Group Blog
 
<<
มีนาคม 2562
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
6 มีนาคม 2562
 
All Blogs
 
คนไอทีรุ่นแรกๆ



ถ้าจะว่าไปแล้ว ตลอดชีวิตการทำงานของผม 
อยู่กับงานไอทีมายาวนาน
เห็นการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี และผู้คนที่เกี่ยวข้องมากมาย 
ทั้งคนภายนอก เช่น คนขายเครื่องฯ คนภายใน 
ตั้งแต่เก่งมากๆปานเทพมาเกิด คนปกติปานกลางทั่วๆไป

ตอนอยู่มัธยมปลาย ผมเห็นรุ่นพี่ที่เรียนมหาวิทยาลัยมักหนีบกระดาษที่มีรอบปรุขอบๆ
มันโก้มาก ที่จะบอกใครๆทางอ้อมว่าเป็นกระดาษที่พิมพ์จากเครื่องคอมพิวเตอร์

ผมมองเห็นอนาคตของตัวเองจากกระดาษเหล่านั้น

ผมเลือกไปเรียนวิชาที่เกี่ยวกับเครื่องคอมพิวเตอร์ คงไม่พ้นวิชาสถิติ
ภาพคอมพิวเตอร์ในสมัยนั้น จินตนาการได้ยาก
การสั่งให้เครื่องทำงาน เหมือนติดต่อกับอะไรสักอย่างที่เราไม่รู้
ใช้บัตรเจาะรู เป็นคำสั่ง หรือข้อมูล
แล้วต้องส่งผ่านมหาวิทยาลัยไปประมวลผลที่เขาให้บริการ 
น่าจะเป็น จุฬาฯ กับสำนักงานสถิติแห่งชาติ
ผลจะกลับมาเป็นกระดาษที่พิมพ์โดยใช้เครื่องที่ยิงด้วยเข็ม
กว่าจะกลับมา และกว่าจะรู้ว่าเขียนโปรแกรมถูกหรือผิด ก็ใช้เวลาเป็นสัปดาห์

การเขียนโปรแกรมมักเป็นยาขมสำหรับบางคนรวมทั้งผมด้วย
ผมอยากเรียนทฤษฏีทางคณิตศาสตร์ที่ลึกซึ้งมากกว่า 
อยากเป็นนักทฤษฏีว่างั้น แต่ไม่อยากเขียนโปรแกรม ซึ่งขัดกัน
เมื่อจบออกมา ก็มีวุฒิสถิติศาสตร์  วิชาโท คอมพิวเตอร์

แม้คนจบน้อยก็ใช่ว่าจะหางานได้ง่ายๆ ใน พ.ศ. 2524 
ยุคนั้นเศรษฐกิจไม่ค่อยดีนัก
ผมไปสมัครเป็นโปรแกรมเมอร์ที่องค์กรใหญ่แห่งหนึ่ง 
ซึ่งเริ่มใช้คอมพิวเตอร์มาไม่นาน
เขาบอกว่ามีแต่ตำแหน่งพนักงานเจาะบัตร 
วันๆ ทำแค่เจาะบัตรด้วยเครื่องเพื่อส่งให้คอมพิวเตอร์ประมวลผลอีกที
แต่ก็ยังโชคดีที่ได้งานด้านสนับสนุน แทนที่จะได้งานเขียนโปรแกรม
งานสนับสนุนก็ไม่มีอะไรมาก 
เรียนรู้การใช้โปรแกรมที่ออกแบบจากโปรแกรมเมอร์หรือนักวิเคราะห์ระบบ
ไม่รู้หรอกว่าเขาเขียนกันอย่างไร รู้แต่ผลลัพธ์ของมัน

งานหลักของโปรแกรมเมอร์สมัยนั้น 
คงไม่พ้นการประยุคต์งานที่เคยทำด้วยมือมาสู่การใช้คอมพิวเตอร์แทน 
งานด้านสนับสนุนจะเรียนรู้ ทดสอบโปรแกรม จนน่าพอใจแล้ว
จึงออกไปสอนผู้ใช้ กลายเป็นอาจารย์ของผู้ใช้ไปโดยปริยาย
สามารถแนะนำการแก้ไขปัญหาได้ 

แม้จะจบวุฒิเดียวกัน ผ่านการเรียนคอมพิวเตอร์มาอย่างเข้มข้นเหมือนกัน 
แต่งานด้านสับสนุน กับโปรแกรมเมอร์ หรือนักวิเคราะห์ระบบ
 ก็แตกต่างกันลิบลับ ทั้งรายได้และความสำคัญ
ถึงกระนั้นก็ดี ในสายตาของผู้ใช้แล้ว มองเราอย่างกับเป็นคนทำทั้งหมด

ในยุคแรกๆนั้น โปรแกรมเมอ์จึงมีบทบาทมากที่สุด ทั้งเขียน ทั้งวางระบบงาน 
แต่ถ้าออกแบบมายาก ผู้ใช้ไม่ค่อยโอเค ก็แย่เหมือนกัน หรือไม่ก็ต้องทนๆกันไป
 
Diarist Blog



Create Date : 06 มีนาคม 2562
Last Update : 7 มีนาคม 2562 13:53:53 น. 23 comments
Counter : 278 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณ**mp5**, คุณหอมกร, คุณmambymam, คุณtuk-tuk@korat, คุณตะลีกีปัส, คุณtoor36, คุณเรียวรุ้ง, คุณอุ้มสี, คุณhaiku, คุณmariabamboo, คุณเกศสุริยง, คุณnewyorknurse, คุณซองขาวเบอร์ 9, คุณชีริว, คุณSai Eeuu, คุณกะว่าก๋า, คุณเริงฤดีนะ, คุณล้งเล้งลัลล้า


 
ตอนเรียนจำได้ว่าโดดเรียนบ่อยวิชาคอมพ์ค่ะ พอเห็นเครื่องที่นำมาลงเริ่มคิดถึงครูที่สอน


โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:12:22:24 น.  

 
ส่งกำลังใจครับ


โดย: **mp5** วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:13:34:50 น.  

 
Insignia_Museum Diarist ดู Blog
เล่าเสียเห็นวัยเลยว่าไม่เลขห้าปลายๆ ก็หกต้นๆ 555



โดย: หอมกร วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:14:08:33 น.  

 
ใช่ค่ะตอนนั้นต้องเรียนเจาะกระดาษ อิอิ
แล้วโปรแกรมก็เริ่มออดมา เวิดร์ ต่อมาอีก
เอ็กเซล ตอนนั้นต้องซื้อเลบค่ะ หลายตังนะคะ เดี๋ยวนี้ฟรีเลย


โดย: tuk-tuk@korat วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:15:39:22 น.  

 
สวัสดีมีสุขค่ะ

ตอนจบใหม่ๆพ.ศ.2522ไปสอบเข้าทำงานที่อีซูซุ
เขาให้สอบวิชาอะไรก็ไม่รู้
มีกระดาษและมีรอยเจาะ ...ไม่รู้เรื่องเลยค่ะ
คงจะเป็นเกี่ยวกับคอมพ์พิวเตอร์
และสัมภาษณ์เป็นภาษาญี่ปุ่น
ผลก็คือไม่ผ่าน

จับคอมพ์ครั้งแรกกลัวจะทำของเขาพังค่ะ


โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:15:53:16 น.  

 
ผมจับคอมครั้งแรกในช่วงปี 2535 พฤษภาทมิฬน่ะแหละ ช่วงนั้นโรงเรียนเอาคอมเข้ามา โปรแกรมที่ใช้พิมพ์งานคือ โปรแกรมจุฬา แต่ช่วงยุคที่คอมเริ่มบูมจริงจังในไทยน่าจะเป็นช่วง 2543 นะ ช่วงนั้นพวกโปรแกรมแชตเริ่มมาแล้ว

สมัยนี้คอมพวกเขียนโค้ดเขียนโปรแกรมแยกย่อยเยอะมาก ไหนจะมีทำแอป ทำเกมต่างๆ มากมาย นึกไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะมาได้ไกลขนาดนี้ แน่นอนล่ะ 2543 ถึง 2562 มันก็เกือบ 20 ปีนะ โลกเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเหมือนกันว่าต่อจากนี้อีก 20 ปี สิ่งต่างๆ จะเปลี่ยนไปได้มากขนาดไหน


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:22:12:36 น.  

 
ดีจังได้ความรู้วิวัฒนาการคอมพ์พิวเตอร์กันเลยที่เดียว

เดี๋ยวนี้รุ้งคิดว่าจบคอมพ์น่าจะหางานง่ายกว่าสาขาอื่น ยกเว้นเฉพาะทาง จะว่าไปคอมพ์นี่ก็เหมือนเฉพาะทางเหมือนกันนะคะ เสียแต่ต้องตามโลกตามเทคโนให้ทันเพราะเปลี่ยนไวเหลือเกิน กว่ารุ้งจะต้วมเตี้ยมมาถึงจุดนี้ได้ก็เหนื่อยอะ จากที่เคยแอนตี้การใช้คอมพ์ มาวันนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ แต่ก็ยังอ่อนด้อยอยู่นะ มีปัญหาทีก็ทำไรไม่ถูกล่ะ


โดย: เรียวรุ้ง วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:22:50:49 น.  

 
สวัสดีมีสุขค่ะ

ขอบคุณกำลังใจให้ตะพาบ...เพื่อนใหม่ด้วยค่ะ

เพื่อนแต่ละวัย คิดถึงแล้วความสนุกผุดขึ้นมาเป็นฉากๆเลยค่ะ


โดย: ตะลีกีปัส วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:22:55:21 น.  

 
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
Tui Laksi Travel Blog ดู Blog
ตะลีกีปัส Diarist ดู Blog
Insignia_Museum Diarist ดู Blog

ไม่ได้เห็นเครื่องพิมพ์ดีดนานมากเลยค่ะ


โดย: อุ้มสี วันที่: 7 มีนาคม 2562 เวลา:23:14:49 น.  

 
Insignia_Museum Diarist


ส่งกำลังใจค่ะ



โดย: mariabamboo วันที่: 8 มีนาคม 2562 เวลา:10:10:41 น.  

 
มี้จบโปรแกรมเมอร์ค่ะ 55555 แต่มีทำงานออกแบบสินค้าชนิดหนึ่ง ตอนนั้นก็ไปเรียนบางโปรแกรมเพิ่มนิดหน่อย อิอิ ลืมการเขียนโปรแกรมไปแล้ว


โดย: kae+aoe วันที่: 8 มีนาคม 2562 เวลา:10:18:34 น.  

 
ประมาณปี 2503 ก็ได้ใช้พวกนี้แล้วค่ะ
ตอนนั้นก็ว่าดีมากแล้วนะคะ แต่เทียบกับตอนนี้
ก็ได้แต่ขำว่ามันช่างไกลปืนเที่ยงจริงๆ

ถ้าชีวิตเลือกได้เสมอว่าจะอยู่อย่างไรกับผู้คนแบบไหน
ก็คงจะดีนะคะ แต่ในความเป็นจริง เราต้องอดทนบ้าง
วางเฉยบ้าง แกล้งโง่บ้าง ยอมรับว่าโง่จริงบ้าง
จึงบ่อยๆที่เหนื่อยมากเลยค่ะ ถึงวันนี้บอกตัวเอง
แล้วว่า ไม่ไหวก็หลีกไปเลย

ชวนไปชมดอกไม้ต่อนะคะ แต่ก็จะวางหลายวันค่ะ



โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 8 มีนาคม 2562 เวลา:10:24:02 น.  

 
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
เรียวรุ้ง Literature Blog ดู Blog
The Kop Civil Literature Blog ดู Blog
JinnyTent Book Blog ดู Blog
สายหมอกและก้อนเมฆ Photo Blog ดู Blog
kae+aoe Parenting Blog ดู Blog
Insignia_Museum Diarist ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
ว่าไปคิดถึงมันอยู่นะคะ ที่โรงเรียนยังมีอยู่ค่ะแต่ไม่ค่อยได้ใช้งานแล้ว คุณอิมสบายดีนะคะ


โดย: เกศสุริยง วันที่: 8 มีนาคม 2562 เวลา:13:57:09 น.  

 
ถูกค่ะ คุณอิม กว่าจะได้ภาพมาไม่ใช่ง่าย
หนึ่งเพราะวัย เดินเหินต้องระวังมาก
แถมมีทางขึ้นๆลงๆให้ต้องระวังอีก

ขอบคุณที่ไปเยี่ยมชมและให้กำลังใจนะคะ



โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 8 มีนาคม 2562 เวลา:14:47:03 น.  

 
สมัยทำงานแบงค์ปี 2513 ได้ไปอบรมที่สนญ.
เขาพาชมเครื่องคอมฯ
ที่เราเห็นเครื่องใหญ่เท่าตู้เสื้อผ้า แล้วมีม้วนฟิลม์หรือคงเป็นม้วนขัอมูลใหญ่เท่าม้วนฟิลม์หนังเลย

ไม่รู้เรื่องหรอกแค่รู้ว่าเป็นคอมฯเท่านั้น
ผ่านไปสี่สิบกว่าปี คอมฯกลายเป็นชงิตประจำวันไปแล้ว


โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 8 มีนาคม 2562 เวลา:20:52:15 น.  

 
คนไอทีรุ่นแรกๆต้องเฉพาะทางน่าดูเลยนะครับ คอมพิวเตอร์มันไม่ได้ยูสเซอร์เฟรนด์ลี่แบบตอนนี้ ใช้ dos กว่าจะเข้าไปแต่ละโปรแกรมได้ กว่าจะบู้ทเครื่อง กว่าจะปิดเครื่อง ลำบากแท้
คุณอิมพูดถึงกระดาษปรินเตอร์ก็นึกถึงเสียงเครื่อง dot matrix แปร๊ดดดดดแต่ดดๆๆๆ ลั่นทั้งบ้าน เดี๋ยวนี้ไม่มีละ
2524 เศรษฐกิจไม่ดีเหรอครับ (ปีที่ผมเกิดเลย)
คนทั่วไปมองคนทำงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เมหือนกันหมดจริงๆครับ และใช้ให้ทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับคอม ตั้งแต่ซ่อมปรินเตอร์ยันแก้คอมติดไวรัส 555


โดย: ชีริว วันที่: 8 มีนาคม 2562 เวลา:22:56:39 น.  

 
สมัยนี้ มีโปรแกรมที่ใช้ง่ายมากมาย แต่โปรแกรมเมอร์ก็ยังเป็นงานที่ท้าทายอยู่ดีค่ะ


โดย: Sai Eeuu วันที่: 9 มีนาคม 2562 เวลา:4:47:43 น.  

 
พี่อิมทันสมัยกว่าผมนะครับ
ผมนี่ตามเทคโนโลยีไม่ทันจริงๆครับ 555
ตอนเรียนถาปัตย์เพื่อใช้คอมกันเกือบหมด
มีผมยังใช้ปากกาวาดรูปอยู่เลยครับ

ผมใช้คอมรุ่น 318 เครื่องประมวลผลช้ามาก
กดเอ็นเทอร์เสร็จไปกินข้าว
กลับขึ้นมามันยังประมวลผลไม่เสร็จเลย 555

เดี๋ยวนี้คอมยิ่งมายิ่งแรง ยิ่งเร็วนะครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 มีนาคม 2562 เวลา:20:04:53 น.  

 


อรุณสวัสดิ์ครับพี่อิม




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 มีนาคม 2562 เวลา:6:35:39 น.  

 
จากภาพด้านขวามือ..เหมือนเครื่องพิมพ์ดีดเลยค่ะพี่^^


โดย: สันตะวาใบข้าว วันที่: 10 มีนาคม 2562 เวลา:19:23:36 น.  

 
ดีจังเป็นโปรแกรมเมอร์รุ่นแรกๆเลยนะคะ
หายากเชียวในอดีต

"เริงฤดีนะ" มาใช้คอม ตอน ปี 2535 แล้ว
เพราะจับพลัด จับผลูมาเป็นเลขาแหม่ม
ภรรยา MD ของ โรงแรมเชอราตัน สี่พระยา
ที่เธอมาเป็นเพื่อนอธิบดีกรมที่ช่วยเหลืองานสังคม
ท่านจับใสตระกร้าเขย่าๆส่งMadam

เช้าเธอส่งไปเรียนคอมแถวมหาทุนพล่าซ่า 2 ชม
สมัยที่ยังต้อง Boot Dos ทุกครั้งที่เปิดคอท(หลังตุง)

บ่ายกลับจากเรียนคอม..1-2 ชม
Madamสอนการสื่อสารภาษาอังกฤษตัวต่อตัว
Sorry I don't understand เป็นคำที่พูดบ่อยที่สุด
ในแต่ละวันที่กรมฯ บ้าง ที่ โรงแรมบ้าง
นับเป็นโอกาสที่ดีช่วงหนึ่งของชีวิต




โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 16 มีนาคม 2562 เวลา:11:24:46 น.  

 
สวัสดีวันอาทิตย์ค่ะ
วันนี้แดดดีจัง


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 17 มีนาคม 2562 เวลา:9:34:33 น.  

 
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
สายหมอกและก้อนเมฆ Photo Blog ดู Blog
haiku Art Blog ดู Blog
โอน่าจอมซ่าส์ Food Blog ดู Blog
Sweet_pills Food Blog ดู Blog
กะว่าก๋า Literature Blog ดู Blog
เนินน้ำ Food Blog ดู Blog
kae+aoe Parenting Blog ดู Blog
Insignia_Museum Diarist ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
สวัสดียามสายๆวันอาทิตย์ค่ะคุณIM


โดย: ล้งเล้งลัลล้า วันที่: 17 มีนาคม 2562 เวลา:10:19:42 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Insignia_Museum
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 64 คน [?]




ความตั้งใจในการทำบล็อกเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เริ่มต้นด้วยการเขียนถึงถิ่นที่อยู่ในวัยเด็ก ต่อมาเป็นเรื่องเครื่องหมายต่างๆ เรื่องศิลปะ ภาพถ่ายในยุคก่อนๆ อาหารการกิน และอะไรต่อมิอะไรที่ประสบพบเห็น สนใจอะไรขึ้นมาก็อยากรู้ให้มากขึ้น กลุ่มเนื้อหาจึงแตกแขนงไปเรื่อยๆ
New Comments
Friends' blogs
[Add Insignia_Museum's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.