Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
24 ธันวาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 129 - ของขวัญอันล้ำค่ำที่สุด

**ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย****

ที่อพาร์ทเมนท์ของฮวางโบ

อิน ซุนกับกาอึลนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในห้องนั่งเล่นสีหน้าท่าทางดูอึดอัด ในขณะที่ฮยอนจุงนั่งอยู่ที่พื้นห้องเล่นกับเจ้าจินซึ ไม่นานนักฮวางโบก็เดินถือถาดซึ่งมีน้ำชาและคุ้กกี้มาจากห้องครัว



เธอวางถาดลงบนโต๊ะพลางพูดว่า “วันนี้ชั้นออกไปทำธุระข้างนอกมา....พวกเธอน่าจะโทรมาก่อนนะ”...

กาอึลว่า “คือพวกเราคิดว่า...ถ้าพี่สาวไม่อยู่ก็กะว่าจะแขวนถุงของขวัญเอาไว้ที่หน้าประตูน่ะค่ะ”

ฮวางโบทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ยาวพร้อมกับถามว่า “มันคืออะไรเหรอจ๊ะ?”

ประกายตาของหญิงสาวเปี่ยมด้วยความสุขขณะที่เอื้อมมือไปรับของจากสองสาว

ระหว่างนั้นก็มีเสียงของฮยอนจุงดังแทรกขึ้นมาว่า “เปิดดูเลยสิฮะ ผมอยากเห็นว่าข้างในมีอะไร”


ฮวางโบหันไปถามคนให้ว่า “ชั้นเปิดดูเลยได้มั้ยจ๊ะ?”


กาอึลกับอินซุนต่างพยักหน้าหงึกพร้อมกันแทนคำตอบ...


เธอ ค่อยๆบรรจงแกะกระดาษห่อออกอย่างระมัดระวัง และพบว่าภายในกล่องมีสมุดภาพเล่มเล็กๆ ภายในนั้นเป็นรูปภาพของฮยอนจุงและฮวางโบจากงานแฟนมีทและมินิคอนเสิร์ตของวง SS501 รวมถึงพิธีการมอบคำสัญญาของคู่ผักกาดหอม ทั้งหมดถูกจัดวางติดกับสมุดภาพอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและยังมีประโยค สั้นๆเขียนด้วยลายมืออยู่แทรกอยู่ในนั้นด้วย


ฮวางโบรู้สึกซาบซึ้งใจกับของขวัญที่ได้รับ..”นี่พวกเธอเป็นคนถ่ายรูปพวกนี้เองทั้งหมดเลยเหรอ?”



กา อึลตอบทันทีว่า “ใช่ค่ะ...พวกเราก็ไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นความคิดที่ดีรึเปล่าที่จะมอบของนี่ ให้กับพี่สาว...แต่เราก็รู้สึกว่ามันน่าจะเป็นที่ระลึกเตือนความทรงจำที่ ดี...”


เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง “ขอบคุณมากเลยจ้ะ”...


คุณสามีรีบเอนตัวและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ “ไหนขอผมดูด้วยคนสิฮะ”


ฮวางโบยื่นสมุดภาพให้เขาเงียบๆโดยไม่พูดอะไร


ชายหนุ่มพลิกดูรูปภาพพร้อมกับชมว่า “ว้าว รูปแจ่มมากเลยนะเนี่ย!”


เขาก้มลงมองประโยคคำพูดที่อยู่ใต้ภาพงานพิธีมอบคำสัญญาซึ่งเขียนไว้ว่า

<ใน ที่สุด พี่ชายก็ทำมันลงไปจริงๆ!...ชั้นรู้สึกหัวใจแทบสลาย..แต่ที่สามารถทนได้ก็ เพียงเพราะว่าเธอคนนั้นคือพี่สาวฮวางโบ...T_T>.

ชายหนุ่มพยายามจะไม่หัวเราะออกมาดังๆหลังจากอ่านประโยคความในใจของสองสาวแฟนคลับ...

อีกภาพหนึ่งเป็นรูปที่คู่ผักกาดหอมกำลังนั่งอยู่คู่กันท่ามกลางแฟนคลับสาวๆที่รุมล้อมอยู่

<พวก เขาทั้งคู่ดูเหนื่อยและเพลียมากๆ...แต่งานนี้พวกเราคงไม่สามารถจะปล่อยพวก เขาไปได้ง่ายๆหรอกนะ...รู้ใช่มั้ยคะว่าพวกเรายอมปล่อยให้พี่ชายมีแฟนไปแบบ ง่ายๆแล้วน่ะ!!!>

คราวนี้ชายหนุ่มถึงกับกลั้นไม่อยู่หัวเราะออกมาอย่างดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า”

ส่วนอีกรูปเป็นภาพที่ฮวางโบกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางผู้ชมในงานโดยมีสีหน้าที่ดูอึดอัด

<ชั้น รู้สึกแปลกๆ...ที่ในงานคอนเสิร์ตของพี่ชายมีพี่สาวอยู่ด้วย...ชั้นเดาว่าตอน นี้พวกเราคงจะต้องยอมปล่อยพี่ชายไปแล้วจริงๆ...พี่ชายคะ...ชั้นเกลียดพี่ อ่ะ...แต่ว่าชั้นไม่สามารถจะเกลียดพี่สาวได้ลงหรอกค่ะ...>

“อ้าว...ไหงเป็นงี้ได้ล่ะ เธอเกลียดพี่คนเดียวแต่ไม่เกลียดพี่สาวอ่ะ? “ ชายหนุ่มโวยใส่สองสาวทันที


“นั่นสิ...จริงๆแล้วเธอหมายความว่ายังกันแน่จ๊ะ...?” ฮวางโบช่วยซักอีกคน


กาอึลทำหน้าเขินๆแล้วตอบว่า “เรื่องนั้นน่ะ...ชั้นบอกพี่ไม่ได้หรอกค่ะ.”


ส่วนอินซุนก็ยิ้มท่าทางอึดอัดพร้อมกับพูดว่า “พี่สาวน่าจะรู้...ว่ามันหมายความถึงอะไร...”


ชาย หนุ่มทำปากเบะเหมือนกับไม่พอใจหน่อยๆ “นี่มันเป็นเพราะสร้อยคอกับแหวนใช่มั้ยล่ะ? การให้สินบนใต้โต๊ะนี่มันมีทุกที่จริงๆเล้ย...หึ...ขี้โกงกันเห็นๆ”


หญิงสาวยักไหล่ใส่คุณสามีก่อนตอบไปว่า...”ช่วยไม่ได้นะ...เพราะชั้นก็คงมีแค่เงินเท่านั้นที่จะช่วยแก้ปัญหาได้...”


ผ่านไปพักใหญ่จนถึงเวลาที่สองสาวขอตัวกลับบ้าน คู่ผักกาดหอมเดินออกไปส่งจนถึงหน้าประตูลิฟท์พร้อมกับโบกมือร่ำลา


ฮวางโบเอ่ยปากชักชวนว่า “แวะมาหาชั้นอีกเมื่อไหร่ก็ได้นะ ชั้นมีเวลาว่างเยอะเลยเพราะช่วงนี้ไม่ค่อยมีงานมากซักเท่าไหร่...”


อินซุนรับปากทันทีว่า “ได้ค่ะพี่สาว ขอบคุณมากนะคะ”


ส่วนกาอึลพูดขึ้นมาว่า “แต่พวกเรา...คงจะเขียนอะไรถึงพี่บนกำแพงไม่ได้อีกแล้วอ่ะค่ะ.”.


“เอ๋ ทำไมพูดอย่างนั้นละจ๊ะ?”เธออดแปลกใจไม่ได้


กา อึลชำเลืองไปที่ประตูหน้าห้องแล้วพูดว่า “พี่ฮยอนจุงทุ่มเทลงไปมากเลยนะคะกับ “ผลงานศิลปะ” ของเขา...ชั้นไม่อยากจะไปทำให้มันเลอะเทอะหรอกค่ะ”


ฮยอนจุงหัน ไปมองสุดยอดงานศิลป์ของตัวเองก่อนจะพูดว่า “โอ...แต่ชั้นยังเหลือที่ว่างเอาไว้อีกด้านนึงของกำแพงนะ...ตอนแรกก็กะว่าจะ เขียนคำเตือนเอาไว้ตรงนั้น...แต่...ชั้นจะปล่อยให้มันว่างๆอย่างนั้นแล้วกัน นะ...ไว้เป็นที่สำหรับพวกเธอ”


กาอึลรีบแย้งทันทีว่า”พี่ไม่ต้องเตรียมที่สำหรับพวกเราถึงขนาดนั้นหรอกคะ”


อินซุนช่วยเสริมว่า “นอกจากนั้นแล้ว..มันน่าสนุกแล้วก็ตื่นเต้นมากกว่าที่จะเขียนหรือวาดอะไรลงไป โดยที่มีคำเตือนอยู่ข้างๆเลยน่ะค่ะ”


…^^ (ใช้ได้เลยนะเนี่ย แฟนคลับชั้น)


หลังจากประตูลิฟท์ปิดลง ฮวางโบก็หันหลับมามองภาพวาดฝีมือคุณสามีสดๆร้อนๆบนกำแพงอย่างพินิจพิจารณา


เขาถามทันที “คุณชอบมันมั้ยฮะ?”


“อ้ากก มันดูหวานเลี่ยนเกินไปอ่ะ แล้วนี่รูปหัวใจอะไรกันเนี่ย?”เธอยิ้มก่อนจะตอบออกมา


“ไม่เอาน่า ผมว่ามันทำให้ที่นี่ดูเหมือนเป็นบ้านของคู่แต่งงานใหม่มากขึ้นนะฮะ...”


<คู่ แต่งงานใหม่?..จริงสินะ พวกเราคือคู่แต่งงานใหม่..ใช่มั้ย? แต่ว่า...ทำไมชั้นถึงไม่ได้รู้สึกสวีทหวานถึงขนาดนั้นเลยล่ะ?>เธอทำไมแต่ นึกคิดอยู่ในใจ


“เดี๋ยวผมจะเขียนคำเตือนเอาไว้ ก่อนที่จะมีใครมือบอนมาเขียนอะไรเลอะเทอะอีก”เขากล่าวสำทับ.


ฮวางโบกวาดสายตามองดูภาพวาด แล้วก็อึ้งกับรูปๆหนึ่ง “แล้วทำไมต้องวาดรูปแมวนั่นด้วยล่ะ?“


ชายหนุ่มยิ้มกว้างพร้อมกับยกแขนไปโอบเอวบางของภรรยา “ทำไมฮะ..มันไม่น่ารักหรือฮะ?”


เธอหัวเราะให้เขาก่อนจะตอบไป “เพื่อนบ้านของชั้น...คงจะคิดว่ามันดูประหลาดหลุดโลกรึเปล่านะ”...


“...ยังไงมันก็ดูดีกว่ารูปภาพแล้วก็ข้อความที่น่าเกลียดกลัวพวกนั้นตั้งหลายขุมนะฮะ...แล้ว
ผมก็อยากจะแสดงให้คนอื่นรับรู้ว่าบ้านนี้เป็นของใคร...”ฮยอนจุงอธิบาย


เธอพ่นลมหายใจออกมาก่อนถามกลับไปว่า “ถ้างั้น...แมวนั่นก็คือชั้นอย่างนั้นซิน่ะ?”


“ช่ายเลยฮะ...นางแมวสาวที่น่ารักสุดๆจนทำให้ผมแทบจะเป็นบ้าตายเพราะความน่ารักของเธอ”


หญิง สาวสะดุ้งนิดๆเมื่อนึกถึงตัวเองในชุดนางแมว <ชั้นยังสยองไม่หายเลยนะ> ก่อนจะรีบบอกคุณสามีว่า “เราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะ ก่อนที่ใครจะออกมาเห็นเข้าน่ะ”


ระหว่างที่ฮวางโบกำลังนั่งเอนหลังเหยียดแข้งเหยียดขาอยู่บนเก้าอี้โซฟา หญิงสาวก็ถามขึ้นมาว่า


“นี่เราต้องออกไปข้างนอกกันรึเปล่าน่ะ? ก่อนหน้านี้เธอบอกชั้นว่าอยากจะออกไปเดทกันใช่มั้ยอ่ะ...”


ชายหนุ่มมองหน้าภรรยาก่อนจะถามว่า...”คุณเหนื่อยรึเปล่าฮะเนี่ย?”


“ก็นิดหน่อยน่ะจ้ะ”เธอตอบ


“งั้นก็ อย่าออกไปข้างนอกเลยฮะ พวกเรามางีบแข่งกันดีกว่าฮ่ะ”เขาเสนอไอเดียวบรรเจิด


หญิงสาวได้ยินก็ค่อยๆหลับตาลงช้าๆ...


ฮยอนจุงนั่งมองดูเธออย่างเห็นอกเห็นใจและถามเบาๆว่า “วันนี้เจองานหนักมากหรือฮะ...?”


“เปล่าหรอกจ้ะ”เธอตอบทั้งๆที่ตาปิดอยู่...


“...งั้นจะนอนพักซักหน่อยมั้ยฮะ?”


“....................”.


“ทำไมคุณไม่นอนที่เก้าอี้ยาวไปเลยล่ะฮะ จะได้หลับสบายขึ้น?”


“....................”.


“หรือว่าอยากจะนอนที่เตียงฮ่ะ?”


หลังจากเงียบไปครู่นึง ในที่สุดหญิงสาวก็ค่อยๆลุกขึ้นเดินโซเซไปล้มตัวลงนอนบนเก้าอี้ยาวตามที่คุณสามีแนะนำ

“..นี่วันนี้มีอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจรึเปล่าฮะ”<ทำไมท่าทางคุณดูเหมือนแบตจะหมดอย่างงั้นล่ะ>


เธอตอบทั้งๆที่ตายังคงปิดอยู่ว่า “ไม่มีจ้ะ”...


ฮยอนจุงนั่งมองต่อไปอีกครู่นึงก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน ไม่นานนักเขาก็เดินกลับมา


ชายหนุ่มหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวให้ภรรยาพร้อมกับพูดพึมพำว่า “คุณเป็นหวัดรึเปล่าเนี่ย?”


“...ชั้นก็แค่รู้สึก..เพลียน่ะ”


คุณสามีทรุดตัวลงนั่งข้างๆแล้วซักไซร้ต่อไปด้วยความเป็นห่วงว่า “แล้วทานข้าวกลางวันรึยังฮะ?”


“จ้ะ”ฮวางโบตอบพร้อมกับลืมตาขึ้นมาก่อนจะถามกลับไปว่า “แล้วเธอล่ะ ทานมาหรือยัง?”


“ผมก็ทานแล้วเหมือนกันฮะ”


“ขอบคุณนะ”จู่ๆเธอก็โพล่งขึ้นมา...


“สำหรับอะไรหรือฮะ...ที่ผมกินข้าวด้วยตัวเองโดยไม่ต้องกวนใจคุณงั้นหรือ?”


“หุหุ...ไม่ใช่จ้ะ...สำหรับเรื่องประตูหน้าห้องน่ะ”...


“ตกลงว่า คุณชอบมันรึเปล่าฮะ?”


“จ้ะ ชอบสิ ชอบมากด้วย”


“มันเป็นของขวัญคริสต์มาสสำหรับคุณฮะ”


“ของขวัญคริสต์มาส…? “<ของขวัญจริงๆอ่ะ...?>


นี่คุณกำลังผิดหวังเพราะว่ามันไม่ใช่แหวนเพชรรึเปล่าฮะ?


...หญิงสาวส่งยิ้มจางๆให้โดยไม่ตอบอะไร


ชาย หนุ่มจ้องมองภรรยาที่นอนหน้าซีดอยู่ใกล้ๆ...ก่อนจะยกมือไปปัดผมที่ปรกหน้า ผากของเธอออกพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงกังวลว่า..”คุณดูเหมือนจะไม่สบายจริงๆ นะฮะ...เราน่าจะไปโรงพยาบาลกันดีมั้ย?”


เธอลืมตาขึ้นทันที “โรงพยาบาล?”


“ถ้าคุณไม่อยากไป...งั้นจะให้ผมออกไปซื้อยามาให้คุณดีมั้ยฮะ?”


“...ยาเหรอ?”


“ยาแก้หวัดไงฮะ”...


“ยาแก้หวัดงั้นเหรอ”


“บางที...สมองของคุณอาจจะติดเชื้อไวรัสอะไรบางอย่าง? ทำไมคุณถึงเอาแต่พูดตามผมทุกคำเลยล่ะฮะ?”


“...ไวรัส?..สมอง?...มันไม่ใช่สมองหรอกน่ะ”


ชายหนุ่มเอียงคอแล้วถามกลับไปว่าWถ้าไม่ใช่สมองแล้วมันอะไรล่ะฮะ...?”


“.........................”


เขาสังเกตุเห็นความผิดปกติของเธอ “...แปลกมากเลยอ่ะ? วันนี้คุณดูเงียบผิดปกติจังฮะ”


“.........................”
...


ชายหนุ่มก้มลงจุ๊บที่หน้าผากของฮวางโบก่อนจะบอกว่า “คุณนอนพักเถอะนะ...เดี๋ยวผมจะคอยดูเจ้าจินซึเองฮะ...”


หญิงสาวค่อยๆหลับตาลงอีกครั้ง...<(มันก็แค่...ชั้นรู้สึกเพลีย...รู้สึกหนาว...แล้วก็รู้สึกว่ามันเร็วเกินไป...>


ผ่าน ไปพักใหญ่ ฮยอนจุงซึ่งนั่งอ่านการ์ตูนอยู่ใกล้ๆฮวางโบซึ่งยังคงหลับอยู่ หันไปมองดูเธอแล้วยกมือขึ้นไปแตะที่หน้าผาก จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินดุ่มๆไปที่ห้องนอน


“ชั้นว่า เคยเห็นบูอินเก็บพวกยาเอาไว้แถวๆนี้นี่นา”ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองในขณะที่กำลังเปิดดูลิ้นชักชั้นบนสุด


“เอ..มันหายไปไหนหมดเนี่ย..? เธอเอาไว้ตรงไหน...?” เขาลองเปิดดูลิ้นชักล่างสุดดูแล้วก็ร้องออกมาว่า “อ๊า อยู่นี่เอง หาตั้งนาน”


ชาย หนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกล่องยาแก้หวัดออกมา แต่ในขณะที่กำลังจะปิดลิ้นชักกลับที่ สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับกล่องเล็กๆกล่องนึงซึ่งหน้าตาไม่คุ้นเคยบนกล่องนั้น เขียนด้วยตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นล้วนๆ เขาจึงหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความสงสัย


“นี่มันคืออะไรน่ะ? “ ชายหนุ่มพยายามพลิกดูรอบๆกล่องเพื่ออ่าน ...ชุดทดสอบ...การตั้งครรภ์..? …<เฮ้ย อะไรเนี่ย !!!>


ฮยอนจุงเดินมึนๆกลับมาที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับถือกล่องยาในมือ


ในที่สุดเชาก็มาทุรดตัวลงบนพื้นข้างๆเก้าอี้ยาว และนั่งมองฮวางโบซึ่งกำลังหลับสนิทอยู่ด้วยความงุนงง


“นี่มัน...? ตกลงว่า...เราจะมี...กันแล้วหรือ?” เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง


ชายหนุ่มนั่งคิดสับสนในขณะที่จ้องมองกล่องทดสอบการตั้งครรภ์ที่ยังไม่ได้เปิดใช้


“นี่คุณรู้แล้วรึฮะ...? ทำไมคุณถึงไม่บอกผมล่ะ.?”...

“ถ้ามันเป็นจริงขึ้นมา...งั้นผมเดาว่ามันคงจะถึงเวลาที่ผมจะต้องจัดการดูแลเรื่องภารกิจการบ้านที่ผมได้ลืมทำมันไป...”


“ผม ขอโทษนะฮะ...บูอิน...ที่ผมทำตัวไม่มีความรับผิดชอบ...ต่อคุณ...และต่อการ แต่งงานของพวกเรา...โดยใช้ข้ออ้างว่าผมยุ่งเกินไป...หรือว่ามันไม่มีทาง เลือกอื่นแล้ว...มันจะต้องเป็นภารกิจที่หนักหนาสาหัสจริงๆ...แต่...ผมจะต้อง ลงมือทำมันให้ได้อย่างแน่นอน...”


ชายหนุ่มค่อยๆยกมือประคองใบ หน้าของฮวางโบอย่างทะนุถนอน ระหว่างนั้นเองหญิงสาวก็เริ่มรู้สึกตัว ขยับตัวไปมาก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ


ชายหนุ่มก้มลงมองดูภรรยาสุดที่รักด้วยหัวใจที่เจ็บปวด “หลับสบายมั้ย?”


เธอเหลียวมองดูรอบๆห้องซึ่งตอนนี้มืดสนิทแล้วถามว่า “นี่กี่โมงแล้วจ๊ะ?”


“ห้าโมงนิดๆฮะ”เขาตอบ


“มิน่าล่ะ...ชั้นไม่ได้เปิดไฟเอาไว้เลย...ทำไมเธอถึงไม่ปลุกชั้นล่ะ?”


“................”


“..เธอคงจะหิวแย่แล้วใช่มั้ยเนี่ย?”


ชาย หนุ่มทำเสียงพ่นลมออกจมูกก่อนจะพูดแกมบ่นว่า “คุณคอยแต่จะขุนให้ผมเป็นเจ้าหมูตัวอ้วนอยู่เรื่อยเลย...นี่คุณเป็นกำลังทำ ตัวเหมือนคุณแม่ที่คอยกังวลเรื่องการดูแลหาอาหารให้ลูกๆของเธออย่างนั้นเลย นะฮะ?”


หญิงสาวส่งยิ้มจางๆหร้อมกับตอบว่า “บางครั้งชั้นรู้สึกว่า...มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่ชั้นจะต้องทำ..”<ต่อไปในอนาคตอันใกล้>


“........................”


หญิงสาวทำหน้างงเมื่อเห็นคุณสามีทำหน้าตาแปลกๆ.”..มีอะไรเหรอ?”


“คุณลองดูรึยังฮะ?”


“ลองอะไรเหรอ?”


ชายหนุ่มชูกล่องที่ถืออยู่ในมือขึ้นมาพร้อมกับพูดว่า “นี่ไงฮะ...”


หญิงสาวเห็นถึงกับสะดุ้ง..”ทำไมเธอ..” <เอามาได้ยังไงน่ะ?>


“ผมบังเอิญเจอมันตอนที่ไปหายาแก้หวัดให้คุณในห้อง..”.


ฮวางโบนิ่งเงียบพร้อมกับหันหน้าหนีไปอีกทาง...


“ตกลง คุณลองทดสอบดูรึยังฮะ?”


“........................”


“หืมม...ว่าไงล่ะฮะ?”


“..เอ่อ...ยังเลยจ้ะ”เธอตอบอายๆ


“งั้น...ก็ลองซะตอนนี้เลยสิฮะ”เขาขยั้นขยอเธอ


“........................”


“ว่าไงล่ะ หืมม?...”


“........................”



“...คุณซื้อเจ้ากล่องนี่มาเพื่อทดสอบ ไม่ใช่หรอกหรือฮะ?”


“...ชั้นว่ายังไม่ต้องรีบก็ได้จ้ะ...เอาไว้ชั้นค่อยลองทีหลังแล้วกันนะ”...


“...ทำไมล่ะฮะ?”


“........................”


“ทำไมถึงต้องเอาไว้ก่อนด้วยล่ะฮะ? ตอนนี้เราน่าจะลงมือทำมันให้รู้ดำรู้แดงไปเลยน่ะฮะ จะได้ไม่ค้างคาใจ”


หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองฮยอนจุงด้วยสายตาที่ดูหดหู่ก่อนจะถามว่า “แล้วเธอจะทำยังไง...ถ้าเกิดว่า..”<ชั้นท้องขึ้นมาจริงๆ?>


ชายหนุ่มพูดยิ้มๆว่า “ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะก็...มันก็จะกลายเป็นของขวัญที่ล้ำค่าและยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผมเคยได้รับสิฮะ!”


“........................”<แล้วแฟนคลับของเธอล่ะ เขาจะไม่แอนตี้ชั้นหรอกหรือ>


“คุณรู้มั๊ยฮะ ว่าผมดีใจมากๆ เพราะว่ามันจะเป็นของขวัญคริสต์มาสที่ดีที่สุด และยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับเรา”


“...เธอคิดอย่างนั้นจริงๆหรือจ๊ะ? “ หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตาขณะที่พูด


“แน่นอนอยู่แล้ว! แล้วคุณไม่คิดเหรอฮะ...?”


น้ำตาแห่งความปิติและความกังวลไหลลงมาอาบแก้มของฮวางโบขณะที่ตอบไปว่า...”ชั้นก็อยากจะคิดอย่างนั้นเหมือนกันจ้ะ”

โปรดติดตามอ่าน คู่รักผักกาดหอมรีมิกซ์ ตอนต่อไป

ลุ้นอยู่น่ะเนี่ยว่าบูอินเราจะท้องหรือยัง อ่านไปก็อดอมยิ้มรอดูชีวิตจริงของทั้งคู่ไม่ได้

อ้อ เกือบลืม มาขอบคุณสาวๆบ้านซางชูที่ร่วมปฏิบัติภารกิจรับน้องเขย ป้ายที่เตรียมมาจึงได้ใช้อย่างเต็มที่และหวังใจว่าน้องเขยคงจะประทับใจบ้าน เราไม่แพ้บ้านอื่นๆน่ะค่ะ

ขอบคุณจากใจ ยาย(นาจา)


Create Date : 24 ธันวาคม 2553
Last Update : 24 ธันวาคม 2553 15:44:12 น. 1 comments
Counter : 425 Pageviews.

 
wowww ในที่สุดก็มีสมาชิกใหม่กับเค้าแย้ววว ขอบคุณครับยายรักษาสุขภาพด้วยนะครับ ยายสู้สู้สู้


โดย: hunny IP: 124.120.41.237 วันที่: 24 ธันวาคม 2553 เวลา:20:23:24 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.