Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2553
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
28 สิงหาคม 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 90 ~ คิดถึงเธอแทบใจจะขาด...

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****


ช่วงกลางคืนของวันที่ 12 พฤศจิกายน 2008 ที่มาเก๊า ฮวางโบเช็คอินเข้าพักในโรงแรม หลังจากจัดข้าวของเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินออกมาที่ระเบียงห้องเพื่อยืนชมวิวยามค่ำคืนของเกาะมาเก๊า

ฮวางโบถอนหายใจออกมา “เธออยู่แถวๆนี้หรือเปล่านะฮยอนจุง ชั้นคิดถึงเธอจังเลย”

จากนั้นเธอก็หยิบมือถือขึ้นมา ก่อนจะลังเลและพูดกับตัวเอง “นี่ชั้นกำลังจะทำอะไรอยู่ล่ะเนี่ย”

“ชั้นจะทำยังไงดี เพราะชั้นบอกเขาไปแล้วว่าจะมาวันนี้ แต่ไม่ได้บอกเวลาที่แน่นอนว่าจะมาถึงเมื่อไหร่เลยน่ะ”

“แล้วตอนนี้เขาถ่ายละครเสร็จหรือยังน่ะ”

“จะเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ ถ้าชั้นจะโทรไปหาเขาตอนนี้”

“หรือว่า ชั้นควรถามน้องเล็กเบบี้ดี ไม่ดีกว่า ชั้นอายเกินกว่าที่จะถามเขาT T”

“แล้วคยูจงล่ะ “เธอเอียงคอทำท่าครุ่นคิด “ชั้นสงสัยจังว่า เขาเห็นรูปนั้นด้วยรึเปล่านะ”

“รู้งี้ชั้นน่าจะดึงมันออกมาให้มันหมดเรื่องหมดราวซ่ะก็ดี แล้วทำไมตอนนั้นชั้นถึงไม่ทันคิดน่ะ”

“ทำยังดีน้า เธอรู้หรือยังว่าตอนนี้ชั้นมาถึงนี่แล้วอ่ะ?”

หญิงสาวกำโทรศัพท์ไว้และยืนลังเลอยู่อย่างนั้นเกือบครึ่งชั่วโมง ซึ่งเวลาในตอนนี้คือ 21:50 น.

“นี่ชั้นควรจะไปนอนก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยโทรไปหาเขาดีไหมน่ะ?”

หลังจากใช้เวลาคิดอยู่นานว่าจะโทรหาเขาดีมั้ยในที่สุดเธอก็ตัดสินใจว่าไม่โทรจะดีกว่า จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อทำธุระส่วนตัว ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

ฮยอนจุงโทรหาเธอและรอให้เธอมารับสาย “ทำไมไม่รับสายสักทีน่ะ หรือว่าคุณยังมาไม่ถึงอีก” เขาบ่นกับตัวเองเบาๆ เพราะรู้สึกผิดหวัง และจ้องมองโทรศัพท์อยู่อย่างนั้นด้วยความกระวนกระวายใจ

ที่ล๊อบบี้ของโรงแรม ซึ่งเป็นที่พักของทีมงานละคร F4 ในขณะที่ฮยอนจุงกำลังเดินมาที่ล๊อบบี้ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขามองดูหน้าจอโทรศัพท์เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรมาหน้าตาของเขาก็สดใสขึ้นในทันทีก่อนจะรีบกดสายรับ
“สวัสดีฮะ”

“สวัสดีจ้ะ ขอโทษด้วยน่ะ พอดีตอนที่เธอโทรมาชั้นกำลังอาบน้ำอยู่ เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเธอ”

“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนฮะ?”เขาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ลองเดาดูสิ”

“คุณมาถึงนี่แล้วหรือฮะ?”

“ใช่แล้วล่ะ”

ฮยอนจุงหันไปดูรอบๆก่อนจะถามออกไป “คุณอยู่ที่ไหนฮะ?”

“ตอนนี้ชั้นอยู่ที่โรงแรมแล้วล่ะ”

“ที่โรงแรม โรงแรมไหนเหรอฮะ” เขาถามเธอเบาๆพร้อมกับหันไปมองคนรอบข้าง

“ชั้นอยู่ที่ โรงแรม เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ จ้ะ”

“มันอยู่ที่ไหนฮะ”

“ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่า อยู่ใจกลางเมืองมาเก๊า”

“นี่ คิมฮยอนจุง นายจะไปไหน” เสียงใครบางคนตะโกนเรียกเขา

“ผมต้องไปก่อนน่ะ” เขาตัดสายทิ้งและเดินไปหาผู้จัดการทันที “ผมมีเรื่องเร่งด่วนต้องรีบไปฮะ”

พี่ผู้จัดการรีบพุ่งเข้ามาหาแล้วถามว่า “นายกำลังจะไปไหน?”

“คือว่าตอนนี้ผมได้หยุดพัก 2 วัน พี่รู้มั๊ยฮะ ตั้งแต่มานี่ ผมยังไม่เคยได้พักเลยน่ะฮะ ดังนั้นผมจะขอหยุดพักซัก 2 วัน แล้วจะกลับมาน่ะฮะ” น้ำเสียงลุกลี้ลุกลนของเขา

“ชั้นก็ไม่ได้ห้ามซะหน่อย แต่ว่า นายจะไปไหนล่ะ”

“ถ้าผมบอกว่าผมไปไหน มันก็ไม่ใช่การพักผ่อนจริงๆสิฮะ แล้วถ้าพี่ตามผม ผมก็คงจะไม่ได้พักจริงๆเหมือนกันน่ะฮะ”

“นี่ นายพูดอย่างนี้สิ เหมือนกับว่าชั้นไปรบกวนเวลาการพักผ่อนของนายน่ะ ชั้นก็แค่อยากจะคอยอารักษ์ขานาย ก็เท่านั้น”ผู้จัดการเริ่มเสียงไม่เป็นมิตร

“พี่ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอกฮะ ผมจะใช้วันพักร้อนอย่างเงียบๆและอีกสองวันจะกลับมา” ว่าแล้วฮยอนจุงก็รีบเร่งฝีเท้าเดินออกไปข้างนอก และมุ่งหน้าไปเรียกแท๊กซี่ซึ่งจอดรอผู้โดยสารอยู่หน้าโรงแรม

“นี่นายจะทำแบบนั้นไม่ได้น่ะ” ผู้จัดการตะโกนเสียงลั่น

“ระหว่างที่ผมไม่อยู่ พี่ก็ควรจะพักผ่อนบ้างน่ะฮะ แล้วผมจะโทรติดต่อมาน่ะฮะ บาย” จากนั้นก็ขึ้นแท๊กซี่ไป

“เฮ้อ ไอ้เด็กบ้านี่” ผู้จัดการบ่นไล่หลังไปติดๆ

ฮยอนจุงขึ้นรถแท๊กซี่แล้ว ก็รีบบอกให้โชเฟอร์ออกรถทันที “Go~ please”

คนขับแท๊กซี่หันมาถามเป็นภาษาอังกฤษเช่นกัน “What!!!”

พี่ผู้จัดการวิ่งตามมาเคาะกระจกรถแรงๆ “นี่ คิมฮยอนจุง”

เขามองหน้าผู้จัดการอีกครั้งก่อนจะโบกมือลา “บายบาย ไปล่ะฮะ”

ฮยอนจุงหันไปถามเป็นภาษาญี่ปุ่น “どちらまでおいでになりますか?”(จะให้ผมไปส่งที่ไหนดีครับ)

ฮยอนจุงตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นเช่นกัน “Jotto Matte (รอเดี๋ยวน่ะ) เขาหยิบโทรศัพท์โทรไปหาฮวางโบอย่างเร่งรีบอีกครั้ง

“บูอิน โรงแรมที่คุณพักชื่ออะไรน่ะฮะ”

“MGM Grand” เสียงปลายสายบอกทันที

ฮยอนจุงหันไปบอกชื่อโรงแรมกับคนขับแท๊กซี่ “MGM Grand hoteru”

คราวนี้ได้ผล คนขับแท๊กซี่หันมาตอบทันที “OK”

ในห้องของโรงแรมที่ฮวางโบพัก เธอเดินกลับไปกลับมาภายในห้องด้วยความกระวนกระวาย และพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นด้วยการกัดเล็บตัวเอง

”เธอมาหาชั้นถึงนี่ เธอคิดจะทำอะไรกันแน่? ชั้นว่ามันแด่วๆน่ะ ถ้าเธอจะมาหาชั้นตอนนี้..เธอแค่คิดถึงชั้นและไม่ได้คิดอะไรนอกเหนือกว่านี้ใช่มั้ย” หญิงสาวเดินไปพูดพึมพำไปกับตัวเองแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะจู่ๆเสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้นมา เธอจึงรีบกดรับสายทันที

“บูอิน คุณช่วยลงมาข้างล่างตอนนี้เลยจะได้มั๊ยฮะ” เสียงของฮยอนจุงดังลอดออกมา

”เธอว่าอะไรน่ะ” เธอทวนคำถาม

“เร็วสิฮะ~ เอากระเป๋าตังค์ลงมาด้วยน่ะฮะ~” เสียงปลายสายพูดด้วยความเร่งรีบ

”กระเป๋าตังค์เหรอ”

”ผมจะจ่ายค่าแท๊กซี่ พอดีผมรีบจนลืมหยิบกระเป๋าตังค์มา”

”ลืมกระเป๋าตังค์เหรอ” เธอร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

บริเวณด้านนอกของโรงแรมที่เธอพักฮยอนจุงยื่นมือออกมาโบกนอกกระจกรถแท๊กซี่ เมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากประตูโรงแรม

“บูอิน ทางนี้ฮะ” เขาส่งเสียงเรียก

ฮวางโบเดินบ่นพึมพำขณะที่เดินตรงไปที่รถคันนั้น “เธอนี่มันเหลือเชื่อเชื่อจริงๆเลยนะ มาได้ยังไงตังค์ซักแดงก็ไม่มี”

เขาส่งยิ้มให้เธอทันที”อ๊า ขอบคุณพระเจ้า”

“เธอนี่ จริงๆเล้ย” ฮวางโบพ่นลมออกจมูกแล้วรีบส่งเงินให้คนขับแท๊กซี่ทันที

ฮยอนจุงยิ้มจนหน้าบานและจ้องมองเธออย่างไม่วางตา ฮวางโบส่งยิ้มให้เขาเช่นกันพร้อมกับถามว่า “เธอมาที่นี่โดยไม่มีอะไรติดตัวมาเลยเหรอ”

”ใช่ฮะ พอดีผมรีบชิ่งหนีพี่ผู้จัดการ ก็เลยไม่ทันได้หยิบอะไรติดตัวมา...”

ฮวางโบรู้สึกดีใจที่ได้พบหน้าเขาจนแทบจะเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ ส่วนฮยอนจุงเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ทั้งสองต่างจ้องมองกันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ไม่นานเธอก็เอ่ยขึ้นก่อน

”แล้ว เธอจะต้องกลับไปเมื่อไรเหรอ”

“ผมบอกเขาว่าผมจะหยุดสองวัน”

เธอหันไปมองเป็นนัยๆก่อนจะถาม “ถ้างั้น เธอจะไปพักที่ไหนเหรอ”

“ไม่รู้เหมือนกันฮะ ผมเดาว่า คงต้องมีใครซักคนที่พอจะช่วยผมได้ฮ่ะ”

“ใครกันเหรอ”

”ก็คนที่ทำให้ผมต้องมาที่นี่ไง”

”จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนๆนั้นเขาช่วยจัดการเรื่องที่พักให้เธอไม่ได้น่ะ?”

”งั้น ผมก็จะไม่หลับไม่นอนไง”

“………………………”

ฮยอนจุงมองหน้าเธอยิ้มๆ...

”ว่าแต่เธอพูดจริงเหรอ ที่มานี่โดยไม่มีอะไรติดตัวมาเลยน่ะ”

”ฮะ ผมมาที่นี่มีแต่ใจเท่านั้นที่นำติดตัวมา” เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้เธออีกครั้ง

ฮวางโบถอนหายใจเฮือกใหญ่” งั้นก่อนอื่น ชั้นว่าพวกเราควรจะไปจากตรงนี้ก่อนเหอะน่ะ “ หญิงสาวหันรีหันขวางตั้งท่าจะเดินออกไป

ฮยอนจุงยิ้มอย่างมีความสุขแล้วตอบไป “ฮะ” แล้วก็เริ่มเดินตรงไปที่ทางเข้าโรงแรม

”แล้วนี่เธอจะไปไหนละเนี่ย?”

ฮยอนจุงหันไปมองเธอก่อนจะตอบ “ก็เราจะเข้าไปในโรงแรมไม่ใช่หรือฮะ?”

”ตะกี้เธอเพิ่งจะบอกว่ามาที่นี่โดยไม่มีอะไรติดตัวมา ดังนั้น เราก็ควรซื้อของใช้ที่จำเป็นก่อนไม่ใช่หรือ”

”ของใช้ที่จำเป็นเหรอ โอ๊ะ ตกลงฮะ โอ๊ะ ใช่ฮะ ของที่จำเป็น”

ฮวางโบเหลือบตาลงต่ำก่อนจะเริ่มเดินนำหน้าเขาไป...


ฮยอนจุงรีบก้าวสาวเท้ายาวๆตามมาเดินเบียดอยู่ข้างๆเธอ ”ไหนคุณบอกว่าคุณปลื้มใจและยินดีที่ได้เจอผมไม่ใช่เหรอ”

”ถ้าชั้นไม่ปลื้ม ชั้นก็คงไม่มาหาเธอถึงนี่หรอกน่ะ?”

”ถ้างั้น ทำไมคุณถึงดูเหมือนไม่ค่อยดีใจที่ได้เจอผมเลยล่ะฮะ”

หลังจากที่ได้ยิน ฮวางโบก็ส่งยิ้มหวานให้เขาทันที

”ตกลงคุณปลื้มใจที่ได้พบผมใช่มั๊ยฮะ?”

”ใช่แล้วล่ะ” ฮวางโบพยายามบังคับเสียงและทำหน้าตาให้เป็นปกติที่สุด

ฮยอนจุงยิ้มอย่างสดใสพร้อมกับยกแขนขึ้นมาโอบไหล่ของเธอ “คุณคิดถึงผมหรือเปล่าฮะ”

”คิดถึงสิ ชั้นคิดถึงเธอมากเลยน่ะ”

ฮยอนจุงยิ้มด้วยความปลื้มใจ และค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอและจุ๊บไปหนึ่งที “คุณรู้มั๊ย ผมคิดว่า ผมกำลังจะตายเพราะคิดถึงคุณ”

”นี่...เลิกพูดเล่นได้แล้ว”

”นี่มันก็ดึกมากแล้ว คงไม่มีใครเห็นหรอกฮะ แล้วคนแถวนี้ก็คงไม่มีใครรู้จักพวกเราด้วย

“ที่จริงแล้ว มันก็ไม่เชิงซะทีเดียวหรอกน่ะ”

“หา?” เขาพูดพร้อมกับหันไปมองรอบๆข้าง

”ชั้นได้ยินมาว่า มีคนเกาหลีมาพักผ่อนที่นี่กันอุ่นหนาฝาคั่งเลยล่ะ”

”งั้นหรือฮะ?”


***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****

”ตอนที่ชั้นมาถึงสนามบินน่ะ คนขับแท๊กซี่ยังพูดภาษาเกาหลีกับชั้นเลย เขาบอกว่าที่นี่มีนักท่องเที่ยวเกาหลีเยอะแยะเลย”

”จริงหรือฮะ?”

”ใช่ ตอนแรกเขาพูดภาษาญี่ปุ่น แล้วเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นพูดภาษาเกาหลีแทนน่ะ”

”แล้ว.ยังไงต่อ”

”เราคงไม่สามารถทำตัวได้ตามสบายแล้วก็พักผ่อนเต็มที่เหมือนคนอื่นๆนะสิ...”

”นี่พอผมได้ยินที่คุณเล่าแล้ว ชักโมโหขึ้นมาจริงๆเลยนะ!”

”เฮ้ ไม่เห็นจะต้องโมโหเลยนี่นา”

“ผมไม่รู้เลยว่า... ถ้าผมนั่งในรถเงียบๆไม่ตอบอะไร ในที่สุดเขาก็จะพูดภาษาเกาหลีกับเราเอง”

“หา?”

“คนขับแท๊กซี่คนนั้น” เขาพูดพลางชี้ไปที่รถ

“คนนั้น เขาทำไมเหรอ?”

“เขาถามผมเป็นภาษาญี่ปุ่น แล้วผมก็ตอบเขาเป็นภาษาญี่ปุ่นเหมือนกัน นี่ถ้าผมนั่งเงียบๆ เขาก็คงเปลี่ยนมาพูดภาษาเกาหลีกับผมแล้ว แย่จริง เสียดายโอกาสที่ไม่ได้พูดภาษาเกาหลีกับเขา”

“เฮ้อ...เธอนี่...ไม่ธรรมดาเลยจริงๆนะ...”

“ว่าแต่” เขาหันไปมองหน้าเธอ”ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณตอนอยู่ที่โน่นใช่มั๊ย”

“นี่เธอพูดถึงเรื่องอะไรอยู่เนี่ย?” ฮวางโบถามงงๆ

<ขอบคุณพระเจ้า> เขาพูดอยู่ในใจ แล้วหันไปมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนและหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่...

ฮวางโบหยุดชะงักแล้วถามเขาว่า “มีอะไรเหรอ?”

ฮยอนจุงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่แสดงถึงความรักและห่วงใย “ขอบคุณพระเจ้าที่คุณไม่เป็นอะไร”

”ทำไมเธอถึงได้พูดแบบนี้อยู่เรื่อยเลย...?

“ผมคิดถึงคุณจังฮะ!” ว่าแล้วชายหนุ่มก็จับใบหน้านั้นให้เงยขึ้น ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันแผ่เบา หญิงสาวขนลุกเกรียวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เข้าจู่โจม แต่เจ้าตัวก็พร้อมที่จะยอมรับมันไว้ด้วยความเต็มใจ ชายหนุ่มสัมผัสเรือนร่าสงนั้นอย่งทะนุถนอม ดวงตาของคนทั่งคู่สบกันพร้อมความหมายที่มีเพียงคนทั้งสองคนเข้าใจ

“ฮือ ชั้นก็คิดถึงเธอ” หญิงสาวตอบตะกุกตะกัก เมื่อความอบอุ่นและความคิดถึงจากเขาเข้าแผ่นซ่านกระจายถึงเธอ

“ผมคิดถึงคุณจริงๆน่ะ” เขาจับใบหน้าของเธอให้หันมา ริมฝีปากประกบริมฝีปากจนหยิงสาวอ่นเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ เขาคว้าตัวเธอเข้ามากอดพร้อมกับมอบจุมพิตที่อ่อนหวานและนุ่มนวลเพื่อเป็นการต้อนรับ

ที่ตรอกเล็กๆแห่งนึงในใจกลางมาเก๊า ได้ปรากฎเงารางๆของทั้งสองคนที่ยืนกอดกันอย่างแนบแน่นท่ามกลางความมืดที่ปกคลุมอยู่บริเวณนั้น จะมีก็เพียงแสงไฟจากหน้ารถที่แล่นผ่านไปมาเป็นระยะๆ...

บนถนนใกล้ๆกับโรงแรม
ทั้งสองคนเดินหาซื้อของกันในร้านสะดวกซื้อและหลังจากนั้นก็พากันเดินกลับเข้าไปในโรงแรมที่ฮวางโบพักอยู่

“ฮ้าววว” ฮยอนจุงเดินหาวออกมาดังๆ

“เมื่อเช้าเธอตื่นกี่โมงเหรอ?”

“ผมเหรอ แปดโมงเช้า แต่เพิ่งจะเข้านอนตอนตี 5 นี่เองฮะ”

“เธอคงต้องเหนื่อยและเพลียแน่ๆเลย ถ้างั้นเรารีบกลับไปที่โรงแรมดีกว่า”

“แต่ผมรู้สึกสบายดีไม่ได้เป็นอะไรเลยน่ะ”

“เหอะน่า เธอควรจะนอนหลับซะหน่อยน่ะ เข้าใจมั๊ย?”

“ก็ได้ฮะ”

ฮวางโบเดินนำหน้าเข้าไปโรงแรม“เธอมีแค่เสื้อที่สวมติดตัวมาเท่านั้นเหรอ...”

“ผมใส่ตัวนี้จนถึงพรุ่งนี้ก็ได้ฮะ เพราะก่อนจะออกมาผมเพิ่งจะเปลี่ยน”

“…………………”

“…………………”

จู่จู่เธอก็หยุดชะงักหันไปมองหน้าฮยอนจุง “มีอีกเรื่องนึงน่ะ!“

“หา ทำไมคุณถึงมองผมแบบนั้นล่ะฮะ อย่ามองอย่างนั้นสิฮะ ตาของคุณดูน่ากลัว”

“น่ากลัวเหรอ?”

“ถ้าคุณจ้องผมแบบนั้นน่ะ มันน่ากลัว มันทำให้ผมนึกถึงผีเวียดนามเลยอ่ะ” เขาพูดพลางกับกอดไหล่ตัวเอง “บรรยากาศของที่นี่มันก็เหมือนกับที่เวียดนามด้วย”

“หุหุ นี่เธอกลัวจริงๆเหรอเนี่ย”

“อ๊า ทำไมผมถึงจินตนาการได้ดีแบบนี้น่ะ”

“ยอมรับมาเหอะน่า ว่าเธอกลัวอะไรได้ง่ายจริงๆ”

ฮยอนจุงยิ้มให้เธอก่อนถามว่า “เฮ้ ที่บอกว่ามีอีกเรื่องนึง ทำไมมีอะไรหรือฮะ...”

“หา เฮ้อ” เธอถอนหายใจ “ทำไมชั้นถึงได้กลายเป็นคนบื้อเวลาที่อยู่กับเธอแบบนี้น่ะ?”

“หา?”

“คือชั้นหมายถึง...” ว่าแล้วก็นิ่งไป

“อะไรฮะ?”

“ทำไมเธอถึงติดรูปไว้แบบนั้นล่ะ?”

“รูปไหนเหรอฮะ?”

<ชั้นไม่ควรจะพูดถึงเรื่องนี้ใช่มั๊ย?>

“นี่คุณพูดถึงรูปไหนกันแน่”

“ช่างมันเหอะน่ะ”

“รูปไหนฮะ?”

“ชั้นบอกเธอแล้วไงว่าช่างมันเหอะ”

“แล้วทำไมคุณถึงต้องหยุดครึ่งๆกลางๆด้วยล่ะ ตอนนี้ผมชักจะสงสัยแล้วน่ะฮะ?”

“ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรหรอก”

“ไม่เอาน่า ถ้าคุณไม่บอกคืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ~~~~”

“อะไรน่ะ?”

“ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆถ้ามีบางอย่างที่ทำให้ผมสงสัย”

เธอถอนหายใจทันที “เฮ้อ”

ฮยอนจุงมองตาเธอ “คุณกำลังพูดถึงรูปไหนอยู่ฮะ?”

ฮวางโบหยุดชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ “รูปนั้นน่ะ สติ๊กเกอร์ที่เราถ่ายกันที่เมียง-ดง”

“อ่อ รูปนั้นนั่นเอง” ว่าแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “คุณหมายถึงรูปนี้ใช่หรือเปล่า ” แล้วชี้รูปที่ติดอยู่ด้านหลังโทรศัพท์ให้เธอดู “ทำไมมันถึงได้?”

“ไม่ใช่รูปนั้น”

“ไม่ใช่รูปนี้เหรอ” เขานิ่งไปชั่วครู่ “รูปจูจุ๊บใช่มั๊ย?”

“ทำไมเธอถึงเอามันไปติดไว้ตรงนั้นด้วยล่ะ เธอควรจะซ่อนมันไว้ให้มิดชิดไม่ใช่เหรอ? ให้ตายเหอะ”

“ผมเอามันไปติดไว้ที่ไหนเหรอฮะ?”

“เธอจำไม่ได้จริงๆเหรอว่าเธอเอามันไปไว้ที่ไหนอ่ะ”

“ผมจำได้ว่าผมเก็บไว้ที่เดียวน่ะ”

เธอเหวี่ยงสายตาใส่เขาโดยไม่พูดอะไร...

“แล้วคุณรู้ได้ยังไง”

“ชั้นรู้สิ เพราะว่าชั้นเห็นไง”

“คุณไปเห็นมาเมื่อไรกันฮะ?”

“เมื่อวานนี้!”

“เมื่อวานนี้เหรอฮะ”

“ถ้างั้น ทุกคนคงเห็นกันหมดแล้วสินะ?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาคอตัวเองด้วยท่าทางเขินๆ...

“ชั้นต้องรีบชิ่งทันทีหลังจากที่กินอาหารค่ำเสร็จ แล้วจากนี้ไปชั้นจะมีหน้าไปพบพวกเขาได้ยังไงกัน”

“แล้วคุณเข้าไปในห้องผมทำไมกัน ผมอุตส่าห์แปะมันไว้ในที่ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น คุณอยู่รายการเรื่องจริงผ่านจอหรืไงฮะ”

“ก็พวกเขา...” หญิงสาวอดเถียงไม่ได้

“พวกเขาทำไมหรือฮะ ยังไงผมก็ต้องปกป้องเมมเบอร์ของผมน่ะ” ชายหนุ่มแกล้งแหย่เธอ

“เธอก็รูว่าฮยองจุนเป็นเด็กที่อยากรู้อยากเห็น...”

ฮยอนจุงทำเสียงพ่นลมออกจมูกแล้วพูดว่า “เด็กคนนั้นมีสายตาที่ดีเยี่ยมเลยฮะ หุหุ เขาเป็นเด็กที่อยากรู้อยากเห็น”

“ทันทีที่เห็นภาพนั้น” เธอรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีที่พูด “บรื๋อออส..”.

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั่นคือปฏิกิริยาของคุณหรือของพวกเขาฮะ”

“ของทุกคนย่ะ~~~~~!!!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า~~^^”ชายหนุ่มพูดพลางกับปัดผมที่ปรกหน้าเขาขึ้นไป

“พวกเขายืนช๊อคกันไปเป็นแถบๆ” ยิ่งพูดหญิงสาวก็ยิ่งหน้าแดงระเรื่อไปทั่วใบหน้า

“หุหุ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “

“ชั้นดีใจนะที่มันทำให้เธอขำกร๊ากได้ขนาดนี้...”

“ตอนนี้ผมกำลังคิดถึงหน้าพวกเขาอยู่ฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า มันตลกสุดๆเลยน่ะฮะ”

”นี่เธอ หยุดหัวเราะได้แล้ว ชั้นหายใจจะไม่ทันอยู่แล้วน่ะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า รูปนั้น แม้แต่ผม..ยังรู้สึกว่ามันดูแรงเกินไปจริงๆน่ะ โอว พระเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า “

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า แรงจริงๆด้วยน่ะ “ ในที่สุดเธอก็หัวเราะไปกับเขาด้วย

“งั้นคุณก็ควรบอกว่า ฟิคเรื่องนี้ห้ามอ่านเกิน 2 ทุ่มใช่มั๊ย หรือไม่ ก็ ฟิคเรื่องนี้ไม่เหมาะสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 19 ปี ดีมั๊ยฮะ” ชายหนุ่มพูดพลางโอบไหล่ของเธอไว้

“นี่ คนอ่านฟิคใครเขาจะกล้าบอกล่ะ ว่าเป็นเยาวชน หรือเป็นผู้ใหญ่ แต่ชั้นว่า พวกเขาต้องเข้าใจว่า นี่คือฟิค แน่นอน” หญิงสาวพูดพลางกับสวมกอดชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ไม่รู้ล่ะ ถ้าฟิคตอนนี้ลงเมื่อไหร่ ผมจะมาเช็คคอมเม้นท์เรื่องนี้น่ะฮะ ว่าเป็นยังไงบ้าง แต่ตอนนี้ ผมชักง่วงแล้วน่ะฮะ บูอิน “

“ถ้างั้น ก็เข้านอนกันได้แล้วล่ะ ถ้าติดเรทเราจะได้เปลี่ยนแนว โอเคมั๊ย”

ชายหนุ่มไม่พูดพล่าททำเพลง แค่พยักหน้าคือคำตอบ

โปรดติดตามคู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 91 - อายุเป็นเพียงตัวเลข..ไม่สำคัญ..
ตัวอย่างตอนหน้าวันจันทร์ (คริคริ แกล้งใครบางคน)

“ผมไม่อาจเก็บมันได้อีกต่อไปแล้ว เพราะผมก็มีขีดจำกัดของตัวเอง” เขาก้มหน้าเข้าไปหาเธอและจูบเธอ เธอหลับตาพริ้ม รับรสจูบอันดื่มด่ำของเขา ทุกอย่างเงียบสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขาเท่านั้น

เขาค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากเธอและมองเธออีกครั้งด้วยสายตาแห่งความปรารถนา เขาลูบผมเธอเบาๆแล้วพูดว่า “ผมรักคุณ จนแทบทนไม่ไหวแล้วน่ะฮะ”

เมื่อได้ยินเขาพูดสิ่งที่เธอกำลังคิดก่อนหน้านี้ก็ละลายหายไปในทันที เธอยื่นมือเข้าไปสัมผัสแก้มของเขา “ชั้นก็รักเธอเช่นกัน”

เขายิ้มให้เธออีกครั้ง “ผมรักคุณ (แกล้งจุ๊บ) เธออีกครั้ง” ในขณะที่แขนของหญิงสาวค่อยๆโอบต้นคอของเขา ทั้งสองมองตาและส่งภาษาของคนรักที่ต้องห่างกัน ความคิดถึงมันมีจนล้นใจไม่อาจเก็บไว้ได้อีกต่อไปแล้ว…




Create Date : 28 สิงหาคม 2553
Last Update : 28 สิงหาคม 2553 4:14:07 น. 6 comments
Counter : 610 Pageviews.

 
แหมมยายมาลงฟิคตอนตีสี่ นอนน้อยๆ อย่างนี้เดี๋ยวไม่สบายอีกหรอกนะ จะนอนน้อยเหมือนจุงหรือไง อิอิ


โดย: toilnina IP: 180.180.0.216 วันที่: 28 สิงหาคม 2553 เวลา:8:21:40 น.  

 
โอว์พี่นาจา แล้วนอนกี่โมงค่ะเนี้ยะฟิคตอนนี้อ่านแล้วแอบหวิวอ่ะดีนะที่เกิน19มาแล้วอิอิ


โดย: มดแดง IP: 58.10.71.222 วันที่: 28 สิงหาคม 2553 เวลา:9:39:07 น.  

 
ขอบคุณนะค่ะยายนาจา ฟิตตอนนี้หวานจังเลย อย่างไรก็รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ พักผ่อนมากๆๆๆ นะค่ะ


โดย: hunny IP: 124.120.41.154 วันที่: 28 สิงหาคม 2553 เวลา:9:51:39 น.  

 
น่ารักจังคะ
ตอนหน้าแอบติดเรทนะคะ...รอ..รอ

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ


โดย: prongpawin IP: 183.89.109.190 วันที่: 28 สิงหาคม 2553 เวลา:10:35:26 น.  

 
หวานสุดใจขาดดิ้น จุง นายแน่มากไม่ต้องติดเรทนะ รักมาก มอบหมดใจไปเลย 5555 ขอบคุณมากคร๊าบคุณนาจาฟิคดีๆๆๆ มีรางวัล


โดย: teelak IP: 125.27.155.105 วันที่: 28 สิงหาคม 2553 เวลา:21:00:19 น.  

 
หวานจัง รอตอนต่อไปแทบไม่ไหว ขอก่อนไม่ได้หรอ


โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.17.187 วันที่: 28 สิงหาคม 2553 เวลา:21:37:17 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.