O ตัวมารน้อยแห่งวิสาขะมาส .. O

เพลง - หยาดรุ้ง
เนื้อร้อง - ชาลี อินทรวิจิตร
ทำนอง - ประสิทธิ์ พยอมยงค์
ขับร้อง - ชรัม เทพชัย



0 ทิวแถวท่านผู้ขอ .. เคลื่อน .. รอ .. หยุด
ราวรอฉุดดิบเถื่อนให้เลื่อนหาย
ก้าวย่างนั้นคืบเค้นความเป็นตาย
อันวิญญาณทั้งหลายเทียวว่าย .. วน
0 เพียงผืนผ้าเหลืองส้ม .. ต้องลมปะ
ก็รู้ว่าวันพระมาอีกหน
พอสิ้นเสียงสาธุ บรรลุตน
คล้ายช่วยป่นโมหะจนละลาย
0 คล้ายคล้ายว่าจะเป็น .. ดั่งเช่นนั้น
หากยังหวั่นใจอยู่ไม่รู้หาย
เมื่อรูปหนึ่งคล้ายจะคอย .. ชม้อยชาย
คอยสบสายตาผนึกแววลึกล้ำ
0 ทิวแถวท่านผู้ขอ .. เคลื่อนรอ .. หยุด
คล้ายรอฉุดทุกข์โศก .. พ้นโลกต่ำ
สายตา, รูป-บรรจบ, ภูมิภพ .. ธรรม
สร้างบทกรรมให้อุบัติ .. ขึ้นบัดดล !
O ทุกครั้ง และทุกครานัยน์ตาสบ
ก็ครันครบวัฏฏะกรรมอยู่ซ้ำหน
หลังทุกครั้งทุกครา .. นัยน์ตาคน
คอยวกวนสบรูป .. โลมลูบใจ
0 แว่ว-เสียงธรรมพระให้อยู่ในโสต
แต่-ปราโมทย์สุมอยู่จนรู้ได้
ว่า-นัยธรรมตรองอยู่ .. หรือผู้ใด
ลอยรูปให้หักฝ่า .. อย่างท้าทาย
0 เสียงพระ-แว่วให้ข่ม .. อารมณ์นี้
รูปราศีก็ล้อมวน .. ให้ขว-นขวาย
เสียงธรรมว่าอาวรณ์ .. ควรผ่อนคลาย
หากแววตาชม้อยชม้าย .. คลับคล้ายจะรอ ?
0 หวังปล่อยวางโลกเช่น .. ที่เป็นอยู่
จาก-ความนัยองค์รู้ .. ท่านผู้ขอ
กลับมาต้องรูปนาม .. ผู้งามลออ
ขวาง, ยั่ว, ล้อคุกคาม .. อย่างย่ามใจ
0 แทนเรียวนิ้วองค์พระ .. กลับคละเคล้า
ด้วยเรียวร่างรูปเยาว์ .. ของเจ้าได้
แทนเนื้อปูนดินปั้น .. แล้ว-นั่นใคร
ซ้อนรูปให้ห่วงหา .. ฤา-ฝ่าพ้น ?
0 เพ่งดวงจิตครวญใคร่ .. หวังนัยธรรม
จักล่มล้างรอบกรรม .. ซ้ำซ้ำหน
เพ่งรูปพระ .. แล้วภาพ กลับวาบ-วน
พางามล้น .. โชนช่วงกลางห้วงใจ
0 แว่วเหมือนเสียงอาวรณ์ .. ออดอ้อนลม
ซ้อนภาพแววตาคม .. กลางลมแผ่ว
ใกล้เพียงเห็นเนตรชม้าย .. นั้นฉายแวว-
วาม .. ผ่องแผ้วราวประสงค์ .. แข่งองค์พระ
0 ท่ามกลางเมียง, เมิน, ชม้าย .. เหลือบชายสู่
พรั่งพร้อมหมู่ – ชาติภพ .. ทุกสบ .. ผละ
ท่ามกลางหวานหอมจู่ .. ไม่รู้ละ
บ่วงพันธะก็ค่อยขึงล่ามตรึงไว้
0 นิ้วองค์พระเรียวงอน .. ดูอ่อนช้อย
เมื่อรูปน้อย .. ค่อยแทรกความแปลกใหม่
ยอรูปขึ้นยกช่วง .. พาห้วงใจ
กับอาลัย .. สบ-ผละ.. กลางวัฏฏะวน !
.
.
0 อัสนีครวญคร่ำ .. แสงรำร่าย
พร้อมแววตาเหลือบชม้ายฝ่าสายฝน
บอกถึงความอ่อนไหวของใจคน
กลางเสียงครื้นคำรณ .. ที่บนฟ้า
0 หยาดน้ำฟ้าหล่นร่วง .. จากห้วงหน
ย้อมใจคนพลิ้วพลิกแทรกสิกขา
หยดอาวรณ์หล่นแล้วในแววตา
เสน่หาแสนอบอุ่น .. ก็หมุนรอ !
0 เจ้าดอกกุสุมาลย์ ..
เมื่อลมวีวาดผ่าน, ทั้งก้านช่อ
ย่อมไหวรูปรุมเร้าพะเน้าพะนอ
รับรื่นหล่อเลี้ยงนวล .. ให้ชวนชม
0 งามกลีบอ่อนเนียนเกลี้ยงจักเบี่ยงรูป
รับโลมลูบลมล้อมเข้าห้อมห่ม
เนียนรูปปรางจู่หาจดอารมณ์
พาจ่อมจมรุมเร้าให้เคล้าคลอ
0 หยาดน้ำฟ้าพารื่นลงตื่นแตก
เป็นรูปน้ำเหยียดแยกขึ้นแตกช่อ
ภาพนันย์ตาลอบชาย .. เหมือนฉายทอ
แววออดอ้อนพะเน้าพะนอ .. ให้ทรมาน
0 โอ .. ระทึกสั่นไหว .. อกใครหนอ
จักเพียงพอเร้นซ่อนความอ่อนหวาน
เสียงกระซิบ, หยาดฝน .. ช่วงอนธการ
ฤา - อาจต้านทานอยู่ .. แม้ครู่เดียว ?
0 อัสนีครวญคร่ำ .. แก้มก่ำนั้น
ก็แทรกขวัญห่วงละห้อย .. ชั่วคอยเหลียว
ฟ้า-ร้างไร้วงจันทร์เคยหันเรียว
โลก-ส่วนเสี้ยวแก้มนำน้อมต่ำประทับ
O ค่ำ, ดึก, สาง, เช้า .. จนผ่าวร้อน
ลมเหนื่อยอ่อนผ่านริ้ว .. ยังพลิ้วสลับ
เมื่อสองดาวคมปลาบยังวาบรับ
ทุกพริ้มพรับ - ก็ตรึงสิ้น .. จิตวิญญาณ !













.
.
.

Create Date : 02 เมษายน 2569		1 comments
Last Update : 25 พฤษภาคม 2569 8:33:54 น.
Counter : 125 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet