ความฝันที่หายไป-ออกไปรับลมหนาว
นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่  นี่ไม่ใช่ความฝัน

มันคือความจริง  ฉันเคยมีฝันในวัยเด็ก

ว่าอยากจะเป็น ชาวสวน แต่นั้นมันเป็นไป

ไม่ได้เมื่อฉันมีความคิดที่ว่าเราต้องมีพื้นที่ดิน

มาก ๆ ตอนเมื่อฉันยังเด็ก  ฉันไปเที่ยวในงาน

วันเด็ก  ช่างวาดรูปถามฉันว่าอยากเป็นอะไร

ฉันตอบออกไปว่าอยากเป็น ชาวสวน เขาก็

รู้สึกประหลาดใจ  แล้วไม่นานเขาก็ลงมือ

วาดรูปฉันลงในกระดาษพร้อมกับถืออุปกรณ์

ทำสวน  ฉันรู้สึกดีใจที่ได้รูปนั้น  แล้วมันก็หาย

ไประหว่างที่ฉันเติบโตขึ้น  การเติบโตขึ้น

ของฉันไม่ค่อยมีทางเลือกมากหนัก

ฉันเลือกเรียน สายอาชีพ เพราะคิดว่ามันง่าย

และคนอย่างฉันน่าจะเรียนจบ  ระหว่างที่สอบ

วัดระดับ  แทบจะทุก ๆ ครั้งฉันจะไม่อ่านหนังสือ

เลย  ฉันพอจำมันได้บ้างระหว่างที่นั่งเรียนอยู่ในห้อง

แต่บางวิชา  ฉันก็เดา ๆ ไป  ฉันผ่านมาได้นี่นับว่า

โชคดีมาก  ฉันตกวิชาวิทยาศาสตร์มันเป็นวิชาแรก

ที่ฉัน ติด ร. มันทำให้ฉันกระวนกระวายแต่ฉันก็

พยายามหาวิธีและไปพบกับครูเพื่อขอแก้

ฉันโชคดีที่แก้มันมาได้  แล้วก็มีอีกครั้งที่คะแนน

ฉันไม่ถึงเกณฑ์  ฉันไปพบครูแล้วก็ได้เจอกับ

การทำโทษอย่างสมัยก่อน  มันก็รู้สึกเจ็บอยู่น่ะ

ฉันเห็นที่กระดาษชั่วระยะเวลาหนึ่ง  มันเป็นเลขสอง

เธอแก้แล้วเขียนเลขหนึ่งลงไปแทน  แต่ฉันไม่

มีความรู้สึกโกรธใด ๆ และไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

ฉันผ่านมาได้และได้เข้าโรงเรียนสายอาชีพอย่าง

ที่ตั้งใจ  ที่นั้นดูเล็กแออัดและดูไม่ชิงดีชิงเด่นกันเลย

ฉันไม่มีความคิดที่ว่าจะต้องเรียนให้ได้ที่หนึ่ง

หรือลำดับดีดี  แต่ทุกครั้งที่ฉันได้เห็นคนรับใบประกาศ

แล้วผู้ประกาศกล่าวว่าได้เกรดเฉลี่ยเท่าไหร่  ฉันก็รู้สึก

ยินดีและยกย่องพวกเขาน่ะ  คนเรียนเก่ง ๆ จะถูกแยก

ออกไปเขาแถวรอรับใบประกาศ  ฉันได้แต่นั่งนิ่งและ

ฟังอย่างตั้งใจ  ช่วงนั้นฉันติดเกมส์อย่างหนักฉันเล่น

ทั้งวันทั้งคืน  ทุกครั้งที่ลืมตาขึ้นก็จะเปิดจอคอมแล้ว

มองดูว่า  ขายสินค้าชิ้นไหนออกไปบ้าง  แล้วก็ตั้งร้านค้าใหม่

วนเวียนจนถึงเช้า  แล้วเปิดคอมทิ้งไว้เมื่อไปโรงเรียน

ช่วงนั้นฉันไม่ได้เที่ยวกับใคร  ฉันไม่สนใจบุหรี่ที่

พวกเขาสูบกันในห้องน้ำ  จับกลุ่มพ้นควันออกจากปาก

ฉันรู้สึกไม่โอเคกับการถ่ายรูปคู่กับเหล้าเบียร์

ฉันไม่เข้าใจว่ามันเท่ยังไง  เบียร์ฉันก็กินได้

เหล้าฉันก็ดื่มได้  บุหรี่ฉันก็ดูดได้  แต่ฉันก็ไม่ได้ติดอะไร

ฉันไม่เคยลองสารเสพติด  แต่เคยอยู่อย่างเดียวและครั้งเดียว

ฉันคิดว่ามันก็เท่านั้นเอง  ไม่รู้ฉันคิดอะไรสมัยตอนนั้น

ฉันคิดว่าการได้อยู่กับผู้หญิงแต่งตัวเซ็กซี่เยอะ ๆ

รายล้อมด้วยผู้หญิงเยอะ ๆ รู้จักคนทีร้านเยอะ ๆ มันดูเท่

ฉันไม่เคยทำแบบนั้นน่ะ  เพราะฉันไม่ค่อยเที่ยวนาน ๆ ครั้ง

แต่พอฉันโตขึ้น  มันก็แค่ความคิดพวกนั้นมันก็หายไปหมด

ฉันได้รถตอนเรียนอยู่ ปวส. ฉันเลือกที่จะเปิดเพลงดัง ๆ

ในรถ  ฉันรู้สึกว่ามันตื่นเต้นกระแทกร่างกายและเล้าใจ

มาก  การได้รถใหม่ทำให้ฉันเสาะแสวงหาที่เที่ยว

ฉันเที่ยวแต่ในโหมดประหยัด  เพราะยังเรียนอยู่และทำงานด้วย

กลางวันก็มาเรียน  หลับในห้อง ฉันเคยทำความเร็ว

สูงสุดที่หนึ่งร้อยเก้าสิบ  ถ้าเหยียบธรรมดามันไปไม่ถึง

ฉันใช้เกียร์สปีดก่อนแล้วหลังจากนั้นก็ปรับให้เข้าเกียร์

ธรรมดา  แล้วก็เหยียบไปเรื่อย ๆ มันก็ถึงของมันเอง

โชคดีที่ฉันผ่านมันมาได้โดยไม่เป็นอะไร  ฉันคิดว่ามันเท่

แต่เวลาผ่านมาแล้ว  ตอนนี้ฉันไม่มีรถยนต์ขับแล้วล่ะ

ระหว่างที่ฉันเรียนจบฉันได้มีโอกาสไปทำงานที่โรงแรม

ที่นั้น...บรรยากาศดี  เป็นโรงแรมเล็ก ๆ แต่มีหลายสาขา

ฉันเป็นรีเซฟชั่นอยู่ที่นั้น  ภาษาฉันก็ไม่เก่งหรอกแต่ฉัน

พอที่จะตั้งคำถามได้และรู้ศัพท์ง่าย ๆ บ้างทำให้พอฟังออก

การทำงานที่นั้นสนุกมาก  ฉันเจอคนตาบอด เจอคนหูหนวก

แต่พวกเขาก็ดูเหมือนคนปกติ  ฉันมีความสุขเมื่อได้ทำงานนั้น

มันสนุกมาก ได้เจอคนหลายแบบ  คุยกันรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง

แต่ก็ได้ใช้ความพยายาม  จนการทำงานที่นั้นกลายเป็นประสบการณ์

ที่ดีสำหรับฉัน  ตอนนี้ฉันทำงานปัจจุบันมาสามปีแล้ว

ฉันเริ่มเสพติดการมีชีวิตแบบอยู่ไปวัน ๆ ขอแค่มีเงินใช้

มีค่าอาหาร ค่าน้ำมัน ความต้องการของฉันหายไปหมด

ฉันหนีจากที่นี่ไม่ได้เพราะฉันต้องทานยา  ความสุขของฉัน

ที่เหลืออยู่ คือการได้กินอาหาร แต่พอกินไปมันก็เท่านั้น

ส่วนใหญ่การกินของฉันเลยเหลือแต่แบบ กินกันหิว

ฉันไม่ได้อยากไปเที่ยวที่ไหน  การได้เห็นคนอื่นไปต่างประเทศ

ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไร  ฉันรู้สึกเฉย ๆ ฉันกำลังนั่งคิด

สิ่งที่ทำให้ฉันดีใจที่สุดระหว่างปีที่ผ่านมา  คือการที่ฉัน

ทำงานครบสองปีตามกำหนด  และได้สิทธิ์้ย้ายที่ทำงาน

มาอยู่ใกล้ ๆ บ้าน  สิ่งนั้นทำให้ฉันรู้สึกดีใจที่สุดในรอบปี

ฉันคิดว่าตอนนี้การทำงานของฉันมันลงตัวมาก  ถ้ายังไม่มี

ภารกิจอะไรเพิ่มเติมหรือมีงานที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มมากขึ้น

ฉันรู้สึกสบายกับการเป็นอยู่ตอนนี้  ความสุขอย่างหนึ่ง

ของฉันเมื่อสมัยยังเรียนและเริ่มทำงานคือการขับรถไปเรื่อย ๆ

ในเวลากลางคืนที่ทุกคนนอนหลับแล้วตอนนี้อากาศเป็นใจมาก

แต่ช่วงนี้มันไม่เหมาะเท่าไหร่  เพราะทำถนนเป็นช่วง ๆ

การขับรถไม่ใช่ขับไปแล้วจอดติดท้ายรถคนอื่นน่ะ

แบบนั้นมันไม่ต่อเนื่อง  การขับของฉันคือฉันหมายถึง

ขับไปเรื่อย ๆ ไม่ติดไม่หยุดอะไรเลยเรื่องความเร็ว

ก็ปกติ  แต่สิ่งที่สำคัญคือลม  ทำไมถึงเป็นลม

เพราะเวลาที่เราไปลมมันช่วยทำให้เรารู้สึกดี

ตอนนี้ฉันยังอยากออกไปเลย  ได้หมวกมาใหม่ด้วย

คิดว่าจะลองออกไปหาอะไรกินสักหน่อย

ไปล่ะ  เออลืมบอกเดี๋ยวเข้าใจผิดฉันขับไปคนเดียวน่ะ

ไม่ได้ไปแบบเป็นกลุ่ม (ไม่ใช่เด็กแวนซ์น่ะ)

ขับธรรมดาเนี่ยและ



Create Date : 09 ธันวาคม 2562
Last Update : 10 ธันวาคม 2562 15:32:45 น.
Counter : 138 Pageviews.

1 comments

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณผีเสื้อยิปซี, คุณnonnoiGiwGiw

  
ชอบขับรถเล่นเหมือนกันค่ะ . . แต่ถ้าขับแบบติดๆ ในความเร็วคงที่
จะรู้สึกว่า รถทุกคันบนถนน เหมือนซอมบี้ และเคลื่อนที่แบบช้าๆ 55+
โดย: nonnoiGiwGiw วันที่: 11 ธันวาคม 2562 เวลา:12:07:33 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

อยากบอกว่าหลง
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ฉันรู้สึกถึงชื่อ หากใครสักคนเรียก

ฉันอาจจะหันไปแล้ว...มองเขาคนนั้น
ธันวาคม 2562

1
2
3
4
6
7
8
10
13
14
15
16
17
18
20
21
23
24
25
26
27
29
31
 
 
All Blog