระดูกส่วนที่ตายและลดการลงน้ำหนัก จะป้องกันการผิดรูปมากขึ้น

1.3 การใช้สนามแม่เหล็กไฟฟ้ามาใช้ในการรักษา แต่ยังอยู่ในขั้นวิจัยศึกษา


2. การรักษาโดยการผ่าตัด

2.1 การเจาะรูระบายเพื่อลดความดันในโพรงกระดูกของหัวกระดูกต้นขา (core decompression) โดยใช้สว่านขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1 มิลลิเมตร เจาะรูจากกระดูกต้นขาเข้าไปยังส่วนหัวกระดูกส่วนที่ตาย เพื่อลดความดันในโพรงกระดูกและเป็นช่องทางเพื่อให้เส้นเลือดลอดเข้าไปในส่วน ที่ตายอีกทางหนึ่ง ใช้รักษาผู้ป่วยในระยะที่ 1 และ 2 ของโรค สามารถหยุดการดำเนินของโรคได้ถึง 80 เปอร์เซ็นต์ (อารีศักดิ์ โชติวิจิตร , 2547 : 250)

2.2 การปลูกกระดูก (bone graft) โดยใช้กระดูกคอร์ทิคอล (cortical bone) หรือกระดูกแคนเซลลัส (cancellous bone) ในการทำโดยใช้กระดูกที่เตรียมมาใส่เข้าไปในช่องที่เจาะบริเวณปุ่มกระดูกต้น ขา เข้าไปหาส่วนของหัวกระดูกต้นขาที่ตายและยุบตัว เพื่อเป็นตัวค้ำยันไม่ให้หัวกระดูกต้นขาทรุดลงมา โดยเป็นวิธีการรักษาในผู้ป่วยอยู่ในระยะที่ 1 , 2 และ 3 ของโรค

2.3 การตัดต่อกระดูก (osteotomy) คือ การผ่าตัดจัดให้ส่วนของหัวกระดูกต้นขาหมุนหลบส่วนที่รับน้ำหนักออกไป และเอาส่วนของหัวกระดูกที่ยังดีอยู่หันเข้ามาไว้แทน เป็นวิธีการรักษาในผู้ป่วยที่อยู่ในระยะที่ 3 ของโรค

2.4 การปลูกกระดูกฟิบูลาร์โดยใช้เส้นเลือดร่วมด้วย (vascularizied fibular bone graft) เป็นการผ่าตัดที่พยายามนำเส้นเลือดส่วนที่เกิดการอุดตันของหัวกระดูกต้น ขากลับมาใช้ใหม่ โดยใส่กระดูกฟิบูลาร์ที่มีเส้นเลือดหุ้มอยู่ใส่เข้าไปในช่องที่เจาะ จากบริเวณปุ่มกระดูกต้นขา ไปสู่ส่วนหัวกระดูกที่ตาย เป็นวิธีการรักษาในผู้ป่วยระยะที่ 2 , 3 และ 4 ของโรค

2.5 การผ่าตัดเปลี่ยนหัวกระดูกต้นขาแล้วใส่ข้อเทียม (hemiarthroplasty) เป็นการผ่าตัดเอาหัวกระดูกต้นขาที่ตายออกไปแล้วใส่ข้อเทียมแทน การผ่าตัดนี้ไม่ได้เปลี่ยนส่วนที่เป็นเบ้าสะโพก ใช้รักษาในผู้ป่วยที่อยู่ในระยะ 3 ของโรค และเบ้าสะโพกยังมีสภาพที่ดีอยู่

2.6 การผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพกเทียมทั้งข้อ (total hip arthroplasty) คือ การผ่าตัดเปลี่ยนทั้งหัวกระดูกต้นขาและเบ้าสะโพก เป็นวิธีการรักษาในผู้ป่วยระยะที่ 4 ซึ่งเป็นระยะสุดท้ายของโรค



ปล.กระดูกที่ตายไปแล้วไม่สามารถกลับคืนมาได้

จากคุณ : vapium
เขียนเมื่อ : 30 ต.ค. 53 20:10:58