|
ไม่กี่วันต่อมา กริชก็ส่งข้อความมาบอกสถานที่นัดพบ เขาบอกว่าเป็นวันไหน เวลาไหนก็ได้ แค่ขอให้เป็นที่นี่ ผมตอบโอเคกลับไป แล้วก็นั่งอ่านข้อความนั้นวนซ้ำอยู่อย่างนั้น ผมควรบอกเข็มมั้ย ว่าผมแค่อยากช่วยกริช ผมควรอยากรู้จริงๆ เหรอว่า เข็มจะทำยังไง เวลาที่เขาอยู่ในบรรยากาศแสนโรแมนติกกับใครที่ไม่ใช่ผม เข็มจะทำยังไงนะ จะแค่กอดอย่างในรูป หรือมากกว่านั้น ไม่หรอก เข็มเป็นคนดี...คนดีของใคร เขาเชื่อขุนแต่ไม่เชื่อผม รูปนั่นอาจไม่ใช่ของจริงก็ได้ ผมควรถามเข็มก่อน แต่เข็มอยู่ไหน เขาไม่มาหา ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบมากกว่าตอบ ผมรู้ผมไม่เหมือนเดิม ผมอยากกลับไปเป็นคนรักคนเดิม แต่ผมทำไม่ได้ ความรักของเข็มก็เลยไม่เหมือนเดิมแล้วใช่มั้ย ผมรอจนถึงวันหยุดร้าน เพราะผมอยากรอเงียบๆ คนเดียว ผมส่งข้อความหาเข็ม หลอกเขาว่า ผมอยู่ที่โรงแรม ให้เขามาหา แล้วส่งข้อความบอกกริชว่า ผมนัดให้แล้ว แต่ถ้าเข็มไม่ไป ผมก็ช่วยได้แค่นี้ ผมทำข้าวมาวางไว้ แต่กลับกินไม่ลง ทุกอย่างเงียบสมิท เข็มไม่ตอบไลน์ผม ผมไม่รู้ว่าเขาไปที่นั่นหรือเปล่า ผมไม่ใช่คนสำคัญแล้ว บางทีเข็มอาจจะไม่สนใจ และไม่ไปก็ได้ ผมอยากออกไปหาอะไรทำ จะได้ไม่ต้องคิดวนเวียน แต่ถ้าเข็มไป เขาก็ต้องรู้ว่าเขาโดนผมหลอก เขาต้องมาหาผมแน่ๆ ผมอยากเจอเขา ผมต้องรอ ผมอยากให้เขามาอาละวาดที่ผมโกหก อยากให้เขาโกรธที่ไปเอกริช แทนที่จะเป็นผม อยากให้มีแค่ผมที่ผิด อย่าเป็นอย่างอื่นเลย ผมเห็นตั้งแต่เขาลงจากรถ เผลอบีบมือตัวเองจนเจ็บ เข็มไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ผมเผ้าไม่เข้ารูป เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ผมจะเชื่ออะไรใครได้อีก กริชบอกว่า แค่ขอเจอเข็ม แต่ถ้าเขาไม่ทำอะไร เข็มจะมีอะไรกับเขาง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ เข็มบอกแม่ว่า อยากมีผมคนเดียว ไม่เคยคิดอยากมีหลายคน แล้วนี่มันอะไร ถ้ากับกริชยังง่ายขนาดนี้ กับขุนที่ไปอยู่ด้วยกันเป็นวันเป็นคืน จะยังมีอะไรเหลือ เข็มไม่ซื่อสัตย์กับผม แค่ไปอยู่สองต่อสองกับกริชไม่กี่ชั่วโมง เขาก็นอนกับกริชไปแล้ว เข็มโวยวายว่า ก็เพราะผม เขาถึงได้ไปเจอกริช ผมเอารูปที่ขุนกอดเขาให้เขาดู คิดว่าเขาจะยอมรับสารภาพ แต่เขากลับจับตัวผมเขย่า ถามเสียงเกรี้ยวกราดว่า แค่นี้คุณกล้าทรยศผมเหรอ หัวใจผมแตกสลาย คนที่ทรยศผม จนผมต้องทำแบบนี้ก็คือเขา ผมทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากร้องไห้ เข็มขาวคนดีของผมไปไหน ทำไมทิ้งให้ผมร้องได้อยู่คนเดียว น้ำตาหมดตัวแล้วเขาก็ยังไม่มา ผมลากสังขารตัวเองขึ้นไปถึงห้องนอน หยิบยานอนหลับใส่ปาก สวดมนต์ภาวนา ขอให้สัตว์ร้ายตัวนั้น หยุดกัดกินผมเสียที ผมเจ็บปวดไปหมดจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว จะทรมานกันไปถึงไหน ผมตื่นมาด้วยความรู้สึกไม่เหมือนเดิม ผมทำอาหารเช้าให้ตัวเอง กินจนหมด แล้วก็เริ่มต้นทำงานในร้าน ผมยิ้มให้พีท บอกโจว่า ผมเช็คสต็อกของที่ต้องออกไปซื้อ ให้เขาดูอีกที เผื่อผมตกหล่นอะไรไป กำชับพีว่า อย่าลืมบอกลูกค้าว่า วันนี้เรามีโปรพิเศษประจำเดือน ออกไปซื้อของ แล้วกลับมาตอบข้อความคุณสินีเรื่องไปออกบูธที่งานการกุศล ผมทำทุกอย่างได้เรียบร้อยดีจนตัวเองก็แปลกใจ ปิดร้านเสร็จ ผมก็ขึ้นห้อง อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า กินยานอนหลับ แล้วก็สวดมนต์รอให้ยามันออกฤทธิ์ ชีวิตผมมันง่ายแค่นี้เอง ผมเห็นโจกับพีแอบมองตากันแล้วก็มองผมบ่อยๆ พีทน่าจะอดทนอยู่ได้สัก 3 วัน ก็พูดลอยๆ กับผมว่า เข็มไม่มาเลยนะ ผมพยักหน้ารับ พูดกับพีทว่า เดือนที่แล้วมีเมนูที่ไม่มีคนสั่งเลยอยู่ 2 รายการ ผมอยากตัดออก พีทมองผมอึ้งๆ ก่อนจะพยักหน้า แล้วถามต่อว่า แคนตาลูปยังมีอีก 3 ลูกนะ จะให้ใครกิน ผมกะพริบตามองพีท ก่อนจะตอบว่า ก็แจก เดี๋ยวลงโปรหน้าเพจ วันนี้แถมฟรีทุกโต๊ะ เดี๋ยวก็หมด หั่นใส่ตู้เย็นไว้เลย คนชอบกินไม่มาแล้ว จะเก็บไว้ทำไม ไม่รอ ก็ไม่เหนื่อย ดีแล้ว มีงานให้ผมทำทั้งวัน แล้วก็ทุกวัน วันนี้วันหยุดร้าน ผมซักผ้า ทำความสะอาดห้องเสร็จ ตอนบ่ายๆ ก็ออกไปซื้อของเอาไปกินที่บ้านแม่ แม่โทร.มาบอกว่า อยากซ่อมบ้าน อยากปรึกษาผม ตอนผมมาถึงบ้าน แม่ยังไม่เลิกงาน ผมเอาของกินไปวาง แล้วไปล้างลานจอดรถ ถูบ้าน ล้างห้องน้ำเสร็จ แม่ก็มาพอดี แม่ถามหาเข็ม ผมตอบสั้นๆ ว่า ไม่ได้ชวนมา แล้วถามแม่ว่า แม่กินเลยมั้ย เดี๋ยวจอมอุ่นกับข้าวให้ กินข้าวเสร็จแล้ว แม่พาผมไปชี้ให้ดูตรงหลังคาครัวที่มีรอยน้ำ แม่บอกว่า เมื่อก่อนมันแค่ซึมๆ ตอนฝนตกหนักๆ แต่พักหลังๆ ฝนตกยังไม่ทันนาน น้ำก็หมดลงมาแล้ว พื้นครัวก็เก่าจนมีแต่รอยสึก ท่อระบายน้ำก็ตันบ่อย เรียกเขามาทะลวงทีละตั้งพัน แม่ถามผมว่า จอมอยากเก็บบ้านนี้ไว้อยู่เองมั้ย ถ้าอยากเก็บไว้ แม่ว่า ก็ลงทุนรื้อทำใหม่ไปเลย แต่ถ้าจอมจะไปอยู่กับเข็ม แม่ว่าก็ซ่อมพอให้มันใช้ได้ ก็ทนๆ ใช้มันไป แต่จะปล่อยไว้แบบนี้ ไม่ทำอะไรเลย มันก็มีแต่จะผุพังไปเรื่อยๆ หรือถ้าหาช่างเก่งๆ มาได้ เขาอาจจะช่วยหาสาเหตุจนเจอ แล้วก็เริ่มแก้จากตรงนั้น ก็อาจจะไม่ได้ยากอย่างที่เราคิด จอมว่ามั้ย ผมมองแม่นิ่ง ไม่แน่ใจว่าแม่พูดถึงอะไร แม่พูดต่อว่า ค่อยๆ คิด แม่ไม่รีบ บ้านนี้เป็นของจอม แม่อยากให้จอมตัดสินใจเอง คืนนี้นอนที่นี่มั้ย ผมชะงักกึก เสียงเข็มที่พูดปนหัวเราะว่า ขอรีโนเวทห้องนี้หน่อยนะ จะได้ไม่รบกวนแม่คุณ วันที่เราอยู่ด้วยกันบนเตียงในห้องนอนชั้นบน ดังอยู่ข้างหู ผมตอบแม่ว่า ไม่นอน ห้องไม่ได้ทำความสะอาด แม่มองตาผม ถามค่อยๆ ว่า นอนห้องแม่ก็ได้ ผมส่ายหน้าอีก ตอบว่า จอมไม่ได้เอายานอนหลับมา แม่จับมือผมไปบีบเบาๆ พูดกับผมว่า แม่มีเมลาโทนินลองดูมั้ย อยู่กับแม่นะ สุดท้าย ผมก็ต้องมานั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเตียง ฟังแม่เล่าว่า พีทเป็นห่วงผม แต่ไม่รู้จะช่วยยังไง ก็เลยโทร.มาเล่าให้แม่ฟังว่า ผมให้เก็บเข็มฉีดยาออกจากร้านจนหมด และเข็มก็ไม่มาเลยหลายวันแล้ว ผมรู้ว่าแม่รอฟัง แต่ผมก็ตอบได้แค่ว่า จอมก็ไม่รู้ว่ามันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง ผมกระเถิบเข้าไปพิงตักแม่ หลับตาลงด้วยความรู้สึกว่า ผมเหนื่อยเหลือเกิน มีเข็มก็ยาก ไม่มีเข็มกลับยากยิ่งกว่า แม่ลูบหัวผมอยู่หลายที พูดกับผมว่า ก็ค่อยๆ คิด ให้เวลาตัวเองพิจารณาให้ละเอียดถี่ถ้วน แม่ว่า หลังคามันคงไม่ดีเหมือนเดิมมาสักพักแล้ว แต่เพิ่งมาสร้างปัญหาตอนฝนตก เห็นน้ำหยดอยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าหลังคามันรั่วอยู่ตรงไหน ถ้าไม่ไล่ดูว่าน้ำเร่ิมซึมมาจากตรงไหน แค่จะบอกให้ช่างมาซ่อม ก็ยังบอกไม่ถูกเลย ผมพึมพำถามว่า แม่อยากให้จอมซ่อมบ้านจริงๆ เหรอ แม่ยังลูบหัวผม ตอบเรื่อยๆ ว่า ก็อยากนะ แต่แม่ก็อยากให้จอมตัดสินใจเองมากกว่า แต่ก่อนจะตัดสินใจ แม่อยากให้จอมใช้สติ อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจจากภาพที่เราเห็น จากสิ่งที่ทำให้เรารู้สึก บางทีที่น้ำมันซึมลงมา อาจจะเป็นเพราะน้ำมันเทมาจากหลังคาของเพื่อนบ้านก็ได้ ผมกินเมลาโธนินไปชั่วโมงนึงแล้วก็ยังไม่หลับ แต่ก็ต้องพยายามนอนนิ่งๆ เพราะไม่อยากทำให้แม่ตื่นไปด้วย ผมไม่เคยรู้สึกถึงรอยร้าวระหว่างผมกับเข็มเลย ดูเหมือนพอผมเริ่มเห็นว่ามันมี ทันทีนั้น มันก็แตกไม่มีชิ้นดี ในความทรงจำของผม เข็มเป็นอัลฟาแสนใจดี อดทน และรักผมที่สุด แหวนที่สลักคำว่า ที่รักของเข็ม ก็ยังอยู่ที่นิ้วผม เราจับมือกันผ่านเรื่องยากๆ มาตั้งมากมาย เรามีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน เข็มทำคลิป ซึ่งเขายอมให้ผมเอาไปลงโซเชียล ให้มันกลายเป็นดิจิตอลฟุตฟรินท์ เขาพูดว่า อีกสิบปีข้างหน้า เขาก็ยังรักผม แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ น้ำตาซึมหยดลงมาทางหางตา ผมอาจจะเป็นคนที่ขว้างหินใส่หลังคาบ้านตัวเองก็ได้ ตั้งแต่พี่คิมเอารูปมาให้ผมดู ก็เพิ่งมีวันนี้เองที่พี่คิมถามว่า คุยกับเข็มหรือยัง เข็มว่ายังไง ระวังเขาโกหกเอาอีกนะ ผมนิ่งคิดแล้วส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไร จริงสิ ผมยังไม่ได้ถามเข็มเลย ก็โยนความผิดใส่เขาไปแล้ว เขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะพูดโกหกให้ผมตายใจด้วยซ้ำ พี่คิมมองผมนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า พี่ขอโทษนะ ไม่น่าเอารูปมาให้จอมดูเลย พี่ไม่คิดว่า มันจะทำให้จอมกับเข็มมีปัญหากันขนาดนี้ สีหน้าเป็นห่วงจริงจังของพี่คิม ทำให้ผมต้องส่ายหน้าอีกที ตอบเขาว่า ถึงไม่มีรูป ก็มีเรื่องอื่นอยู่แล้ว ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ พี่คิมพยักหน้าเบาๆ แต่สีหน้าไม่ได้คลายกังวลลงเลย เขาเม้มปากนัดหนึ่ง เหมือนกำลังตัดสินใจ แล้วก็ถามผมว่า ไปดูคอนเสิร์ตกันมั้ย พี่จำได้ว่า ตอนเรียน จอมชอบนักร้องคนนี้มาก เขามาเล่นที่ผับ พี่รู้ว่าจอมไม่มีอารมณ์จะไปสนุก แต่พี่อยากให้จอมไปผ่อนคลายตัวเองบ้าง เผื่อจะคิดอะไรออก ไปนะ เดี๋ยววันเสาร์พี่มารับ ใจจริงผมไม่ค่อยอยากไปเลย แต่ทั้งโจ พี และพีท พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ไปเถอะ อยู่ร้านทั้งวันทั้งคืนมาเป็นอาทิตย์แล้ว เดี๋ยวได้เฉาตายก่อน ผมก็เลยต้องไป คอนเสิร์ตจัดที่ผับใหญ่โต หรูหรา มีที่นั่ง 2 ชั้น ค่าบัตรแพงเกือบจะพอๆ กับไปดูในฮอลล์ แต่ที่นี่มีเหล้าให้ด้วย โต๊ะที่พี่คิมจองอยู่สุดมุมห้อง ถ้าใครอยากมองเรา ก็ต้องหันหลังมาเท่านั้น พี่คิมสั่งออนเดอะร็อคให้ตัวเอง สั่งค็อกเทลให้ผม พี่คิมพาดแขนมาตามพนักเก้าอี้ พูดกับผมว่า มากับพี่ ดื่มตามสบายเลย ถ้าขับรถไม่ไหว เปิดห้องนอนที่นี่ก็ได้ ข้างบนเป็นโรงแรม พอเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ พี่คิมก็ชวนผมชนหมดแก้ว แต่ผมปฏิเสธ บอกพี่คิมว่า ผมไม่อยากเมา พูดจบใจก็ลอยไปหาเข็ม ผมเคยขอให้เข็มพาผมไปกินเหล้าเพราะเครียด เขาตามใจให้ผมกินจนอ้วก แล้วยังต้องมาเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า เข็ดอ้วกให้ผมอีก ตั้งแต่นั้น ผมเลยไม่อยากเมามาจนถึงตอนนี้ นักร้องคนนี้ เป็นเจ้าพ่อเพลงรัก และเพลงพวกนั้น ทำให้ผมคิดถึงเข็มอย่างช่วยไม่ได้ ผมแค่รู้สึกว่า ปัญหามันคงเริ่มมาจากการที่ผมไม่ถาม แต่มันก็เป็นเพราะท่าทีของเข็ม ทำให้ผมไม่อยากถาม แล้วก็เลยไม่เคยถามว่าทำไมเขาถึงมีท่าทีแบบนั้นกับผม ถ้าจะต้องกลับไปหาเขา ผมควรเริ่มจากคำถามไหน หรือมันควรเริ่มที่คำขอโทษ ก่อนหน้านี้ผมบอกตัวเองว่าดีแล้วที่เข็มเงียบหายไปเฉยๆ ผมเพิ่งรู้สึกหลังจากคุยกับแม่ว่า หลอกตัวเอง มันเหนื่อยกว่าหลอกคนอื่นอีก ผมยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ ได้ยินเสียงพี่คิมพูดแข่งกับเสียงเพลง ผมได้ยินไม่ถนัด ก็เลยหันไปหา พี่คิมยื่นหน้ามาจูบผม ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองทำอะไร แต่พี่คิมลงไปกองอยู่ที่พื้น รปภ เข้ามารุมจับ แต่ผมสะบัดออก แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากผับ ผมมาเกือบถึงถนนใหญ่แล้ว ตอนที่พี่คิมตามมาเรียกผม หน้าเขาแดงก่ำ มีรอยเลือดซึมอยู่ที่มุมปาก พี่คิมพยายามพูดว่า เขาทำทุกอย่างก็เพราะรักผม ผมตะโกนถามกลับว่า พี่รักผมแบบไหนวะ ถึงได้ทำลายความรักของผม ทำให้ผมเกลียดเข็ม แล้วผมจะรักพี่เหรอ เชี่ย คิดได้ไงวะ พี่คิมยังพยายามเข้ามาจับตัวผม รีบพูดว่า พี่รักจอมจริงๆ นะ แคนดี้ก็ชอบจอม เราแต่งงานกัน ครอบครัวก็สมบูรณ์แล้ว ไม่ต้องหาหมอ ไม่ต้องแพนิคเพราะเข็มฉีดยาไงจอม ยิ่งฟัง ก็ยิ่งเจ็บ ผมสะบัดตัวสุดแรง ตะโกนใส่หน้าเขาว่า เชี่ย ปล่อยกู พี่คิมยังจะตามมา ผมใช้วิชาป้องกันตัว จับพี่คิมเหวี่ยงลงพื้น แล้วเรียกแท๊กซี่กลับร้าน ผมเจ็บที่หลงเชื่อพี่คิมมาตลอดว่า เขาไม่ได้คิดอะไรกับผมมากกว่าน้อง เจ็บยิ่งกว่าที่ผมไม่เคยเชื่อเลย ทั้งที่เข็มบอกผมตั้งหลายครั้งแล้วว่า พี่คิมชอบมาปั่นหัวเขา ผมกลับคิดแต่ว่า เข็มหึงมากไปเอง ผมไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าพี่คิมได้รูปมายังไง ผมก็เชื่อตามที่พี่คิมพูดทุกอย่าง ผมกดบล็อกไลน์พี่คิม กดปิดโทรศัพท์ ลงไปทำน้ำมะนาวเปรี้ยวปรี๊ดดื่มรวดเดียวหมดแก้ว กลับขึ้นมาโยนยานอนหลับลงถังขยะ แล้วหยิบเมลาโธนินที่แม่ให้ มากินแทน ผมจะไม่หลับอย่างระทมทุกข์ และเอาแต่คิดวนๆ อีกแล้ว ถึงก่อนหน้านั้น เข็มมีเวลาให้ผมน้อยลง แต่ถ้าเขาไปที่โรงแรมตามที่ผมส่งข้อความไป ก็แปลว่า เขายังแคร์ผมอยู่ เข็มไม่ชอบคนโกหก เขาเคยอาละวาดหนักกว่านี้ ตอนที่เขาเข้าใจผิดคิดว่าผมโกหกเขา ครั้งนี้ หลักฐานมันชัดเจนว่าผมหลอกเขา แต่เขากลับถอยไปเงียบๆ ความรู้สึกตอนนั้นของเราคงไม่ต่างกัน เจ็บปวดจากการที่ถูกคนที่ไว้ใจทรยศหักหลัง ถ้ารูปนั้นมันเป็นแค่รูปหลอกลวงอย่าที่เข็มพูด เขาคงผิดหวังมากที่ผมใช้มันมาเป็นเหตุผลเพื่อหลอกเขาไปเจอกริช ผมพลิกตัวไปอีกข้าง เข็มไม่ใช่คนใจง่าย ไม่ใช่อัลฟาทั่วไปที่เห็นเรื่องเพศเป็นใหญ่ แม้แต่กับผม ถ้าผมไม่พร้อม เข็มก็ไม่ได้เอาแต่ใจ ทำไมวันนั้นเข็มไม่ปฏิเสธกริช ทำไมผมถึงไม่สงสัย ทำไมผมไม่ถาม ผมอยากโทษยานอนหลับที่ผมกินติดต่อกันมาเป็นเดือน แต่ผมเป็นคนเลือกกินมันเข้าไปเอง ผมเริ่มง่วงแล้ว เอาไว้ผมเคลียร์เรื่องเข็มเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะบอกแม่ให้รื้อครัวทำใหม่ทั้งหมด จะได้ไม่ต้องมีปัญหาเก่าๆ มาให้แก้อีก บ้านเราจะได้มีครัวใหม่ที่สวย แข็งแรง ให้เราใช้งานไปได้อีกนานๆ ผมตื่นแต่เช้ามืดตามเคย ปั่นจักรยานไปตลาด ซื้อโจ๊กเจ้าโปรดของเข็มกลับมากินกับกาแฟสูตรที่เข็มชอบ 1 แก้ว ผมกดดูคลิปที่เข็มทำให้เป็นของขวัญวันเกิด วนเป็นสิบรอบ เขาบอกว่า รักผมตั้งแต่แรกเห็น เขาชอบแกาแฟ และชอบหอมแก้มผม ผมเม้มปาก พยายามไม่ร้องไห้ ผมเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันหายไปเอง ผมต้องเป็นคนทำให้ทุกอย่างกลับมา ผมกดรีโพสต์คลิปนั้น พร้อมอีโมจิรูปหัวใจและหน้าร้องไห้ ผมหวังว่า เข็มจะเข้าใจว่า ความรักของผมยังเป็นของเขา และผมเสียใจกับสิ่งที่ผมทำหายไปจริงๆ พีททักว่า ผมดูดีขึ้น เขานึกว่า เป็นเพราะคอนเสิร์ตสนุก แต่พอเขารู้เรื่องพี่คิม เขาก็ร้อง อ้าว ผมยิ้มให้พีท พูดกับเขาว่า ดีแล้วน่า ถ้าไม่รู้เรื่องนี้ เราก็คิดอะไรไม่ออก เราอยากไปง้อเข็ม พีทหัวเราะ ตอบผมว่า ตามสบาย วันนี้โจอยู่ ไม่มีปัญหา บ้านเข็มเขาใจดีนะ มีเรื่องกันแบบนี้ก็ยังจ่ายเงินเดือนให้โจมาทำงานให้เราเหมือนเดิม แบบนี้คงง้อไม่ยากมั้ง ผมยิ้มตอบพีท เห็นด้วยกับเขา ถ้าเข็มเงียบเพราะอยากตัดขาด เขาคงสั่งให้โจเลิกมาทำงานที่นี่แล้ว ผมน่าจะออกไปซื้อแคนตาลูป ซื้อสตรอเบอร์รี่มาด้วยดีมั้ย เอามาผ่าครึ่งให้เป็นรูปหัวใจ ผมกดดูโพสต์นั้นอีกครั้งก่อนปิดไฟเตรียมตัวนอน ไม่มีปฏิกิริยาอะไรจากเข็มเลย เข็มคงโกรธมาก กริชบอกว่า เขาขอแค่เจอเข็ม แล้วอะไรทำให้สองคนนั้นมีอะไรกัน กริชก็รู้อยู่แล้วว่า การทำแบบนั้นมันทำให้เขาทรมานมาก เข็มไม่พูดถึงเหตุการณ์นั้นเลย หรือพูดให้ถูก ผมไม่ได้ปล่อยให้เขาพูดถึงมันต่างหาก ตอนนั้น ผมคิดแต่ว่า สองคนนั้นมีอะไรกันไปแล้ว ไม่ได้คิดต่อเลยว่า มันเกิดขึ้นได้ยังไง พรุ่งนี้ผมจะโทร. หากริช ผมไม่อยากเดาเอาเอง แล้วตัดสินใจทำอะไรผิดๆ อีก ผมจัดการงานของตัวเองให้พร้อมรอเปิดร้านเรียบร้อยแล้ว คนอื่นยังมาไม่ถึง ผมใช้เวลาตอนนั้นโทร.หากริช ผมรู้สึกว่าตัวเองมือเย็น ตื่นเต้น ผมจำเป็นต้องรู้ความจริง แต่ก็ไม่อยากให้ความจริงเป็นอย่างที่ผมคิดเลย กริชรับสายแล้ว พอได้ยินเสียงผม เขาก็รีบพูดว่า พี่จอม ฟีโรโมน ผมขอโทษ มีเสียงโวยวาย แล้วกริชก็กดตัดสายทิ้ง ผมทิ้งตัวลงพิงพนักอย่างอ่อนแรง เป็นเพราะฟีโรโมนจริงๆ เข็มไม่ได้ทำเพราะเขาอยากทำเอง เขาไม่ได้ทรยศ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิด เข็มไม่เคยชอบอารมณ์ที่เกิดจากฟีโรโมน แต่...แค่ฟีโรโมนของโอเมกาซึ่งเขาก็มีโอกาสเจอได้ทั่วไปอยู่แล้ว มันจะมีผลถึงขนาดทำให้เขาหยุดตัวเองไม่ได้ได้ยังไง ทั้งที่เขาควบคุมตัวเองได้มาตลอด ยกเว้นถ้าเจอฟีโรโมนหนักๆ หรือกริชพยายามทำอะไร แต่ถ้าเขาตั้งใจ เขาจะขอโทษผมทำไม ผมกำลังมึนกับความคิดตัวเอง ผมก็ได้ยินเสียงประตูหลังเปิด โจก้าวพรวดๆ เข้ามา ถามผมเสียงเครียดว่า คุณรู้เรื่องรึเปล่า คุณเข็มถูกภูมิเทพขู่แบล็กเมล์ ผมสตั๊นท์ไป 3 วิ ถามโจว่า ว่าไงนะ โจนั่งลงตรงหน้าผม พูดว่า ผมได้ยินพ่อผมคุยโทรศัพท์ ภูมิเทพขู่จะแฉคลิป ผมถามเสียงแห้งว่า คลิปอะไร เขาต้องการอะไร โจส่ายหน้า บอกว่า เขาได้ยินมาแค่นี้ ผมโทร.หาเข็ม แต่เขาไม่รับสาย ผมกดโทร.อีกที กลายเป็นไม่มีสัญญาณ ผมลุกขึ้น บอกโจว่า บอกพีทให้ด้วยนะ ผมไปหาเข็ม แล้วรีบออกไปเอารถ เข็มเพิ่งถูกขู่ไม่กี่วัน คลิปงั้นเหรอ ฟีโรโมนเกินขนาด สัญชาตญาณอัลฟาที่เหนือการควบคุม กับโอเมกาของคนอื่น ถ้าทุกอย่างมันถูกจัดฉากไว้ทั้งหมดเพื่อถ่ายคลิป เพื่อเอาคลิปมาแบล็กเมล์ตัวเข็มเอง สิ่งเดียวที่ผมรู้ว่าภูมิเทพต้องการจากเข็ม คือ ผม ผมตะโกนร้องออกมาอย่างเจ็บปวด พร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก เพราะความอยากรู้โง่ๆ ของผมแท้ๆ ผมจะช่วยเข็มยังไง ผมโทร.หาหมอว่าน เขาบอกว่า เข็มไม่ได้มาที่คลินิก แล้วก็คงไม่มาอีกนาน ถ้าอยากเจอ ให้ไปหาที่บ้าน ผมถามหมอว่านว่า ทำไม เพราะเรื่องคลิปหรือเปล่า เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินหมอว่านพูดกับผมด้วยเสียงเครียดจัดว่า ไปคุยกันเองดีกว่า ผมมาถึงหน้าบ้านเข็มแล้ว พยายามโทร.หา แต่ติดต่อไม่ได้ ผมเลยต้องกดออด คนงานในบ้านพาผมไปเจอพี่นี พี่นีบอกว่า เข็มสั่งไว้ ให้พาผมไปที่ห้อง ผมมองพี่นีงงๆ แล้วค่อยมาเข้าใจตอนพี่นีพูดต่อว่า คุณจอมเป็นแขก คุณหนูสั่งให้คอยดูไม่ให้คุณเดินเพ่นพ่าน ผมกัดปากตัวเอง พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนเดินตามหลังพี่นีไปเงียบๆ ผมอยากให้บันไดนี้ยืดยาวไปอีกสัก 100 ขั้น ผมอยากเจอเข็ม แต่ความจริงมันก็น่ากลัวเหลือเกิน ในที่สุด ประตูห้องนอนเข็มก็ถูกเปิด ผมก้าวเข้าไปช้าๆ เข็มยืนตัวตรง หันหน้าไปหาหน้าต่าง หันหลังให้ผม เขาพูดเสียงเรียบว่า มาก็ดีแล้ว เก็บของของคุณออกไปให้หมด ผมส่ายหน้าทั้งที่รู้ว่าเขาไม่เห็น พยายามพูดให้ดัง แต่เสียงก็ติดอยู่แค่คอ ไม่นะเข็ม ผมขอโทษ เข็มสะบัดหน้ากลับมาจ้องตาผม สะบัดเสียงถามว่า เพื่ออะไร คุณทำชีวิตผมพังหมดแล้ว เพราะคุณ ผมถึงต้องไปเจอฟีโรโมน ไอ้ภูมิเทพถึงได้มีคลิปอัลฟาสุดโหดกันโอเมกาผู้น่าสงสารมาแบล็กเมล์ผมนี่ไง แล้วเขาก็หันกลับไปอีก ผมพยายามไม่สะอื้น ถามเข็มว่า คุณภูมิเทพอยากได้อะไรจากคุณ ตัวผมใช่มั้ย เข็มขึ้นเสียงใส่ผมว่า ใช่แล้วยังไง ปัญหาของผม ผมจัดการเองได้ ถ้าอยากช่วยนักล่ะก็ ช่วยรักษาหน้าผม อย่าคิดโง่ๆ เอาตัวเองไปถวายให้มัน ให้มันเหยียบย่ำเกียรติศักดิ์ศรีผมมากไปกว่านี้ ได้ยินมั้ย แก้วเจ้าจอม จำไว้ด้วยนะ โอเมกากระจอกๆ อย่างคุณ มันช่วยอะไรผมไม่ได้ ไม่ต้องมาที่นี่อีก ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ ออกไปได้แล้ว ผมตรงเข้าไปกอดเข็ม ผมอยากพูด แต่พูดอะไรไม่ออก เรื่องมันมาไกลจนผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว เข็มไม่ให้อภัยผม ผมพยายามอย่างสิ้นหวัง ด้วยการบอกเขาทั้งที่กอดเขาอยู่ว่า ผมรักคุณ อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย คำตอบที่ผมได้คือ เข็มแกะมือผมออกจากตัวเขา พูดเสียงต่ำว่า หยุดสร้างปัญหาให้ผมสักที ออกไปจากชีวิตผม เดี๋ยวนี้ แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไป ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ มันก็แค่ Worst Case ที่ผมคิดไว้ ก็แค่...เลิกกัน ผมไม่ได้มีค่าพอที่เข็มจะเอาอะไรในชีวิตเขามาแลก ที่ผมทำให้เขาลำบาก แล้วเขาไม่เอาเรื่อง มันก็มากเกินไปแล้ว พี่นีเดินเข้ามาเงียบๆ ส่งถุงในหนึ่งมาให้ผม บอกผมว่า คุณหนูให้เก็บไว้คืนคุณจอม เชิญได้แล้วค่ะ เดี๋ยวไปเปิดประตูให้ค่ะ ผมถือถุงใบนั้น เดินห่างจากบ้านเข็มมากขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่มีสิทธิ์กลับมาบนทางเส้นนี้อีกแล้ว แดดร้อนจนแสบผิว แสงสว่างทำให้ตาผมพร่า แต่ผมก็ยังเดินไปเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์บีบแตรดังลั่น พร้อมกับเสียงด่า อยากตายรึไงวะ ผมสะดุ้งจนถุงหล่น ผมรีบหยิบมันขึ้นมาแล้วหลบเข้าข้างทาง ผมไม่ได้อยากตาย ถ้าการไปของผม มันจะทำให้ชีวิตเข็มดีขึ้น ผมก็ควรทำมันให้ดี ให้สมกับที่ ผมเคยเป็น ที่รักของเข็ม ผมเดินต่ออย่างระมัดระวังมาจนถึงถนนใหญ่ กำลังจะเรียกแท๊กซี่ มือถือผมก็ดัง พอกดรับ ก็มีเสียงพูดว่า รถคุณจอดอยู่ในที่ห้ามจอด กรุณากลับมาเลื่อนรถของคุณด่วน แล้วก็ตัดสาย ผมบ่นอยู่ในใจว่า พวกโรคจิต รถผมจะไปอยู่ในที่ห้ามจอดได้ยังไง ก็รถมันจอดอยู่ที่...หน้าบ้านเข็ม ผมเดินย้อนกลับไปเอารถที่ผมลืมไปแล้วว่าตัวเองขับมา นึกสมเพชตัวเองที่เข็มพูดถูก ผมเป็นแค่โอเมกากระจอกจริงๆ ตัวเองก็ยังดูแลไม่ค่อยได้ จะไปช่วยอะไรอัลฟาผู้ยิ่งใหญ่ได้
| Create Date : 03 สิงหาคม 2569 |
|
0 comments |
| Last Update : 3 สิงหาคม 2569 21:20:34 น. |
| Counter : 156 Pageviews. |
|
 |
|
