O น้ำผึ้งเดือน๕ .. O

เสน่หา - นัดดา วิยะกาญจน์



0 แว่วยินไหม .. รำพันดวงขวัญเอ๋ย
ฝากให้ .. ลมรำเพยรำพึงผ่าน
ว่า .. ค่ำนี้แสงดาวคงร้าวราน
จาก .. ความหวานโชนช่วงในดวงตา
0 จันทร์เอย .. เลื่อนขึ้นฟ้า .. ช้าช้าก่อน
ให้ความวอนเว้าปวง, แรงห่วงหา
ได้ทอดเสียงกระซิบความ .. ส่งข้ามมา
กล่อมหัวใจปรารถนา .. ผ่านราตรี
0 ชะลอการเลื่อนดวงขึ้นสรวงฟ้า
เพื่อรอแสงในตารูปราศี
ทอดทอแววสวาทสู่ .. ให้รู้ที
รู้ท่า .. ความใยดี - ผู้มีใจ
0 เห็นไหม .. แสงอ่อนโยนแต่โพ้นภพ
ทอดฝ่าพลบ .. ฝ่าฝัน .. ถึงกันได้
ฝัน .. ที่รอคาบช่วงแห่งดวงไฟ
เชื่อมอาลัยผูกพัน .. ลงสัญญา
0 หนึ่งหัวใจทะยานสู่ความรู้สึก
ดำดิ่งลึกลอดบ่วงความห่วงหา
เชื่อมอาวรณ์ช่วงฉายผ่านสายตา
ล่มทุกแสงจันทราจนล้าเลือน
0 จันทร์เอย .. จันทร์เจ้า .. ช่วยเว้าวอน
ความออดอ้อนรำบายลงป่ายเปื้อน
ดวงใจผู้ห่วงละห้อย .. เพื่อคอยเตือน
ให้ .. ถวิลทุกเขยื้อนขยับใจ
0 ดู .. ธารดาวทอ-ดวงบนสรวงสวรรค์
แทนดวงตาทอฝัน .. ที่สั่นไหว
ด้วยรูปรอยเจ้านั้น .. เช่นจันทร์ไกล
แต้มรูปต่ายลงไว้ .. ที่ในดวง
0 ช่างเนิ่นนานหนักหนา .. แต่ครานั้น
ก่อนรูปฉันทาชาติจะขาดช่วง
นับภาพซึ่งสุมใส่อยู่ในทรวง
ล้วน – รูปพวงดวงพักตร์จำหลักพร้อม
0 ค่อยเบือนเหลียวสบลักษณ์ .. งามพักตร์ล้ำ
มือกุมกำเรียวก้อย .. เอ่ยถ้อยกล่อม
หยาดน้ำตาร่วงตก .. ห้วงอกตรอม
คอยแวดล้อมกาลลาด้วยอาลัย
0 ฝ่าลานทุ่งรุ้งทองลอยล่องถึง
ธารดาวซึ่งทอส่องความผ่องใส
รอบวงกัปหมุนกาล .. ตราบนานไกล
จนบรรจบรูปใจ .. เช่นในจันทร์
0 ยังเป็นจันทร์ดวงเดิมที่เริ่มฉาย
แสงลงป่ายเปื้อนโลก .. เมื่อโศกศัลย์
เสียงคร่ำครวญ-ล่มลาญแต่นานวัน
หลังรูปขวัญเผยกายต่อสายตา
0 ยิ่งต่ายแต้มในจันทร์ .. เจ้าขวัญน้อย
เมื่อผ่านเผยรูปรอยมาคอยท่า
ก็สอดรับรูปฝันในสัญญา
เสน่หาในอก .. ฤๅยกพ้น ?
0 ลมเยียบเย็นโรยฝ่าขอบฟ้ากว้าง
ในท่ามกลาง ดาวช่วงที่ร่วงหล่น
แรงอาวรณ์เวียนวก .. ในอกคน
ก็เวียนจนอ่อนแรง .. แล้วแพงน้อย !
0 ป่านฉะนี้ร่างนั้นในบรรจถรณ์
จะรุ่มร้อนเย็นเยียบหรือเงียบหงอย
หรือมองดาวไกลลิบตาปริบปรอย
หรือละห้อยห่วงหา .. ทั้งราตรี ?
0 จน-นกค่ำส่งเสียงจำเรียงร้อง
แสงจันทร์ส่องฉาบฟ้า .. อวดราศี
ก็รับรู้อาลัยความใยดี
ผ่านลมวีวาดสายรำบายความ
0 แสงพรายประกายพรึกอันลึกลับ
ก็ค่อยพรับพรายดวง .. คล้ายหวงห้าม
แรงอาวรณ์อาลัยพึงไหลลาม
ล้อมรูปทรามสวาดิชู้แต่ผู้เดียว
0 มวลเมฆดำมืดมนเคยหม่นเศร้า
และเวิ้งฟ้าเงียบเหงาเคยเปล่าเปลี่ยว
กลับเลื่อนรูปจนเห็นเป็นเส้นเกลียว
ของสายใยพันเหนี่ยว .. รูปเรียวนั้น
0 แล้วค่ำก็ถูกกลืนด้วยคลื่นดาว
จนห้วงหาวไกลลิบกระพริบสั่น
แล้วลมก็ร้องร่ำเสียงรำพัน
เพื่อโอบขวัญอบร่ำ .. ด้วยคำชาย
0 เบื้องไกลพู้นเวิ้งว้าง .. ที่กลางหาว
กลาดเกลื่อนดาวลอยดวงขึ้นช่วงฉาย
หลากสีสันท่ามกลางแสงพร่างพราย
ก็เพียงหมายแสงช่วง .. ของดวงเดียว !










.
.
.

Create Date : 29 มีนาคม 2569		0 comments
Last Update : 29 มีนาคม 2569 18:11:41 น.
Counter : 44 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet