|
20 มิ.ย. ป๊ามาถามผมแต่เช้าว่า ทำไมในรถมีทราย ผมบอกว่าจอมเขาไปเล่นทรายที่ชายหาด ป๋าทำหน้าตกใจว่า แกนี่นะ พาคนอื่นไปเที่ยวเล่นทราย เห็นเวลาไปเอง ตรงดิ่งเอาหมาไปส่งแล้วก็รีบกลับมาทำงาน จอมนี่ใคร ทำให้นายเข็มขาวยอมเถลไถลได้ ม๊าเดินมากอดแขนป๋าบอกว่า ก็คนที่เข็มมาขอให้ม๊าทำขนมไปฝากเขาไง เป็นไงเขาชอบมั้ย ผมโวยวายใส่ม๊าว่า ทำแบบนั้นไปให้จอมได้ยังไง ผมอายเขา ม๊าเดินตามมาถามอีกว่า อายหรือเขิน ผมเลยต้องรีบหนีออกจากบ้านไปทำงาน ผมกำลังไถหน้าจอมือถือดูรูปจอมพลาง คิดไปพลางว่า จะเอาไปเป็นภาพพักหน้าจอดีมั้ย ว่านก็มายืนอยู่ข้างหลังผม มันถามว่า แฟนมึงเหรอครับเพื่อน นี่มึงเปลี่ยนแนวตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมรีบตอบว่า ไม่ใช่ ว่านยื่นมือมาเลือนหน้าจอโทรศัพท์ บอกว่า โห มึง ขนาดไม่ใช่ ถ่ายรูปเขามาซะเยอะแยะ น่ารักขนาดนี้ มึงไม่เอากูสอยเลยได้ป่าววะ เขาจบประโยคด้วยเสียงหัวเราะ แล้วถึงได้พูดธุระตัวเอง เขามีเคสด่วนต้องผ่าตัดแมวที่มาแอดมิทเมื่อวาน เลยต้องฝากเคสผ่าคลอดหมาที่นัดล่วงหน้าให้ผมช่วยทำแทน จอมจะเป็นแฟนผมได้ยังไง เราเจอกันได้แค่เดือนเดียว ผมชอบเขามาก แต่ผมก็รู้จักเขาน้อยมาก ผมรู้ว่าเขาไม่มีแฟน ผมเห็นเขามีความสุขดีเวลาอยู่กับผม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากได้ผมเป็นแฟน แต่ว่า ผมชอบเขามากขนาดอยากได้เขาเป็นแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน บ้าชะมัด วันที่จอมไลน์มาบอกว่า ฮีต ผมยุ่งตั้งแต่คลินิกเปิด เคสแรกก็เจอหมาโดนรถชนขาหัก เอกซเรย์แล้ว กระดูกหักออกจากกัน ต้องผ่าตัดใส่เหล็ก กว่าจะเช็คอาการเรียบร้อย ส่งเข้าห้องพักฟื้นได้ก็เกือบเที่ยงแล้ว กว่าผมจะได้มาอ่านไลน์ จอมส่งมาตั้งแต่ สิบโมงเช้า ผมรีบตอบกลับไป รีบกินข้าว แล้วก็รีบไปหาเขา ตอนนั้นผมไม่ได้คิดเลยว่า จะไปหาเขาเพื่อไปทำอะไร ผมแค่ดีใจที่จอมเลือกผม ที่จอมคิดถึงผม จนผมไปถึงร้านจอม แล้วเขาพาผมขึ้นไปที่ห้องนอนเขานั่นแหละ ผมถึงเพิ่งนึกได้ว่า จอมเขาบอกผมเพราะอะไร ผมยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้อง จอมเดินไปนั่งที่ที่นอน เหมือนรอผม พอผมไม่เดินไปหา เขาเลยเดินมาหาผมแทน กลิ่นฟีโรโมนกระตุ้นอารมณ์ผมจนมันแทบจะแตกออก แต่ผมกลับทำอะไรไม่ถูก ไม่ใช่แค่ผมไม่เคยนอนกับผู้ชาย แต่กับจอม แค่จับมือ ผมยังไม่เคย อันที่จริง ผมไม่เคยโดนตัวเขาเลยด้วยซ้ำ เขาแกะกระดุมเสื้อผมออก แล้วก็จูบหน้าอกผม จูบเรื่อยลึกลงไปถึงหน้าท้อง แค่สัมผัสแรกที่ริมฝีปากเขาแนบลงมา ความรู้สึกที่รวมศูนย์อยู่ก็แผ่ไปทั่วร่าง มันไม่ได้มีแค่อารมณ์ มันมีความรู้สึกอื่นแทรกอยู่ในนั้น เขาต้องการผม ผมมัวแต่ตื่นตะลึงจนลืมไปแล้วว่าควรทำอะไร จนผมได้ยินเสียงจอมถามว่า คุณมาที่นี่ทำไม ผมถึงได้สติ ผมถอดเสื้อผ้าตัวเอง ถอดเสื้อผ้าเขา ลนลานสวมถุงยางที่เขายื่นให้ แล้วหลังจากนั้นก็.... อัศจรรย์ครั่นครื้นเป็นคลื่นคลั่ง เพียงจะพังแผ่นผาสุธาไหว กระฉอกฉาดหาดเหวเป็นเปลวไฟ พายุใหญ่เขยื้อนโยกกระโชกพัด เมขลาล่อแก้วแววสว่าง อสูรขว้างเขวี้ยงขวานประหารหัต พอฟ้าวาบปลาบแปลบแฉลบลัด เฉวียนฉวัดวงรอบขอบพระเมรุ พลาหกเทวบุตรก็ผุดพุ่ง เป็นฝนฟุ้งฟ้าแดงดังแสงเสน สีขรินทร์อิสินธรก็อ่อนเอน ยอดระเนนแนบน้ำแทบทำลาย (จากเรื่อง พระอภัยมณี) ผมถอยมาทิ้งตัวลงนอนข้างเขา ผมตื่นเต้น เรารีบร้อนจนไม่ได้เล้าโลมอะไรกันเลย ผมถามเขาว่า ผมทำเขาเจ็บรึเปล่า จอมส่ายหน้า ไม่พูดอะไรเลย ผมนอนมองเขานิ่งๆ จอมคงต้องการแค่คนมา “บำบัด” เขาจริงๆ ผมลุกไปเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำเย็นจัดไหลรดตั้งแต่หัวลงมาถึงปลายเท้า ความหฤหรรษ์เมื่อครู่นี้ หายไปหมดแล้ว อาการตอบสนองของเขา คงเป็นเพราะฟีโรโมนในตัวเขา ไม่ใช่เพราะผม เขาคงไม่ได้รู้สึกกับผม มากเท่าที่ผมรู้สึกกับเขา ฟองสบู่เต็มตัวผม ตอนที่จอมเดินตัวเปลือยเปล่า เอาผ้าเช็ดตัวเข้ามาให้ผมในห้องน้ำ เขากอดผมจากข้างหลัง ฝังจมูกลงบนไหล่ผม ผมไม่ได้กลิ่นฟีโรโมนอีกแล้ว มีแต่กลิ่นเนื้อหนังและสัมผัสแผ่วเบาของเขา ผมยืนนิ่งๆ ปล่อยให้เขาลูบไล้ล้างฟองสบู่ออกจนหมด ผมรู้สึกว่าเขากำลังเว้าวอน ร้องขอ ผมหันไปหาเขา เราสบตากัน เราจูบกัน แล้วผมก็ค่อยๆ ว่าพลางอุ้มองค์อรทัย ขึ้นไว้เหนือตักสะพักชม อิงแอบแนบชิดเชยพักตร์ แรงรักร่วมห้องสองสม กรกอดสอดเกี่ยวเกลียวกลม ประคองเคียงบรรทมประทับกาย (จากเรือง อิเหนา) กอดประทับกับกายสายสวาท นุชนาฏถนอมจิตสนิทสนอง เสน่ห์แนบแอบเอียงเคียงประคอง ตามทำนองสองสนิทไม่บิดพลิ้ว อัศจรรย์หวั่นไหวไม่เร่งรัด เป็นลมพัดเรื่อยเรื่อยเฉื่อยเฉื่อยฉิว ช่อใบไม้ไหวกระดิกริกริกริ้ว ระหวยหิวหอบระเหยเลยหลับไป จากเรื่อง พระอภัยมณี) จอมหลับไปจริงๆ ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว จอมก็ยังไม่ตื่น ผมก้มลงดูเขาใกล้ๆ ตอนนี้ผมอยากรู้จริงๆ ว่าเขาคิดยังไงกับผม กับเรื่องของเรา ผมอยากจูบเขา แต่ไม่อยากทำให้เขาตื่น แวบหนึ่ง ความรู้สึกหนึ่ง พลุ่งพล่านอยู่ในตัวผม ผมอยากกัดคอเขา ผมยืดตัวขึ้น ถอยหลังออกมา ยังก่อน ไม่ใช่ตอนนี้ ผมควรรอให้เขาพร้อม ให้เขาเต็มใจ ที่จะให้ผมครอบครอง เป็นเจ้าของเขาได้จริงๆ ผมเองก็อยากรู้จักจอมมากกว่านี้ ผมอดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ เมื่อนึกถึงว่า วันนี้ผมได้ทำความรู้จักกับ “ตัว” จอมครบถ้วนทุกตารางนิ้ว ผมลงไปข้างล่าง เดี๋ยวจอมตื่นมา คงจะหิว ผมเลยสั่งอาหารไว้รอ อาหารมาส่งพอดีตอนจอมลงมาข้างล่าง ผมออกไปเอา พอเปิดประตูกลับเข้ามา ก็เห็นจอมยืนอยู่แล้ว สีหน้าเขาเหมือนจะร้องไห้ตอนเห็นผม เรากินข้าวด้วยกัน แล้วก็คุยกัน ผมถามจอมเรื่องตุ๊กตากระต่ายสีฟ้าที่อยู่บนเตียง ผมว่าผ้าที่เย็บตุ๊กตาเหมือนผ้าที่จอมทำผ้าเย็นมาให้ผมวันก่อน จอมไม่ตอบ บอกแค่ว่า แม่เขาชอบเย็บของแนวนี้ ตัวนี้ แม่เย็บให้ จอมยืนส่งผมที่ประตูร้าน ผมกำลังเดินกลับไปที่รถ แล้วก็นึกอยากรู้ ผมเหลียวกลับไปดู จอมยังมองตามผมอยู่ตรงนั้น ผมหมุนตัวกลับไปหา เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าจอม ผมพูดกับเขาว่า คืนนี้ผมไม่ส่งสติ๊กเกอร์แล้วนะครับ ผมขยับเข้าไปใกล้ ไปกระซิบข้างหูเขาว่า ฝันดีครับ ผมถอยตัวกลับมาถึงได้เห็นว่า จอมเขิน หน้าเขาแดง ปากเขาหุบนิ่ง พยักหน้ารับ แล้วก็รีบกลับเข้าไปข้างใน ผมแทบจะหัวเราะออกมาเพราะความรู้สึกที่เต็มอิ่มอยู่ข้างใน ผมเดินไปยังไม่ถึงรถ ก็ได้ข้อความเสียงจากจอมว่า ฝันดีครับ ถ้าหัวใจผมระเบิดได้ มันคงระเบิดไปแล้ว ก่อนกลับบ้าน ผมแวะหาซื้อกล่องใส่ของ โชคดีเจอกล่องกระดาษสีฟ้ามีลายดอกไม้สีขาวแซมเบาๆ มีกระต่ายสีขาวนั่งอยู่บนฝากล่องด้วย ผมเอากล่องถุงยางที่เก็บมาจากห้องจอมมาเขียนวันที่ลงไป แล้วเก็บใส่กล่อง ของที่ระลึกชิ้นแรก วันแรก กับความสัมพันธ์ครั้งแรกของเรา มันดีจนผมไม่อยากลืมมันเลย จูบแรกในรอบหลายปี ตั้งแต่ผมถูกทิ้ง นานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่อยากจูบใครอีกเลย จนกระทั่งวันนี้ ผมไปหาจอมเกือบทุกวัน ข้าวมื้อนั้น ผมไม่ยอมให้จอมหารสอง ผมขอมากินกาแฟแทนค่าอาหาร จอมไม่มีเวลาคุยกับผมเท่าไหร่หรอก เพราะร้านเขาคนเยอะ กว่าคนจะบางตาก็สามทุ่มกว่า ผมอยู่จนเขาปิดร้านได้แค่ 2 วัน เขาก็ถามผมว่า บ้านผมอยู่ที่ไหน พอเขารู้ว่าบ้านผมอยู่ไกลจากร้านเขามาก ขนาดตอนรถไม่ติด กว่าผมจะถึงบ้านก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง เขาก็ทำหน้านิ่วใส่ผม เขาไม่อยากให้ขับรถตอนดึกๆ ไม่อยากให้ผมนอนดึก เพราะผมต้องไปทำงานแต่เช้า รุ่งขึ้นอีกวัน ผมไปหาเขาเวลาเดิม แต่วันนี้มีลูกค้าอยู่แค่ไม่กี่โต๊ะ จอมบอกว่าวันธรรมดาใกล้สิ้นเดือนก็แบบนี้ จอมทำท่าจะไล่ผมกลับตั้งแต่ 3 ทุ่ม ผมรีบบอกว่าพรุ่งนี้วันหยุดผม ตอนนั้นเองที่มีโทรศัพท์เข้ามา จอมรับสายแล้วก็พูดแค่ ครับ ใช่ครับ ครับ แต่หน้าเขาเริ่มซีด เขาวางสายแล้วแต่มือเขายังสั่น จอมบอกว่า โรงพยาบาลโทร.มาขอให้เขาไปบริจาคเลือดด่วน มีคนไข้อุบัติเหตุ ต้องผ่าตัดใหญ่ ต้องการเลือด RH- ผมยังไม่ทันพูดอะไร ก็มีสายเข้ามาอีก เพื่อนสมัยเรียนของจอมเป็นน้องของคนไข้ เขาโทร.มาขอให้จอมช่วยไปบริจาคเลือด จอมบอกว่า เพื่อนเขารู้ว่าเขามีเลือด RH- แต่ไม่รู้ว่าเขาเป็น TRYPANOPHOBIA จอมเป็นโรคกลัวเข็ม หน้าเขายิ่งซีดลงไปอีก เขาถามผมว่า ถ้าเขาไม่ให้เลือด คนนั้นจะตายมั้ย ผมจับมือจอมบีบไว้แน่น บอกเขาว่าถ้าเขาอยากไป ผมจะไปเป็นเพื่อน เขาบีบมือผมแรงจนผมเจ็บ เขาบอกว่า เขาไม่อยากไป เขากลัว แต่เขาก็กลัวคนนั้นจะตาย ผมถามจอมว่า ไว้ใจผมมั้ย ถ้าคุณไว้ใจผม เราก็ไปด้วยกัน เขานั่งนิ่งไม่พูดอะไร ผมเลยพูดต่อว่า งั้นผมติดต่อโรงพยาบาลนะ เขาส่งมือถือให้ผมโทร.กลับไปที่โรงพยาบาล ถามอาการคนไข้ แล้วก็นัดเรื่องบริจาคเลือด ผมบอกเขาว่า คืนนี้ให้ผมอยู่ด้วยนะ คุณต้องนอนให้พอ ไม่งั้นเลือดลอย เลือดคุณจะใช้ไม่ได้ ตอนเราอยู่บนเตียงด้วยกัน จอมเล่าให้ฟังว่า ตอนเด็กๆ เขากลัวมากตอนฉีดวัคซีน เขาดิ้นจนเข็มหักคาแขน เขาโดนจับล็อกแขนล็อกขาเพื่อจะเอาเข็มออก ตอนเขาเล่าเขาหลับตา น้ำตาไหลพราก ผมใช้สองมือประคองหน้าเขา พูดกับเขาว่า คุณโตแล้ว ไม่ใช่เด็กชายจอมแล้วนะ ลืมตา มองผม ผมอยู่กับคุณอยู่นะ เขาลืมตามองผม เล่าให้ผมฟังต่อว่า เขาเคยไปรักษา อาการดีขึ้นแล้ว ไม่งั้นเขาไม่มีทางเหยียบเข้าไปในคลินิกของผมได้ แต่ตอนนี้ เขากลัว ผมเช็ดน้ำตาให้ จับตัวเขาลงนอน ห่มผ้าให้ บอกเขาว่า คุณต้องนอนแล้วนะ ไม่ต้องกลัว ที่นี่ ตอนนี้ มีแต่เข็มขาว ไม่มีเข็มฉีดยา ตอนนั่งรถไปด้วยกัน จอมก็ดูปกติดี ผมคอยบอกให้เขากินน้ำเรื่อยๆ จะได้มีน้ำไปชดเชยส่วนที่เสียไป แต่พอเราเข้าเขตโรงพยาบาล จอมก็เริ่มหน้าซีด มือสั่น ผมจับมือจอมไว้ตลอดเวลาที่เราเดินไปด้วยกัน ผมเป็นคนแจ้งเรื่องกับทางโรงพยาบาล แจ้งเจ้าหน้าที่ว่าจอมเป็นโรคกลัวเข็ม ผมขอเข้าไปอยู่ด้วยตลอดทุกขั้นตอนของการบริจาคเลือด เจ้าหน้าที่พาเราไปห้องเจาะเลือด เพราะต้องเจาะเลือดจากปลายนิ้ว เพื่อดูความเข้มข้นของเลือด ถ้าไม่มากพอก็บริจาคไม่ได้ ยังไม่ได้เข้าห้อง จอมก็มือเย็น เหงื่อออกยิ่งกว่าเดิม ผมขอเข้าไปข้างในก่อน ไปบอกเจ้าหน้าที่ให้ช่วยซ่อนเข็มไว้ก่อน ค่อยพาจอมเข้ามาข้างใน ผมยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่เขานั่ง ผมบอกให้เขาหลับตา หายใจตามผมบอกช้าๆ มือหนึ่งกอดเขาไว้กับอก อีกมือวางบนแขนเขากันเขาขยับ พอโดนเข็มเจาะ จอมก็ร้องไห้ ผมเคยได้ยินเรื่องโรคกลัวเข็ม แต่ก็ไม่เคยเจอคนที่เป็นจริงๆ จอมเขากลัวมากจนผมกลัวว่าเขาจะทนไม่ไหว แต่จอมยืนยันว่าเขาไหว เขาตั้งใจแล้ว เขาอยากทำให้ได้ แค่อยู่่กับเขาก็พอ ตอนจอมอยู่บนเตียงบริจาคเลือด เขาหลับตาตลอดเวลา สีหน้าเขาไม่ดีเท่าไหร่เลย ดีหน่อยที่มือเขาไม่เย็นมากเหมือนตอนก่อนหน้านี้ ผมนั่งอยู่ข้างๆ คอยจับมือเขา ลูบผม ลูบหน้า บอกให้เขาหายใจเป็นจังหวะ 4 7 8 ตามผม บอกให้เขาบีบลูกเหล็กในมือ เล่าเรื่องสัตว์ที่ผมเคยรักษา เรื่องตอนไปฝึกงานในสวนสัตว์ ที่ผมอยู่ในทีมตัดเขาละมั่งตัวผู้ ตัดเล็บช้าง ตัดฟันกระต่าย รักษาฟันสิงโต จอมยิ้มทั้งที่ยังหลับตาอยู่ เขาบอกว่าเขาเคยอ่านนิทาน สิงโตแก่ฟันหัก แต่ยังอยากเป็นจ่าฝูงก็เลยพยายามคำรามให้ดังๆ เข้าไว้ หลอกสิงโตตัวอื่นว่าตัวเองยังแข็งแรงดี ถ้ารู้ว่ามีหมอรักษาฟัน ก็คงไม่ต้องลำบากอย่างนี้ ตอนเจ้าหน้าที่มาถอดเข็มออก ผมเห็นจอมน้ำตาซึม เขานอนกัดปากนิ่งอยู่ ผมก้มลงไปพูดกับเขาใกล้ๆ ว่า ลืมตาได้แล้วนะ คุณเก่งมาก ผมยังจับมือเขาอยู่ รอจนเขาสบายดีแล้วพาเขาไปกินของว่างที่โรงพยาบาลจัดไว้ แต่เขาไม่ยอมกิน บอกว่ากินไม่ลง แต่ถ้าเขาไม่กิน ผมกลัวว่าเขาจะเป็นลม ผมเลยเอาส้อมจิ้มขนมส่งให้ บอกเขาว่า กินหน่อย ผมกลัวคุณเป็นลม แต่เขาส่ายหน้า ผมเลยต้องพูดต่อว่า คุณรีบกินดีกว่า คนมองกันใหญ่แล้ว ผมเขิน นะ ผมป้อน แล้วผมก็ยื่นส้อมไปจนชิดปากเขา หน้าจอมค่อยมีสีเลือดขึ้นมาหน่อย แล้วเขาก็กินขนมจนหมดจาน ผมไปส่งจอมแล้วกลับไปทำงานต่อ จอมถ่ายรูปมาให้ดูว่าเขาสบายดีแล้ว ตอนเย็นเปิดขายตามปกติ ผมเอาโบรชัวร์ที่หยิบมาจากโรงพยาบาลมาเขียนวันที่ และข้อความ พาคนดีที่กลัวเข็มไปบริจาคเลือด Mission Impossible ภารกิจสำเร็จ แล้วก็เอาไปเก็บไว้ในกล่องกระต่าย ผมส่งสติ๊กเกอร์ไปราตรีสวัสดิ์จอม จอมส่งคลิปตัวเอง พูดกับผมว่า วันนี้ขอบคุณมาก ฝันดี ถ้าผมหลับก็คงฝันดี แต่รอยยิ้มสุดท้ายในคลิป ทำให้ผมหลับไม่ลง ผมคิดถึงเขาอีกแล้ว แก้วเจ้าจอมของผม
| Create Date : 05 กุมภาพันธ์ 2565 |
| Last Update : 5 กุมภาพันธ์ 2565 14:45:06 น. |
|
0 comments
|
| Counter : 737 Pageviews. |
 |
|
