|
เข็มทำตัวดีขึ้นมาก ตั้งแต่วันที่เขาทำเหมือนอยากลงโทษผม ดูเหมือนว่าเขากำลังรู้สึกผิดเอง เขาไม่พูด ไม่ถามถึงเรื่องพี่คิมกับแคนดี้อีก ท่าทางเขาดูไม่ค่อยดี ผมก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ เข็มกับผมพยายามด้วยกันมานาน กว่าผมจะค่อยๆ ดีขึ้น แต่แค่คืนนั้นครั้งเดียวที่เขาบังคับผม อาการผมก็แย่ลงไปอีก พอเห็นเข็มยื่นเข็มฉีดยามาให้ ทั้งที่มันยังอยู่ในซอง และผมก็ทำใจให้กล้าถือมันได้แล้ว ผมกลับกลัวมากกว่าเดิม กลัวว่าเข็มฉีดยาจะแทงผม และกลัวว่าเข็มจะทำแบบคืนนั้นอีก ผมกลัวจนร้องไห้ออกมา เข็มรีบเอาเข็มฉีดยาไปเก็บ แล้วกลับมาปลอบผม เราแทบจะต้องกลับไปตั้งต้นใหม่ เข็มพูดกับผมว่า ผมไหวแค่ไหน ให้บอกเขาได้เลย เราจะได้เริ่มฝึกจากตรงนั้น ผมตอบเขาว่า ผมไม่รู้ ไม่อยากลองแล้ว ผมกลัว สีหน้าเขาดูผิดหวัง แต่เขาก็บอกว่า ไม่เป็นไร เขายังมาหาผม ยังแสดงความรักกับผม ยังบอกรักผม ทำให้ผมมั่นใจว่า ถึงผมเป็นอย่างนี้ เขาก็ไม่เบื่อที่จะอยู่ข้างผม ตั้งแต่ผมไปทำงานให้บ้านคุณสินี ผมก็ได้งานตามมาอีกหลายงาน ด้วยการแนะนำของคุณสินี วันนี้ก็มีติดต่อมาอีก โชคดีที่ตอนนี้งานที่ร้านค่อนข้างลงตัวแล้ว งานสเกลใหญ่ขึ้นอย่างที่เพิ่งคุยไปวันนี้ ผมก็น่าจะรับไหว ผมมีร้านขนม ของว่าง ที่จะซัพพอร์ตงานผมได้อยู่แล้ว แต่ก็ต้องหาเพิ่มไปเรื่อยๆ เพื่อให้ตรงกับความต้องการของลูกค้าให้ได้มากที่สุด พี่คิมชวนผมไปงานฟูู้ดแฟร์ แต่ผมไม่ได้รับปาก ผมเล่าให้พี่คิมฟังเรื่องที่เข็มไม่พอใจที่ผมลืมบอกเรื่องนัดกับพี่คิม พี่คิมบอกผมว่า ไม่เป็นไร พี่เข้าใจ แฟนจอมเป็นอัลฟา ยังไงอัลฟาก็คืออัลฟา ผมเถียงพี่คิมว่า ไม่เห็นเกี่ยว ถ้าเข็มลืมบอกผม ผมก็ต้องโกรธ พี่คิมย้อนถามว่า แล้วจอมจะทำกับเขา เหมือนที่เขาทำกับจอมมั้ย พี่ไม่รู้ว่าเขาทำอะไร แต่เขาทำให้จอมกลัว พี่สนิทกับจอมมานานแล้วนะ เห็นแววตาจอม พี่ก็รู้แล้ว พี่คิมพูดถูกจนผมอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าใส่ใจ เข้าใจผมขนาดนี้ ทำไมตอนนั้นต้องปฏิเสธผม ผมตื่นแต่เช้ามืดมาทำแซนด์วิชให้เข็มเอาไปกินเป็นของว่าง กาแฟ 2 แก้ว จะได้มีกินทั้งเช้าทั้งบ่าย แล้วก็ผ่าเย็นเจี๊ยบอีกหลายผืน สำหรับคนขี้ร้อน เข็มออกไปได้สักพัก พี่คิมก็โทร.มาชวนผมไปหาอะไรกินก่อนพาแคนดี้ไปหัดว่ายน้ำ ผมไม่ค่อยอยากไป แต่พี่คิมทวงว่า ผมยังไม่ได้เลี้ยงข้าวเขา ผมก็เลยไป พี่คิมมารับผมพาไปกินไก่ทอดในห้าง พี่คิมบอกว่า แคนดี้อยากกิน ผมนึกในใจว่าผมก็อยากกินเหมือนกัน พี่คิมบอกให้ผมพาแคนดี้ไปหาที่นั่ง เดี๋ยวเขาไปซื้อให้เอง พี่คิมพูดกับผมว่า อันนี้ของชอบจอม พี่ให้กินคนเดียวถ้วยนึงเลย แล้วก็ยกถ้วยมันบดให้ผม ผมออกอาการดีใจจนพี่คิมถามว่าเป็นอะไรมากมั้ย ทำยังกับไม่ได้กินมาเป็นชาติ ผมเล่าเรื่อยๆ ว่า ตั้งแต่คบกับเข็ม ก็ไม่ได้กินเลย เข็มบอกว่าร้านนี้มีแต่จั๊งค์ฟู้ด พี่คิมถามต่อว่า ทำไมไม่มาคนเดียว ผมส่ายหน้า ตอบพี่คิมว่า เข็มอยู่ด้วยตลอด พี่คิมถามเหมือนไม่ค่อยพอใจว่า ยอมเขาเพราะอะไร ระวังจะตามใจเขาจนหาตัวเองไม่เจอ ผมนั่งมองพี่คิมฉีกไก่ทอดร้อนๆ ออกมาเป่าแล้วป้อนแคนดี้ ผมลืมไปแล้วว่าผมชอบมันบดของร้านนี้ เอาจริงๆ ผมว่าเข็มก็ไม่เคยห้ามไม่ให้กินร้านนี้ เขาแค่พูด แล้วผมก็เกรงใจ แล้วก็มีร้านอื่นที่เข็มชอบมากกว่า ให้เราเลือกได้อีกเยอะ ไม่ใช่ผมฝืนใจตัวเอง เพื่อเอาใจเขา ผมยอมอึดอัด ใส่กางเกงว่ายน้ำไปจากบ้าน เพราะผมไม่น่าทิ้งให้แคนดี้อยู่คนเดียวได้ แต่พี่คิมน่าจะไม่คิดเรื่องนี้ ชุดว่ายน้ำของแคนดี้อยู่ไหนกระเป๋า และผมก็ไม่สามารถพาแคนดี้ไปเปลี่ยนได้ ไม่ว่าจะเป็นฝั่งผู้หญิงหรือฝั่งผู้ชาย ผมต้องขอช่วยเจ้าหน้าที่ของสระให้พาไป แล้วผมยืนรอหน้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ยังดีที่เป็นชุดแบบ 2 ชิ้น ตอนเลิก ผมเลยเปลี่ยนท่อนบนให้ที่ข้างสระว่ายน้ำ ส่วนท่อนล่างให้ใส่กระโปรงทับไปเลย แคนดี้ทำหน้างอ สะบัดเสียงใส่ผมว่า ตูดเปียก แม่ไม่ชอบ แวบแรกผมก็โกรธที่แคนดี้ทำเสียงแบบนั้น แต่พอฟังจบแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ถ้ามีแม่มาทำให้ก็คงดีกว่า นึกเลยไปอีกว่า ถ้าผมกับเข็มมีลูกสาว เราจะทำยังไง ผมย่อตัวลงจะได้พอดีกับส่วนสูงของแคนดี้ ถามว่า ใส่กางเกงในเองเป็นมั้ย แคนดี้พยักหน้า ผมเลยพูดต่อว่า งั้นพี่จอมช่วยดึงกางเกงลงให้ แคนดี้ค่อยใส่กางเกงในเองนะคะ ถึงจะทุลักทุเลไปหน่อย แต่ก็รอดแล้ว ผมบอกพี่คิมตอนมารับแคนดี้ที่ร้านว่า คราวหน้าพี่คิมไปหาคนอื่นดีกว่า ผมไม่ถนัดจริงๆ แคนดี้จะอยู่แต่สระเด็กที่น้ำลึกแค่หัวเข่า พอผมอุ้มพามาหาที่ลึกกว่า ก็กอดคอผมไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ไม่ยอมเกาะโฟม ผมไม่รู้จะสอนยังไง ผมบอกพี่คิมเรื่องการเปลี่ยนเสื้อผ้า ที่ผู้ชายอย่างผม ลำบากที่จะช่วยเด็กผู้หญิงอย่างแคนดี้ พี่คิมบอกผมว่า ไม่เป็นไร พี่ลืมคิดเอง ยังไงก็ขอบใจนะ ที่ช่วยดูแลลูกให้ เห็นพี่คิมท่าทางเครียดๆ ผมก็สงสารอีก บอกเขาว่า ค่อยๆ ปรับกันไปนะครับ แล้วก็ พามาฝากหาของกิน ช่วยทำการบ้านได้นะครับ พี่คิมไปแล้ว เพิ่งจะ 5 โมง ผมถามเข็มเผื่อเขากลับเร็ว จะได้ไปกินข้าวด้วยกัน แต่เข็มบอกว่า งานเพิ่งเสร็จ แล้วทีมที่มาด้วยกันก็ชวนไปกินข้าวแถวนั้น เขาไม่อยากเสียมารยาท ปลีกตัวมาคนเดียว ผมก็เข้าใจหรอก แต่ก็อดเซ็ง อดเสียดายไม่ได้ เข็มกับผมไม่ค่อยได้กินข้าวเย็นด้วยกัน เพราะเวลาไม่ตรงกัน เรามีมื้อเย็นด้วยกันได้อาทิตย์ละวัน แต่วันนี้ก็หมดโอกาสแล้ว ยังดีหรอกที่เข็มบอกว่า ให้รอ เขาจะเอาของมาคืน จะมาค้างด้วย เย็นนี้ผมต้องกินข้าวคนเดียว ผมคิดถึงมันบดเมื่อกลางวัน คิดไปอีกว่า น่าจะไปหาอะไรที่เวลาอยู่กับเข็ม ผมจะไม่ได้กิน แล้วผมก็ถามตัวเองว่า บ้าหรือเปล่า ทำไมต้องแอบกินลับหลังเข็ม ผมเปลี่ยนใจ เอากุญแจรถไปเก็บ แล้วปั่นจักรยานไปกินราดหน้าที่ตลาด ซื้อเปียกปูนดำเจ้าที่เข็มเคยซื้อมาให้กลับมากินด้วย ผมไม่มีวันหาตัวเองไม่เจอหรอก เพราะที่ผมตามใจเข็ม ก็เพราะผมอยากทำ ไม่ได้ทำเพราะใครบังคับ ผมอ่านหนังสือไปได้หลายหน้าแล้ว ตอนที่เข็มมา เอาของวางแล้ว เขาก็เล่าให้ผมฟังเรื่องงานที่ไปทำมาวันนี้ อากาศร้อนมาก ถ้าไม่ได้ผ้าเย็นของผม เข็มบอกว่า เขาน่าจะเป็นไข้ไปแล้ว ผมนึกภาพเข็มเหงื่อออกจนหลังเปียก เข็มขี้ร้อน เหงื่อออกง่าย แต่เขาก็ยังชอบไปทำงานจิตอาสาแบบนี้ เขาเหนื่อย แต่ก็มีความสุข เขายังเล่าโน่นเล่านี่ให้ผมฟัง จนผมรู้สึกว่า เสียดายจริงๆ ผมอยากเห็นโมเมนท์นั้นด้วยตาตัวเอง อยากไปมีส่วนกับความสุขของเขา คราวหน้าผมจะไม่พลาดอีกแล้ว ผมเล่าเรื่องแคนดี้ให้เข็มฟัง บอกเข็มว่า ถ้ายังเป็นแบบนี้ คงต้องเรียนกันนาน กว่าจะว่ายเป็น แววตาสดใสของเข็ม เปลี่ยนเป็นสีขุ่นๆ ทันทีทันใด เด็กเอาแต่ใจมาอีกแล้ว ผมรู้หรอกว่าเขาไม่อยากให้ผมไป ผมรีบบอกว่า ผมบอกพี่คิมไปแล้ว ว่าผมสอนไม่ได้ ไปหาครูจริงๆ สอนดีกว่า เด็กได้อย่างใจแล้ว เขาหอมแก้มผมเป็นรางวัล แล้วก็บอกว่า ผมมีของมาฝาก ผมหัวเราะตั้งแต่เห็นเจ้ากระต่ายน้อยสวมทักซิโดถูกเข็มหยิบออกมาจากกระเป๋า แล้วก็ยิ่งขำ เพราะเข็มทำเสียงเล็ก พูดเป็นเสียงตุ๊กตา บอกว่าตัวเองเป็นผู้ดูแลพี่เข็ม ผมแกล้งถามว่า พี่เข็มทำตัวดีมั้ย เข็มยังทำเสียงเล็กเหมือนเสียงเด็ก ตอบผมว่า ดีมากครับ ไม่นอกลู่นอกทาง ไม่นอกใจด้วย ผมยิ้มหนักกว่าเดิม ทั้งเขินทั้งขำ อะไรดลใจให้เล่นมุกนี้ ผมสงสัยอยู่แป๊บเดียวก็ได้คำตอบ เข็มหยิบซองเข็มฉีดยาใส่มือเจ้ากระต่าย ยื่นมาทางผม พูดด้วยเสียงเด็กสุด อ้อนสุดว่า พี่จอมช่วยหน่อยครับ นะ นะ เข็มยังยกตุ๊กตาบังหน้าตัวเองไว้ ขยับตุ๊กตาไปมา น้ำตาผมไหลทั้งที่ไม่ได้อยากร้องไห้ หูยังได้ยินเสียงเข็มอ้อนผมอยู่ ผมรู้เข็มกำลังพยายาม ผมก็ต้องพยายามเหมือนกัน ผมปาดน้ำตา บังคับตัวเองให้เอื้อมมือไปหยิบเข็มฉีดยาจากมือตุ๊กตา เอาไปวางที่หัวเตียง ระยะห่างแต่ไม่เกิน 2 ฟุต แต่ตอนนั้นมันไกลยังกับ 2 ปีแสง วางมันลงได้แล้ว ผมถึงได้หายใจออก มองเห็นมือตัวเองยังสั่นระริก ผมทำมันได้แล้ว ผมจับมันได้ ไม่ทำมันตก เข็มต้องภูมิใจในตัวผมแน่ๆ เขาถึงได้ชมผมว่า เก่งที่สุดในโลก คำชมนั้นทำให้ผมกลับมาอารมณ์ดีมากพอจะแซวเขาเล่นว่า เล่นกับเด็กไม่เป็น แต่เล่นเป็นเด็กเก่งจัง เข็มหยอกผมกลับว่า เล่นแบบผู้ใหญ่ก็เก่งเหมือนกัน ความรัก ความต้องการของเข็ม ทำให้ผมรู้สึกดีได้เสมอ คืนนี้ก็เหมือนกัน ลมหายใจอุ่นๆ น้ำเสียงนุ่มๆ ทำให้เลือดผมฉีด ผมแนบปากลงไปเบาๆ เขาจูบตอบผม แต่ยังนอนหงายอยู่เหมือนเดิม เข็มอยากให้ผมเป็นคนเริ่ม ผมขึ้นคร่อมตัวเขา แกะกระดุมเสื้อเม็ดบนออก สอดมือเข้าไปลูบ แล้วจูบตาม เข็มหายใจแรงขึ้นแล้ว ผมรู้ว่าเข็มชอบให้ทำแบบนี้ ค่อยๆ เปิดเผยตัวเองออกมาให้ผมสัมผัสแตะต้อง เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังมาจากมือถือของเข็ม แต่เขาไม่สนใจ ผมกำลังทำต่อ แต่มันดังอีก ผมบอกเข็มให้ดูเถอะ ผมกลัวจะเป็นม๊า แต่เข็มดูแล้วบอกว่า ไม่ใช่ม๊า แต่เป็นขุน แล้วเขาก็กดปิดเครื่อง จับมือผมให้ไปลูบตัวเขาต่อ เข็มเล่าให้ฟังหลายครั้งแล้วว่า ขุนไลน์มาขอช่วยบ้าง มาถามเรื่องยาบ้าง มาชวนเข็มไปหาเขาอีก พักนี้ผมได้ยินชื่อขุนบ่อยจนผมอยากรู้แล้วว่าคุยอะไรกัน เข็มไม่เคยหวงโทรศัพท์กับผมอยู่แล้ว พรุ่งนี้ค่อยขอดู ตอนนี้ผมต้องเอาใจเข็มก่อน เพราะเขาตัดขุนออกจากโลกของเราสองคนไปแล้ว เรากำลังกินมื้อเช้าด้วยกัน มือถือเข็มก็ดังอีก ผมถามเข็มว่า ใครส่งมา ขุนเหรอ ขอดูหน่อย เข็มมองผมยิ้มๆ ถามว่าหึงเหรอ แล้วส่งมือถือให้ผม ในนั้น ส่วนใหญ่ขุนเป็นคนพิมพ์มายาวๆ เข็มตอบแค่สั้นๆ หรือไม่ก็ส่งสติ๊กเกอร์ มีโทร.คุยกันด้วย แต่ก็แค่ห้านาทีสิบนาที ข้อความที่ส่งมาเมื่อคืนคือ พี่เข็มนอนยัง เมื่อกี๊คือรูปไข่ดาววางคู่กับขนมปังที่มีซอสวาดเป็นหน้ายิ้ม พร้อมข้อความว่า กินด้วยกันมั้ย เข็มตอบกลับไปว่า กินอยู่ ดูเหมือนขุนอยากชวนคุย เข็มบอกผมว่า ก็คงใช่ เห็นนุ่นบอกว่า ขุนกินนอนอยู่ที่ปาง จะได้ประหยัดค่าใช้จ่าย ก็เลยไม่ค่อยได้เจอใคร ก็คงเหงา เข็มพูดต่อว่า สงสาร เมื่อก่อนเป็นดาวตลกประจำคณะเลย แต่ตอนนี้กลับข้าง เข็มก้มหน้าก้มตาอยู่กับอาหารตรงหน้า ผมไม่รู้ว่าเข็มรู้สึกเหมือนผมหรือเปล่าว่า ขุนชวนคุยเพราะอยากได้มากกว่าเพื่อนคุย ผมคืนมือถือให้เข็ม บอกเข็มเรื่องที่พี่คิมชวนไปงานฟู้ดแฟร์ เข็มวางช้อน เงยหน้ามาถามผมว่า ทำไมต้องไปกับไอ้พี่คิม ไปกับผมไม่ได้เหรอ ผมตอบเข็มว่า ผมไม่ได้รับปากพี่คิม อย่าเพิ่งเหวี่ยง คุณว่างวันไหน จะได้ไปด้วยกัน เข็มมองผมเหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่าพูดแรงไป เขาเลยบอกว่า ขอไปเช็กตารางตัวเองก่อน ลูกค้ารายล่าสุดส่งแบบสติ๊กเกอร์มาให้ เป็นชื่อและโลโก้ของสมาคม เขาอยากให้ติดบนกล่องขนมที่จะแจกในงาน ผมจำได้ว่าพี่คิมเรียนกราฟฟิคดีไซน์ น่าจะพอแนะนำอะไรผมได้บ้าง เพราะผมไม่เคยทำ ไม่รู้ราคาเลย พี่คิมแนะนำให้ผมลองกลับไปคุยกับลูกค้า ขอปรับเรื่องสี ทำแบบสีเดียว ราคาถูกกว่าแบบหลายสี เรื่องทำแบบ แก้แบบ พี่คิมอาสาทำให้เอง ตอบแทนที่ผมช่วยดูแลแคนดี้ ส่วนจะเอาไปพิมพ์ร้านไหน ค่อยว่ากัน ผมขอบคุณพี่คิม แล้วกดวางสาย ใจยังคิดถึงคำถามที่พี่คิมถามผมเรื่องเข็ม ผมบอกพี่คิมว่า เข็มยืนยันว่าเขาไม่ได้มีอะไรกับใครทั้งนั้น เพราะเขารักผม พี่คิมเงียบไปก่อนจะตอบว่า เขาจริงใจ พี่ก็ดีใจด้วย ถึงยังไงพี่ก็อยากเห็นจอมมีความสุข แต่จอมต้องเผื่อใจไว้บ้างนะ ความจริงวันนี้ ไม่ได้แปลว่ามันจริงตลอดไป อัลฟาไม่เหมือนคนปกติทั่วไปหรอกนะ เข็มเป็นอัลฟาคนเดียวที่ผมรู้จักอย่างจริงจัง อัลฟาคนอื่น ก็แค่ผ่านมาแล้วผ่านไป ผมก็แค่รู้ว่า อัลฟามีความต้องการไม่เหมือนคนอื่น นอกนั้นก็เป็นเรื่องที่ผมรู้จากหน้าสื่อเหมือนที่คนอื่นรู้ การครอบครอง คือการแสดงอำนาจ ยิ่งครอบครองได้มากเท่าไหร่ ก็หมายถึงอำนาจที่เพิ่มมากขึ้น จึงไม่แปลกที่อัลฟาจะมีผู้ถูกครอบครอง คนละหลายๆ คน วันนี้เข็มยังมีแต่ผม เขาบอกแม่แล้วว่าเขาอยากมีเมียคนเดียว และคนนั้นคือผม ผมชอบที่เข็มไม่เคยแสดงความบ้าอำนาจให้ผมเห็น วันข้างหน้า ถ้าเข็มจะเปลี่ยนไป มันก็เป็นเรื่องของวันข้างหน้า แม่สอนผมตลอดว่าผมเลือกได้ แต่เลือกแล้ว ก็ต้องอยู่กับสิ่งที่เลือกให้ได้ด้วย ทุกวันนี้ผมมีความสุขดีแล้ว อย่าไปจินตนาการถึงอะไรที่ยังไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นมั้ย ให้ตัวเองเป็นทุกข์จะดีกว่า ผมดีใจที่พี่คิมห่วงผม ถ้าเป็นวันนั้นผมคงรู้สึกดีมาก แต่มันไม่ใช่วันนี้ ผมคุยกับลูกค้าตามที่พี่คิมแนะนำ ส่งแบบที่พี่คิมปรับสีแล้วให้ลูกค้าดูด้วย ลูกค้าตอบรับว่าใช้ได้ ไม่มีปัญหา ผมเล่าให้เข็มฟังว่าพี่คิมช่วยผมประหยัดต้นทุนได้อีก เข็มขมวดคิ้วใส่ ถามว่า มาเล่าทำไม ผมรู้แล้ว พี่คิมของคุณเก่งทุกอย่าง ผมแขวนเสื้อผมเข้าที่ หันมามองเข็มที่กำลังหยิบสูทที่เราจะใส่ไปงานคืนนี้ออกมาส่งให้ผม ผมถามเสียงเรียบๆ ว่า เป็นอะไร ผมไม่เล่า คุณก็งอนว่าผมทำอะไรไม่บอก ผมเล่า คุณก็ไม่อยากฟัง จะให้ทำไง เข็มหยิบเสื้อเชิ๊ตตัวในกับกางเกงยัดใส่มือผม ตอบเสียงขุ่นๆ ว่า ก็ทำไมต้องไปให้เขาช่วยตลอด คุณไม่รู้หรือไงว่าผมไม่ชอบให้คุณคุยกับมันบ่อยๆ แบบนี้ ผมเดินตามเข็มไปที่หน้ากระจก รับเสื้อที่เขาเพิ่งถอดจากมือเขา ถามเขากลับว่า งั้นคุณไม่ช่วยขุนได้มั้ย จะได้ไม่ต้องคุยกับเขา เข็มเหวี่ยงสายตาใส่ผม ทำท่าจะพูด แต่ผมชิงถามก่อนว่า คุณหึงได้ ผมหึงได้มั้ย เข็มกัดปากตัวเอง ดึงตัวผมเข้าไปหา ติดกระดุมเสื้อให้ พูดกับผมด้วยเสียงอ่อนลงว่า คุณเป็นโอเมกาในความครอบครองของผมนะ จะตามใจผมง่ายๆ ไม่ต้องให้ผมตามใจคุณก่อน ไม่ได้หรือไง เขาจับปกเสื้อผมให้เข้าที่ แล้วก็พูดว่า หล่อแล้วครับ โอเมกาของผม เข็มช่างอ่อนหวาน น่ารัก เขาทำแบบนี้ ก็แปลว่า เขายอมรับ เขาเข้าใจ ไม่ได้จะเอาแต่ใจ แหวนของอากงอยู่ที่นิ้วผม คืนนี้ผมจะปรากฏตัวเคียงข้างเข็มในฐานะคู่หมั้นของเขา พี่คิมน่าจะเลิกเป็นห่วงผมได้แล้ว งานนั้นเป็นงานฉลองครบรอบ 20 ปีของบริษัทที่เป็นคู่ค้ากับบริษัทของป๊า เข็มบอกว่าคนที่มางาน ถ้าไม่ใช่เจ้าของหรือลูกหลาน ก็เป็นผู้บริหารระดับสูงแทบทั้งนั้น ทีแรกที่รู้ผมก็ถามเข็มว่าจะให้ผมมาทำไม ผมไม่มีอะไรไปอวดคนอื่น ผมจะทำเขาอาย แต่เข็มบอกว่า ผมเป็นคนฉลาด ไปเรียนรู้จากคนเก่ง ผมจะเก่งขึ้นเอง เข็มน่าจะมองโลกในแง่ดีเกินไป ถ้าผมเป็นคนระดับเดียวกับเขา ทุกคนก็คงยินดีให้ผมได้เรียนรู้จากพวกเขา แต่พอไม่ใช่ เรื่องมันก็เป็นอีกอย่าง เข็มไม่ปล่อยให้ผมอยู่ห่างตัวเขาเลย ใครมีท่าทางอยากคุยกับเข็มคนเดียว ไม่อยากให้ผมร่วมวงด้วย เข็มจะขอตัวออกมา พาผมไปทางอื่น แต่วงที่ไม่มีท่าทีแบบนั้น ก็ใช่ว่าจะดี เข็มแนะนำผมว่าเป็นคู่หมั้นของเขา มีคนถามว่าผมทำธุรกิจอะไร ผมยังไม่ทันตอบ ก็มีคนพูดแทนว่า คุณแก้วเจ้าจอมมีร้านอาหารขนาดคูหาเดียวอยู่ในซอยเล็กๆ ขายอาหารตามสั่ง ใช่มั้ยคะ ผมรู้ว่าคนพูดจงใจฉีกหน้าผม คงอยากเห็นผมอาย แต่ผมไม่อาย ประสบการณ์หลายครั้งที่เจอคนพวกนี้ สอนผมว่า ไม่จำเป็นต้องไปต่อสู้กับคนใจต่ำแบบนี้ ผมยิ้มรับ ตอบว่า ใช่ครับ ร้านเล็กๆ รายได้ไม่มาก แต่ก็พออยู่ได้ เพราะไม่มีหนี้สิน ที่กู้เขามาทำ ก็จ่ายคืนหมดแล้ว ทุกคนตรงนั้นเงียบกันหมด แววตาเข็มพราวระยับ เห็นแวบเดียวก็รู้แล้วว่า เข็มกำลังกลั้นหัวเราะ มีเสียงใครคนหนึ่งตบมือ พร้อมกับพูดว่าคนรวยที่สุด คือคนไม่มีหนี้ สวัสดี แก้วเจ้าจอม บารมีของคุณสินีทำให้ท่าทีของทุกคนเปลี่ยนไปหมดจนผมนึกอยากหัวเราะออกมา คุณสินีถามผมเรื่องงาน Catering แล้วพูดกับทุกคนว่า จอมเขาเพิ่งเริ่มขยายธุรกิจของเขา เขายังไม่ค่อยมีประสบการณ์ แต่ Service Mind เขาดีมาก แล้วยังเป็นคนอ่อนน้อม น่าคบหา ทุกคนพากันเออออตามคุณสินี จนผมแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แล้วคุณสินีก็พาผมออกมา ด้วยการบอกคนพวกนั้นว่า อยากกินขนมหน้าแตก ไปช่วยดูหน่อยว่ามีหรือเปล่า ผมตามคุณสินีออกมา ขอบคุณเธอที่มาช่วยผม คุณสินีพูดกับผมว่า คนเสแสร้งพวกนั้น ไม่สมควรเสียเวลาด้วยหรอก ใช้ให้ผมไปเอาของว่างมาให้พอสำหรับ 5 คน แล้วค่อยยกตามเธอไป เข็มตามมาช่วยผม เขานึกว่าคุณสินีพูดขึ้นมาเอง เรื่องขนมหน้าแตก ผมหัวเราะ บอกเข็มว่า มันมีจริงๆ แต่งานหรูขนาดนี้ เขาคงไม่เอาขนมถูกๆ แบบนั้นมาเสิร์ฟ ผมหันไปดูแก้วเครื่องดื่มในมือของทุกคนที่คุณสินีกำลังคุยด้วย มีแต่ไวน์กับค็อกเทลไว้แค่จิบๆ ผมเลยเลือกเป็นคานาเป้หน้าต่างๆ ที่รสไม่จัด กับผลไม้ที่ทำมาเป็นชิ้นพอดีคำ เสียบไม้ไว้เรียบร้อยพร้อมสำหรับการหยิบกิน พอผมกับเข็มเดินไปถึง คุณสินีก็พูดกับคนในวงสนทนาว่า หลานๆ ยกมาเสิร์ฟแล้วค่ะ ทานตามสบายเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกดีกับงานสังคมที่เข็มพามา ผู้ใหญ่ที่คุณสินีเปิดโอกาสให้ผมได้คุยด้วย เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ที่ไม่ได้น่าเคารพแค่เพราะเขามีอำนาจ แต่เขายังมีเมตตากับคนเล็กคนน้อยอย่างผม พูดคุยเรื่องแง่มุมทางธุรกิจโดยไม่ทำท่าว่าผมเป็นส่วนเกิน ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งพูดกับผมว่า ถ้าผมจะทำธุรกิจกับใครสักคน ผมจะดูที่สมองของเขา ไม่ใช่ที่เลือด เข็มถามผมด้วยว่า ไปทำอะไรมา คุณสินีถึงได้เอ็นดูผมนัก ผมตอบขำๆ ว่า ไม่ค่อยมีใครช่วยถอดรองเท้าให้มั้ง หรือไม่ก็เพราะมะม่วง ผมเล่าเรื่องคุณสินีให้แม่ฟัง แม่เลยไปขนมะม่วงจากบ้านยายมาให้ผมเอาไปให้ที่บ้านคุณสินี เพื่อขอบคุณที่ช่วยผมหลายเรื่อง เข็มฟังแล้วหัวเราะ บอกว่า นี่แค่มะม่วงนะ ถ้าเจอน้ำปลาหวานฝีมือยาย คงยกสมบัติให้คุณเลย ก่อนนอนเข็มย้ำกับผมว่า อย่าปลาบปลื้มจนเพลิน ป๊าให้คุณไปเพราะอยากให้ไปเก็บประสบการณ์ อย่าลืมเขียนรายงานส่งป๊าด้วย ผมถอนหายใจ ถามเข็มว่า ผมหมีเรียน ไม่ส่งการบ้านได้มั้ย เข็มตอบว่า ไม่ได้ คุณไม่ส่งการบ้าน หัวหน้าห้องจะโดนตีด้วย คุณนอนได้แน่นะ เข็มถามย้ำ ซึ่งเขาไม่น่าถามเลย ผมอุตส่าห์ลืมไปแล้ว ว่าเข็มเอาเข็มฉีดยาสอดไว้ใต้หมอน ผมพยักหน้ารับ แต่พอล้มตัวลงนอนจริงๆ ผมก็กลัวจนเหงื่อซึม เข็มสอดมือเข้ามาประสานมือผม บอกให้หายใจตามเขา ผมบีบมือเข็ม หลับตา พยายามเอาใจจดไว้ที่มือเข็มที่กำลังยึดผมไว้ ไม่ให้ดิ่งลงไปในความน่ากลัวนั้น ผมรักเข็ม เข็มรักผม รักผมคนเดียว เข็มนัดกับผมเรียบร้อยว่าจะไปงานฟู้ดแฟร์ด้วยกัน แต่พอถึงวันจริง เข็มโทร.หาผมแต่เช้า บอกว่า มีช้างป่วยติดเชื้อ ขุนมียาไม่พอ เขาต้องเอาไปให้เอง ไม่งั้นอาจจะไม่ทัน จะกลับค่ำๆ ขอโทษที่ไปกับผมไม่ได้ ผมได้แต่ฟัง แล้วก็พูดว่า ครับ ถ้าจะมานอนที่นี่ ก็โทร.บอก ผมจะได้รอ เข็มรับคำแล้วก็วางสายไป ผมอดเซ็งไม่ได้ นี่ผมกลายเป็นของตายไปแล้ว อะไรสำคัญสำหรับเข็ม ขุนหรือช้างตัวนั้น ผมไม่อยากเป็นคนงี่เง่า แต่ก็ยังอารมณ์เสียอยู่ดี ผมเห็นว่าเข็มจะมารับอยู่แล้ว ก็เลยเอารถไปเข้าศูนย์ วันนี้ผมเลยไม่มีรถใช้ ผมนั่งแท็กซี่ไปถึงที่จัดงานตอนสาย กะว่าเดินดูงาน เก็บข้อมูล กินข้าวเที่ยงที่นี่แล้วค่อยกลับ ผมเพิ่งเดินดูไปได้สองสามบูธ ก็เห็นพี่คิมเดินมาหา พูดกับผมว่า โชคดีจัง มาถึงก็เจอเลย ผมถามพี่คิมงงๆ ว่า มาหาผมเหรอครับ พี่คิมตอบอย่างยิ้มแย้มว่า ใช่สิ งานตั้งใหญ่ เดินคนเดียว ไม่เหงาหรือไง ผมยังงงอยู่ ถามพี่คิมว่า รู้ได้ไง พี่คิมบอกว่า เห็นเข็มลงเฟสบุ๊ค ว่ากำลังไปช่วยช้าง ใครมียาให้ช่วยส่งไปเพิ่ม แล้วพอดีพี่ว่าง พูดจบก็โอบไหล่ผมให้เดินไปพร้อมกัน แทบทุกร้านมีของให้ชิม และเราก็ชิมแทบทุกร้าน พี่คิมบอกผมว่า อันไหนที่ชอบก็ถ่ายรูปถ่ายคลิปเก็บไว้ แล้วค่อยไปหาข้อมูลเพิ่มทีหลัง ถ้ามัวเสียเวลาถามตอนนี้ ผมจะเก็บข้อมูลได้ไม่คุ้มกับที่เสียเวลามา พี่คิมทำให้ผมนึกถึงตอนสมัยเรียน ช่วงที่ผมเอาเงินไปลงทำกิจกรรม จนไม่ค่อยมีเงินกินข้าว พี่คิมเป็นคนพาผมไปซุปเปอร์มาร์เก็ต ที่เน้นขายแต่อาหาร แล้วก็พาผมเดินไปตามจุดที่ขึ้นป้ายว่า ทดลองชิมฟรี ตอนแรกผมก็อาย แต่พี่คิมพูดจนมันกลายเป็นเรื่องสนุก วันนี้ พี่คิมก็ทำให้การทำงานของผม สนุกเกินคาด เขาทำให้ผมหัวเราะกับคำวิพากษ์วิจารณ์เรื่องอาหาร ก็เพราะบุคลิกแบบนี้ เสียงหัวเราะแบบนี้ ตอนนั้น ผมถึงได้รู้สึกว่า พี่คิมโคตรน่ารัก ผมไม่ได้ตั้งใจไปซื้ออะไร แต่กลับได้ของมาเยอะแยะ เอาไปฝากบ้านเข็ม บ้านอาม่า ให้แม่ แล้วก็คนที่ร้านอีก พี่คิมบอกว่า หิ้วของเยอะขนาดนี้ไปขึ้นแท็กซี่ ถึงบ้านของคงจะอยู่ไม่ครบ แล้วพี่คิมก็อาสาไปส่ง ผมหยิบกล่องคัพเค้กส่งให้พี่คิม บอกเขาว่า ขอบคุณมากที่มาเดินดูงานเป็นเพื่อน พี่คิมรับกล่องเค้กไป ตอบผมว่า พี่ก็ขอบใจจอมนะ ที่ให้อยู่ด้วย วันนี้พี่สนุกมาก รู้สึกเหมือนไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว จอมรู้มั้ย จอมทำให้พี่รู้สึกว่า พี่พลาดอะไรบางอย่างไปแล้วจริงๆ ผมถามว่าพลาดอะไร แต่พี่คิมไม่ตอบ ดูนาฬิกาแล้วก็บอกว่า พี่ต้องไปรับแคนดี้ที่โรงเรียน ไว้คุยกันวันหลังนะ ผมไลน์หาเข็มว่า ว่างแล้วโทร.มาด้วย ผมรอ เข็มโทร.มาตอนทุ่มกว่า บอกว่าหาตั๋วเครื่องบินกลับไม่ได้ ต้องกลับพรุ่งนี้ ได้ไฟลท์กี่โมงจะโทร.บอกอีกที ผมคุยกับเข็มได้นิดเดียว ก็ได้ยินเสียงคนเรียก หมอเข็ม หมอเข็ม แล้วเขาก็ขอวางสาย เข็มอยู่กับใครก็ไม่รู้ เขานอนห้องเดียวกับขุนมั้ย ผมไม่มีโอกาสได้ถามเลย เพราะ เข็มส่งมาแค่สติ๊กเกอร์กู๊ดไนท์ แล้วก็หายไปเลย เข็มฉีดยายังอยู่ใต้หมอน แต่คืนนี้ไม่มีเข็ม ผมขยับไปหนุนหมอนที่เข็มนอนแทน กลิ่นของเขายังติดอยู่ที่หมอนจางๆ เข็มเป็นอัลฟา เข็มเป็นของผม เข็มรักผม ขอให้มันจริงตลอดไป อย่าเปลี่ยนเป็นอื่นเลย
| Create Date : 06 เมษายน 2568 |
| Last Update : 6 เมษายน 2568 10:55:33 น. |
|
0 comments
|
| Counter : 693 Pageviews. |
 |
|
