Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2560
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
11 กรกฏาคม 2560
 
All Blogs
 

คิดถึงครอบครัวหนึ่ง





หลังจากที่เข้ามาเรียนใน กทม.ครบหนึ่งปี อยู่ๆญาติที่ผมมาอาศัยด้วยซึ่งเป็นห้องเช่าในตึกแถวย่านปากคลองตลาด จะต้องคืนห้อง เขาจะไปเผชิญโชคตามทางที่เขาเลือกโดยไม่ควรมีผมติดสอยห้อยตามไปด้วย

เมื่อขึ้นเรียนชั้น ม.ศ. 5 ใน พ.ศ. 2518 ญาติผู้นั้นจึงพาผมไปฝากกับครอบครัวหนึ่ง ซึ่งพ่อบ้านเป็นเพื่อนสนิทของญาติผม เป็นห้องเช่าอยู่ในซอยหลังวัดกัลยาณมิตร ฝั่งตรงข้ามกับปากคลองตลาด หรืออีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งมีเรือข้ามฟากบริการ

ครอบครัวที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน พ่อ แม่ อายุ 30 ต้นๆ ลูกอีก 2 คน ตลกมากที่ห้องเช่าราคาถูก อยู่กันสี่คน จู่ๆก็มีคนแปลกหน้ามาร่วมชายคาด้วย พวกเขายอมรับผมแบบงงๆ ผมก็งงอยู่พักหนึ่งกว่าจะปรับตัวเขากับครอบครัวที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงนี้ แต่มีน้ำใจ ผมแบ่งเบาภาระของพวกเขาด้วยการช่วยจ่ายค่าอาหารเป็นรายเดือน


ภาพของญาติที่ผมไปอยู่ด้วยในปีแรก เขาเป็นพ่อค้าปากคลองตลาด


วันแรกที่มาอยู่ห้องเช่ากับครอบครัวนี้ ผมมีเพียงเสื่อผืน หอมใบ และมุ้งเล็กๆหนึ่งหลัง ราวกับเพิ่งอพยพจากเมืองจีน หรือมาจากเรือสำเภาจอดเทียบท่าที่เยาวราช ข้าวของเครื่องใช้จำเป็นที่ว่านี้ ก็จัดหากันในคืนนั้น โดยญาติคนเดิมที่พาผมมาส่งครอบครัวนี้นี่เอง

ครอบครัวนั้นหาเช้ากินค่ำ ไม่มีอาชีพที่แน่นอน แม่บ้านเป็นกรรมกรบ้าง รับจ้างรายวันบ้าง ส่วนพ่อบ้านมีงานตอนกลางคืนย่านเยาวราช ผมจะไปโรงเรียนแต่เช้าตรู่ นั่งรถเมล์จากปากคลองตลาดไป รร. ปทุมคงคา ย่านสุขุมวิท  กลับมาก็มืดค่ำแล้ว วันหยุดก็กลับต่างจังหวัด ผมจึงเข้าใจ "ที่ซุกหัวนอน" ว่าเป็นอย่างไร

แม่บ้านของครอบครัวนี้ ถ้าวันไหนมีเงินก็จะซื้อกับข้าวดีๆกินให้หมดในวันเดียว วันรุ่งขึ้นค่อยหาเอาใหม่ อาหารมื้อเย็นในบางวันจึงมีกับข้าวมากมายหลายอย่าง ราวกับว่าเมื่อกินเสร็จแล้วพวกเราจะทุบหม้อข้าวไปตายเอาดาปหน้า

ผมมักจะพบพวกเขาตอนเย็นๆ สอนการบ้านให้ลูกเขาทั้งสอง เด็กแถวนั้นรู้ข่าวของผู้คงแก่เรียนมาสิงสถิตที่ห้องเช่าหลังนั้น เด็กรักเรียนบางคนหอบการบ้านมาให้ช่วยติว ครอบครัวหนึ่งจ้างผมไปสอนพิเศษลูกชายและชวนผมไปอยู่ด้วย ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมจึงไม่ได้ไปตามคำชวน

หลังจากเรียนจบ ม.ปลาย ไปต่อมหาวิทยาลัย ผมย้ายไปอยู่หอพัก อย่างที่นักศึกษาเขาพึงอยู่กัน และไม่ได้ติดต่อกับครอบครัวนั้นอีกเลย แต่ใจยังคิดถึงอยู่เสมอ อยากรู้ว่าพวกเขาจะยังอยู่ดีหรือไม่ ลูกสาวคนโตที่ผมสอนทำการบ้านให้นั้น ป่านนี้น่าจะอยูในวัยกลางคนแล้ว

ทำให้ผมเข้าใจคนที่ตามหาใครบางคนแทบพลิกแผ่นดิน แม้เวลาจะล่วงไปนานแล้ว ความผูกพันของคนเราไม่ได้มีเฉพาะเครือญาติเท่านั้น คนที่เคยประสบพบกันในยามคับขัน ยิ่งไม่มีวันลืมกันง่ายๆ ภาพของพวกเขายังอยู่ในใจ คิดครั้งใดก็ชวนให้สุขใจ แม้จะไม่มีวันได้พบกันอีก




 

Create Date : 11 กรกฎาคม 2560
12 comments
Last Update : 4 พฤศจิกายน 2560 15:57:46 น.
Counter : 803 Pageviews.

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณmambymam, คุณSai Eeuu, คุณtoor36, คุณเกศสุริยง, คุณClose To Heaven, คุณสองแผ่นดิน, คุณข้ามขอบฟ้า, คุณhaiku, คุณชีริว, คุณAppleWi

 

อ่านเรื่องราวแล้วอยากให้คุณอิมได้พบพวกเขาอีกครั้งค่ะ

 

โดย: mambymam 11 กรกฎาคม 2560 21:36:13 น.  

 

เราก็มีคนที่อยากพบ ที่ไม่ได้เจอกัน นานมาแล้ว เหมือนกันค่ะ

 

โดย: Sai Eeuu 12 กรกฎาคม 2560 0:40:53 น.  

 

ถ้ามีเบาะแสมากกว่านี้อาจให้รายการในช่อง 9 (น่าจะ วันนี้ที่รอคอย) ช่วยตามหาได้

บางคนที่เราเจอถ้าเค้าดีด้วยมันก็ชวนให้คิดถึงจริงๆ ครับ

 

โดย: คุณต่อ (toor36 ) 12 กรกฎาคม 2560 11:29:08 น.  

 

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
กิ่งฟ้า Literature Blog ดู Blog
คนผ่านทางมาเจอ Diarist ดู Blog
Insignia_Museum Diarist ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
แวะมาส่งกำลังใจให้กับคุณ IM คิดถึงเสมอนะคะ

 

โดย: เกศสุริยง 12 กรกฎาคม 2560 12:46:01 น.  

 

Insignia_Museum Diarist ดู Blog

เป็นภาพแห่งความทรงจำมาก ๆ ค่ะคุณอิม

 

โดย: Close To Heaven 12 กรกฎาคม 2560 14:51:20 น.  

 

ขอบคุณค่ะคุณอิม

 

โดย: mambymam 12 กรกฎาคม 2560 21:00:24 น.  

 

ตอนผมเรียนปี 1 ระดับอุดมศึกษาที่กรุงเทพ พ่อรู้จักคนข้างบ้าน
ก็ฝากคนข้างบ้านให้ผมมาพักกับญาติคนข้างบ้านซึ่งเคยทักทายกันแทบนับครั้งได้(เวลาเขากลับมาเยี่ยมญาติ)
ผมมาอยู่ด้วยความเกรงใจเกือบ 2 เดือน นอนอยู่ข้างห้องที่เขาพักอยู่(บริเวณที่รับแขก)
ทนอึดอัดไม่ไหว ก็ขอออกมาพักกับรุ่นพี่ที่จบโรงเรียนมัธยมเดียวกันมา
หลังทำงานแล้ว เวลากลับไปเยี่ยมบ้าน ก็เจอพี่คนที่ไปอยูด้วย ก็ ทักทาย สวัสดีครับ สบายดีไหม

 

โดย: สองแผ่นดิน 12 กรกฎาคม 2560 22:47:10 น.  

 

สวัสดีค่ะอิม
เป็นที่ซุกหัวนอนจริงๆเลยค่ะ เหมือนอพยพมากจากเมืองจีนเลย
คนที่ไม่ใช่ญาติ แต่เคยมีความผูกพันกันก็ระลึกถึงเสมอค่ะ

Insignia_Museum Diarist

 

โดย: ข้ามขอบฟ้า 13 กรกฎาคม 2560 2:00:29 น.  

 

ไปอยู่กับครอบครัวคนอื่นคงต้องปรับตัวพักใหญ่เลย ดีครับย ต่างคนก็ต่างช่วยเหลือไม่เป็นภาระกัน
พอจากมามันก็คิดถึงนะครับ เคยอยู่ด้วยกันช่วงเวลาหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไมได้ติดต่อกันเลยใช่ไหมครับ
แถววัดกัลยาให้ความรู้สึกเป็นชุมชนเก่าแก่ดีนะครับ บางทีก็ชอบไปเดินเลียบแม่น้ำไปจนถึงบ้านวินเซอร์ ถึงศาลเจ้าจีน
ตอนนี้ปากคลองตลาดไม่ได้เป็นศูนย์กลางการค้าไม้ดอกเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่ก็มีที่นั่งชมวิวยอดพิมานขึ้นมาแทน

ป.ล. กะแล้วว่าคุณอิมต้องชอบแนวโบราณสถานแหง เดี๋ยวลพบุรี-อยุธยาจะจัดเต็มเลยครับ

 

โดย: ชีริว 14 กรกฎาคม 2560 22:17:16 น.  

 

เป็นความทรงจำครั้งหนึ่งในชีวิต
เลยนะคะคุณอิม ความผูกพันที่เคย
อยู่ร่วมกันทำให้ยังคิดถึงกันและ
ระลึกถึงกันค่ะ

 

โดย: AppleWi 14 กรกฎาคม 2560 23:35:51 น.  

 

สวัสดีค่าาาคุณอิม

 

โดย: Close To Heaven 14 กรกฎาคม 2560 23:41:38 น.  

 

ถ้าท่านใดทราบข่าวของ คุณยุ้ย อายุประมาณ 50 ปี ซึ่งเป็นลูกของ คุณวันเพ็ญ กับ เฮียโต้

อีกท่าหนึ่งคือ คุณจอยอายุประมาณ 55 ปี ที่มาให้สอนการบ้าน

ช่วยแจ้งในคอมเมนต์ จักขอบคุณยิ่งครับ

 

โดย: Insignia_Museum 21 พฤศจิกายน 2560 20:27:21 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Insignia_Museum
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 56 คน [?]




ความตั้งใจในการทำบล็อกเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เริ่มต้นด้วยการเขียนถึงถิ่นที่อยู่ในวัยเด็ก ต่อมาเป็นเรื่องเครื่องหมายต่างๆ เรื่องศิลปะ ภาพถ่ายในยุคก่อนๆ อาหารการกิน และอะไรต่อมิอะไรที่ประสบพบเห็น สนใจอะไรขึ้นมาก็อยากรู้ให้มากขึ้น กลุ่มเนื้อหาจึงแตกแขนงไปเรื่อยๆ
New Comments
Friends' blogs
[Add Insignia_Museum's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.