Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2553
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
30 มิถุนายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 63 ~ ฆ่ากันเลยดีกว่า ถ้าคุณทำแบบนี้..? T_T”

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


ที่บ้านของคู่ผักกาดหอม
ฮวางโบกำลังเอาเสื้อผ้าเปียกของเธอมาผึ่งให้แห้งที่ห้องนั่งเล่น

ฮยอนจุงซึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆถามขึ้นมาว่า พรุ่งนี้เช้ามันจะแห้งมั้ยฮะ?

”ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน...แต่เธอเปิดฮีทเตอร์แล้วก็น่าจะ.” ฮวางโบมองดูนาฬิกาบนกำแพง “นี่มันดึกมากแล้วนะ เธอยังไม่ไปนอนอีกเหรอ?”

เขามองฮวางโบด้วยท่าทางอึดอัดหน่อยๆ “ยังหรอกฮะ”

สีหน้าของฮวางโบดูผิดหวัง “ ถ้างั้นซุปของชั้น...มันคงไม่ได้ผลสิน่ะ?”

เขาหันหน้าหนีเธอแล้วพูดว่า “ผมบอกว่าผมยังไม่ไปนอนแต่ไม่ได้บอกว่าผมไม่ง่วงนี่ฮะ”

” งั้นก็พยายามหลับซะสิ....เธออาจจะรู้สึกง่วงก็ได้น่ะ” ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดก็ว่า

“ อากาศมันดูซึมเซาน่าง่วงนอนจะตายเวลาฝนตกน่ะ แล้วในห้องนี้มันก็อุ่นสบายดีด้วยน่ะ”

”ผมยังไม่ได้บอกเรื่องความปรารถนาของผมเลยน่ะฮะ”..

”ความปรารถนาของเธอ? เธอบอกไปแล้วนี่นา ที่ชั้นมาที่นี่ก็เพราะเธอบอกว่าเธอต้องการจะพบชั้น”...

”นั่นมันแค่ครึ่งเดียวเอง...”

”แล้วครึ่งที่เหลือมันคืออะไรล่ะ?”

ฮยอนจุงยังดูลังเลไม่ยอมพูดออกมา

”มันคืออะไรกันแน่ เธอถึงลังเลไม่ยอมบอกมาน่ะ? - หรือว่าบางทีเธอจะ...?”

”คุณช่วย...อยู่กับผมคืนนี้ได้มั้ยฮะ?”

”เธอหมายความว่ายังไงที่บอกว่า อยู่กับเธอน่ะ?”

”ก็แค่...ให้คุณอยู่กับผมตอนที่ผมกำลังหลับน่ะฮะ....”

”อะไรน่ะ?”

”คือผมสงสัยว่า...ผมจะยังนอนไม่หลับตอนที่คุณอยู่ข้างๆผมรึเปล่า...ผมโตเกินไปแล้วที่จะขอให้แม่ของผมมาอยู่ข้างๆตอนที่ผมกำลังนอนอยู่...”

”แล้วไงเหรอ?”

”ผมคิดว่าที่ผมนอนไม่หลับอาจจะเป็นเพราะผมรู้สึกเหงาเกินไป..?”

”นี่มันแผนการใหม่ของเธอที่จะหลอกทำอะไรชั้นอีกรึเปล่า?”

เขาตอบอย่างจริงจัง “คุณอย่าคิดแบบนั้นสิฮะ”

”ชั้นอยู่กับเธอมา 2 ครั้งแล้วนะตอนที่เธอนอนหลับที่โรงพยาบาลน่ะ นี่เธอยังต้องการให้ชั้นทำอีกเหรอ?”

”ผมไม่ได้พูดถึงตอนที่คุณยังตื่นอยู่ในขณะที่ผมกำลังหลับ”

”สิ่งที่เธอกำลังขอ...เธอไม่คิดหรือว่า มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วน่ะ?

”มันถึงต้องกลายเป็นความปรารถนาของผมไงฮะ”

เธอตะโกนใส่หน้าเขา “ จำได้มั้ยที่ชั้นบอกเธอน่ะ? ว่าให้เตรียมตัวเตรียมใจรับผลที่จะตามมาถ้าเกิดเธอขออะไรที่มันทำให้ชั้นอยากจะต่อยหน้าเธอขึ้นมา...”

”ไม่ใช่ฮะ ผมหมายถึงว่า...” เขาเริ่มเสียงดังขึ้นมาบ้างเพราะชักโมโห “ ทำไมถึงไม่ได้ล่ะฮะ? ผมก็แค่ขอให้คุณอยู่ข้างๆผม ไม่ใช่ว่าผมจะทำอะไร.”.น้ำเสียงค่อยๆเบาลง

”เห็นมั้ย? เธอยังพูดให้จบประโยคไม่ได้เลยเพราะว่าเธอมีแผนอะไรบางอย่างอยู่ในใจ...”

”ไม่ฮะ ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนั้น...เป็นเพราะคุณชอบคิดถึงเรื่องนั้นอยู่เรื่อย...มันถึงได้...”

”แล้วเธอหมายความว่ายังไงกันแน่ ที่บอกให้ชั้นอยู่กับเธอน่ะ?”

”ก็แค่...ให้คุณอยู่กับผมตอนที่ผมกำลังหลับน่ะฮะ....”

”อะไรนะ?”

”ก็อย่างที่ผมบอกไงฮะ ผมแค่สงสัยว่า...ผมจะยังนอนไม่หลับตอนที่คุณอยู่ข้างๆผมรึเปล่า...แล้วผมก็โตเกินไปแล้วที่จะขอให้แม่ของผมมาอยู่ข้างๆตอนที่ผมกำลังนอนอยู่...”

”แน่นอน ชั้นคิดว่าความปรารถนาของเธอเป็นแบบนั้น แต่ทำไมถึงได้ขออะไรอย่างนี้ ทั้งๆที่มันชัดเจนอยู่แล้วว่าชั้นจะไม่ยอมทำให้เธอ?”

”คุณทำให้ผมไม่ได้จริงๆหรือฮะ?”

ตอบอย่างจริงจังสุดๆ “ ไม่ได้ “

”ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความปรารถนาของผมหรือฮะ?”

”ฮา ความปรารถนาของเธอเหรอ? นี่เธอคิดว่าเราเป็นเด็กเล่นขายของกันอยู่รึไง? อย่าได้ฝันไปเลยนะ!”

”แต่ว่า...คุณให้สัญญากับผมแล้ว...ถ้างั้นคุณก็โกหกผมสิฮะ...”

“หยุดเถอะ พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ...ไปนอนได้แล้ว”

”นี่มันเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนักหนาหรือฮะ..? ผมอยากจะทำอะไรเหรอ...? ผมก็แค่ขอให้คุณอยู่ข้างๆผม...คุณเคยบอกว่าเป็นห่วงผม แต่ท้ายที่สุดคุณก็ไม่ยอมทำตามที่ผมต้องการ...ซุปหัวหอมน่ะเหรอ? ผมก็ทำเองได้! ผมน่ะเคยคิดว่าคุณเป็นเพียงคนเดียวที่จะสามารถทำให้ผมได้...แต่แล้ว..คุณก็เป็นคนที่ไร้หัวใจดีๆนี่เอง” ฮยอนจุงยืนพิงเปียโนแต่ปากบ่นพึมพำไม่หยุด

ฮวางโบระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางบ่นพึมพำเป็นหมีกินผึ้งของฮยอนจุง “หุหุ!”

”นี่ผมพูดจริงจังน่ะฮะ...ผมต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อขอร้องคุณ...คอยดูนะว่าคืนนี้ผมจะนอนหลับได้มั้ย ผมจะไปนอนลงบนเตียงแล้วจินตนาการว่า...”

” จินตนาการ? ถึงอะไรเหรอ?”

”ผมจะจินตนาการว่ากำลังสร้างตึก 63 Building ด้วยก้านไม้ขีดไฟ...ถ้าจะทำมันให้เสร็จ...ผมอาจจะมีเวลาไม่พอถึงแม้จะตื่นตลอดทั้งคืนไปจนถึงพรุ่งนี้เช้า... “

ได้ยินเช่นนั้น เธอถึงกับพูดอะไรไม่ออก อ้าปากค้างก่อนจะอุทานออกมาว่า “ โอ พระเจ้า~~~”

”แต่ว่าเพราะผมเป็นคนฉลาด....ผมอาจจะทำมันเสร็จได้เร็วกว่านั้น...ถ้างั้นผมจะสร้างสะพานจัมซิลต่อ” แล้วก็พูดพึมพำต่อไปอีก

ฮวางโบมองฮยอนจุงแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

”พรุ่งนี้ผมต้องตื่นตอน 8 โมงเช้า...ต้องไปถ่ายรูปแล้วก็ถ่ายโฆษณาด้วย...หน้าของผมมันคงจะดูตลกมากๆถ้าเกิดคืนนี้ผมไม่ได้นอน...รอยคล้ำใต้ตาของผมมันจะไม่ใช่เป็นแค่เรื่องขำๆอีกต่อไปแล้ว...คนที่ได้ชื่อว่าเป็น บูอินของผมไม่มีใจแม้แต่จะช่วยสามีของเธอ...เธอไม่ยอมให้ผมนอน...” บ่นพึมพำ พึมพำต่อ

“ยังไงก็ตาม ที่คุณบอกว่ารักผมก็แค่เพียงคำพูดเท่านั้น...แต่คุณไม่ยอมทำอะไรเพื่อผมเลยซักอย่าง. “ พูดไปบ่นไปตาก็เริ่มปรือลงทุกทีทุกที


ระหว่างที่บ่น ตัวของเขาก็เริ่มสไลด์ลงมานั่งกองอยู่กับพื้น “ ผมบอกแล้วไง ว่าผมไม่ได้ง่วง..” ยังคงบ่นพึมพำต่อไปทั้งๆที่ตาของเขาปิดไปแล้ว

“ ผมจะสามารถหลับได้ก็ต่อเมื่อ คุณทำให้ใจของผมคลายกังวล...”

ฮวางโบพยายามกลั้นไม่ให้หัวเราะออกมาดังๆ “ หุหุ.”

และแล้วเขาก็หาวติดๆกันสามครั้ง “ ฮ้าววววว” แต่ตายังปิดอยู่

“ทำไมคุณถึงทำมันไม่ได้ล่ะฮะ...? คุณไม่สามารถจะเชื่อใจสามีของคุณได้เลยรึไง…?” ตัวก็เริ่มเอนลงไปข้างๆแล้วฟุบอยู่ที่พื้น

ฮวางโบยกมือขึ้นปิดปากแล้วหัวเราะออกมา “หุหุ! ฮ่าฮ่าฮ่า”

น้ำเสียงเริ่มอ้อแอ้ “รอยคล้ำใต้ตา..พรุ่งงงนี้ช้าวววว..ทั้งหมดเป็นเพราะคุณ บูอีนน..ต้องรับผิดชอบ”

ฮวางโบยิ้มออกมาแล้วก้มลงมองดูฮยอนจุงซึ่งตอนนี้กำลังจะหลับมิหลับแหล่

”เธอนอนแบบนี้ตลอดทั้งคืนไม่ได้หรอกน่ะ...เธอควรจะไปนอนที่เตียง” ว่าแล้วก็เอามือรองที่ศีรษะของเขา

“ฮยอนจุง เธอไปนอนที่เตียงดีกว่าน่ะ.”

”ม่ายอาวว ม่ายอยาก นอน คน-เดีย-ว” บ่นพึมพำต่อแบบฟังไม่รู้เรื่อง

“ฮึ! นี่เธอกำลังหลับหรือว่าตื่นอยู่กันแน่?

เขาหายใจแบบลึกๆและเริ่มงัวเงีย “ อารัย..ก้อด้าย...ย.”

<เธออายุ 22 จริงๆหรือเนี่ย?> “นี่ยิ่งเวลาผ่านไปเธอยิ่งกลายเป็นเด็กแบบนี้ได้ยังไงกัน?”

ฮยอนจุงนอนยิ้มอย่างมีความสุข

”โอเค ไปที่เตียงกันเถอะ...ชั้นจะอยู่ข้างๆเธอ...”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็พยายามลืมตาขึ้นมา “จริงๆหรือฮะ...?”

”จริงสิจ้ะ”

หลังจากนั้นไม่นาน ฮยอนจุงก็ไปนอนอยู่บนเตียง ฮวางโบนั่งอยู่ข้างๆเขาและกำลังก้มหน้ามองฮยอนจุง

”อย่านั่งบนเตียงแบบนั้นสิฮะ...”

”เธอกำลังจะหลับแต่ว่าปากของเธอมันยังตื่นอยู่เลยน่ะ”...

”เร็วๆสิฮะ ผมต้องนอนน่ะ”...

”ถ้างั้นสัญญากับชั้นก่อนเรื่องนึง...”

”สัญญาอะไรฮะ?”

”สัญญาว่าเธอจะไม่แตะต้องตัวชั้นเป็นอันขาด”

”โอเคฮะ”...

”นี่เธอหมายความอย่างนั้นจริงๆน่ะ?”

”ผมเอาแขนโอบคุณไว้ได้มั้ยฮะ?”

”ไม่ได้!”

”ก็ได้ฮะ..” ตอบด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

ฮวางโบนอนลงบนผ้าคลุมเตียง ดึงชายผ้ามาห่อตัวเองเอาไว้ก่อนจะนอนนิ่งไม่กระดุกกระดิก ไม่นานนักเธอก็ได้ยินเสียงหายใจลึกๆสม่ำเสมอของฮยอนจุง

เธอหันไปมองใบหน้าที่กำลังหลับอยู่ของเขาและคิดในใจว่า

<เธอคิดว่าชั้นไม่ได้เป็นคนธรรมดาที่มีเลือดเนื้อเหมือนเธอรึไง...? เธอคิดว่าชั้นไม่รู้สึกหวั่นไหวหรือ ทุกๆครั้งที่ชั้นเจอหน้าเธอ...? ชั้นคิดว่าหัวใจของชั้นมันจะระเบิดออกมานอกอกเพียงแค่มองดูเธอที่กำลังหลับอยู่...เธอคิดว่าชั้นมีความสุขมากใช่มั้ยที่ทำแบบนี้น่ะ...?>

ฮวางโบกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึก ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ฮยอนจุง และในที่สุดเธอก็อดใจไม่อยู่ค่อยๆเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วก้มลงสัมผัสริมฝีปากของฮยอนจุงด้วยริมฝีปากของเธอเอง...

ฮยอนจุงเริ่มรู้สึกตัว ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ สายตาของเขาประสานกับฮวางโบเข้าพอดีหลังจากที่เธอขโมยจูบเขาไปแล้ว ทั้งสองคนจ้องตากันนิ่งๆไม่ขยับเขยื้อนอยู่ครู่นึง...

ฮยอนจุงซึ่งตอนนี้รู้สึกตัวเต็มที่แล้ว จ้องมองฮวางโบเหมือนกับถูกมนต์สะกด...ในขณะที่ตัวเธอก็ยังค้างอยู่ในท่าเดิมนิ่งๆโดยที่ไม่สามารถจะละสายตาไปจากเขาได้เช่นกัน

ไม่นานนักฮวางโบเริ่มได้สติค่อยๆหันหน้าหนีไปอีกทาง แต่ฮยอนจุงกลับดึงตัวเธอเข้ามากอดเอาไว้และจูบเธอด้วยความเสน่หา

ฮวางโบรู้สึกเหมือนกับหายใจไม่ออก...มือไม้สั่น เธอพยายามจะดึงเสื้อเชิ้ตของฮยอนจุงเอาไว้ เสียงหัวใจของเขาและเธอเต้นรัว ในขณะที่ทั้งสองคนต่างก็มอบจุมพิตที่ดูดดื่มเนิ่นนานให้กันและกัน

ฮยอนจุงดึงเธอเข้ามากอดไว้แนบอก แล้วถามด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า

”ตอนนี้..ผมควรจะทำยังไงดีฮะ?”

”ชั้นมี...ความสุข...กับการที่เธอโอบกอดชั้น...เอาไว้แบบนี้..”

”แบบนี้เหรอฮะ...?” ว่าแล้วก็ยิ่งโอบรัดเธอให้แน่นขึ้น

”ใช่จ้ะ...ชั้นขอโทษน่ะ”

”ยังไม่ถึงเวลาหรือฮะ...?”

”ยัง”

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ แล้วเมื่อไหร่ล่ะฮะ...?”

”............”

”นี่ผมต้องรอจนกว่าพวกเราจะแต่งงานกันรึเปล่าฮะ?”

<ขอโทษน่ะ..> “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น”

”แล้ว...เราจะแต่งงานกันได้เมื่อไหร่ล่ะฮะ?”

“เมื่อไหร่ก็ได้...”

ฮยอนจุงมองตาเธอแล้วถามว่า “เราทำกันตอนนี้เลยได้มั้ยฮะ?”

“……………”

“ได้มั๊ยฮะ ผมอยากทำตอนนี้” น้ำเสียงยังคงเซ้าซี้

“ เธอหมายถึงแต่งงานน่ะเหรอ?”

”ใช่ฮะ หรือว่าคุณหมายถึง...”

”หุหุ!”

ฮยอนจุงพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “ ผมกำลัง...ซีเรียสอยู่น่ะฮะตอนนี้...”

ฮวางโบมองหน้าเขาด้วยแววตายิ้มๆ “เธอ...ในตอนนี้...” <ชั้นไม่รู้ว่าพูดแบบนี้ออกไปมันจะอันตรายรึเปล่านะ..แต่...> เธอมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก “ ช่างน่ารักจริงๆเลย”

”คุณก็เหมือนกันฮะ บูอิน...สวยที่สุดเลยฮะ...”

ฮวางโบจ้องหน้าเขาแล้วถามว่า “ เธอหมายถึงหัวใจของชั้นเหรอ? “

”ไม่ฮะ ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวคุณ...หัวใจของคุณ ความคิด ใบหน้า...แล้วก็...” จากนั้นก็ลังเลไม่กล้าพูดออกมา

”...?? แล้วอะไรเหรอ...?”

ค่อยๆพูดแบบอายๆ “บางอย่าง...”

”ฮุ!” ก้มหน้าลงเพราะตอนนี้หน้าของเธอกลายเป็นสีแดงด้วยความเขินอาย

ฮยอนจุงเริ่มเครียดนิดๆ

เธอหายใจเข้าไปลึกๆในขณะที่เอนตัวเข้าไปพิงเขา “ เธอเห็นเหรอ...?”

”ฮะ...”

”เธอคิดมั้ยว่ามันเป็นเรื่องตามธรรมชาติ...ที่จะทำอะไรตามที่เราต้องการ?”

ฮยอนจุงเครียดหนักขึ้นไปอีก “ ใช่มั้ยฮะ?”

”เธอเคยพูดว่า..ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ...เป็นวิธีที่ดีที่สุดใช่มั้ย?”

ฮยอนจุงเริ่มกระสับกระส่าย <บูอินคุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? หรือว่า...?>...”ใช่ฮะ”

“……………”

โดยไม่ทันได้คิดอะไร ฮยอนจุงก็เอาแขนโอบตัวเธอให้เข้ามาอยู่ใกล้ตัวเองมากขึ้น

ฮวางโบหลับตาปี๋แล้วพูดต่อไปว่า “แต่..”.

ฮยอนจุงรู้สึกตื่นเต้นแบบแปลกๆจนแทบจะไม่ได้ยินอะไรอยู่แล้ว “ว่าไงฮะ~~~”

”จำได้มั้ยที่เธอเคยบอกด้วยว่า เธอจะพยายามสะกดกลั้นตัวเองให้มากขึ้นไปอีกเพราะว่าสิ่งที่เธอคิดมันอาจจะผิดก็ได้น่ะ?”

ฮยอนจุงกัดริมฝีปาก <ไม่น่าพูดเลยเรา> “ใช่ฮะ...บางทีมันอาจจะเป็นแบบนั้น...”

”การปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติมันอาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดแต่...มันก็มีหลายต่อหลายครั้งที่มันสามารถจะเป็นอันตรายแก่เราได้...”

”………..”

”ชั้นก็หวังว่าชั้นจะสามารถปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติแบบที่เธอบอกได้น่ะ...แต่สำหรับตอนนี้ เราไม่ได้อยู่บนโลกที่จะทำแบบนั้นได้...”

”ถ้างั้น..ตอนนี้เรากำลังอยู่บนโลกแบบไหนกันล่ะฮะ?.”

”ตอนนี้...เราอยู่บนโลกที่ว่า ถ้าเราทำอะไรตามที่ใจอยากทำ มันก็อาจจะกลายเป็นความผิดพลาดขึ้นมาได้”

ฮยอนจุงพูดอย่างขมขื่นว่า “ความรักถือเป็นความผิดพลาดด้วยหรือฮะ?”

”ไม่จ้ะ..แต่ว่าวิธีทางที่เรารักกัน...มันอาจจะ...”

”นี่มันยากเกินไปจริงๆฮะ...!!!”

”ใช่จ้ะ...มันเป็นเรื่องที่หนักจริงๆ” เงยหน้าขึ้นมามองแล้วพูดต่อ “ชั้นขอโทษน่ะ..”.

ฮยอนจุงผิดหวังสุดๆ~~~

”ชั้นอยากจะคุยกับเธอต่อน่ะ...แต่ว่าเธอต้องนอนพักผ่อนเอาแรง...”

นี่คุณกำลังบอกให้ผมนอนหรือฮะ?

ฮวางโบรู้สึกผิดและเสียใจ “ชั้นขอโทษจริงๆน่ะ...มันเป็นความผิดของชั้นเอง....”

ถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ “เฮ้อออ ผมคิดว่าผมคงจะตายตั้งแต่ยังหนุ่ม...”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ...!”

”ก็เพราะว่าผมเครียดมากเกินไป...”

ฮวางโบพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนสำนึกผิด “ นี่ เธอก็~~~”

”บางทีผมอาจจะต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง...”

”ตัดสินใจเรื่องอะไรเหรอ?”

”คุณคิดว่าไอดอลที่แต่งงานแล้วมันจะมีในโลกมั้ยฮะ?”

”หา?”

”หรือว่าผมต้องออกจากวงการไป ถ้าผมจะแต่งงานจริงๆ...?”

”นี่ อย่าเพิ่งรีบร้อนแบบนี้สิ~~~...”

ถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ ฮาาา ผมต้องเลือกว่า จะยังเป็นไอดอลต่อไป แต่ต้องตายตั้งแต่ยังหนุ่มเพราะความเครียด...หรือว่ากลายไปเป็นหัวหน้าครอบครัวที่จนๆคนนึง เลี้ยงเมียหนึ่ง ลูกอีกสี่ดีน้า?” เงยหน้ามองเธอ

“……………”

“ผมคิดว่า มันคงมีแค่สองทางเลือกนี้เท่านั้นล่ะฮะ?”

“นี่เธอกำลังข่มขู่ชั้นอยู่รึเปล่า?”

”เปล่านะฮะ ผมก็แค่พูดความจริงออกมาเท่านั้น...”

“ชั้นขอโทษจริงๆน่ะ...เธออาจจะคิดว่าชั้นมันเป็นคนหัวดื้อ..แต่นี่คือสิ่งที่ชั้นเป็น...”

” ผมเดาว่าผมคงจะทำอะไรไม่ได้ ก็คงจะต้องตายตั้งแต่ยังหนุ่ม...”

เธอกำหมัดต่อยไปที่หน้าอกของฮยอนจุง “ นี่แน่ะ ทะลึ่ง !”

เขายกมือขึ้นกุมหน้าอกแล้วร้องว่า “ อ้ากกก..เอาเลยฮะ ต่อยให้หนำใจ...ผมคงจะถูกต่อยจนตายหรือไม่ก็...ตายเพราะเครื่องมันร้อนจัดเพราะไม่ได้ใช้งาน...”

เธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะ “ เธอนี่~~~”

ฮยอนจุงหัวเราะออกมาแล้วก็โอบตัวเธอให้เข้ามาใกล้ขึ้นอีก “ฮ่าฮ่าฮ่า”


แต่ฮวางโบกลับเริ่มเครียดขึ้นมา” !!!”

เขามองเธอด้วยสายตาที่ดูสงบนิ่งแล้วพูดออกมาว่า “ ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะทนได้อีกนานแค่ไหน...แต่เพราะผมเคยให้สัญญากับคุณไว้ว่าผมจะรอ...ผมก็จะพยายามฮะ...”

” ชั้นคิดว่าความรัก...มันป็นเรื่องที่ยากที่สุดในโลก...”

”ใช่ฮะ...แต่มันก็น่าทำให้น่าสนใจด้วยเช่นกัน...เพราะว่ามันยากไงล่ะฮะ...”

เช้าวันต่อมา ในห้องนอน
ฮยอนจุงตื่นขึ้นมาเนื่องจากแสงแดดที่ส่องผ่านกระจกเข้ามาแยงตาของเขา แต่เนื่องจากแสงที่จ้ามากทำให้เขาลืมตาขึ้นมาเพียงข้างเดียว หลังจากตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงเล็กน้อยเขาก็มีความรู้สึกว่ามีบางอย่างที่แตกต่างไปจากปกติทางด้านขวาของตัวเขา พอหันไปดูก็เห็นว่าฮวางโบกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่ข้างๆโดยที่แขนของเธอโอบอยู่รอบเอวของเขา

ฮยอนจุงยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่มองดูเธอ แต่แล้ววิญญาณแห่งความซุกซนก็กลับเข้าร่าง เขาจึงเริ่มเอามือไปจั๊กจี้ที่เอวของเธอ พอเธอขยับตัวแต่ยังไม่ยอมตื่นเขาก็จั๊กจี้เธออีกครั้ง

เธอสะดุ้ง!...แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้า.ๆ.!! แต่พอรู้สึกตัว ตาก็เริ่มเบิกกว้างด้วยความตกใจ ...!!!

ฮยอนจุงยิ้มแล้วทักทายเธอว่า “ อรุณสวัสดิ์ฮะ...”

เธอหัวเราะด้วยท่าทางอึดอัด “ ฮ่าฮ่า...อรุณสวัสดิ์จ้ะ..”.เธอรู้สึกอายจึงรีบตะกายลงมาจากเตียง แล้วมายืนเอามือสางผมที่ยุ่งมาปรกหน้าออก

“ เมื่อคืนเธอนอนหลับได้ดีมั้ย?” <หวังว่าเธอคงจะหลับสบาย ถึงจะไม่ได้......>

”ฮ้า ” เขากำลังอ้าปากจะตอบ แต่แล้วจู่ๆหน้าของเขาก็แข็งทื่อ อ้าปากค้าง

”เป็นอะไรไปเหรอ?”

ฮยอนจุงได้แต่จ้องดูเธอเงียบๆด้วยสายตาที่ดูรุ่มร้อน หน้าตาหูเหอเริ่มแดงระเรื่อ

“มีอะไรเหรอ?” จากนั้นก็ค่อยๆก้มลงมองดูตัวเอง ตามสายตาของฮยอนจุง

“อ้ากกกกก!!!” ฮวางโบร้องออกมาสุดเสียงเพราะเพิ่งจะเห็นว่าผ้าปูที่นอนที่พันเอาไว้รอบเอวก่อนหน้านี้ มันได้อันตรธานหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ตอนนี้ท่อนล่างของเธอจากเอวลงไปจึงไม่มีอะไรปกคลุมนอกจากกางเกงชั้นในเพียงตัวเดียว!!!

ฮยอนจุงกัดริมฝีปากของตัวเองแล้วก็รีบเอาหมอนไปปิดช่วงล่างของเธอและพูดว่า “ ทำไมคุณไม่ฆ่าผมให้ตายไปซะตอนนี้เลย เอามีดมาแทงผมให้ตายไปเลยดีกว่าฮะ ถ้าคุณยังยืนโป๊ต่อหน้าผมแบบนี้..? T_T”

ฮวางโบซึ่งยังช็อคอยู่ รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตูทันที จากนั้นถึงได้ตะโกนบอกเขาว่า

”ชั้นขอโทษจริงๆน่ะ..ที่ทำผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัยเลย!”

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 63

คำอธิบายท้ายบท

1. ตึก 63 Building เป็นตึกที่สูงที่สุดเป็นอันดับ 3 ของเกาหลีใต้ เป็นตึก 63 ชั้นที่ประดับด้วยกระจกสีชาแต่มองไกลๆจะเห็นเป็นสีทอง ตั้งตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำฮันในกรุงโซล เป็นแลนด์มาร์คที่มีเอกลักษณ์แห่งหนึ่ง

2. สะพานจัมซิล เป็น 1 ใน 20 สะพานข้ามแม่น้ำฮัน ที่อยู่ในกรุงโซล



Create Date : 30 มิถุนายน 2553
Last Update : 30 มิถุนายน 2553 19:46:02 น. 11 comments
Counter : 455 Pageviews.

 
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ไร้คำบรรยาย...


โดย: ตอง IP: 117.47.109.170 วันที่: 30 มิถุนายน 2553 เวลา:20:48:13 น.  

 
มีความสุขจะแย่ น่ารักกกกกกกก


โดย: tonaor IP: 202.28.62.245 วันที่: 30 มิถุนายน 2553 เวลา:21:11:13 น.  

 
ขอบคุณยายนาจาเยอะๆ จะได้มีกำลังใจแยะๆ สู้ๆนะคะยาย ฟิคน่ารักจัง


โดย: มินมิน IP: 125.25.211.5 วันที่: 30 มิถุนายน 2553 เวลา:22:16:57 น.  

 
น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก ไร้คำบรรยายค่ะ ^^


โดย: ooy IP: 183.89.119.20 วันที่: 30 มิถุนายน 2553 เวลา:22:37:58 น.  

 
อ๊ากกก!!!!!อ่านถึงบางตอนที่...xxx....ถึงกับต้องกลั้นลมหายใจกันเลยทีเดียว
55+

ไร้คำบรรยายเลยจริงๆ


โดย: kaprow IP: 124.122.145.125 วันที่: 1 กรกฎาคม 2553 เวลา:9:15:05 น.  

 
eiei...ไม่ไหวจะเคลียร์...รักนะ..จุ๊บจุ๊บ


โดย: rakjung IP: 58.8.130.167 วันที่: 1 กรกฎาคม 2553 เวลา:11:02:15 น.  

 
ขอบคุณยายนาจามากคะ สำหรับฟิค ตออนนี้ถูกใจมากๆๆๆๆๆ เลยคะ โอ๊ยไม่ไหวจริงๆๆ อายแทนบูอินจริงๆๆๆ เนื้อหาแต่ละตอนจุใจมากๆๆคะ


โดย: luck IP: 58.136.48.196 วันที่: 1 กรกฎาคม 2553 เวลา:12:29:41 น.  

 
ทำไมคุณไม่ฆ่าผมให้ตายไปซะตอนนี้เลย เอามีดมาแทงผมให้ตายไปเลยดีกว่าฮะ
จุงจะทนไหวไหมเนี่ย แต่หนิงทนไม่ไหวแล้ว.....(ฟันจะหักไหมนะ)

ขอบคุณนะคะยาย


โดย: ning IP: 124.120.240.67 วันที่: 1 กรกฎาคม 2553 เวลา:19:00:05 น.  

 
ยายน่ารักมากมาย
รอตอนต่อนะ
ขอบคุณสำหรับความสุขอันยิ่งใหญ่
ที่ยายนำมาให้อ่านนะ


โดย: joy&yoo IP: 222.123.115.254 วันที่: 1 กรกฎาคม 2553 เวลา:22:10:33 น.  

 
โอ๊ย จะบ้าตาย ทำมั้ยน่ารักอย่างนี้ อ่านไปยิ้มไป เฮ้อหัวใจจะละลาย สงสารจุงจัง อดทนไว้นะน้อง


โดย: skytrain IP: 119.31.37.195 วันที่: 3 กรกฎาคม 2553 เวลา:12:20:32 น.  

 
ทั้งคู่น่ารักม๊าก ๆ ๆๆๆๆ
ขอบคุณ ยายมากนะค่ะ จะรอตอนต่อไปค่ะ..... love u jub..jub


โดย: lakjingjang IP: 58.97.7.69 วันที่: 3 กรกฎาคม 2553 เวลา:13:44:57 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.