O ฤๅจะเช่น .. หยาดน้ำค้าง ? O

Ernesto Cortazar - Autumn Rose



ภาคเพ็ญ
0 ด้วยความคำผ่านนัยสื่อให้คิด
จึงเผลอจิตพลั้งใจพาไหวหวั่น
ใคร่ครวญวนเวียนซ้ำถ้อยจำนรรจ์
นับนานวันเพิ่งประสบพานพบเจอ
0 ฝากสื่อสารแล้วเล่าใฝ่เฝ้าอยู่
เพียงหนึ่งผู้อกใจทำไพล่เผลอ
แสนเหมาะเจาะคู่ควรให้ชวนละเมอ
ถ้อยพร่ำเพ้อสื่อนั้น .. ทำหวั่นคะนึง
0 ใคร่ครวญอยู่แล้วเล่าเริ่มเฝ้าคิด
ประคองจิตห้ามหวั่นใฝ่ฝันถึง
องค์ประกอบฐานค้ำ .. ในรำพึง
กลับประหนึ่งเหมาะพร้อม .. แวดล้อมใจ
0 หลักต้านลมกรรโชกเริ่มโยกแล้ว
เมื่อจันทร์แผ้วผ่องดวงกลางห้วงสมัย
เขื่อนเก็บน้ำเริ่มทะลายจากภายใน
ต้องเยี่ยงไรถึงจะต้านพาผ่านพ้น ?
0 หวานหอมลดามาศ .. เคยขาดช่วง
ทำทุกห้วงดวงใจคล้ายไหลหล่น
อีกค่ำคืนแกว่งไกวของใจคน
เช่นจันทร์บนเคยเร้น .. เริ่มเพ็ญดวง
O จันทร์เมื่อเพ็ญพร่างพร้อย .. ย่อม .. คล้อยแรม
หากใจแจ่มเพียบเพ็ญ .. สุดเร้นล่วง
จะยอแสงละมุนทาบ .. ลงฉาบทรวง
ผ่านนัยน์ตาระยับยวง .. เฝ้าช่วง .. ชาย

ภาคแรม
O เกรงม่านหมอก, อำพราง .. ตอนสางตรู่
บดบังรู้ .. บริสุทธิ์แห่งจุดหมาย
เมื่อหยาดแก้วเกล็ดรื้นถูกกลืน, กลาย
ค่อยค่อยร้างระเหยหาย .. กับสายลม
O ฉ่ำชื้นบนยอดหญ้า .. จะพร่าเลือน
สิ้นดาวเดือน, งามระยับ-จะลับล่ม
งามเอย .. งามละม่อมเคยจ่อมจม
มาจะล้มลงวายเมื่อปลายคืน
O ระเหิดระเหย-ร้าง .. น้ำค้างหยาด
ก่อน .. บำราศดินแดนทั้งแผ่นผืน
เกรง .. ระเหยห่างภพ .. จนกลบกลืน-
คือหยาดน้ำใจรื้น .. เคยตื่นรับ
O เกรง .. จะเช่นน้ำค้าง .. ตอนสางรุ่ง
เพียงเรื่อรุ้งแสงพลอดก็มอดดับ
สิ้นผกายเกล็ดแก้ว .. เคยแวววับ
เหลือหม่นหมองโจมจับ .. ลำดับนั้น
O ลมอุษาพลิ้วผ่าน .. ฝ่าลานหญ้า
เมื่อรูปรอยคุณค่า .. เริ่มพร่า-สั่น
จะเริดร้างรูปตระการแห่งวานวัน
เพื่อจะโอนหวาดหวั่น .. ลงสัญญา
O พร้อมวิหคครวญคร่ำ .. ลมร่ำสาย
ก็กลับคล้ายรอคอย .. ละห้อยหา
ยังวก-วน .. เวียนอยู่ .. ไม่รู้ลา
ทรมาทรมานอยู่ .. นานครัน
O เกรง .. ถึงคืนวันพระจันทร์เพ็ญ
จะลอบเร้นภาคแรม .. เข้าแซมฝัน
เกรง .. เมื่อความมั่นใจห่างไกลกัน
จะลบเลือนผูกพัน .. นิรันดร !
.
.
.

Create Date : 25 เมษายน 2569		0 comments
Last Update : 18 กันยายน 2569 7:45:34 น.
Counter : 190 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share to Facebook Tweet