Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2553
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
16 สิงหาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 84 -... ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ^^ ~

ฮวางโบหันกลับมาทันที “แย่แล้ว งานเข้าแล้วล่ะ”

ฮยอนจุงยังคงทำหน้านิ่งไม่มีปฏิกริยา

ฮวางโบบอกเขาด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ชั้นคิดว่า...เธอกำลังมองดูพวกเราอยู่น่ะ”

ฮยอนจุงมองไปที่หญิงสาวซึ่งกำลังจ้องดูฮวางโบอยู่จนกระทั่งสบสายตาเข้ากับเธอ จากนั้นก็เริ่มทำสงครามปะทะสายตากันเงียบๆ

ฮวางโบหันไปมองแล้วถามว่า “นี่เธอ...กำลังทำอะไรน่ะ?”

ฮยอนจุงไม่ตอบอะไรแต่เอามือจับแขนเธอไว้แน่น ฮวางโบผงะออกมานิดๆด้วยความตกใจ

ในขณะเดียวกันก็มีเสียงประกาศดังขึ้นในรถ ”สถานีต่อไป ชุงมูโล กรุณาใช้ประตูทางออกด้าน...”

ฮยอนจุงยังคงไม่เลิกปะทะสายตากับสาวคนนั้น...ส่วนฮวางโบยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก รถไฟค่อยๆชะลอจอดที่สถานีจนหยุดนิ่งและประตูรถก็เปิดออก

ทันใดนั้นเองเขาก็ฉุดแขนเธอลากตรงมาที่ประตู ปากก็พูดว่า “เราลงกันป้ายนี้เถอะฮะ!”

ฮวางโบสะดุ้งเฮือกก่อนจะถูกเขากึ่งดึงกึ่งลากออกมา ฮยอนจุงใช้ประโยชน์จากขาที่ยาวของเขาจ้ำพรวดๆพร้อมกับลากเธอออกมาจากรถไฟอย่างรวดเร็วก่อนที่ประตูจะปิดลง สาวคนนั้นได้แต่ยืนจ้องมองคู่ผักกาดด้วยความเสียดายที่ลุกเดินตามออกมาไม่ทัน

”คิมฮยอนจุง...ฮวางโบ….ใช่พวกเขาจริงๆด้วย” เธอเรียกชื่อพวกเขาออกมาเบาๆ

ฮวางโบยกมือขึ้นกุมที่หน้าอกซึ่งขณะนี้หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก คู่ผักกาดหอมชำเลืองมองกลับที่ขบวนรถไฟซึ่งกำลังเคลื่อนตัวออกจากสถานี ก็เห็นว่าสาวคนนั้นกำลังยืนงงๆมองจ้องพวกเขาพร้อมกับยกมือชี้ออกมาทางที่พวกเขายืนอยู่

ฮยอนจุงยกมือขึ้นปิดปากแล้วหัวเราะชอบใจ “หุหุ ได้ผลด้วยแฮะ!”

ฮวางโบซึ่งกำลังพยายามกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์ แต่ยังพยายามทำเสียงดุๆว่า “นี่เธอ เบาๆและเก็บอาการหน่อยสิ”

“โอย นี่มันสนุกสุดๆไปเลยฮะ”

“นี่ แถวนี้ยังมีคนตั้งเยอะน่ะ เบาๆหน่อย”

ที่เมียงดง
คู่ผักกาดหอมกำลังเดินออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดิน

ฮยอนจุงร้องออกมาเบาๆว่า “โวว พวกเราควรจะทำแบบนี้ มาก่อนตั้งนานแล้วน่ะ...นี่พวกเขาไม่รู้จักเราได้ยังไงกันเนี่ย?”

ฮวางโบเริ่มเครียดถึงขีดสุด สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆแล้วพูดออกมาว่า “นี่มันชักจะบ้าดีเดือดเกินไปแล้วล่ะ”

“ชีวิตของคนเราบนโลกนี้มันก็ตกอยู่ในความเสี่ยงและความบ้าดีเดือดมาตั้งแต่เกิดแล้วไม่ใช่หรือฮะ? พูดจบเขาก็จับมือเธอและฉุดให้ออกเดินไปด้วยกัน “เร็วเข้าฮะ ไปลุยกันเลย!”

ฮวางโบถอยตัวหนีแล้วบอกเขาว่า “ชั้นไม่อยากจะทำมันต่อแล้วล่ะ.”

“เราไม่สามารถจะปล่อยให้ความพยายามและความตั้งใจของเราเสียเปล่านะฮะ...อย่างน้อยเราก็น่าจะเดินเล่นดูรอบๆกันซักหน่อย คืนนี้ที่ผมมาที่นี่ก็มีเป้าหมายอยู่ 2 อย่าง”

ฮวางโบซึ่งถูกลากให้เดินไปตามแรงฉุดของเขาหันมาถามว่า “แล้วมันคืออะไรล่ะ?”

“อย่างแรกก็คือ เพื่อมาเลือกของขวัญที่ผมต้องการ.”

“ของขวัญอะไร?”

“อะไรก็ได้ฮะ ที่มันจะเป็นที่ระลึกเพื่อเตือนความทรงจำ...”

“อืมม แล้วอีกอย่างล่ะ?”

“เพื่อมาให้คนอื่นค่อยๆเห็นพวกเราเวลาอยู่ด้วยกัน ...”

“หา อะไรนะ???!!!!”

ฮยอนจุงหัวเราะคิกแล้วพูดว่า “ถึงแม้มันจะรู้สึกสนุกดีที่ออกมาเดินเล่นแบบนี้แล้วไม่มีคนจำเราได้...แต่ในอีกแง่นึงมันก็ทำให้รู้สึกผิดหวังหน่อยๆ” เขามองหน้าฮวางโบแล้วพูดต่อไปว่า “ ผมเพิ่งคิดเป้าหมายข้อที่ 2 ได้ตอนที่เราอยู่ในรถใต้ดินฮะ”

ฮวางโบพอได้ยินก็หยุดชะงักกึก ไม่ยอมเดินต่อแล้วบอกว่า “ชั้นจะไม่ไปไหนต่อแล้วล่ะ!”

“ไม่เอาน่า ไปเหอะน่ะ”

“ชั้นไม่สนเรื่องเป้าหมายข้อ 2 อะไรของเธอหรอกน่ะ”

“ทำไมล่ะฮะ?”

“นี่เธอทุรนทุรายอยากให้คนอื่นเขาจับได้ขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมถึงได้อยากทำอะไรแบบนี้ล่ะ?”

“ผมก็แค่อยากให้เราออกไปเที่ยวแล้วก็เดินเล่นตามที่ต่างๆได้โดยไม่ต้องแคร์กับสายตาของคนรอบข้างที่มองเรา...และการที่จะทำแบบนั้นได้ พวกเราก็ต้องผ่านขั้นตอนแบบนี้ไปก่อนอย่างน้อยหนึ่งครั้ง เป้าหมายของผม ไม่ใช่ว่าอยากให้ถูกจับได้แต่ว่าอยากทำตัวให้ชินน่ะฮะ เพราะเมื่อถึงเวลานั้นจะได้ไม่เขิน”

“อะไรเหรอที่เธอว่าเราต้องทำให้รู้สึกชินน่ะ?”

“ก็ สายตาของคนรอบข้างไงฮะ สำหรับผม...และก็คุณด้วย สายตาที่มันทำให้รู้สึกอึดอัดลำบากใจ ประมาณนั้น”

“........................”

“และผมก็มีความหวังว่าพวกเขาจะรู้สึกชินกับพวกเรา....และรับรู้ความจริงที่ว่าพวกเราก็มีความต้องการเหมือนๆกับพวกเขา...เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป มีบางสิ่งบางอย่างที่เราต้องการจะทำและเราก็มีสิทธิที่จะทำเช่นนั้นด้วย...”

“พูดอ่ะ มันง่าย...แต่ชั้นว่ามันคงยากที่จะทำตามที่เธอบอกน่ะ..”.

ฮยอนจุงพูดพลางดีดนิ้วตัวเอง “นั่นถึงเป็นเหตุผลที่ผมเลือกมันมาเป็นเป้าหมายของผมในวันนี้ไงฮะ”

ระหว่างนั้นก็มีคนที่เดินผ่านไปมาเริ่มหันมามองทั้งคู่ ฮยอนจุงจึงถือโอกาสฉวยข้อมือเธอและฉุดให้ออกเดินอีกครั้ง ฮวางโบทำท่าลังเลแต่แล้วแล้วก็ยอมเดินตาม...

ขณะที่เดินเขาก็ขยับมือมาโอบที่ไหล่ของฮวางโบแล้วถามว่า “สิ่งที่พวกเรากำลังทำกันอยู่ตอนนี้...มันผิดหรือฮะ? หรือว่าผิดกฎหมายข้อไหนไม่ทราบ?”

“ไม่น่ะ มันไม่ใช่อย่างนั้น”

“ผม...”

“................”

“ผมไม่คิดว่ามันจะมีเหตุผลใดๆที่พวกเราจะรู้สึกไม่สบายใจ ถ้าเรามาเที่ยวกันที่เมียงดงหรือที่อื่นๆก็ตาม ถึงแม้ว่ามันอาจจะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างถ้าเกิดมีคนจำพวกเราได้ แต่ถึงไงพวกเราก็น่าจะสนุกกับมันได้นะฮะ”

“แต่ว่า...เธอจะรู้สึกอึดอัดเวลาที่อยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้านี่นา”


“ถูก”

“งั้น ทำไมเธอถึงได้ยืนยันหัวชนฝาว่าเราต้องทำแบบนี้กันด้วยล่ะ?”

“ก็เพราะว่า มันคือหนึ่งในกำแพงที่ผมจะต้องกระโดดข้ามมันไป..เพราะในท้ายที่สุดแล้ว”

“......................”

“ผมได้เรียนรู้ว่า...จะไม่มีอะไรที่ดีขึ้น...ถ้าเกิดผมยังพยายามผลักมันให้ห่างออกไปเพราะว่าผมรู้สึกอึดอัดหรือว่ากลัว...และผมยังได้รู้ว่าถ้ามันไม่ใช่เรื่องอะไรที่ผิดกฎหมาย คุณก็ต้องเผชิญหน้ากับมันซึ่งๆหน้า.”.

“......................”

“ผมเดาว่าลูกเจี๊ยบมันก็คงต้องใช้ความกล้าหาญในการเจาะทะลุเปลือกไข่ออกมาเหมือนกันใช่มั้ยฮะ?”

ฮวางโบสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนตอบไปว่า “เธอพูดถูกแล้วล่ะ...ชั้นเดาว่าชั้นเองก็ต้องการมันเหมือนกันเพื่อที่จะออกมาใช้ชีวิตในโลกกว้างใบนี้”


ฮยอนจุงยิ้มแล้วถามว่า “แล้วตอนนี้พวกเราต้องการอะไรหรือฮะ?”

“ด้านได้อายอด หรือ ว่า ใจไม่ด้านพอ?”

“ไม่ใช่ฮะ ความมั่นใจต่างหาก ตอนนี้เราพร้อมที่จะก้าวเข้าสู้โลกใหม่แล้ว ไปกันเลยฮะ”

ฮยอนจุงเงยหน้าขึ้นมาท้องฟ้าแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ ทำไมชั้นถึงปล่อยให้เธอลากไปนู่นไปนี่อยู่ได้นะเนี่ย?”

ฮยอนจุงยิ้มจนตาหยีแล้วตอบ “ก็เพราะว่าผมเป็นป๋าดันตัวพ่อไงฮะ ^^”

คู่ผักกาดหอมเดินเคียงคู่กันไป โดยที่ต่างคนต่างใช้แขนโอบที่ไหล่ของกันและกัน พร้อมมุ่งหน้าตรงไปยังถนนที่มีแสงไฟเจิดจ้าซึ่งรออยู่เบื้องหน้า และพร้อมเผชิญกับทุกๆอย่างที่อาจจะเกิดขึ้น

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอมรีมิกซ์ ตอนที่ 85 - สุขกันเถอะเรา เศร้าไปทำไม





Create Date : 16 สิงหาคม 2553
Last Update : 16 สิงหาคม 2553 22:19:39 น. 2 comments
Counter : 399 Pageviews.

 
ยาย... เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าป๋าดันตัวพ่ออยู่นี่เอง 555


ขอบคุณนะคะ


โดย: ning IP: 124.122.172.188 วันที่: 17 สิงหาคม 2553 เวลา:18:41:09 น.  

 
ยาย ขอบคุณนะคะ
เป็นกำลังใจ สู้ๆนะคะ
(กำลังไล่ตามอ่านอยู่นะคะ)


โดย: kaprow IP: 124.122.145.43 วันที่: 23 สิงหาคม 2553 เวลา:10:25:39 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.