เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่เรื่องจริง ทั้งชื่อคน สถานที่ พฤติกรรม เป็นเรื่องสมมติ
มหาเฮงกับบทเพลงบนโต๊ะหมายเลข 14
ท่ามกลางแสงไฟสีนวลของร้านสุกี้ที่วุ่นวาย
ประตูกระจกเลื่อนออกราวกับจะต้อนรับข้าน้อย
เข้าสู่โลกอีกใบ พนักงานต้อนรับยิ้มกว้าง
พลางยื่นตั๋วสวรรค์ระบุเลข "14" มาให้
มันคือทำเลทองที่ตั้งอยู่ตรงหน้าหม้อซุปสองสี
ที่กำลังสงบนิ่ง น้ำใสและน้ำดำแบ่งเขตแดน
กันอย่างชัดเจนเหมือนหยินและหยาง
ข้าน้อยเริ่มร่ายมนตร์สั่งอาหารผ่านหน้าจอ
ไม่นานนัก ตัวละครเอกของวันนี้ก็ปรากฏกาย...
"เจ้ามหาเฮง" หุ่นยนต์เสิร์ฟรุ่นพัฒนาล่าสุด
มันไม่ได้มาแค่ส่งถาดหมู แต่มันแบกความสด
ชื่นมาเต็มพิกัด ภายในตัวของมันมีเสียงกลไก
ทำงานเบาๆ คล้ายเสียงฮัมเพลงร็อกที่
ข้าน้อยชื่นชอบ มันยื่นแก้วให้ด้วยท่าทีสุภาพ
ข้าน้อยกดน้ำอัดลมซ่าสีเข้มลงในน้ำแข็งใสประกาย
ราวกับเป็นการดื่มฉลองให้กับการเริ่มต้นภารกิจ
"ขอบคุณนะ มหาเฮง" ข้าน้อยพึมพำ หุ่นยนต์
กะพริบตาเป็นรูปหัวใจก่อนจะถอยฉากไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ
เมื่อนิ้วเรียวของข้าน้อยกดเร่งความร้อนไปที่
ระดับ 8 พลานุภาพของความร้อนก็ทำให้น้ำ
ซุปเริ่มร่ายรำ ควันสีขาวลอยละล่องขึ้นสู่เบื้องบน
บดบังใบหน้าของผู้คนรอบข้างจนเหลือเพียง
ข้าน้อยและหม้อสุกี้ที่เป็นดั่งจักรวาลส่วนตัว
ข้าน้อยบรรจงคีบ หมูสามชั้นสไลด์ แผ่นบาง
เฉียบลงไปแกว่งในน้ำเดือด เพียงชั่วอึดใจ
เนื้อสีชมพูระเรื่อก็เปลี่ยนเป็นสีขาวนวลชุ่มฉ่ำ
เมื่อมันถูกจุ่มลงในน้ำจิ้มสูตรต้นตำรับและส่งเข้าปาก...
โลกทั้งใบก็หยุดหมุนรสสัมผัสของมันไม่ใช่แค่
รสชาติ แต่มันคือ "ความรู้สึก" ความนุ่มของ
มันโอบกอดความเหนื่อยล้าของวันเสาร์ให้หายวับไป
หมี่หยกเส้นเหนียวนุ่มและไข่ไก่ที่ตีจนเนียนกริบไหลลงคอ
ตามไปติดๆ ในช่วงเวลานั้น แม้จะมาเพียงลำพัง แต่ข้าน้อย
กลับไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเลยสักนิด เพราะในหม้อใบนี้มีทั้งมิตรภาพ
จากมหาเฮง และความสุขที่กินได้คำโตๆ
ข้าน้อยจิบน้ำอัดลมเย็นจัดตามไปหนึ่งอึกใหญ่
พลางทอดสายตามองดูควันที่ยังคงม้วนตัวอยู่ในอากาศ...
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
