Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2553
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
18 ตุลาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 112- พรหมลิขิตบันดาลชักพา~!!

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


ที่ออฟฟิศของท่านประธานบริษัทต้นสังกัดของฮยอนจุง

ประธานชิกุนถอนหายใจออกมาดังๆพร้อมกับถามว่า...”นี่นายต้องทำอย่างนี้จริงๆหรือ?”

”ใช่ฮะ” ฮยอนจุงตอบด้วยท่าทางที่มุ่งมั่น

”ทางสถานี SBS คงจะไม่ชอบใจเท่าไหร่หรอกนะ”

”..............”

”ชั้นกำลังบอกนายว่า พวกทีมงานละคร F4 คงไม่พอใจกับเรื่องนี้...”

”..............”

”ยังไงซะ นายก็ต้องระวังตัวให้ดีเพราะว่านายกำลังแสดงเป็นนักเรียนมัธยมปลายอยู่ แล้วการแต่งงานนี่มัน...”

”ผมคิดว่า...มันดูจะยากเกินไปสำหรับผม....ที่จะต้องรอไปจนกว่าละครจะจบลง...”

ชิกุนจ้องหน้าเขานิ่งๆเมื่อได้ยิน...

ชายหนุ่มยังพูดต่อไปว่า “ผมอยากจะใช้ชีวิตแบบคู่แต่งงานแบบจริงๆ ให้เร็วที่สุดเท่าที่ผมจะสามารถทำได้”

ชิกุนนิ่งคิดก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ยังไง ในตอนนี้..สถานภาพของนายมันก็ไม่เอื้ออำนวยให้นายสามารถคิดถึงเรื่องนั้นเพียงอย่างเดียวได้...มันเคยมีหลายกรณีมาแล้วที่บทของนักแสดงที่ทำตัวมีปัญหาหรือว่ามีภาพลักษณ์ที่ไม่ดี ถูกคนอื่นมาเสียบแทนหรือไม่บทของเขาก็ถูกตัดไปเลยดื้อๆ ทั้งที่ละครอยู่แค่กลางเรื่อง”

”ชั้นสงสัยว่าพวกเขาจะตัดบทของตัวละครจีฮูออกไปรึเปล่า...แต่เพราะว่าละครเรื่องนี้มันยังไม่ได้ออกอากาศ...กรณีเลวร้ายสุดๆก็คือบทของนายอาจจะถูกคนอื่นมาเสียบแทนเลยก็ได้...”

”ท่านคิดรึเปล่าฮะว่าการที่ผมแต่งงานเป็นการบริหารภาพลักษณ์ของตัวเองที่ผิดพลาด?”

”นายกำลังแสดงละครในบทของนักเรียนมัธยม ที่ชั้นพูดไปน่ะหมายความถึงภาพลักษณ์ของตัวละครยุนจีฮูที่นายแสดงอยู่น่ะ..”

เขานั่งเงียบไม่พูดอะไรแต่มีสีหน้าที่ดูผิดหวัง

”นายสามารถจะรอ...หรือว่า...ช่วยชะลอออกไปจนกว่าละครจะจบได้มั้ย...?”

ชายหนุ่มพูดอะไรไม่ออกได้แต่ถอนหายใจออกมา....”เฮ้อ”.

ท่านประธานชักเคืองหน่อยๆเริ่มพูดเสียงดังขึ้น” ชั้นไม่เข้าใจนายเลยจริงๆนะ.... ไม่เอาน่า...คนอื่นอีกตั้งมากมายเขาก็โอเคกันดีกับการออกไปเดทกันเฉยๆ แต่ไม่ใช่นาย..ทำไมนายถึงได้เอาตัวเองไปผูกติดกับการทำอะไรที่มันสุดโต่งอย่างนั้นล่ะ?”

ฮยอนจุงทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ และรีบก้มหน้าลงอย่างเร็วจนศีรษะไปกระแทกกับโต๊ะกาแฟอย่างจัง...

”โธ่เอ๊ย นายนี่มันน่าสมเพชจริงๆ”.ชิกุนบ่นพึมพำออกมาเมื่อเห็นท่าทางของเขา

ช่วงกลางคืน ที่อพาร์ทเม้นท์ของฮวางโบ
ฮยอนจุงกำลังนั่งหมอบคุดคู้อยู่บนเก้าอี้ยาวท่าทางมึนสุดๆกับปัญหาที่กำลังรุมเร้าเขาอยู่ในตอนนี้

ฮวางโบเห็นท่าทางของคุณสามีจึงถามว่า “ทำไมเธอถึงมานั่งทำท่าแบบนี้ล่ะ?” พร้อมๆ กับทรุดตัวลงนั่งที่พื้นตรงข้ามกับเขา

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรง ฮาาาา

หญิงสาวเอียงคอมองดูด้วยความสงสัยแล้วพูดว่า ไม่เอาน่า “เธอมีเรื่องอะไรเหรอ ไหนบอกชั้นมาสิ? “

”อืมม...ท่านประธานบอกผมว่า”เขาเริ่มเอ่ยปาก

จ้ะ ว่าไง รีบบอกมาเร็วเข้า?

ฮยอนจุงไม่ตอบกลับยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วบอกว่า “ไม่มีอะไรฮะ ช่างมันเถอะฮะ”

”อะไร นี่มันอะไรกัน?” เธอเริ่มโวยเล็กๆ

ชายหนุ่มมองหน้าเธอด้วยแววตาที่ดูหดหู่สิ้นหวัง “ผมไม่รู้ว่าทำยังไงถึงจะถูกต้องดี...”

”หา? นี่เธอมีปัญหาอะไรเหรอ?”

เขานั่งนิ่งไม่ตอบได้แต่คิดในใจว่า <มันยังไม่มีการตัดสินใจที่แน่อน...แต่อย่างน้อยผมอยากจะลองดูก่อน...แล้วผมจะบอกคุณทีหลังนะฮะถ้ามันไม่เวิร์ค...>

”ทำไมเธอถึงทำหน้าเศร้าอย่างนั้นล่ะเวลาที่มองชั้น?”

ชายหนุ่มยังคงไม่ยอมปริปาก <คุณคงจะผิดหวังใช่มั้ยฮะ? แต่ผมรู้ว่ายังไงคุณรับมือกับเรื่องนี้ได้แน่..นั่นล่ะ ยิ่งทำให้มันยากมากขึ้นไปอีก...>

”นี่มันมีเรื่องบางอย่างซึ่งมันยากสำหรับเธอที่จะพูดออกมาจริงๆใช่มั้ย?”

”...................”

หญิงสาวเหลือบตาลงต่ำก่อนพูดต่อไปว่า...”ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าอย่างแน่ชัดว่ามันคือเรื่องอะไร...แต่ถ้าเธอกำลังกังวลในเรื่องบางอย่างที่มันเกี่ยวกับชั้นแล้วล่ะก็...อย่าเลยนะ! ชั้นขอร้อง”

ฮยอนจุงรู้สึกซาบซึ้งกับคำพูดของเธอ

”เธอรู้มั้ย?” ยิ้มอย่างขมขื่นก่อนพูดต่อไปว่า “ บางสิ่งบางอย่างที่เราไม่คิดว่าจะทำอะไรได้เราก็ไม่ต้องไปกังวลให้มันเสียเวลาหรอกน่ะ”

“……………………..”

“เธอรู้ใช่มั้ย…?”

”ฮะ”

”ชั้นเคยคิดกับตัวเองว่า....”

“……………………..”


”ชั้นจะไม่รู้ซึ้งถึงคุณค่าของเธอมากเท่านี้...ถ้าชั้นได้เธอมาเคียงคู่ชั้นอย่างง่ายๆ...”

“……………………..”


”เธอมีค่ามากเกินไปสำหรับชั้น...มันเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสและชั้นต้องผ่านอะไรต่างๆมามากมายเพื่อที่จะได้เธอมาเป็นผู้ชายของชั้น...สำหรับเราสองคนแล้ว ความรักของเรามันเป็นเรื่องที่ทรหดและบีบคั้นหัวใจอย่างที่สุด”

ฮยอนจุงเริ่มรู้สึกอ่อนไหวเมื่อได้ฟังเธอพูด ขณะที่ฮวางโบยังคงพูดต่อไป

”แต่คนอื่นๆมองเห็นความรักของเราแต่เพียงภายนอก...สำหรับพวกเขาแล้ว มันดูเป็นเรื่องที่บ้าเกินไปอย่างนั้นใช่มั้ย?”

“……………………..”


”ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น...ชั้นก็ได้มาถึงจุดที่ชั้นรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังจะตายถ้าไม่มีเธออยู่เคียงข้างชั้น...ภายในช่วงระยะเวลาอันสั้น”

เธอพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ”เป็นเพราะว่าความรักของเรามันเป็นเรืองที่ยากเย็นอย่างมากกว่าจะมาถึงจุดนี้....”

”นี่คุณกำลังบอกผมหรือฮะว่า...มันคือคำอวยพรจากพระเจ้าที่ความรักของเรามันไม่ได้มาอย่างง่ายๆ?”

หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆแล้วตอบว่า ” ใช่จ้ะ...เพราะเรื่องต่างๆมันยิ่งยากมากขึ้นเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งมีคุณค่าสำหรับชั้นมากขึ้น....และชั้นก็รู้สึกขอบคุณเธอมากขึ้นไปอีกเช่นกัน...แม้แต่ในตอนนี้ความสุขที่ชั้นได้รับ มันก็ดูจะมากเกินไปสำหรับชั้น..ชั้นไม่ต้องการอะไรอีกแล้วจริงๆนะ..”

ชายหนุ่มรู้สึกสับสนถามขึ้นมาว่า “ทำไมคุณถึงไม่บ่นออกมา ว่าสิ่งต่างๆมันยากลำบากเกินไปสำหรับคุณล่ะฮะ? ผมรู้ดีว่าคุณเป็นคนแบบไหน คุณไม่สามารถจะมีความสุขกับการมีชีวิตแบบนี้ได้ แล้ว...ทำไมล่ะฮะ...?”

”ก็เพราะตอนนี้ชั้นมีความสุขดีถึงแม้เรื่องต่างๆมันจะหนักหนาเกินไปก็ตาม..มันอาจจะดูโลภเกินไปหน่อยนะถ้าชั้นยังต้องการอะไรมากไปกว่านี้...แล้ว...มันไม่ดีตรงไหนเหรอกับการมีชีวิตแบบนี้น่ะ?”

ชายหนุ่มพยายามควบคุมอารมณ์อ่อนไหวของเขาด้วยการกัดริมฝีปากตัวเอง

”พวกเราแต่งงานกันแล้ว ไม่ว่าใครๆจะพูดอย่างไรก็ตาม...ชั้นคือภรรยาของเธอ....”

“……………………..”

และในที่สุดฮวางโบก็ยิงคำถามเด็ดออกมาว่า “เราต้องรอ...ไปจนกว่าละคร F4 ของเธอจะจบใช่มั้ย?”

เขานั่งตัวแข็งด้วยความตกใจเมื่อได้ยิน....!!

”ชั้นรู้อยู่แล้วล่ะ มันแน่นอนอยู่แล้วที่พวกเขาจะขอร้องเธอแบบนั้น เธออาจะไม่ทันรู้ตัวตอนที่เธอเซ็นสัญญาแสดงละครน่ะ แต่ชั้นรู้ว่าตามปกติแล้วมันจะมีกฎกติกาทำนองนี้ที่เธอต้องทำตามในระหว่างที่เธอร่วมแสดงละครเรื่องนั้นอยู่...ชั้นควรจะจำมันเอาไว้ให้ดี....”

”ทำไมคุณถึง...รู้อะไรหมดทุกอย่างได้ล่ะฮะ? คุณไม่รู้อะไรซักเรื่องจะได้มั้ยฮะ...?”

เธอได้ยินคุณสามีก็หัวเราะออกมา “หุหุ เธอจะให้ชั้นทำยังไงเหรอ? ก็ชั้นรู้นี่นา ฮ่า ฮ่า “

ชายหนุ่มยกมือขึ้นมากุมขมับแล้วบอกเธอว่า “ผมรู้สึกเหมือนกับเป็น...ไอ้งั่ง สถานการณ์อย่างนี้มัน...เกินไปจริงๆ...”

หญิงสาวพยายามปลอบใจว่า “เธออย่าเศร้าไปเลยนะ...มันก็แค่ถูกเลื่อนออกไปนิดหน่อยเท่านั้น...”

เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอแล้วถามในใจว่า “ทำไมคุณถึงไม่บ่นไม่โวยอะไรเลยล่ะฮะ? ผมกำลังทำให้เรื่องต่างๆมันยุ่งยากสำหรับคุณ...อย่างนี้...ผมกำลังทำให้คุณต้องเจ็บปวดเพราะว่าความดื้อรั้นของผม...ทำไมล่ะฮะ?”

”อืมม..ว่าแต่...”

“……………………..”


”ชั้นคิดว่าพวกเราควรจะหลีกเลี่ยง...การมาอยู่ด้วยกัน...แบบนี้..ไปจนกว่าละคร F4 จะจบลงนะ”

”ว่าไงนะฮะ?” เขาถามเสียงสั่นขึ้นมาทันที


”พวกเราอาจจะไม่รู้สึกอับอายกับเรื่องนี้...แต่ข่าวลือมันเกิดขึ้นมาจากมุมมองของคนอื่นๆที่ไม่ใช่เรา...ถ้าเกิดมันมีข่าวลือแพร่สะพัดไปว่าพวกเรากำลังอยู่ด้วยกันน่ะ..มันจะยิ่งทำให้เรื่องมันยุ่งยากสำหรับพวกเรามากขึ้นไปอีกนะ...”

“……………………..”

”เรามาคิดกันซะว่า พวกเรากำลังเดทกันอยู่ก่อนที่จะแต่งงานกัน...อย่างนี้โอเคมั้ยจ๊ะ?”

ชายหนุ่มทำหน้าหดหู่ “ก็ผมไม่อยากนี่ฮะ”

เธอมองหน้าสามีสุดที่รักด้วยแววตาเศร้าๆแล้วบอกเขาว่า “ชั้นก็ไม่ชอบที่จะทำอย่างนั้นเหมือนกัน แต่บางครั้ง พวกเราก็ต้องทำในสิ่งที่เราจำเป็นต้องทำถึงแม้จะไม่ชอบมันก็ตาม..นอกจากนี้ ชั้นว่ามันอาจจะลำบากเกินไปสำหรับเธอที่จะมาหาชั้นทุกวัน เอาเป็นว่าเราเจอกันอาทิตย์ละ 2 ครั้งดีมั้ยจ๊ะ”

”พวกเราก็แค่แต่งงานกันไปเลย...เอ่อ..ไม่ฮะผมหมายถึงว่า...เราก็แค่บอกพวกเขาไปเลยว่าเราแต่งงานกันแล้ว”...

หญิงสาวได้ยินก็หลับตาลงด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ <สำหรับตอนนี้...มันยังไม่ใช่เวลาที่จะทำอย่างนั้น..>.

<ผมไม่ชอบเวลาที่คุณทำตัวระมัดระวังมากเกินไปอย่างนี้...ผมชอบที่จะเป็นคิมฮยอนจุงผู้ที่จัดการลงมือทำในสิ่งที่เขาต้องการโดยไม่ลังเล...>

”เธอรู้มั้ย...ชั้นเคยคิดว่ามันเป็นสิ่งสำคัญที่สุด..ที่จะทำให้ดีที่สุดเท่าที่สามารถจะทำได้ในทุกๆวัน...และในทุกช่วงเวลา...”

“……………………..”


”แต่ชั้นได้เรียนรู้ว่า...ในชีวิตคนเรา...มันไม่จำเป็นต้องดีที่สุดตลอดเวลา...แต่ทำให้ดีที่สุดในบางช่วงเวลา...”

เขานิ่งฟังเธอด้วยความรู้สึกหดหู่...

”...บางที...การทำสิ่งที่เธอต้องการจะทำในตอนนี้...อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด...มันอาจจะหมายถึงการต้องสูญเสียบางอย่าง...ในวันพรุ่งนี้ไป”

”ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เราต้องสูญเสียวันพรุ่งนี้ไปนี่ฮะ”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาแล้วพูดต่อไปว่า “เธออาจจะไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น...แต่เธออาจจะทำให้เพื่อนที่ดีของเธอที่ชื่อ “วันพรุ่งนี้.” ถูกต้อนจนมุมอย่างไม่รู้ตัวก็ได้...ชั้นคิดว่าเธอจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างแท้จริงเมื่อเธอตระหนักได้ว่าวันต่อไปข้างหน้าในอนาคตของเธอมีความสำคัญมากกว่าวันที่เธอได้ผ่านมันมาแล้ว...”

”แต่สำหรับผม...วันที่ผมกำลังใช้ชีวิตอยู่ในเวลานี้ มีความสำคัญมากที่สุด...มากกว่าวันพรุ่งนี้...”

”แต่วันพรุ่งนี้มันก็จะกลายเป็นวันนี้ในไม่ช้า...มันจะไม่ได้เป็นวันพรุ่งนี้อยู่ตลอดไปนี่”

”ผมไม่คิดว่าผมจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ได้พบหน้าคุณ”

หญิงสาวหัวเราะคิกออกมาทั้งๆที่ดวงตาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา...”ขอบคุณนะจ๊ะ...ได้โปรดอย่าทำให้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อชั้นอย่างนี้เปลี่ยนแปลงไปนะ...”

ชายหนุ่มพูดเสียงเศร้าๆว่า “คุณเคยบอกว่าคุณนอนไม่หลับเพราะไม่มีผมอยู่ข้างๆ...เพราะว่าคุณรู้สึกว่ามันน่ากลัวเกินไปที่ต้องอยู่คนเดียว”

”ใช่จ้ะ..แต่ยังไง...ชั้นจะพยายามทนกับมันให้ได้...และในขณะที่ชั้นกำลังทนกับมัน...ชั้นก็จะแสดงให้เห็นว่าความรักที่ชั้นมีต่อเธอมันมากมายแค่ไหน”

“ถ้าคุณลืมผม เพราะว่าเราค่อยได้เจอหน้ากัน ผมจะไม่ให้อภัยคุณจริงๆด้วย”

”ไม่นะ...ไม่ต้องยกโทษให้ชั้น...”

”งั้นผมจะขอตายไปเลยดีกว่า!”

”หุหุ พระเจ้า นี่เธอกำลังจะฆ่าชั้นอยู่นะ ทำไมเธอถึงจะยอมตาย แทนที่จะฆ่าชั้นล่ะ?”

”ก็เพราะว่าผมไม่สามารถจะฆ่าคุณให้ตายด้วยมือของผมได้ไงล่ะฮะ”

”โอ๊ย นี่ถ้าเกิดมีใครมาได้ยินที่พวกเราคุยกันอยู่นี่...เขาจะต้องประหลาดใจมากๆ...ว่าคนเพี้ยนๆพวกนี้เป็นใครกัน?”

”ปล่อยให้เขาพูดไปตามใจชอบเถอะฮะ คนพวกนั้นจะไปรู้อะไร? เขาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักคืออะไร?”


”ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่เลยจ้ะ จริงๆแล้วพวกเขารู้อะไรเหรอ?” <พวกเขารู้มั้ยว่าชั้นรักเธอมากขนาดไหน?...และรู้มั้ยว่าชั้นคิดถึงเธอถึงแม้จะเจอเธออยู่ทุกวัน?...และชั้นคิดถึงเธอถึงแม้ว่าเธอจะอยู่ตรงหน้าชั้นในตอนนี้...?>

”แต่ยังไง..ผมจะยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจหรอกฮะ”

”อะไรนะ?”

”อย่างน้อยผมจะ...ลองพยายามดูก่อน”

“……………………..”

”เพราะนั่นคือตัวผม...การยอมพ่ายแพ้ปล่อยอะไรไปง่ายๆอย่างนั้น...มันไม่ใช่ผม...”

เธอยิ้มสดใสเมื่อได้ยินที่เขาพูด “โอเคจ้า ชั้นเชื่อเธอ”

ฮวางโบพูดยังไม่ขาดคำฮยอนจุงก็ผลักตัวเธอให้ลงไปนอนอยู่ที่พื้น

พร้อมกับพูดต่อรองว่า “สี่ครั้งต่ออาทิตย์แล้วกันนะฮะ แค่สองวันผมคงทนไม่ไหวอ่ะ”

”มันมากเกินไปแล้วนะ”

”ก็ผมถ่ายทำละครแค่อาทิตย์ละ 2 วันเองนี่ฮะ ดังนั้นผมก็สามารถมาเจอคุณได้ 4 วัน”

”แต่เธอยังมีตารางงานอย่างอื่นอีกนี่นา เธอจะไม่มีเวลาพอที่จะทำอะไร...เพราะว่าชั้นเป็นต้นเหตุ...”

”มันไม่เป็นไรหรอกฮะ มันยังดีกว่าที่ผมจะต้องทนทุกข์ใจเพราะไม่ได้เห็นหน้าคุณเท่าที่ผมต้องการ”

หญิงสาวยิ้มน้อยๆแล้วขอต่อเขาไปว่า “งั้น...3 ครั้งได้มั้ย?”

”ไม่ได้ฮะ ต้อง 4” เขายืนยันหนักแน่นพร้อมกับชู 4 นิ้ว

“……………………..”


”อย่าให้เราต้องมาตัดสินเรื่องแบบนี้ด้วยการเป่ายิ้งฉุบเลยนะฮะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับก้มลงจุ๊บที่ริมฝีปากของเธอ ก่อนจะแกล้งขบที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ “ว่าไงล่ะฮะ หืมมม…?”

หญิงสาวยิ้มให้เขาโดยไม่ตอบอะไร...

”แล้ว..ผมจะแวะมาที่นี่เป็นครั้งคราวได้มั้ยฮะ?”

”แล้วถ้าเกิดมีใครมาเห็นเธอเข้าล่ะ....”

”นั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงพูดว่า “เป็นครั้งคราว” ไงล่ะฮะ ว่าไง โอเคมั้ย?”

”โอเคก็ได้”

”งั้นก็อาทิตย์ละครั้งแล้วกัน!”

เธอมองค้อนพร้อมกับถามว่า “เธอเรียกแบบนั้นว่าเป็นครั้งคราวเหรอ?”

”นั่นมัน...เป็นครั้งคราว...จริงๆนะฮะ” <แค่นี้ผมก็คงแย่แล้วล่ะ>

”...หุหุ...”

”จากการแต่งงานแบบลับๆ....ตอนนี้พวกเราก็กลายเป็น “คู่แต่งงานลั้นลาสุดสัปดาห์” ไปซะได้...ทำไมเรื่องต่างๆสำหรับเรามันถึงได้ยากเย็นอย่างนี้นะฮะ...?”

หญิงสาวยกมือขึ้นมาประคองหน้าเขาอย่างทะนุถนอมพร้อมกับพูดว่า” แต่ยังไงพวกเราก็ยังเป็น....สามีและภรรยากันนะ...”

”ใช่แล้วฮะ” เขาตอบเธอด้วยความซาบซึ้งใจ

หญิงสาวหัวเราะคิก “เธอรู้มั้ย?...บางครั้ง...มันก็ทำให้ชั้นรู้สึกประหลาดใจที่ในที่สุดพวกเราก็ได้แต่งงานกัน”
”ทำไมล่ะฮะ?”

”ชั้นมองย้อนกลับไปตอนที่เราพบกันครั้งแรกตอนเดือนพฤษภา..แล้วชั้นก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังอยู่ในความฝัน..มันคือเรื่องปาฏิหาริย์จริงๆนะ! ที่พวกเรามาลงเอยด้วยกันอย่างนี้...”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างสดใสก่อนบอกเธอว่า “มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์หรอกฮะแต่มันคือพรหมลิขิตตะหาก เคยได้ยินมั๊ยฮะ พรหมลิขิตบันดาลชักพา ลั้นลา” พร้อมกับมองเธอด้วยสายตาที่แสดงความรักอย่างสุดซึ้งก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม และเธอเองก็จุมพิตตอบและพูดพึมพำแทบไม่ได้ยิน <ในเกาหลีมีเพลงนี้ด้วยเหรอ หืมม>


ติดตามคู่รักผักกาดหอมรีมิกซ์ตอนต่อไป




Create Date : 18 ตุลาคม 2553
Last Update : 18 ตุลาคม 2553 21:37:27 น. 2 comments
Counter : 375 Pageviews.

 
สงสารจุงจังสงสัยจะเครียดมากนะเนี่ยแต่โชคดีจังที่มีภรรยาที่เข้าใจ หวานจัง ขอบคุณนะค่ะยาย รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ สู้สุ้สุ้


โดย: hunny IP: 124.120.41.120 วันที่: 18 ตุลาคม 2553 เวลา:22:21:50 น.  

 
เฮ้ยเหนื่อยแทนจุง-โบอะ สู้ๆๆ และยายด้วยนะขอบคุณมาก แน่จิงจุงค่อยๆๆปล่อยของคู่กันเหมือนกับโบดิเอาแบบเนียนๆๆรับรองสาวกริ๊ด จิ้นกระจายแหวนคู่ แว่นตาคู่เสื้อคู่ กระเป๋าดิให้เขารู้กันไปเลย 5555555555


โดย: พระอินทร์ IP: 125.27.150.248 วันที่: 19 ตุลาคม 2553 เวลา:23:08:34 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.