人生は 山もあるし、谷もあります ^_^ invisible tracker
Group Blog
 
<<
กันยายน 2555
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
10 กันยายน 2555
 
All Blogs
 
วันอาทิตย์ 09.09.12


+ + +
เมื่อวานอากาศที่นิวยอร์ก ดีมากๆเลยค่ะ
เย็นนิดๆ แดดจ้า อากาศแบบฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้วของจริง
อากาศแบบนี้ นักท่องเที่ยวชอบ เดินกันหน้าตาแฮปปี้ทุกคน 
(จริงๆตอนนี้น่าจะเปิดเทอมแล้ว แต่ทำไมนักท่องเที่ยวยังเต็มเมืองอยู่ไม่รู้)

ส่วนเรา เพื่อฉลองการมาเยือนของ 'อากาศเย็นๆ'
เราเลยออกไปเดินเล่น หลั่ล ล้า ซื้อของให้สบายใจ (หลังจากห่างหายไปนาน)

เริ่มจากที่แรก โซนี่ พลาซ่า
จะไปซื้อ usb memory drive เพราะเห็นเค้าลดราคาอยู่
(ถูกมั่ก มากๆ) 
แต่เอาจริง เราก็ไม่ได้ติดตามราคาพวกสินค้าเทคๆมานานแล้วนะ
ตอนนี้ราคาตลาดปกติมันอาจจะเท่านี้ก็ได้
แต่เราเทียบกับไอ้อันที่เราซื้อมาเมื่อหลายปีก่อน
2 GB ตั้งเกือบ 40 เหรียญ
ตอนนี้ 16 GB เหลือแค่ 8.99 เหรียญเอง
พอดีตอนนี้ไปลงเรียนไว้ตัวนึงที่อาจารย์สั่งให้เอาเมโมรี่สติ๊กไปด้วย
เลยต้องไปซื้อมาเพิ่ม เวลาซื้อของได้ถูกนี่มันเป็นความสุขสองเท่าจริงๆ :D

เดินเข้าไปใน โซนี่ พลาซ่า แล้วตื่นตาตื่นใจมาก
ของเล่นล่อตาล่อใจ ล่อเงินในกระเป๋าเยอะไปหมด
ไหนจะแล็ปท็อปสีชมพูหวาน บางเฉียบ ราคาครึ่งนึงของไอแม็ค
อีกมุมก็เป็นพวกกล้อง มีแต่ลูกค้าผู้ชายยืนอยู่เต็มไปหมด
แล้วก็โทรศัพท์ smart phone สีขาว น่ารัก (อาจจะน่ารักกว่าไอโฟนอีกอะ)
เฮ้อ...เห็นท่าจะไม่ดี เราเลยรีบถามหาไอ้ที่กะจะมาซื้อ
จ่ายตังค์ แล้วรีบเผ่นออกจากร้านอย่างรวดเร็ว (ก่อนกิเลสจะเข้าครอบงำ)

เสร็จแล้วก็เดินไปคืนของที่ยูนิโคล่บนฟิฟธ์ อเวนิว
ขอ(แอบ)บ่นหน่อย คือ ร้านนี้ใหญ่จริง แต่ไปกี่ครั้ง พนักงานดูอ่อนหัดมาก
บริการคิดเงินก็ช้ามาก เหมือนยังไม่ค่อยเป็นงาน 
คิดตังค์ลูกค้าแต่ละคน ใช้เวลานานกว่าที่อื่นมากๆเลย
รู้สึกไม่ประทับใจ และไม่ค่อยอยากไปที่นี่ ถ้าไม่จำเป็น
แล้วแทนที่จะสร้างแคชเชียร์ชั้นหนึ่งให้เยอะๆหน่อย
ก็มีแค่สองคน ลูกค้าที่เดินชั้นหนึ่งก็เยอะ ต้องต่อคิวย๊าวยาว
แต่ดันไปใส่แคชเชียร์ไว้ชั้นสอง ชั้นสาม แล้วมาบอกลูกค้าที่รอ
อยู่ชั้นหนึ่งว่า ชั้นข้างบนมีแคชเชียร์ว่างเยอะ ตลกป่าว
ใครจะถ่อขึ้นไป เพื่อแค่จ่ายตังค์ แทนที่จะให้แคชเชียร์ลงมาบริการลูกค้า
ต้องให้ลูกค้าขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้นบนเพื่อหาแคชเชียร์จ่ายตังค์?
เป็นอะไรที่ไม่เมกเซนส์เอาซะเลย 
ยิ่งบ่นยิ่งโมโห -_-;

คืนของเสร็จเราก็นั่งรถเมล์ต่อไปที่คิโนคูนิยะ
ตรงไบรอัน พาร์ค ไปซื้อหนังสือของเราและการ์ตูนของเฮีย
เดินเล่นในนั้นบ่อย และทีละนานๆ จนคิดว่ายามน่าจะจำหน้าได้
(ประมาณว่า ไอ้นี่มัน shoplifting รึเปล่า)
อ้อ ได้ MT tape มาอันนึงด้วย ไม่ได้ซื้อนาน มีลายใหม่ๆเยอะ

หลังจากนั้น เดินเลยไปทางไทม์สแควร์ ไปที่มูจิ
วันก่อนเห็นที่ใส่เทปอันเล็ก กะจะซื้อมาใช้กับ MT tape
เห็นราคาออนไลน์ถูกมากแบบไม่น่าเชื่อ เลยอยากไปเช็คที่ร้านว่ามันจริงรึเปล่า
ปรากฏว่าจริง อันละ 1.5 เหรียญ (ยังมีของขายราคานี้อยู่อีกหรือ)
รีบคว้ามาหนึ่งอัน เย็นนั้นพอเจอเฮีย รีบควักออกมาโชว์ ภูมิใจราคาถูกมั่กๆ
เฮียบอก "ยูซื้อมาทำไม นี่มันใส่เทปได้อันเดียว เทปยูมีตั้งหลายอัน"
เอ้า! ทำไมต้องพูดความจริงอะไรแบบนี้ด้วย เราก็อยากมีของเล่นใหม่ๆบ้าง
มาตั้งประดับโต๊ะคอมพ์มั่ง ไรมั่ง จุ๊ๆ ไม่เอาน่ะ อย่าขัดๆ 
(เหอะๆ<--เสียงเฮียหัวเราะ อย่างเหน็ดหน่ายใจ)

แต่ถ้าใครมีเทป MT แล้วอยากได้ที่ใส่เทปแบบสำหรับอันเดียว
เราแนะนำของมูจินี่ล่ะ เพราะของที่ MT ทำออกมาแพงกว่าหลายเท่า
ส่วนไอ้แบบที่ใส่เทปทำจากไม้ ก็ยิ่งแพงเข้าไปอีก
คราวหน้าถ้าไม่ลืม จะถ่ายรูปแปะไว้ให้ชมกัน

หลังเดินทั่วร้านมูจิ และหยิบของติดมือกลับบ้านแค่สองอย่าง 
ก็สิ้นสุดทริปการช็อปปิ้งวันนี้ ชวนเฮียออกมาหาอะไรหม่ำ
พักนี้ กำลังอยู่ในช่วงหมกมุ่นกับการกินอะไร 'healthyๆ'
เลยตกลงกันว่าจะไปกินที่ Ootoya ร้านเชนจากญี่ปุ่น

เฮียบอกว่า ร้านนี้ที่ญี่ปุ่นเป็นเหมือนโรงอาหาร 
เน้นขายอาหารเป็นเซ็ตแบบบ้านๆ
แต่พอมานิวยอร์กแล้วก็อัพขึ้นมาเป็นอีกระดับนึง ให้เข้ากับสไตล์ที่นี่มั๊ง
การตกแต่งข้างในเป็นแบบไม้สีเข้มหน่อย แบบญี่ปุ่น
เฟอร์นิเจอร์ไม้ดูดีมีดีไซน์ บรรยากาศแบบ minimalist

(อยากได้มาไว้ที่บ้านซักชุด :)

ชาวนิวยอร์กที่ปกติชินกับการเจออาหารแบบ overpriced แต่ underdelivered
และ service ที่ดูจะไม่ค่อยเป็น service เท่าไหร่
พอมาเจออาหารแบบที่ทำปราณีตหน่อย จัดใส่ภาชนะสวยงามและ
บริการเป๊ะแบบญี่ปุ่น ก็ดูพออกพอใจกันใหญ่ 
จริงๆเราคิดว่า 'อาหาร' มันก็ควรจะหน้าตาประมาณนี้นะ
(ไม่ใช่ไอ้ที่กินอยู่ทุกวัน -_-;)
กินที่นี่แล้วค่อยรู้สึกคุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไปหน่อย 

กินเสร็จ เดินไปขึ้นรถไฟกลับบ้าน
นึกขึ้นได้ว่า วันนี้ร้านที่ไปมามันร้านญี่ปุ่นทั้งหมดนี่หว่า
เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย
เลยอยากบันทึกไว้ซักหน่อย
รู้สึกวิตกนิดๆว่า เราเป็น ญี่ปุ่น freak ของจริงนะเนี่ย 
นี่อยู่อเมริกาหรืออยู่ญี่ปุ่นกันแน่?
(ไม่กล้าเล่าให้ใครฟังนะเนี่ย แต่กล้าเขียนลงบล๊อก)
แต่เมื่อวานรู้สึกสนุกมากๆ เดินจนขาลากกก นิ้วเท้าสีกับรองเท้าจนพอง
แต่ไม่ได้ไปเดินแบบสบายๆ ไม่มีอะไรมากวนใจแบบนี้นานแล้ว
แถมได้ของชอบๆกลับบ้านมาด้วย (ประเด็น)
ไว้ถ้าว่างๆและขยัน จะถ่ายรูป 'สิ่งของ' ที่ซื้อมาลงบล็อกหน้าละกันนะคะ
จะได้ช่วยกันติชมว่าเอาเงินไปละลายกับอะไรมาบ้าง ฮะ ฮะ ^_^



Create Date : 10 กันยายน 2555
Last Update : 10 กันยายน 2555 21:02:37 น. 2 comments
Counter : 884 Pageviews.

 
ร้านที่ไปมา ญี่ปุ่นทั้งหมดจริงด้วย บังเอิญมากค่ะ
แต่สงสัยอาจถูกชะตากับร้านญี่ปุ่น อิอิ
ไว้รอชมของที่ไปช้อปปิ้งมานะคะ


โดย: diamondsky วันที่: 10 กันยายน 2555 เวลา:23:20:58 น.  

 
อ่านตอนท้ายแล้วหัวเราะฮ่าๆ เพราะพออ่านมาเรื่อยๆเราก็คิดเหมือนกันว่าทำไมคุณ bumu_chan เข้าแต่ร้านญี่ปุ่น^^


โดย: BoOKend IP: 61.90.19.71 วันที่: 8 มกราคม 2556 เวลา:22:53:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Bumu_Chan
Location :
* United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




"All man's miseries derive from not being able to sit quietly in a room alone."
- Blaise Pascal
Friends' blogs
[Add Bumu_Chan's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.