|
|
| | 1 | 2 | 3 |
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
O ปฐมะลีลา .. O

0 ลมรุ่งเช้าเฉื่อยโชย .. ค่อยโรยผ่าน เกสรมาลย์ก็หวนหอมเข้าล้อมหา เริ่มคาบพันแสงช่วง, อีกดวงตา ก็ลอบเหลือบชม้ายมา .. เบื้องหน้านั้น ? 0 ลมยังโรยริ้วอยู่โลมตรู่สาง รูปสะอางขวางไว้, เพรียกไหวสั่น ที่ในอก, เมื่อชม้ายเหลือบ-คล้ายทัณฑ์ รอคอยพันผูกจิตให้ติดตรึง 0 พร้อมโอภาสดวงศศินเลือนสิ้นบท รูปปรากฎขวางอยู่ก็จู่ถึง จากนั้นคือรุกล้ำครองคำนึง เพิ่มหวานซึ้งแห่งชู้อย่ารู้คลาย 0 เยี่ยงเงื่อนบ่วงกระตุกรัดกระหวัดรอบ ที่วางกรอบรุมเร้าจนเข้าสาย ยิ่งกว่ามาลย์รื่นฉมยามลมชาย เมื่อคลับคล้ายแววอุทธัจรำบัดมา 0 ใช่ยาวนานหลังศศินเลือนสิ้นรูป แค่ชั่ววูบของวิถีและทีท่า คือสัมผัสกรณีแห่งลีลา เหมาะควรค่าด้วยรูป .. ในวูบนั้น 0 รูป-จักขุวิญญาณ .. บันดาลภพ หลังกระทบกระแทกใจจนไหวสั่น โลกเงียบงามสงบพาล .. พลิกด้านพลัน ที่แรงนันทิช่วงกลางห้วงใจ 0 ส่ง-มโนวิญญาณ .. สืบสานต่อ เมื่อแก้มเนียนนวลลออ .. เหมือนรอให้ ภาวะการณ์ลุกลามของความนัย ค่อยปาดป้ายงามพิสัย ตรึง-นัยน์ตา 0 ลมยามสายโชยเฉื่อยคล้ายเหนื่อยอ่อน กับเหลือบค้อนหวานซึ้งอยู่ซึ่งหน้า แก้มเรื่อ, เนตรพริ้มพรับ, ครั้นลับลา เวทนาก็โหมอยู่จากตรู่เช้า 0 ก่อนเริ่มบทแรกช่วงแห่งดวงสูรย์ ก่อนหยาดรื่นหยดจรูญจักสูญเปล่า ความจดจ่อทุกวูบ .. ล้วนรูปเงา ที่เหมือนรอยั่วเย้าให้เฝ้าคะนึง 0 พร้อม-ธรรมพระรำบาย, แดดฉายส่อง งามผุดผ่องก็สอดปลายเป็นข่ายขึง หอมกว่าหอมกุสุมาค่อยตราตรึง หวานยิ่งกว่าหวานซึ้งติดตรึงใจ 0 จึงแม้นฟังธรรมพระจนจะแจ้ง เนตรอันแฝงเลศลับ .. ยังวับไหว เหมือนเชิญชวน .. แปลตามทุกความนัย และเหมือนคอยช่วยไข .. ด้วยนัยน์ตา 0 สวยปีกผีเสื้อบินกลางกลิ่นหอม เมื่อแวดล้อมด้วยชม้อยเหลือบคอยหา ทั้งหวานหอมรูปธรรมจึงค้ำคา ปรารถนาแห่งชายผู้หมายปอง 0 หอม-ข้าวหอม, ดอกไม้ยามไหว้พระ พร้อม-ผัสสะ, พริ้มพรับ, การจับจ้อง แววเนตรกอปรหวานเคลือบทุกเหลือบมอง คือ-จับจองรองรับพร้อมฉับพลัน 0 หอม-อารมณ์เสน่หาในภาวะ ที่ฉันทะอนุสัยเริ่มไหวสั่น เมื่อจริตรูปนามรุมล่ามพัน พร่ำเพรียกหลอมรวมฝันเป็นฝันเดียว 0 แถวผู้ขอพ้นผ่านไปนานเนิ่น เนตรขัดเขินก็แต่คอยชม้อยเหลียว สบ-แล้วดั่งร่ำรอพร้อมขอเคียว ที่รอเหนี่ยวรั้งสิ้นจิตวิญญาณ 0 หรือนี่คือ .. หลุมขวากที่ยากข้าม เฝ้าคุกคามเหนี่ยวรั้งสู่สังสาร แต่เผยรูปเผยองค์ขึ้นบงการ ถ้วนธรรมะก็ล่มลาญไม่เหลือรอย . . 0 พอลอบยิ้มป่ายแต้มบนแก้มเรื่อ คือเนียนเนื้อชี้นำแทนคำถ้อย ชี้นำความสื่อสู่ .. ให้รู้คอย ให้รู้ร้อยรวมขวัญจวบวันวาย ! . . . ขออนุญาตคนในภาพนะขอรับ
| Create Date : 13 มกราคม 2569 |
|
0 comments |
| Last Update : 13 มกราคม 2569 18:19:01 น. |
| Counter : 68 Pageviews. |
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
Location :
กรุงเทพฯ Thailand
[ดู Profile ทั้งหมด]
|
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 152 คน [?]

|
|
|
|
|
|
|
|
|