ภาพเก่า




ฉันจำไม่ได้จริง ๆ ว่าบ้านหลังนี้มันหลัง

ที่เท่าไหร่  ฉันจำได้เพียงว่ามันเป็นบ้าน

ไม้  ยังพอจำได้ลาง ๆ ว่าเมื่อฝนตก

จะต้องคอยหาขัน  กะละมังมารองน้ำฝน

ที่ตกทะลุรอยรั่วของสังกะสีจากด้านบน

หลังคาบ้าน  เพื่อมารองน้ำฝน

เวลาเดินก็มีเสียงเอี๊ยดอ๊าด

นั่งกินข้าวก็นั่งกับพื้นล้อมเป็นวงกลม

ของเล่นของฉันก็ไม่ค่อยมีอะไร  จำได้

เพียงว่าเป็น "รถหุ่นยนต์" สีเหลือง

ที่มันสามารถ เป็นทั้งรถและหุ่นยนต์ด้วย

การแปลงร่าง  ทุก ๆ ครั้งที่มีโทรศัพท์

เข้ามาเมื่อฉันรับ ฉันก็จะไปเรียก

คนที่ปลายสายอยากจะพูดด้วย

ในระแวกหมู่บ้าน  ฉันก็จะได้ค่าเรียก

หัวละ 5 บาทเป็นค่าขนม  รูปนี้ทาง

ซ้ายคือน้องของฉัน  ส่วนตรงกลาง

เป็นใครเสียไม่ได้นอกจากแม่ของฉัน

และตัวฉันเองอยู่ทางด้านขวา





Create Date : 12 สิงหาคม 2558
Last Update : 8 มกราคม 2560 18:57:18 น.
Counter : 193 Pageviews.

0 comments

BlogGang Popular Award#13



อยากบอกว่าหลง
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เราพิมพ์ไปเรื่อย ๆ เต็มหน้าเอสี่

ไมโครซอฟเวริดแล้วค่อยหยุด

อ่านแล้วงง เราก็งง ฮ่า ๆ ๆ
สิงหาคม 2558

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
12 สิงหาคม 2558
All Blog