O คือ .. เจ้า .. O

0 สุดรอคอย .. ค่อยเห็นว่าเป็นเจ้า
กี่ภพกาลผ่านเล่าที่เฝ้าหา
เหมือนพิมพ์ภาคฝากมั่นลงสัญญา
ให้ตรึงตราแต่ในน้ำใจเดียว
0 เกิดแต่เมื่อ .. ออดอ้อนเจ้าอ่อนน้อย
ที่เฝ้าคอยโต้ตอบให้ลอบเหลียว
สายใย-อย่างแฝงเร้น .. ฟั่นเป็นเกลียว
เข้ารั้งเหนี่ยวใจตื่น .. รับชื่นบาน
0 จนแฝงนัยสุมซ่อน .. ความวอนว่า
ผ่านพรรณนาเว้าวอน .. แสนอ่อนหวาน
ภู่ภมรฤาอาจบินพ้นถิ่นมาลย์
เริ่มตั้งแต่ปฐมกาลเปิดม่านมา
0 ตอบรับความสุจริตด้วยจิตที่
อ่อนหวานอ่อนโยนมีในทีท่า
ชูความสัตย์ในจิตเป็นฤทธา
แลกคุณค่างามพร้อม .. เพื่อกล่อมใจ
0 สืบผ่านการรอคอย .. ละห้อยเห็น
รุมเร้าเป็นรูปประดับ .. ยามหลับใหล
จนลำดับงดงามของความนัย
คือซาบซึ้งอาลัย .. เริ่มไหวตัว
0 จากอ่อนหวาน .. อ่อนละมุน .. แปรคุณค่า
เป็นดวงแสงแจ่มจ้า .. กลางฟ้าหลัว
เมื่อ .. ในอกแฝงเร้นการเต้นรัว
ย่อม - เมื่อหัวใจคน .. วก-วนคิด
0 หลังหนาวเจือแดดอุ่น .. สิ้นฝุ่นฝน
ไฟคำรนบนสรวง, กลางดวงจิต
ย่อมดั่งความเรียงร้อย .. ให้พลอยพิศ
เริ่มตรึงฤทธิ์ตราอยู่ .. ให้รู้นัย
0 สุดวิสัยแห่งการจะต้านหน่วง
คลายเงื่อนบ่วงอาวรณ์ .. จนผ่อน-ได้
ด้วยว่าสิทธิ์ขาดช่วงจากดวงใจ
เหลือสิทธิ์เพียงห่วงใยด้วยใจเดียว
0 ท่ามกลางสายลมหนาว .. เมฆขาวฟ่อง
ก็เฝ้าคอยพร่ำพร้อง .. การข้องเกี่ยว
ใจเอย .. ราวปลิดปลิว .. ด้วยนิ้วเรียว
เจ้าเอื้อมเหนี่ยวแนบนิวรณ์กลับย้อนคืน
0 แต่ละครั้ง .. แต่ละคราว .. ลมหนาวล้อม
หัวใจคน, กลิ่นพะยอม .. ก็หอมรื่น
แววนัยน์ตาออดอ้อน .. ก็ย้อนกลืน-
กลบเสียงใจเต้นตื่น .. ระรื่นรับ
0 จึงครั้งคราวคาบสมัย .. หัวใจระส่ำ
คืออ่อนหวานแทรกซ้ำเป็นลำดับ
มีอ่อนโยน .. เอ็นดู .. เกินรู้นับ
เข้าจู่จับคำนึง .. ใครหนึ่งนี้
0 ย่อมเกินการณ์บ่ายบี่ยง .. เกินเลี่ยงพ้น
กับอึงอล .. สั่นในหัวใจที่
เสน่หา, อาลัย, ห่วง, ใยดี
เริ่มโหมลีลาตื่น .. ครึกครื้นนัก
0 สุดรอคอย .. ค่อยเห็นว่าเป็นเจ้า
ที่รุมเร้าหวานหอม .. เข้าล้อมกัก
ผ่านตาเถิด-กรองร้อย .. ทุกถ้อยวรรค
ล้วนแต่รัก .. ถวิลอยู่ .. ด้วยผู้เดียว !
.
.
.
ขออนุญาตคนในภาพนะขอรับ

Create Date : 18 มกราคม 2569		0 comments
Last Update : 19 มกราคม 2569 13:30:12 น.
Counter : 106 Pageviews.
(โหวต blog นี้)  Share Tweet