|
|
| | 1 | 2 | 3 |
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
O ที่สุดของหัวใจ .. O
0 ต้องลมใบไม้แห้งค่อยแกว่ง-หล่น
ฤาต่างจิตใจคนที่หล่นร่วง
ภาพงดงามความหลังสิ้นทั้งปวง
ย่อมผ่านแทรกระหว่างช่วงการร่วงลง
0 จันทร์หลังเพ็ญรูปส่อง .. ย่อมต้องแซม
ด้วยรูปแรมที่สลับขึ้นรับส่ง
ต่างเพียงการรับมอบเส้นรอบวง
รัศมีที่จะคงหรือที่จะกลาย
0 หมอกหม่นย่อมคอยพราง .. ครอบสางตรู่
เคลื่อนรับรู้ .. งดงามสู่ยามสาย
ให้หยดแก้วปลายค่ำได้รำบาย
ความหนาวเย็นระเหยหาย .. กับสายลม
0 ฉ่ำชื้นบนยอดหญ้า .. จะพร่าเลือน
สิ้นดาวเดือน, งามระยับ-ย่อมลับล่ม
งามเอย .. งามละม่อมเคยจ่อมจม
มาเปลี่ยนหวานเป็นขมลงถมทับ
0 คง .. จะเช่นน้ำค้าง .. ตอนสางรุ่ง
เพียงเรื่อรุ้งแสงพลอดก็มอดดับ
สิ้นผกายเกล็ดแก้ว .. เคยแวววับ
เหลือหม่นหมองโจมจับ .. ลำดับนั้น
0 ลมอุษาพลิ้วผ่าน .. ฝ่าลานหญ้า
เมื่อรูปรอยคุณค่า .. เริ่มพร่า-สั่น
จะเริดร้างรูปตระการแห่งวานวัน
เพื่อจะโอนหวาดหวั่น .. ลงสัญญา
0 พร้อมวิหคครวญคร่ำ .. ลมร่ำผ่าน
กลับรูปการณ์, โศกสร้อย .. อยู่คอยท่า
ที่รอดูบทกรรมแห่งอำลา
เพียงคุณค่าเหลือประทับแนบกับใจ
0 คีตะพาทย์จะเริ่มเปล่งเสียงเพลงกล่อม
อยู่แวดล้อมพฤติโลกด้วยโศกพิสัย
สิทธิ์หลงเหลือทับทรวงเพียงห่วงใย
คงเหลือไว้ร่วมประเลง .. ภาพเพรงกาล
.
.
.
ขออนุญาตคนในภาพนะขอรับ
| Create Date : 27 มกราคม 2569 |
|
1 comments |
| Last Update : 27 มกราคม 2569 13:40:19 น. |
| Counter : 97 Pageviews. |
|
 |
|
|
| | |
| โดย: สดายุ IP: 184.22.160.206 28 มกราคม 2569 16:44:19 น. |
|
|
|
|
|
|
|
|
Location :
กรุงเทพฯ Thailand
[ดู Profile ทั้งหมด]
|
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 152 คน [?]
|
|
|
|
|
|
|
|
|
โกรธ .. ที่รู้ว่าปลาหมอคางดำใครเอามา