Group Blog
 
<<
มกราคม 2554
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
5 มกราคม 2554
 
All Blogs
 
ตอนที่ 133-ชิลลางที่กลัวฝน

ภายในร้านอาหารเกาหลีแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่นัดหมายของคู่ผักกาดหอมและ ”เรน”


สอง หนุ่มไอดอลและหนึ่งสาวซึ่งเป็นภรรยาของไอดอลหนุ่มคนน้องนั่งอยู่บนพื้นล้อม วงรอบโต๊ะเตี้ยๆสไตล์เกาหลีดั้งเดิม คู่ผักกาดหอมนั่งอยู่ติดกันส่วน หนุ่มเรนนั้นนั่งอยู่ตรงข้ามกับฮยอนจุงซึ่งตอนนี้นั่งคุกเข่าตัวเกร็งไม่พูด ไม่จา


เรนเห็นท่าทางของไอดอลรุ่นน้องก็หัวเราะคิกพร้อมกับบอกว่า “ไม่เป็นไร ทำตัวตามสบาย ไม่ต้องกลัวจนตัวเกร็งขนาดนั้นหรอกน่ะ”


ฮยอนจุงทำตาโตก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆแล้วตอบไปคำเดียวสั้นๆว่า “ฮะ”


ฮวางโบเห็นอาการคุณสามีก็รู้สึกขำจนต้องก้มหน้าลงเพื่อเก็บอาการและคิดในใจว่า<โอย ชั้นกำลังจะตายซะให้ได้เลยนะเนี่ย ...^ ^>


เมื่ออาหารถูกยกมาเสริฟเรียงรายบนโต๊ะ หนุ่มเรนก็ยกช้อนของเขาขึ้นมาและเอ่ยปากชวนว่า “ทานกันได้แล้วล่ะ”


ฮยอนจุงพยักหน้ารับพร้อมกับพูดว่า “ฮะ”จากนั้นจึงชำเลืองมองดูภรรยาแล้วเรียก “บูอิน”


คนที่ถูกเรียกพยายามกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์ก่อนจะหันไปตอบคุณสามีว่า “หืม...ว่าไงจ๊ะ?”

ชายหนุ่มหยิบช้อนวางลงในมือของเธอพร้อมกับพูดว่า “ผู้อาวุโสต้องทานก่อนฮะ”


ฮวาง โบเจอมุขหน้าตายเข้าไปก็ขำแตกอีกรอบ “หุหุ”เธอพยายามยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อเก็บอาการขำ <โอ พระเจ้า ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะกล้าพูดแบบนี้ออกมา ในชวงเวลาอย่างนี้!! ^^” >หญิงสาวคิดไปพร้อมกับหัวเราะต่อจนตัวสั่นกระเพื่อม


หนุ่มเรนก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้เช่นกัน “หุหุ ฮ่าฮ่าฮ่า”

ส่วนคนปล่อยมุขได้แต่นั่งอมยิ้มไม่พูดไม่จา ทำตาแป๋ว

หลังจากทานอาหารกันไปได้พักนึง

ตี๋ เรนยังคงขำไม่เลิก ทุกครั้งที่มองหน้าฮยอนจุงเขาจะหัวเราะออกมา “นี่พูดจริงๆนะ...พี่คงจะพลาดช่วงเวลาแห่งความสนุกครั้งใหญ่ไปเลย ถ้าเกิดกลับไปโดยที่ไม่ได้มานั่งคุยกับนายแบบนี้หน่ะ”

ฮยอนจุงตอบกลับไปทันทีว่า “ใช่ฮะ”

ฮวางโบได้ยินคำตอบของคุณสามีก็ก้มหน้าแอบหัวเราะพร้อมกับคิดในใจว่า <ใช่ฮะ...? ใช...สำหรับเรื่องอะไรเหรอ??


หนุ่มรุ่นพี่ระเบิดหัวเราะออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า โอ (ขำจน) น้ำตาพี่กำลังจะไหลออกมาแล้วนะเนี่ย

ฮวางโบเงยหน้าขึ้นมาถามทั้งๆที่น้ำตาคลอว่า อย่างที่ชั้นบอกเลยใช่มั้ยล่ะ?


คุณสามีถามกลับไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวว่า “เรื่องอะไรหรือฮะ?”

หญิงสาวซึ่งขำจนแทบจะขาดใจตายไปแล้วตอบว่า “ได้โปรดเถอะนะ ทำตัวสบายๆ อย่าเกร็งไปเลยน่ะ!”

คุณสามีทำตาโตแล้วรีบพูดว่า “ตอนนี้ ผมโอเคแล้วนะฮะ ไม่ได้เกร็งซักกะหน่อย”...


หนุ่มเรนก้มหน้าหัวเราะหึหึแล้วถามว่า...”ถ้างั้นตามปกตินายเป็นแบบนี้อยู่แล้วน่ะเหรอ?”


ฮยอนจุงขยับตัวนั่งหลังตรงและดูท่าทางเกร็งมากขึ้นโดยอัตโนมัติก่อนตอบสั้นๆว่า “ฮะ”


หญิงสาวกลั้นไม่อยู่หัวเราะออกมาอย่างดัง “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...ทำไมเธอถึงเอาแต่พูดว่า “ฮะ ฮะ” อยู่ตลอดเลยล่ะ? โอย ชั้นอยากจะบ้าตาย”


คุณสามีตอบด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ปกติผมก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว...เวลาอยู่ต่อหน้ารุ่นพี่”

เรนหัวเราะออกมาก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ฮาาา...จริงๆเลยนะ”เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่เพื่อคุมสติตัวเองก่อนจะพูดต่อ “เฮ้ ฮยอนจุง”


”ฮะ~~”


”หุหุ...นายก็แค่...ทำตัวให้มันสบายๆ คิดซะว่าชั้นเป็นพี่ชายของนายคนนึง แล้วก็เลิกทำตัวเป็นทางการซะทีเหอะน่ะ”

หนุ่มรุ่นน้องตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ฮะ”

หนุ่มเรนถึงทนไม่ไหวขำแตกยกมือขึ้นมากุมท้อง “อ้า...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”<ชั้นจะขำจนหมดลมก่อนจะคุยกันจบมั้ยเนี่ย>


หญิงสาวหัวเราะผสมโรงไปกับเรนด้วยแต่แล้วก็หันมามองหน้าฮยอนจุงด้วยสายตาที่แสดงความเห็นอกเห็นใจ “โอ ชั้นจะช่วยเธอยังไงดีน่ะ?”


จู่ๆคุณสามีซึ่งนั่งตัวตรงมาพักใหญ่ ก็ทำไหล่ลู่แล้วร้องออกออกมาดังๆ...”อูย..อาาซซซ”


เธอรีบถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรน่ะ เจ็บไหล่เหรอ?”

ฮยอนจุงส่ายหน้าพร้อมกับตอบว่า “หลังผมฮะ”<สงสัยจะนั่งเกร็งเกินไปหน่อย ><


”หุหุ ฮ่าฮ่าฮ่า”หญิงสาวหัวเราะขำกลิ้งจนเกือบจะร้องไห้ออกมา “โอ ไม่นะ..เราจะทำไงดีละ”<ถึงจะช่วยเธอได้? T_T>


ฮยอนจุงมองหน้าภรรยาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเป็นห่วง “หยุดหัวเราะได้แล้วฮะ ถ้าขืนคุณยังไม่เลิกขำคุณอาจจะเจอปัญหาก็ได้น่ะ”


เธอหยุดหัวเราะทันทีแล้วถามว่า ”ปัญหาอะไรเหรอ?”

เขาตอบหน้าตายๆกลับไปว่า “มันอาจจะไม่ดีต่อสุขภาพของคุณ <และลูกในท้อง>ถ้าคุณหัวเราะมากเกินไป”

หญิง สาวจ้องหน้าคุณสามีอยู่ครู่นึงก่อนจะหัวเราะออกมาอีกระลอกใหญ่ “หุหุ ฮ่าฮ่า...งั้นเธอก็ต้องเลิกทำให้ชั้นขำซะทีสิ โอ พระเจ้า นี่มันบ้าไปแล้ว หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งไปหมดแล้วอ่ะ!”


คุณสามีทำหน้าซีเรียสแล้วพูดว่า “ผมไม่สามารถเอ่อ.... <จะเลิกนั่งตัวเกร็งได้>จริงๆ”


หนุ่ม เรนซึ่งนั่งหัวเราะไม่หยุดพยายามรวบรวมสติตัวเอง “ฮาอา ชั้นไม่รู้ว่าวันนี้จะกินอาหารค่ำเข้าไปได้มั้ยน่ะ...โอเค พอได้แล้วล่ะ! ฮยอนจุง”


ชายหนุ่มยืดหลังตรงก่อนจะรับคำรุ่นพี่ไปว่า “ฮะ”


”ฮ่าฮ่า...ฮ่าฮ่าฮ่า.”<เกิดมาไม่เคยเห็นคนอะไรแบบนี้> “นายชอบดื่ม(เหล้า) เหมือนกัน ใช่มั้ย?”

ฮยอนจุงกลอกตาไปมาก่อนตอบไปว่า “ฮะ”

”ชั้นคงจะปล่อยโอกาสแบบนี้ไปไม่ได้หรอกนะ...เดี๋ยวเราไปนั่งดื่มด้วยกันต่อก็แล้วกันน่ะ”


ฮยอนจุงพยักหน้าตอบทันที ”ฮะ”

”โอยยย นายกำลังจะทำให้ชั้น (ขำ) ตายจริงๆน~~ะ”

**********************************************
เวลาต่อมา ในห้องส่วนตัวที่บาร์แห่งหนึ่ง สามคนมานั่งดื่มกันต่อหลังจากมื้อค่ำ


โดยที่ฮวางโบนั่งคั่นกลางอยู่ระหว่างสองหนุ่มไอดอล

ฮยอนจุงนั่งเงียบแต่มีสีหน้ากังวลและท่าทางกระสับกระส่าย เหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่


เรนหันมาเรียกหนุ่มรุ่นน้อง “เฮ้~~”


เขาเงยหน้าหันไปมองต้นเสียงแล้วถาม ”ฮะ?”


”เมื่อกี้ เราตกลงกันแล้วว่าไม่ใช่เหรอ ว่าให้นายคิดซะ ว่าชั้นเป็นพี่ชายของนายคนนึง...ดังนั้นเลิกทำตัวเป็นทางการ แล้วก็คุยกับแบบตามสบาย โอเคตามนี้นะ?”

”ฮะ~~”..เขาตอบพร้อมกับเอามือทัดผมข้างหนึ่งแก้เขิน


”หุหุ..งั้นนายก็เรียกชั้นว่า “พี่” ได้แล้วหล่ะ”


ชายหนุ่มกลอกตาไปมาก่อนจะเอ่ยปากพูดช้าๆว่า”พ...พี่~~”


”ช่ายแล้ว แบบนั้นแหละ ที่ต้องการ”หนุ่มเรนพยักหน้าและยิ้มออกมาด้วยความพอใจ


”.......................”


ฮวางโบเห็นคุณสามีรู้สึกสงสารรีบบอกไปว่า “ใจเย็นๆนะ...จีฮุนหน่ะ เขาก็เป็นมนุษย์เดินดินเหมือนกับเราอ่ะ”


”แน่นอนอยู่แล้ว ผมเป็นคนนะ ไมใช่แมว”หนุ่มเรนตอกย้ำทันที

ฮวางโบหันไปมองหน้าซุปตาร์หนุ่มรุ่นน้องแล้วแย้งว่า “แต่สำหรับฮยอนจุงแล้ว เธอคือพระเจ้าของเขาน่ะ”


หนุ่มเรนรีบยกมือขึ้นมาโบกวุ่นวาย “โอ ได้โปรดเถอะฮะ ใครๆก็พูดกันแบบนี้”<ผมไม่อยากได้ยินอีกแล้วอ่ะ>


”อะไรนะ ยังมีคนคิดกับเธอแบบนี้ด้วยเหรอ?”เธออดถามด้วยความแปลกใจไม่ได้


หนุ่มเรนรีบเปลี่ยนเรื่อง ยกแก้วในมือขึ้นชูแล้วเรียกดังๆว่า “ฮยอนจุง”


”ฮะ? เขาตอบแต่มือยังคงกำแก้วเหล้าไว้แน่น

”บอกแล้วไงว่า ให้พูดจาแบบเป็นกันเองกับพี่ได้แล้ว”


”ผมต้องทำอย่างนั้นหรือฮะ?”


หนุ่มเรนนิ่งคิดไปชั่วขณะ. “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ...ว่าแต่ นายไม่อยากทำเหรอ?”


”ไม่ฮะ ไม่ใช่อย่างนั้น”


”ถ้าไม่ก็...แล้วไง.....?”


ฮยอนจุงยกแก้วเหล้าแล้วหันหน้าไปอีกทางยกขึ้นดื่มจนหมดแล้ว ก่อนจะพูดต่อไปว่า

”ผมรู้สึกเหมือนกับว่า...ตัวเองกำลังฝ่าฝืนกฎหมายหรืออะไรซักอย่างอยู่”


”หุหุ...ฝ่าฝืนกฎหมายเหรอ?”


ฮวาง โบถอนหายใจเบาๆก่อนจะพูดแทรกขึ้นมาว่า “วิธีการพูดของเขา...มันอาจจะฟังเข้าใจยากไปนิด...ได้โปรดเข้าใจเขาหน่อย นะ...ยิ่งเวลาที่เขาเกร็งๆแบบนี้มันจะยิ่งอาการหนักกว่าเดิมอีกอ่ะ”


ระหว่างนั้นเอง จู่ๆฮยอนจุงก็สูดลมหายใจเข้าออกอย่างแรงขึ้นมา “ฮ๊า..ฮาาาา”


”หุหุ นี่เธอกำลังทำอะไรเนี่ย?” หญิงสาวถามคุณสามีด้วยสีหน้ายิ้มๆ


”วิ้ว...ผมกำลังปลดปล่อยความเครียดออกจากตัวอยู่ฮะ”


”หุหุ”เธออดขำในวิธีการของเขาไม่ได้


หนุ่มเรนได้ยินก็ขำแตกอีกรอบ “หุหุ ฮ่าฮ่า...โอย นายมันน่ารักจริงๆอ่ะ นี่ คิมฮยอนจุง!”


”ฮะ?”

”พอได้แล้วนะ! ชั้นชักจะเริ่มรำคาญนิดๆแล้วน่ะ!”


พอได้ยินฮยอนจุงก็ตัวเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง..”ฮะ!!”.

เรนได้แต่ก้มหน้าแล้วถอนหายใจออกมายาวๆ “ฮาาา”<จะเกร็งอะไรของมันนักหนา(วะ)เนี่ย>

เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ที่สามคนนั่งคุยกันอยู่ในบาร์


“ว้าว...มันยากจริงๆนะเนี่ยที่จะสนิทสนมตีซี้กับนายอ่ะ”ฮยอนจุงหนุ่มรุ่นพี่พูดทำนองบ่นหน่อยๆ

ส่วนรุ่นน้องส่ายหน้าแล้วตอบกลับไปว่า “ไม่นะฮะ จริงๆแล้ว ผมเป็นคนง่ายๆสบายๆ”


”แต่การกระทำของเธอมันไม่ได้เหมือนกับที่เธอบอกแม้แต่น้อยเลยนะ ท่าทางของเธอที่แสดงออกมามันไม่ได้ดู “สบายๆ ง่ายๆ” ซักนิด”


ชายหนุ่มมองหน้ารุ่นพี่ก่อนตอบไปว่า “แต่นั่นคือการทำตัวง่ายๆสบายๆแบบผม...พี่จะทำอะไรยังไงกับผมก็ได้ตามใจพี่เลยฮะ...”


หนุ่ม เรนได้ยินคำตอบก็นั่งจ้องหน้าฮยอนจุงนิ่งๆครู่นึง..ก่อนเอียงคอไปมาด้วยความ งุนงง.”.อืมม นี่ชั้นเป็นคนที่คุยด้วยยากสำหรับนาย..? หรือว่านายไม่ชอบชั้นกันแน่...?”


ชายหนุ่มทำตาโตด้วยความตกใจปฏิเสธทันทีว่า “ไม่ใช่นะฮะ ผมไม่ได้เกลียดพี่เลยนะฮะ”


”โอเค...เอาเป็นว่านายไม่ได้เกลียดชั้น...แต่ไง ชั้นคิดว่าความภาคภูมิใจในตัวเองมันลดลงไปหน่อยนึงแล้วน่ะ”


ฮวางโบหันไปมองหน้าไอดอลหนุ่มอย่างงงๆ...?


ส่วนฮยอนจุงรีบถามด้วยสีหน้ากังวลว่า..”ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะฮะ?”


”ก็ชั้นใช้ความพยายามมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว...แต่ดูเหมือนว่านายจะยังไม่ยอมเปิดใจรับชั้นเลยแม้แต่น้อย?”


หนุ่มรุ่นน้องสะดุ้งโหยง “ใครนะฮะ? ผมเหรอ?”


”ก็ใช่น่ะสิ จะมีใครที่ไหนอีกล่ะ?”


”...แต่ว่า ผมเปิดใจรับพี่เต็มๆแล้วนะฮะ?”


”ไม่ อ่ะ นายยังไม่ได้ทำแบบนั้น...ชั้นบอกให้นายเลิกทำตัวเป็นทางการตั้งหลายครั้ง แต่นายก็ยังเอาแต่พูดว่า “ฮะ” ตลอดยังกับแผ่นเสียงตกร่องยังไงยังงั้น...”


”แต่ว่า...จะให้ผมพูดเป็นกันเองกับรุ่นพี่เรนได้ยังไงกันล่ะฮะ...?”


”ก็ชั้นบอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร ให้พูดแบบเป็นกันเองได้ตามสบาย แต่นายก็ยังพูดแต่


“ฮะ”“ฮะ” อยู่ได้...แบบนั้นมันใช่ที่ไหนกันเล่า..?”


”แต่ตามปกติ ผมก็ไม่ใช่คนที่คุยเก่งอยู่แล้วนะฮะ.”


หนุ่มเรนทำปากเบะก่อนพูดต่อไปว่า “ถ้างั้นนายไม่ได้เป็นแบบนั้นเฉพาะกับชั้นคนเดียวน่ะเหรอ?”


ฮยอนจุงได้ยินก็ยกมือขึ้นมากุมหน้าอกพร้อมกับปฏิเสธเสียงลั่นทันทีว่า “ไม่ใช่ฮะ พี่คงไม่รู้หรอกว่าผมชอบพี่มากขนาดไหน!”


ฮวาง โบซึ่งนั่งฟังอยู่เงียบๆได้แต่นึกในใจ <ตอนที่ชั้นเห็นเธอเป็นแบบนี้ มันก็นานมาแล้วเหมือนกัน...พระเจ้า ชั้นไม่รู้จริงๆว่าเธอเป็นคนมีกี่บุคลิกกันแน่.>


หนุ่มเรนยัง บ่นพึงพำต่อไปว่า “ชั้นไม่เคยต้องใช้ความพยายามมากขนาดนี้เลยนะ แม้แต่ตอนที่พยายามจะหว่านเสน่ห์จีบสาวน่ะ... วันนี้นายทำให้อีโก้ของชั้น (ลดฮวบลงไป) จริงๆ.”


หญิงสาวช่วยบอกหนุ่มเรนไปว่า “เขาไม่ใช่คนแบบที่เธอจะสามารถพูดหวานๆหว่านเสน่ห์ใส่ได้หรอกนะ ถึงแม้จะพยายามอย่างมากก็ตาม นอกจากนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอย่างนั้นด้วย..เพราะว่าเขาเป็นแฟนตัวยงของเธอ อยู่แล้ว...”


ฮยอนจุงรีบพยักหน้าเห็นด้วยกับภรรยาทันที “ใช่ฮะ”


”นี่นายจะพูดแต่ “ฮะ”กับ “ใช่ฮะ”ตลอดทั้งคืนเลยรึไงเนี่ย?”



ชายหนุ่มจ้องหน้าไอดอลในดวงใจพร้อมกับพูดว่า “ผมขอโทษฮะ”


”นี่ปกตินายเป็นแบบนี้เวลาที่อยู่กับผู้ใหญ่เหรอ?”


”ก็น่าจะใช่ฮะ...?”


”อ้ากกส์ อะไรกันเนี่ย พูดจริงอ่ะ”


ฮวางโบพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด “ขอโทษจริงๆฮะ...เธอคงจะรู้สึกเบื่อกับเรื่องนี้แล้วใช่มั้ย..”.


ส่วนฮยอนจุงยิ้มแห้งๆเหมือนกับรู้สึกผิด “ผมขอโทษด้วยนะฮะ...มันก็แค่...ผมยังไม่รู้สึกคุ้นเคยกับพี่เท่าไหร่

หนุ่มเรนกันหน้าไปถามฮวางโบทันทีว่า “เขาเป็นแบบนี้กับพี่ด้วยเหมือนกันรึเปล่าน่ะ?”


”กับชั้นเหรอ..?”


”เทียบกันแล้ว...พี่ยิ่งเป็นผู้ใหญ่สำหรับเขามากกว่าผมซะอีกน่ะ”


”เธอเป็นแบบนี้เวลาที่อยู่กับชั้นรึเปล่า?” หญิงสาวหันไปถามคุณสามี


ฮยอนจุงส่ายหน้า “ไม่ใช่กับคุณฮะ บูอิน”

หญิง สาวนิ่งคิดก่อนจะพูดว่า “ตอนนั้นกว่าเธอจะยอมพูดแบบเป็นกันเองกับชั้นก็...ปาเข้าไปเกือบ 5 ชั่วโมงใช่มั้ย? ชั้นเดาว่าเธอคงไม่มีทางเลือกอื่นเพราะว่าพวกเราต้องเป็นคู่รักหลอกๆในราย การเรียลลิตี้อย่างนั้นรึเปล่า?”


ชายหนุ่มทำท่าคิดก่อนถามกลับไปว่า.”ผมเป็นอย่างนั้นเหรอฮะ...?”


”งั้นนายก็พูดกับชั้นแบบกันเองเหมือนเวลาคุยกับพี่ฮวางโบสิ”


ชายหนุ่มหัวเราะคิกแล้วตอบว่า “ยังไง....พี่ก็ยังไม่ใช่บูอินของผมอยู่ดีล่ะฮะ”


”หุหุ โอเคตามนั้น เข้าใจแระ”หนุ่มเรนยอมแพ้กับความคิดของไอดอลรุ่นน้อง
ฮยอนจุงยิ้มกว้างแล้วพูดต่อไปว่า “ผม..ผมชอบความสัมพันธ์แบบสามีเดียวภรรยาเดียวฮะ ^ ^”


หนุ่มเรนทำหน้าเหวอ “อะไรนะ?”


ฮวางโบอดไม่ไหวหลุดขำออกมา “หุหุ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”


เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่

”ว้าว ในที่สุดพวกเราก็สามารถคุยกันได้แบบเป็นกันเองหลังจากผ่านไป 4 ชั่วโมง.”หนุ่มเรนพูดยิ้มๆ


ฮวางโบว่า “นี่เธอสามารถทำได้จริงๆนะเหรอ? แปลว่าเธอนี่เจ๋งมากๆเลยนะ”

ฮยอน จุงเสริมขึ้นมาว่า “นี่เพราะว่าเป็นพี่จีฮุนนะฮะ ถึงได้ยอมปล่อยให้เป็นกรณีพิเศษ ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ มันคงต้องใช้เวลาเป็นปีเลยฮะ”

หนุ่มเรนกล่าวด้วยความดีใจทันที ”ว้าว ชั้นรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยนะเนี่ย”


ฮวางโบชำเลืองมองคุณสามีแล้วถามว่า “นี่เธอไม่คิดว่าเล่นหนักไปหน่อยเหรอ?”


แต่คุณสามียังคงพูดต่อไปอีกว่า “และ...เพราะว่าเป็นพี่นะฮะ”

เธอหัวเราะคิกแล้วถามว่า “จ้ะ..มีอะไรอีกเหรอ?”


”ปกติ...ผม จะไม่ชอบมานั่งคุยนั่งดื่มกับผู้ชายคนอื่นเวลาที่มีบูอินอยู่ด้วย...แต่ว่า นี่เป็นข้อยกเว้น...เพราะผมเห็นว่าเป็นพี่นะฮะ...และ.” ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วย้ายมานั่งแทรกตรงกลางระหว่างฮวางโบกับเรน ก่อนจะพูดต่อไปว่า


“ผมจะไม่ยอมปล่อยให้มันเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาตั้งแต่ต้น...แต่เพราะว่าเป็นพี่...ผมก็เลยไม่กล้าที่จะเอ่ยปากห้ามได้...”


หนุ่ม เรนได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างดัง “หุหุ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”<อ๋อ ที่แท้ก็หึงเมียนี่เอง แล้วก็ไม่บอกแต่แรก เฮ้อหึงไม่ใช่เล่นนะ เจ้าหมอนี่>


หญิงสาวยกมือขึ้นมาตบหน้าผากตัวเองพร้อมกับร้องออกมาว่า “โอ พระเจ้า”<หึงได้ไม่เลือกที่ เลือกคนจริงๆ สามีชั้น>


ชายหนุ่มยิ้มหน้าบานอย่างสบายใจก่อนจะพูดว่า “แบบนี้สิค่อยยังชั่วหน่อย คุยกันต่อได้แล้วล่ะฮะ ^ ^”



“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”เสียงหัวเราะของเรนดังก้องไปทั่ว เมื่อได้เจอกับความน่ารักแบบ 4-D ของฮยอนจุงซึ่งเขาไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน

โปรดติดตามคู่รักผักกาดหอมรีมิกซ์ ตอนต่อไป

ขอ ประชาสัมพันธ์เรื่องหนังสือน่ะคะ ต้องขออภัยด้วยเนื่องจากเหตุขัดข้องบางประการทำให้ไม่สามารถส่งตามเวลาที่ แจ้งไว้ได้ และจะขอจัดส่งให้ในวันที่ 4 ม.ค. 54 นะคะ

ต้องขออภัยอีกครั้งเน้อ
ยาย(นาจา)
29/12/53


Create Date : 05 มกราคม 2554
Last Update : 5 มกราคม 2554 12:03:53 น. 2 comments
Counter : 382 Pageviews.

 
สงสัยโรคกลัวผู้ใหญ่จะมาแย้ว แต่ทำไมตอนนั่งดื่มเหล้าแย้วย้ายที่นั่งอารมณ์ดีพูดเก่งขึ้นได้นะจุง 555 ขอบคุณนะครับยาย รักษาสุขภาพด้วยนะครับ


โดย: hunny IP: 115.87.93.142 วันที่: 5 มกราคม 2554 เวลา:21:39:02 น.  

 
อิอิ อ่านไปขำไป โอ๊ยจะตายแล้ว แบบว่า 4D สุดๆ แต่ละคำตอบ จุงนี่สุดยอดของความ 4D เลยอ่ะ และยิ่งไปกว่านั้น ทั้งคนแต่งคนแปลก็ 4D พอๆกับจุงเลย ไม่งั้นแต่งไม่ได้นะเนี้ยแบบนี้ อิอิ
ขอบคุณยายมากกกกคะ สู้ๆๆๆๆ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ


โดย: เจน IP: 180.180.151.177 วันที่: 6 มกราคม 2554 เวลา:10:16:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.