Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2553
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
25 สิงหาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 89 – รูปใครเอ่ย ทายซิ ><

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


ที่ลานจอดรถบริเวณที่พักของวง SS501ในโซล
ฮวางโบกำลังขับรถเข้ามาในลานจอดรถ จองมินซึ่งมายืนรออยู่ตรงนั้นรีบวิ่งเข้าไปหาทันทีเมื่อเห็นรถของเธอ

จองมินเปิดประตูรถให้เธอพร้อมกับพูดว่า “หวัดดีฮะ ยินดีต้อนรับสู่บ้านชายโสดของพวกเราฮะ”

ฮวางโบตกตะลึงเล็กน้อยกับท่าทางของม้ามิน “ว้าว ไม่เคยมีใครมาต้อนรับชั้นแบบนี้เลยนะ แม้แต่ลีดเดอร์ของเธอก็ตาม”

จองมินตอบ “ยกโทษให้เขาด้วยฮะ พี่พอจะรู้ใช่มั้ยว่าทำไมถึงมีคำว่า “หมา” อยู่ในชื่อเล่นของเขาน่ะ?”

“หุหุ!” ฮวางโบหัวเราะแทนคำตอบ

“เดี๋ยวผมจะเอารถของพี่ไปจอดให้เองฮะ” จองมินพูดพลางกับยื่นมือขอกุญแจรถ

เธอยืนกระพริบตาเหมือนไม่อยากจะเชื่อ “จริงอ่ะ นี่มันจะมากเกินไปรึเปล่า”

จองมินส่งยิ้มกว้างให้เธอ ก่อนก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ...

ที่ห้องพักของวง SS501
จองมินพาฮวางโบเดินมาถึงที่ห้องพักของพวกเขา เมื่อเธอก้าวเข้าไปในห้อง จุนเบบี้กับยองแซงซึ่งยืนตั้งแถวหน้ากระดานรออยู่หน้าประตูก็โค้งคำนับพร้อมกับกล่าวอย่างพร้อมเพรียงว่า “ยินดีต้อนรับสู่ที่พักของพวกเราฮะ!”

ฮวางโบยิ้มกว้างเมื่อเห็นน้องๆ “นี่เป็นการต้อนรับที่อลังการงานสร้างรึเปล่าเนี่ย!...พี่ชักจะรู้สึกอึดอัดขึ้นมาแล้วสิ...”

ภายในห้องครัว
ขณะที่เธอกำลังตระเตรียมเครื่องปรุงและหั่นส่วนประกอบต่างๆ ฮวางโบก็ถามขึ้นมาว่า..งั้น พี่ก็จะไม่ได้เจอคยูจงเหรอ?

จุนเบบี้ซึ่งยืนเก้ๆกังๆอยู่แถวนั้นตอบว่า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันฮะ...ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะกลับมาทันรึเปล่า”

“แย่จังนะ น่าเสียดายจริงๆ ชั้นอยากเจอพวกเธอทั้งหมดเลยน่ะ ไหนๆก็มาแล้วอ่ะ” ฮวางโบกล่าวด้วยความเสียดาย

“เขาก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันฮะ เขาเป็นคนที่คอยถามอยู่เสมอว่าเมื่อไหร่พี่จะมาแวะมาเยี่ยมพวกเราที่นี่ “ จุนเบบี้ตอบ

ฮวางโบถามยิ้มๆกลับไปว่า “ จริงเหรอ?”

“จริงสิฮะ ผมจะหลอกพี่ทำไมล่ะฮะ”จองมินตอบเสียงอ้อน

ฮวางโบมีสีหน้าที่พึงพอใจเมื่อได้รับคำตอบจากน้องเล็ก

น้องเล็กพูดต่อ “อืมม..พี่อยากจะให้ผม...ช่วยทำอะไรบ้างรึเปล่าฮะ?”

“เธออยากจะช่วยจริงๆน่ะเหรอ?”

“ฮะ พวกเราคงไม่สามารถจะนั่งรอกินอาหารฝีมือพี่อย่างเดียวโดยไม่ทำอะไรเลย”จุนเบบี้พูดพลางนั่งลงข้างๆเธอ

“ทำไมล่ะ?”

“เราไม่สามารถทำอย่างนั้นได้โดยเฉพาะกับพี่สะใภ้ ลีดเดอร์ของเรามักจะพูดอยู่เสมอว่าเราต้องทำงานเพื่อแลกกับอาหารฮะ”จุนเบบี้ตอบ

“หุหุ เป็นเหตุผลที่ฟังดูดีมากมาย!:”

ระหว่างนั้นเองจองมินก็โผล่เข้ามาในครัวและถามว่า “พี่อยากจะให้ผมทำอะไรบ้างฮะ?”

“ตกลง...พวกเธอจะมาช่วยพี่จริงๆใช่มั้ย?”

ม้ามินเก๊กท่าคล้ายกับครูกุ๊กก่อนตอบเธอไปว่า “ผมคิดว่าผมอาจจะพอให้คำแนะนำบางอย่างกับพี่ได้ซัก 2-3 เรื่องน่ะฮะ...^^”

ฮวางโบทำปากเบะเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อเขาเท่าไหร่ก่อนจะตอบไป “งั้นเหรอค่ะ ครูกุ๊ก ได้โปรดสอนพี่ด้วยน่ะ Pleaseeeeeee!!!!”

สักพักใหญ่อาหารค่ำตามคำขอของน้องๆก็เสร็จเรียบร้อย
ฮวางโบและและเมมเบอร์ทั้ง 3 มานั่งล้อมวงรอบโต๊ะอาหารซึ่งมี จานอาหารชนิดต่างๆที่ส่งกลิ่นหอมชวนกิน วางเรียงรายอยู่

“พี่ก็ไม่แน่ใจว่ารสชาติมันจะโอเคมั้ย แต่ยังไงก็ทานกันให้อร่อยแล้วกันนะจ๊ะ เพราะมันเป็นฝีมือการกำกับของครูกุ๊กกกกกก”ฮวางโบทำท่าล้อเลียน

จุนเบบี้พูดทันทีว่า “ขอบคุณสำหรับอาหารค่ำฮะ”

ส่วนจองมินยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนพูดว่า “เพราะว่าผมได้ช่วยพี่ทำอาหารพวกนี้ด้วย...ดังนั้นรสชาติมันควรจะอร่อยระดับ เชลล์ชวนชิม แม่ช้อยไม่ต้องมารำ หมึกแดงต้องตามมาขอชิม รับรอง คอนเฟิรม์”

ยองแซงว่า “ขอบคุณฮะพี่ ผมจะต้องอร่อยกับอาหารมื้อนี้อย่างแน่นอน”

“พี่ต้องขอโทษด้วยนะที่อาหารค่ำสำหรับวันเกิดมื้อนี้มันออกจะธรรมดาเกินไปหน่อย...แล้วก็ช้าไปหน่อยด้วยนะจ้ะ”...

ยองแซงยิ้มกว้างแล้วรีบบอกเธอทันทีว่า “พี่ลืมเรื่องนั้นไปได้เลยฮะ เท่านี้ผมก็รู้สึกขอบคุณพี่อย่างมากแล้วฮะที่ทำอะไรให้ผมมากมายขนาดนี้”

จุนเบบี้ชิมหมูชุบแป้งทอดเข้าไปคำแรกก็ร้องออกมาว่า “ว้าว พี่สะใภ้ฮะ มันอร่อยมากมายเลยฮะ”

ฮวางโบถามย้ำด้วยท่าทางที่พอใจว่า “จริงเหรอ?”

ครูกุ๊กจองมินเสริมทันทีว่า “ถึงแม้ซ้อสจะดูหน้าตาบ้านๆ...แต่รสชาติมันแตกต่างจากที่เคยๆกินจากที่อื่นมา”

“ใช่จ้ะ ซอสเนี่ยมันดูธรรมดาแต่ว่ารสชาติดีเลยล่ะ เดี๋ยวพี่จะให้สูตรเธอไว้แล้วกันน่ะ คราวหลังเธอจะได้ทำกินเองได้”ฮวางโบตอบ

เชฟมินพูดด้วยเสียงเหนื่อยหน่ายเล็กน้อยว่า “เฮ้อสุดท้ายมันก็ต้องมาลงที่ครูกุ๊กจำเป็นยู่ดีเวลาที่ต้องทำอาหารน่ะ”

ฮวางโบหัวเราะคิกเมื่อเห็นท่าทางของเขา “งั้นพี่ควรจะสอนให้ลีดเดอร์ของพวกเธอแทนจะดีมั้ย? เขาจะได้มาทำให้พวกเธอกินน่ะ?”

จุนเบบี้ยิ้มก่อนพูดว่า “อา...ผมว่าพี่ไม่ต้องหรอกฮะ...จริงๆนะ”

“ทำไมล่ะ?” ฮวางโบถามด้วยความแปลกใจ

ยองแซงอธิบายทันทีว่า “ไม่ว่าสูตรอาหารอะไรก็ตาม...ถ้ามันได้ผ่านมือของลีดเดอร์แล้วล่ะก็...มันจะกลายเป็นอาหารที่มีรสชาติแตกต่างไปจากของดั้งเดิมโดยสิ้นเชิงฮะ...มันไม่ใช่ว่าเขาทำไม่อร่อยหรอกนะฮะ...เพียงแต่ว่าเขาออกจะแนวโฟร์เอสสร้างสรรมากไปหน่อยฮะ รสชาดมันก็เลย แด่วๆ”

ครูกุ๊กจองมินเสริมทันทีว่า “ถ้าพี่อยากจะรักษารสชาติดั้งเดิมเอาไว้ล่ะก็ บอกสูตรให้ผมจะดีกว่านะฮะ”

“หุหุ แม้แต่พวกเธอยังบอกว่าอาหารที่เขาทำมันรสจัดจ้านเกินไป...มีอยู่หนนึงที่ฮยอนจุงเขาทำราเมนผัดให้พี่กิน มันอร่อยใช้ได้เลยล่ะถึงแม้ว่าจะเผ็ดไปหน่อย...”ฮวางโบเสริม

“ผมสงสัยจังว่าตอนนี้พี่เขากำลังทำอะไรอยู่น้า? “เบบี้จุนพูดขึ้นมาลอยๆ

“บางทีเขาจะอยู่ระหว่างการถ่ายทำละครนะ” ฮวางโบว่า

“งั้นพวกเราควรจะโทรไปหาเขาดีมั้ยฮะ?” จุนเบบี้ถามอย่างไร้เดียงสา

“แล้วเขาจะมีเวลามารับสายได้เหรอ?”ฮวางโบแย้งทันที

“พี่สะใภ้รอแป๊บนึงนะฮะ “พูดจบน้องเล็กก็วิ่งกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง

ฮวางโบพูดพึมพำว่า “ชั้นไม่อยากจะไปขัดจังหวะการถ่ายทำของเขาเลย..”.

ไม่นานนักจุนเบบี้ก็เดินกลับออกมาพร้อมกับเดินเอียงคอคุยโทรศัพท์ซึ่งเขาหนีบไว้ที่ไหล่ “ฮัลโหลโย่เย่? นี่ผมเองฮะ ฮยองจุน โอ๊ะ? ฮะ ได้ฮะ...โอเค” จากนั้นเขาก็วางสายแล้วเงยหน้าขึ้นมาบอกว่า “พี่เขากำลังถ่ายละครอยู่ฮะ เมื่อกี้นี้พี่ผู้จัดการเป็นคนรับสายแทนอ่ะ”

“.................”

จุนเบบี้ชำเลืองมองเธอจากด้านข้างโดยไม่พูดอะไร...

ส่วนจองมินก็นั่งเงียบดูลังเลใจที่จะพูดอะไรออกมา...

ฮวางโบเห็นท่าทางน้องๆก็ถามยิ้มๆว่า “ มีอะไรเหรอ ทำไมจู่ๆก็เงียบกันไปหมดแบบนี้ล่ะ?”

ยองแซงยิ้มแบบมีเลิศนัยก่อนจะพูดว่า “พี่ยังไม่เคยเห็นห้องของลีดเดอร์เลยใช่มั้ยฮะ?”

“ไม่จ้ะ ยังไม่เคย” ฮวางโบตอบ

“งั้น หลังจากทานอาหารเสร็จ พี่กรุณาแวะเข้าไปดูหน่อยก็แล้วกันนะฮะ” ยองแซงเอ่ยปากชักชวน

“นี่เธอสองคนยังนอนห้องเดียวกันอยู่รึเปล่าน่ะ?” ฮวางโบถามด้วยความสงสัย

ยองแซงตอบ“ก่อนหน้านี้น่ะ ใช่ฮะ...”

“แต่ตอนนี้ผมช่วยให้พี่เขาได้หยุดพัก” เสียงจองมินแทรกต่อขึ้นมา

“หา? หยุดพักเหรอ?” ฮวางโบเริ่มสงสัย

จองมินตอบ “ก็ นับวันข้าวของต่างๆของพี่ฮยอนจุงมันชักจะเริ่มดู..แปลกขึ้นเรื่อยๆ...พี่ยองแซงเขาก็เลยค่อนข้างลำบากใจที่จะต้องทนนอนดูของพวกนั้น”

“เธอหมายความว่ายังไงเหรอ?”

ม้ามินยิ้มด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์สุดๆก่อนตอบไปว่า “ประเดี๋ยวพี่ก็จะรู้ซึ้งเองล่ะฮะ”

หลังจากการทานมื้อค่ำจบลง
ฮวางโบเดินเข้าไปในห้องของฮยอนจุงแล้วมองดูรอบๆภายในห้อง ก็เห็นกรอบรูปภาพถ่ายชุดแต่งงานที่ทั้งคู่จุ๊บกันวางอยู่บนหลังตู้ ถัดจากนั้นฝาผนังข้างเตียงของฮยอนจุงมีรูปถ่ายคู่กันของพวกเขาจากรายการ WGM และรูปเดี่ยวของเธอแปะติดอยู่เต็มไปหมดราวกับวอลล์เปเปอร์!

ฮวางโบก้มหน้าลงด้วยความอายสุดขีดเมื่อเห็นภาพเหล่านั้น “นี่มันอะไรกันเนี่ย...? โอพระเจ้า ^^”

ยองแซงซึ่งยืนอยู่ด้านหลังของเธอมองดูรูปภาพบนกำแพงด้วยความประหลาดใจพร้อมกับพูดว่า “มันไม่ได้เวอร์ขนาดนี้ตอนที่ผมยังแชร์ห้องกับเขา...ตอนนี้เขาครองห้องนี้คนเดียวแล้ว ผมเดาว่าเขาคงเป็นเอามากจริงๆแฮะ”

ฮวางโบหันมาถามเขาว่า “นี่เธอไม่ได้เข้ามาในห้องนี้เลยเหรอ?”

ยองแซงค้านทันที “พี่คิดว่าผมอยากจะดูรูปพวกนี้จริงๆหรือฮะ? แล้วการที่ได้เห็นเขาทำท่าทางประหลาดๆแล้วก็มีความสุขซะเหลือเกินกับคอลเลคชั่นส่วนตัวของเขามันออกจะ..”

“โอ๊ะ โทษทีจ้ะ...หุหุ^^” ฮวางโบตอบเหมือนรู้สึกผิด

จุนเบบี้ซึ่งกำลังสำรวจดูรูปภาพต่างๆบนฝาผนังห้องจู่ๆก็ร้องออกมา “โอ๊ะ ว้าว?”

ฮวางโบหันไปดูเขาด้วยความสงสัย ??

“นี่มัน..”จุนเบบี้ชี้ไปที่รูปๆนึงซึ่งติดยู่ใกล้ๆหัวเตียง แล้วก็ยืนจ้องดูแบบไม่พูดไม่จา หูเหอแดงกล่ำ

จองมินเดินเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ? ทำไมต้องทำท่าตกอกตกใจราวกับเจอผีล่ะ หา!!!”

แต่เบบี้ไม่ตอบได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ...จองมินเมื่อได้เห็นรูปนั้นก็ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นคู่กัน...

ฮวางโบเห็นท่าทางแปลกๆก็รู้สึกไม่ค่อยชอบมาพากล รีบถามว่า “มีอะไรกันเหรอ?”

ยองแซงถามบ้างว่า “อะไรเหรอ? “ ก่อนเดินไปแจมกับสองหนุ่ม พอเห็นรูปเจ้าปัญหาอดีตรูมเมทก็ยืนตะลึงเป็นรายที่สาม

“นี่พวกเธอ เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย?” ฮวางโบเริ่มสงสัย

ยองแซงซึ่งพยายามใช้ตัวบังผนังบริเวณหัวเตียง ไม่ตอบอะไรแล้วค่อยๆเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ ในไม่ช้าจองมินกับเบบี้ก็ก้มหน้างุดๆ เดินตามกันออกไปเช่นกัน ฮวางโบซึ่งถูกทิ้งให้อยู่ในห้องเพียงคนเดียวในตอนนี้ พยายามสำรวจดูรูปที่กำแพงด้วยความสงสัยและกระวนกระวายใจ ในที่สุดเธอจะเห็นรูปถ่ายสติกเกอร์อันเล็กๆที่เธอถ่ายคู่กับฮยอนจุงตอนที่ไปเมียงดงด้วยกันติดอยู่บนนั้น ซึ่งทำให้เธอตกใจสุดๆ

“หา แม่จ้าว!!!” ฮวางโบยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูก

ย้อนกลับไปตอนที่คู่ผักกาดหอมไปเดทที่เมียงดง

ฮยอนจุงฉุดแขนเธอให้เข้าไปในตู้ถ่ายสติกเกอร์ “เรามาถ่ายนี่ด้วยกันเถอะฮะ! “

“นี่เรายังมีรูปด้วยกันไม่พออีกเหรอ?”

“แต่รูปที่มีมันเอาไปแปะติดกับของอย่างอื่นไม่ได้นี่ฮะ อันนี้มันไม่เหมือนกัน”ฮยอนจุงอ้อน

ฮวางโบหัวเราะคิกก่อนถามว่า “นี่เราต้องทำท่าประหลาดๆตอนที่ถ่ายรูปด้วยรึเปล่าเนี่ย?”

ฮยอนจุงยิ้มกว้างก่อนตอบอย่างไม่ลังเลว่า “แน่นอนอยู่แล้วฮะ!”

สองคนสวมวิกสีเงินและสีทอง แล้วก็ทำหน้าตลกๆโพสท่าใส่กล้องกันอย่างสนุกสนาน...

หลังจากถ่ายกันไปหลายรูป ฮยอนจุงก็ถอดวิกออกแล้วบอกเธอว่า “เรามาถ่ายกันอีกรูปนึงนะฮะ” จากนั้นก็ยื่นมือไปถอดวิกบนศีรษะของฮวางโบออกพร้อมกับช่วยจัดทรงผมของเธอให้เข้าที่

ฮวางโบหันไปมองหน้าเขาแล้วถามว่า “คราวนี้จะถ่ายแบบธรรมชาติหรือ?”

“ใช่ฮะ” <ธรรมชาติของคนรักกัน ต้องทำแบบนี้> ตอบเสร็จเขาก็กดปุ่มเพื่อถ่ายรูป

แต่ทันใดนั้นเองฮยอนจุงก็ประทับริมฝีปากของเขาลงไปบนริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงชัตเตอร์ ทั้งสองคนมอบจุมพิตที่ดูดดื่มให้กันและกัน

ไม่กี่นาทีต่อมา คู่ผักกาดหอมก็ยืนดูรูปถ่ายของพวกเขาด้วยกัน

ฮวางโบรีบยกมือขึ้นมาปิดตาทันทีที่ได้เห็นภาพถ่าย “โอพระเจ้า~~~”

ส่วนฮยอนจุงยืนพิงกำแพงและหัวเราะคิกคัก “โอ้ว รูปนี่มันดู ร้อนแรงไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย”

รูปที่คู่ผักกาดหอมดูอยู่ก็คือภาพที่ทั้งสองคนกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มซึ่งถ่ายออกมาได้ชัดแจ่มแจ๋ว ในภาพนั้นทั้งคู่กำลังหลับตาพริ้มท่าทางเคลิบเคลิ้มและปากของทั้งสองคนก็ประกบกันอย่างแน่นสนิทได้มุมที่เหมาะเจาะ

ฮวางโบยืนหัวเราะตัวสั่นด้วยความอายสุดขีด ในขณะที่ฮยอนจุงก็ยังมองดูรูปพร้อมกับหัวเราะออกมาแบบหยุดไม่ได้

กลับมาที่ปัจจุบัน
สามหนุ่มเดินกลับมาที่ห้องของตัวเองด้วยท่าทางเหมือนคนใจลอยสติไม่ค่อยอยู่กับตัว

จุนเบบี้นั่งกัดเล็บตัวเองและจ้องมองไปข้างหน้าด้วยแววตาเลื่อนลอย

ยองแซงพยายามหยิบเอานิตยสารมาเปิดดูแต่ไม่นานเท่าไหร่เขาก็โยนมันทิ้งแล้วก็มานั่งตาลอยท่าเดียวกับเบบี้

จองมินเดินตามเข้ามาในห้อง แต่เมื่อสบสายตากับยองแซงเขาก็เดินกลับออกไปทันที จากนั้นก็ไปนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวนั่งกระพริบตาแบบงุนงงอยู่คนเดียว...

ฮวางโบเดินไปเดินมาอยู่ในห้องก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียงพร้อมกับยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง

“โอย ชั้นกำลังจะบ้าตายอยู่แล้ว!!! T_T”ฮวางโบบ่นพึมพำกับตัวเอง

ในเวลานั้น ภายในที่พักของสมาชิกวง SS501เงียบสงัดจนน่ากลัว ฮวางโบถอนหายใจลึกๆก่อนตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง

“นี่มันบ้าเกินไปแล้วล่ะ...ชั้นจะกล้าไปเจอหน้าน้องๆได้ยังไงกัน...T_T” ว่าแล้วเธอก็หันกลับไปมองรูปสติคเกอร์อีกครั้งก่อนจะพูดต่อไป “เขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ! ทำไมถึงเอามันมาติดไว้ตรงนี้เนี่ย?!!”

“ชั้นคงต้องไปแล้วล่ะ...แล้วจะหลบออกไปจากที่นี่ได้ยังไงนะ?” ฮวางโบพูดพลางหันรีหันขวางเงอะๆงะงะ

“อ้ากกก จริงๆเลยนะ เธอทำแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย!! T_T”

ฮวางโบค่อยๆแง้มประตูห้องออกมา เมื่อเห็นว่าห้องนั่งเล่นเงียบสงัดราวกับป่าช้า เธอก็ค่อยๆย่องออกมาแล้วไปหยิบเสื้อโค้ทกับกระเป๋าสะพายของเธอที่วางอยู่บนโซฟา ในขณะที่กำลังเดินไปจวนจะถึงประตูหน้าห้องเธอเหลียวกลับมาดู สายตาก็ไปประสานกับจองมินซึ่งกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเข้าพอดี!

ฮวางโบหลับตาลง แล้วนึกด่าตัวเองในใจว่า “ยายทึ่มเอ๊ย! หันกลับไปทำไมเนี่ย?”

ก่อนจะรีบเปิดประตูแล้ววิ่งจู๊ดออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

จองมินซึ่งนั่งมองดูฮวางโบวิ่งหนีออกไปจากห้องอย่างงงๆในตอนแรก จู่ๆก็ระเบิดหัวเราะออกมาดังๆ “หุหุ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า กร๊ากกกกกก”

จุนเบบี้เดินออกมาจากห้องเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของม้ามิน “เกิดอะไรขึ้นอ่ะ หัวเราะอย่างกับเปียแชร์ได้ซ่ะงั้น?”

จองมินยกมือขึ้นกุมท้องพร้อมกับพูดว่า “โอพระเจ้า...ชั้นกำลังจะตายอยู่แล้ว”

ส่วนยองแซงยื่นหน้าออกมาจากห้องแล้วถามน้องเล็กว่า “มีอะไรเหรอ?”

เบบี้ยักไหล่โดยไม่ตอบอะไร...

หลังจากนั้นไม่นานนัก สามหนุ่มก็มานั่งมึนๆงงๆรวมกันอยู่ที่เก้าอี้ยาว ทั้งๆที่ทีวีก็เปิดอยู่แต่ไม่มีใครซักคนที่สนใจจะดูมันอย่างจริงจัง

ในที่สุดจุนเบบี้ก็พูดขึ้นมา “ชั้นเดาว่า..”.

จองมินกับยองแซงก้มหน้าลงไม่พูดไม่จา....

“พวกเขา...ต้องรักกันจริงๆ”

“งั้น ก่อนหน้านี้นายคิดว่าพวกเขาแกล้งทำรึไง?” จองมินสวนขึ้นมาทันควัน

“ชั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” น้องเล็กสวนกลับบ้าง

ยองแซงยังหุบปากสนิท....

“ที่ชั้นต้องการจะพูดก็คือ...พวกเขา...”เบบี้ก้มหน้าลงไม่กล้าพูดต่อด้วยความอาย

จองมินนั่งเกาศีรษะตัวเองดังแกรกๆ..

ส่วนยองแซงก็นั่งเกาคอตัวเองโดยไม่พูดอะไรเช่นเคย...

“พวกเขาคงต้องการที่จะแต่งงานกันจริงๆ...?”จุนเบบี้ตอบ

“....................”.

จองมินได้แต่นั่งกระพริบตา...

จุนเบบี้ยังไม่วายสงสัย “ชั้นรู้สึก...แปลกๆยังไงไม่รู้อ่ะ..”

จองมินซึ่งเริ่มตั้งสติได้ตอบไปว่า “มันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ...สำหรับมนุษย์อย่างเราๆบนโลกนี้ นายอย่าไปคิดแบบนั้นเลย..”

“ถ้างั้นนายรู้สึกโอเคกับมันงั้นเหรอ? ,มันไม่ได้รบกวนจิตใจนายซักนิดเลยรึไง?”จุนเบบี้หันไปเถียง

“มันแปลกตรงไหนกันล่ะ? เวลาที่นายไปออกเดทมันก็มีแนวโน้มที่จะต้องมีจุ๊บกันบ้างอยู่แล้ว ต่อจากนั้นก็..เอ่อ อาจจะเ ด บิวต์ กัน” พูดไม่ทันจบจองมินก็หน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที

เบบี้ได้ยินก็ตาโตป็นไข่ห่านแทบจะถลนออกมานอกเบ้า “หา เดบิวต์ เงอะ เงอะ”

ในขณะที่ยองแซงกำลังจะเริ่มเอ่ยปากพูดด้วยท่าทางอึดอัด นี่มัน...

ทันใดนั้นเองพวกเขาก็ได้ยินเสียงกุกกักที่หน้าประตู สามหนุ่มมองไปที่ประตูหน้าตาตื่นและหันมามองหน้ากันด้วยท่าทางอายๆ

“พี่สะใภ้กลับไปแล้วเหรอ?”

คยูจงส่งเสียงถามเพื่อนๆพร้อมกับเดินเข้ามาในห้อง

ทั้งสามคนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพร้อมๆกันเมื่อเห็นว่าเป็นเขา

คยูจงมองดูหน้าเพื่อนๆแล้วถามว่า “มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”

จุนเบบี้ไม่ตอบอะไรแต่เดินเสนอหน้าพาคยูจงไปที่ห้องนอนของฮยอนจุง แล้วจัดการชี้เป้าไปที่รูปเจ้าปัญหาซึ่งติดอยู่บนผนังหัวเตียง

“อ่ะ ดูซ่ะ ชั้นไม่อยากจะให้นายคิดว่าพวกเราปล่อยให้นายตกข่าวอยู่คนเดียว...” เบบี้บอกคยูจงเสร็จก็เดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ

ชั่วอึดใจ คยูจงก็เดินหน้าตาแดงก่ำออกมาจากห้อง

คยูจงถามเพื่อนๆ เหมือนกับยังไม่เชื่อสายตาตัวเอง...”ใคร...นั่นมันรูปใครกันเหรอ?”

“ยังต้องถามอีกเหรอ? “เบบี้ตอบกวนๆ

“ไม่นะ เป็นไปไม่ได้หรอก” คยูจงพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

เบบี้พยักหน้าเหมือนจะบอกว่า “มันเป็นไปแล้วล่ะ”

คยูจงซึ่งตอนนี้ตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้ายังถามย้ำไปอีกว่า...”จริงๆอ่ะ?”

เบบี้ได้แต่พยักหน้าแทนคำตอบ

“หา อะไรกันเนี่ยยยย” คยูจงตอบพลางคิดในใจ <ทำงี้ได้ไง ถึงแม้มันจะดูน่าอายแต่ผมก็อิจฉาลีดเดอร์สุดๆเลยนะ>

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 90 - - คิดถึงเธอแทบใจจะขาด.....

ป.ล. ขออภัยที่ตอนนี้ต้องตัดแชทบ๊อกออกเนื่องจากมีผู้ไม่หวังดีมาอวยพรให้ยายทุกๆชั่วโมง จึงจำเป็นต้องปิดนะคะ ถ้ายังไงแวะไปที่บ้านซางชูไทยแลนด์นะคะ




Create Date : 25 สิงหาคม 2553
Last Update : 25 สิงหาคม 2553 22:30:19 น. 7 comments
Counter : 453 Pageviews.

 
555 เพิ่ฃจะรู้นะนี่ยายว่าเดบิวต์ คือการ ...... 5555 ศัพท์ใหม่ อิอิ  เป็นกำลังใจให้เสมอนะยาย อย่าท้อแท้ อย่าสิ้นหวัง อย่าหมดกำลัง อย่าหมดแรงใจ อย่าหยุดฝัน และที่สำคัญอย่าหยุดทำในสิ่งที่มีความสุข สู้ สู้


โดย: คิมยองบิ IP: 182.232.240.173 วันที่: 25 สิงหาคม 2553 เวลา:23:18:04 น.  

 
เห็นด้วยกะเม้นต์แรกค่ะยาย....เป็นกำลังใจให้เสมอนะยาย อย่าท้อแท้ อย่าสิ้นหวัง อย่าหมดกำลัง อย่าหมดแรงใจ อย่าหยุดฝัน และที่สำคัญอย่าหยุดทำในสิ่งที่มีความสุข สู้ สู้
ลิงค์บ้านซางซูส่งทางเมลเฉพาะสมาชิกดีมั๊ยคะ หรือว่าส่งให้เฉพาะที่เรารู้จักและคนที่ชอบจุงโบหรือคนที่แจ้งมาว่าต้องการน่ะค่ะที่สำคัญต้องสมัครเป็นสมาชิกบ้านและต้องแจ้งล็อคอินหรือชื่อด้วยถึงจะแชทได้


โดย: joy&yoo IP: 180.183.12.225 วันที่: 26 สิงหาคม 2553 เวลา:8:51:57 น.  

 
เห็นด้วยกะเม้นต์แรกค่ะยาย....เป็นกำลังใจให้เสมอนะยาย อย่าท้อแท้ อย่าสิ้นหวัง อย่าหมดกำลัง อย่าหมดแรงใจ อย่าหยุดฝัน และที่สำคัญอย่าหยุดทำในสิ่งที่มีความสุข สู้ สู้
ลิงค์บ้านซางซูส่งทางเมลเฉพาะสมาชิกดีมั๊ยคะ หรือว่าส่งให้เฉพาะที่เรารู้จักและคนที่ชอบจุงโบหรือคนที่แจ้งมาว่าต้องการน่ะค่ะที่สำคัญต้องสมัครเป็นสมาชิกบ้านและต้องแจ้งล็อคอินหรือชื่อด้วยถึงจะแชทได้


โดย: joy&yoo IP: 180.183.12.225 วันที่: 26 สิงหาคม 2553 เวลา:8:51:58 น.  

 
ถึงนานๆจะมาเม้นที แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีผู้ไม่หวังดีมาก่อกวนได้
....แต่ก็ขอให้ยายสู้ๆนะคะ เพราะยังไง อิ๋วก็คิดว่ายังมีJoongboer thailandที่สนับสนุนยายมากมายค่ะ


โดย: nu_aiu IP: 110.49.193.205 วันที่: 26 สิงหาคม 2553 เวลา:21:19:23 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่นาจา สู้ๆนะคะ มีหลายคนที่รักพี่อย่าหมดกำลังใจเพราะ...เดียวนะคะกำลังใจแข็งแรงเหมือนผู้หญิงเกาหลีที่พวกเรารักนะคะฟิคตอนนี้มินนี่กะน้องเล็กน่ารักมากอ่ะอยู่กับมินนี่คงไม่เหงาและอึดอัดแน่ๆมดแดงว่าสู้ๆ
รักและเป็นกำลังให้เสมอค่ะ


โดย: มดแดง IP: 58.10.71.9 วันที่: 27 สิงหาคม 2553 เวลา:17:41:55 น.  

 
อ๊ากกกกก...นู๋เขิลลล
ประมาณน้องเขยเลย

สู้ๆนะคะคุณนาจา


โดย: prongpawin IP: 183.89.109.190 วันที่: 27 สิงหาคม 2553 เวลา:23:42:28 น.  

 
เป็นกำลังใจให้ยายเสมอคะ

เมื่อเราทำดีแล้ว จงเชื่อมั่น ว่าไม่มีใครมาทำอะไรเราได้ เหมือนเราเชื่อมั่นในความรักของจุงโบ
อ่านแล้วเชินแทนโบเลยล่ะ


โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.17.187 วันที่: 28 สิงหาคม 2553 เวลา:21:20:55 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.