Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2553
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
23 มิถุนายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 59 ~ มันก็แค่รายการเรียลิตี้หลอกๆ

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****



ช่วงบ่ายของวันนั้นที่บ้านของคู่ผักกาดหอม
ทั้งสองคนกำลังพักเบรคการถ่ายทำกันอยู่ หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฮวางโบก็ล้มตัวลงนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ส่วนฮยอนจุงซึ่งเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วเช่นกันกำลังรอให้สไตล์ลิสข่วยดูความเรียบร้อยรอบสุดท้าย ระหว่างนั้นเขาก็แอบชำเลืองมองเข้าไปในห้องซึ่งฮวางโบนอนอยู่ในนั้น

ทันทีที่สไตล์ลิสยอมปล่อยตัวเขามา ฮยอนจุงก็รีบเดินเข้าไปในห้องนอนทันที “บูอิน คุณเป็นอะไรรึเปล่าฮะ?

“…………………”

เมื่อไม่มีเสียงตอบจากเธอ เขาก็ขยับเข้าไปดูที่ใกล้ๆหน้าของฮวางโบ “คุณเป็นอะไรรึเปล่า? ไม่สบายหรือฮะ?”

เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนตอบว่า”เปล่าจ้ะ” แต่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้กระชับขึ้น

”นี่คุณเป็นหวัดรึเปล่าฮะ?” ฮยอนจุงยังคงถามต่อด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใย

”ชั้นแค่ง่วงนอน...ก็เลยพยายามจะงีบสักแป๊บนึง...”

”งั้นเหรอฮะ?” พูดจบก็ยื่นมือออกไปแตะที่หน้าผากของฮวางโบเพื่อดูว่าเธอมีไข้รึเปล่า

เมื่อเขาทำแบบนั้นเธอก็รีบกระซิบว่า “คนอื่นกำลังมองเราอยู่น่ะ”

ฮยอนจุงชำเลืองมองรอบๆ “ คุณไม่เป็นไรจริงๆเหรอฮะ?”

”จ้ะ...ชั้นไม่ควรจะออกกำลังกายหักโหมแบบนั้น....อย่างที่เธอบอกนั่นแหละ...ด้วยอายุของชั้นขนาดนี้”

”ผมได้ยินมาว่าทางทีมงานจะพักเบรคกันหนึ่งชั่วโมง งั้นคุณก็นอนพักเอาแรงไปก่อนแล้วกันน่ะฮะ...”

“แล้วเธอล่ะ? ไม่เหนื่อยบ้างเลยเหรอ?”

เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วถามว่า “ แล้วถ้าผมบอกว่าเหนื่อย คุณจะอนุญาตให้ผมขึ้นไปนอนอยู่ข้างๆคุณจะได้มั้ยฮะ?”

แอบหัวเราะเบาๆ “ก็ตามใจเธอสิ.”

เขายิ้มกว้างแกล้งพูดต่อไปอีกว่า “ ผมเดาว่าคุณยังไม่รู้จักผมดีแล้วล่ะฮะ...ผมอาจจะทำแบบนั้นขึ้นมาจริงๆก็ได้น่ะ”

”ถึงแม้ว่าเธอจะทำขึ้นมาจริง แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อหน้าผู้คนเหล่านี้น่ะ? ชั้นก็คงไม่มีอะไรที่จะเสียอยู่แล้ว หากจะมีข่าวลือแพร่ออกไปน่ะ...”

”คุณหมายความอย่างนั้นจริงๆหรือฮะ?” ว่าแล้วก็ค่อยๆทิ้งตัวลงบนเตียงใกล้ๆกับที่เธอนอนอยู่

ฮวางโบสะดุ้งสุดตัว แล้วเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งทันที “นี่เธอ....!”

เขาหัวเราะคิก “ตะกี้คุณยังบอกไม่เป็นไรเลย แล้วตอนนี้ทำไม.. คุณเนี่ยปากกับใจไม่ตรงกันเลยน่ะ?”

เธอถลึงตาใส่เแล้วทำเสียงดุใส่เขาว่า “ออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว เร็วๆเลย”

”แล้วผมจะไปนอนพักที่ไหนกันล่ะฮะ…?”

”ก็ไปนอนพักในรถแวนของเธอเหมือนที่เคยทำเป็นประจำน่ะไง” หลังจากพูดไป เธอก็เริ่มรู้สึกเสียใจ “ชั้นขอโทษน่ะ...บางทีชั้นควรจะไปนอนที่รถของชั้นน่าจะดีกว่ามั้ย?”

”ไม่ฮะ” เขารีบปฏิเสธเสียงแข็งแล้วลุกขึ้นจากเตียง “ เดี๋ยวเราค่อยมาเจอกันใหม่แล้วกันน่ะ” ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องนอนไป

ฮวางโบล้มตัวตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ในขณะที่สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่หลังของฮยอนจุงที่เดินจากไป <เฮ้อ! มันเป็นเรื่องยากจริงๆเลยนะ ที่เอาเรื่องของงานกับเรื่องส่วนตัวมาปะปนกันน่ะ...การทำตัวให้ดูเป็นปกติเวลาที่ชั้นเจอหน้าเธอน่ะ...มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ...>

หนึ่งชั่วโมงต่อมาที่ห้องนั่งเล่น
จากลิสต์รายการที่คู่ผักกาดหอมอยากจะทำด้วยกัน หัวข้อที่พวกเขาเลือกจะทำต่อไปก็คือ “นอนกลิ้งไปมาอยู่ที่บ้าน โดยไม่ต้องทำอะไร”



ฮยอนจุงเอามือไปแตะที่ไหล่ของฮวางโบเบาๆ แล้วบอกเธอว่า “ ไหนขอผมดูคุณนอนกลิ้งไปมาหน่อยสิฮะ”

”นี่เธอ เห็นชั้นเป็นหัวมันฝรั่งรึไง?”

”ถ้างั้น...ผมก็ต้องเป็นหัวมันฝรั่งหวานใช่มั้ยฮะ?”

”หุหุ...แล้วแบบไหนที่จะกลิ้งได้ดีว่ากันล่ะ?”

”บางที....น่าจะเป็นอันที่มันกลมกว่า.” แล้วก็ล้มตัวลงบนเก้าอี้ยาว “แต่ผมอยากจะนอนฝังตัวอยู่บนนี้มากกว่ากลิ้งไปกลิ้งมาฮะ...”

”เธอน่ะสูงเกินกว่าที่จะฝังตัวอยู่บนนั้นนะ...ชั้นรู้สึกเสียใจกับเก้าอี้ตัวนั้นจัง”

”อย่า..แม้แต่จะคิดเชียวนะฮะ...โซฟาตัวนี้เป็นของผมคนเดียว”

”ทำไมมันถึงเป็นของเธอได้ล่ะ?”

”ก็เพราะมันคือเตียงของผมไงฮะ” <คุณเตะผมออกมานอนนอกห้องทุกคืน จำไม่ได้รึไงฮะ...T_T>

??...!!! <ชั้นบอกให้เธอออกมานอนที่นี่แค่ไม่กี่คืนเองน่ะ...!!> “ เธอก็เลยเหมารวมว่าเป็นเตียงของเธอสิน่ะ”

ฮยอนจุงนอนเล่นเกมในมือถือ “ เพราะว่าผมเคยนอนตรงนี้หลายครั้ง...ผมคิดว่ามันคงจูนเข้ากับผมได้ดีแล้วล่ะฮะ...มันค่อนข้างสบายเลยทีเดียวแหละ...”

ฮวางโบถอนหายใจ <ชั้นไม่จำเป็นต้องรู้สึกแย่ที่ทำให้เธอต้องมานอนตรงนี้อีกต่อไปแล้วใช่มั้ย หา!! ^^ แต่ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายจริงๆ งั้นชั้นก็ไม่ต้องไล่เธอออกมานอนที่นี่แล้วน่ะสิ....เมื่อคิดขึ้นมาก็ทำให้ฮวางโบเริ่มรู้สึกหดหู่>

ในขณะเดียวกันฮยอนจุงที่นอนอยู่ดีๆก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาจากโซฟาแล้วถามเธอว่า “คุณอยากจะคุยเล่นกับเพื่อนผมทางโทรศัพท์มั้ยฮะ?”

”เพื่อนเหรอ? ทำไมมันกระทันหันแบบนี้ล่ะ...?”

”รอแป๊บน่ะฮะ” รีบกดปุ่มโทรออกทันที แล้วรออยู่ครู่นึง

”หวัดดี? “ เสียงเพื่อนของเขาทักทายมาจากปลายสาย

”เฮ้ นั่นอินยองรึเปล่าน่ะ?”

เสียงปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ ก็ใช่นะสิ...”

”นายเป็นยังไงบ้าง?”

”ทำไมจู่ๆก็พูดจาสุภาพแบบนี้ล่ะ?” อินยองถามด้วยความแปลกใจ

ฮยอนจุงไม่ตอบแต่พูดต่อไปว่า “มีใครคนนึงที่ชั้นอยากให้นายคุยด้วยน่ะ ฮวางโบนูน่า” ว่าแล้วก็ยื่นโทรศัพท์ส่งให้ฮวางโบ

<ทำไมจู่ๆถึงเรียกชั้นว่า “นูน่า” ล่ะ? > เธอชำเลืองดูหน้าเขาหน่อยๆขณะที่รับโทรศัพท์มาจากเขา “ สวัสดีจ้ะ นี่ฮวางบูอินพูดน่ะ” ฮวางโบหันไปมองหน้าฮยอนจุงไปด้วยขณะที่พูด

ฮยอนจุงนั่งคิดในใจ(<คุณเป็นบูอินของผมคนเดียวเท่านั้น ทำไมต้องต้องให้เจ้าอินยองมันเรียกคุณว่าบูอินด้วยล่ะ?)

อินยองตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงประหม่าๆ “โอ สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้างครับ?”

ฮวางโบตอบแบบอายๆว่า “ชิลลาง จู่ๆเขาก็ขอให้ชั้นคุยกับเพื่อนของเขาน่ะจ้ะ”...

”ฮ่าฮ่า ใช่ฮะ เจ้าบ้า...เอ่อผมหมายถึงว่าคุณไม่สามารถจะบอกได้หรอกฮะว่าฮยอนจุงเขากำลังจะทำอะไรต่อไป..”

ฮวางโบหัวเราะชอบใจ “ หุหุ...ชั้นพอจะรู้อยู่แล้วล่ะจ้ะ...อืมมม...ช่วงนี้ชิลลางเขาสุขภาพไม่ค่อยดี...ดังนั้นชั้นจะรู้สึกขอบคุณมากๆเลยนะ ถ้าเธอจะช่วยดูแลเขาให้มากหน่อยน่ะจ้ะ....”

<ทำไมนูน่าถึงมาขอร้องให้ผมดูแลเจ้านั่นด้วยล่ะ ในเมื่อเขาก็มีบูอินอยู่แล้วนี่นา...?> “ อ๊า ได้ฮะ จริงๆแล้วผมก็เอาตระกร้าผลไม้สดไปเยี่ยมเขามาเมื่อเร็วๆนี้”

ฮยอนจุงได้ยินก็เถียงในใจ <ฮึ นายมาแค่มาหนเดียว แล้วเที่ยวเอามาโม้แบบนี้อ่ะนะ?> ทำเสียงฟืดฟาดทางจมูก

”อืมม...ชิลลางเขาเคยพูดถึงชั้นบ้างรึเปล่าน่ะ?”

”โอ..ฮะบ่อยมากเลยฮะ”

<ไอ้ขี้โม้ ชั้นพูดเมื่อไหร่กัน (ว่ะ)? ทำไมชั้นต้องเอาเรื่องบูอินไปคุยกับพวกนายด้วยล่ะ?>

ฮวางโบถามด้วยสีหน้าเบิกบาน “จริงเหรอ? แล้วเขาพูดว่ายังไงบ้างล่ะ? เขาว่ามันโอเคมั้ยที่อยู่กับชั้นน่ะ? “ <ให้ตายเหอะ นี่ชั้นกำลังขุดหลุมฝังตัวเองอีกแล้วรึเปล่า...ไม่ใช่ว่าชั้นจะไม่รู้จักนิสัยเขานี่นา...>

อินยองตอบเธอด้วยประโยคเด็ดว่า “อา..เขาบอกว่าพี่เป็นคนที่สวยที่สุดเลยฮะ”

”ชั้นสวยที่สุดเลยเหรอ?” เธอเซอร์ไพรส์สุดๆ< จริงน่ะหรือ? นี่เธอไม่ได้แกล้งพูดให้ชั้นดีใจใช่มั้ย?>

”ไม่ฮะ เขาพูดแบบบั้นจริงๆ”

ฮวางโบรู้สึกตื่นเต้นและซาบซึ้ง “ โอ๊ะ...แต่ชั้นไม่เคยได้ยินตรงๆจากปากของเขาเลยน่ะ” เธอชำเลืองมองฮยอนจุง

”………..” ฮยอนจุงนั่งเงียบด้วยความรู้สึกอายนิดๆ

”ขอบคุณมากจ้ะ ว่างๆก็แวะมาเยี่ยมพวกเราที่บ้านบ้างน่ะ ชั้นจะทำอาหารอร่อยๆให้ทาน”

”อา ได้เลยฮะ ผมจะรีบไปทันทีที่พี่เชิญ...ฮ่าฮ่า..”

”โอเคจ้ะ..ชั้นจะคืนโทรศัพท์ให้ชิลลางแล้วน่ะ” เธอพยายามกลั้นหัวเราะแล้วยื่นโทรศัพท์ส่งให้เขา

เขายิ้มกว้างออกมาแล้วพูดไปว่า “ เฮ้..ชั้น”

ฮวางโบรู้สึกดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กระโดดตัวลอยแล้วร้อง ” เยสสสส!!! “ ยืนเต้นส่ายสะโพกไปมา



ฮยอนจุงเห็นแล้วคิดในใจว่า <คุณกำลังจะสำลักความสุขตายอยู่แล้วใช่มั้ยเนี่ย...หุหุ.> แล้วก็พูดเสียงดังใส่โทรศัพท์ว่า “ จอมเจ้าเล่ห์ ที่นายพูดไร้สาระแบบนั้นออกมาเพราะคิดว่าจะได้ออกทีวีใช่มั้ย?”

<อ้ากกกก> “อะไรน่ะ?” ฮวางโบนั่งลงบนโซฟายาวข้างๆฮยอนจุง แล้วระดมประเคนลูกถีบแบบไม่ยั้ง “นี่ ~~~~~”

ฮยอนจุงยิ้มแล้วพูดต่อไปว่า “ เอาไว้นายคอยดูในทีวีตอนที่ออกมันออกอากาศก็แล้วกัน..โอเคน่ะ “ พูดจบก็รีบวางสาย

<จริงๆนะนี่มันเกินไปแล้วจริงๆ > เธอรู้สึกโมโหปรี๊ดขึ้นมาทันทีและร้องออกมาดังๆ> “อ้าาาาาาา เซ็งจริงๆเลย!!”

ฮยอนจุงรู้สึกงงกับท่าทางของเธอ <คุณเป็นอะไรไปฮะ? มันดูเหมือนไม่ใช่คุณเลยน่ะ>..เขาพยายามจะเอ่ยปากอธิบาย “จริงๆแล้ว..”.

”หยุดเลยน่ะ! ไม่ต้องมาอธิบายอะไรแล้ว” < ชั้นรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไรออกมา...ชั้นรู้จักเธอนิสัยของเธอดี?>

ฮยอนจุงยังคงพยายามจะพูดต่อ “ คืองี้ฮะ...เพื่อนๆผมถามกันว่าใครคือคนที่สวยที่สุดในบรรดาคนในวงการที่ผมเคยเจอ”

<นี่เธอกำลังพยายามจะบอกว่าชั้นไม่ใช่คนๆนั้นใช่มั้ย> ฮวางโบพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ พอได้แล้ว หยุดซะทีเถอะ!”

แต่เขาก็ยังไม่หยุดพูดต่อไปว่า “พวกเขาพูดถึงจอนจีฮยอน ซองเฮเคียว...แต่ว่าผมยังไม่เคยเจอพวกเธอเลยซักครั้ง..”

ฮวางโบรู้สึกประหลาดใจ < ถ้างั้นชั้นก็ไม่ได้ถูกเปรียบเทียบกับสาวสวยพวกนั้นใช่มั้ย...แต่ถ้าเธอไม่ยอมรับรู้ถึงความสวยของชั้น...ก็หุบปากไปเลยจะดีกว่าน่ะ!> คิดไปจ้องหน้าเขาไป

ฮยอนจุงพูดต่อไปว่า “บูอินเป็นคนที่ชอบทำงานการกุศล...ผมคิดว่าคุณเป็นคนที่มีจิตใจที่สวยงาม และเป็นคนดีจริงๆ...นั่นคือสิ่งที่ผมพูดเกี่ยวกับตัวคุณฮะ “ <ความสวยที่รูปกายภายนอกมันสำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือฮะ? ผู้หญิงที่มีแต่ความสวยน่ารักมีเกลื่อนกลาดหาได้ทั่วไป....>

”พอได้แล้ว เอาเป็นว่า ชั้นจะทำเป็นไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดก็แล้วกันน่ะ”


ฮยอนจุงสะดุ้งด้วนความตกใจ “ทำไมล่ะฮะ..?”

ฮวางโบอารมณ์พุ่งปรี๊ดอีกครั้ง “ทำไมเธอถึงชอบทำแบบนี้นักน่ะ ชิลลาง?”

ฮยอนจุงทำตาโตแล้วคิดในใจว่า <ผมทำอะไรหรือฮะ?)..>.

”เธอไม่เคยได้ยินคำว่า “โกหกโดยเจตนาดี” บ้างหรือ? คนที่พูดโกหกทำไปเพราะมีเจตนาที่ดีและห่วงใยความรู้สึกของคนอื่นน่ะ...แต่ทำไมเธอถึงต้องพยายามอธิบายเรื่องที่เพื่อนเธอบอกชั้นด้วยล่ะ? รู้มั้ยว่าชั้นรู้สึกดีมากๆตอนที่ได้ยินนะ..นั่นเหมือนกับการเหยียบย่ำเจตนาดีของเขานะ เธอทำให้การโกหกโดยเจตนาดีของเขากลายเป็นการโกหกที่มันไม่ดีไปเลยน่ะ!”

ฮยอนจุงงงสุดๆ “ มันเป็นการโกหกโดยเจตนาดีแบบไหนกันฮะ ต้องพูดโกหกโดยเจตนาดีว่าภรรยาสวยงั้นหรือฮะ? “ <มันไม่ใช่ว่า ถ้าคุณไม่ได้ยินมันแล้วคุณจะลงไปตายต่อหน้าซักหน่อยนี่นา...>

”พอแค่นี้ล่ะ!!!” ฮวางโบเกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมา “ มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูดต่อ....? เราหยุดกันแค่นี้เถอะ “ เธอหันหน้าไปอีกทางแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่< เธอนี่ช่างไม่รู้จักผู้หญิงเอาซะเลย...มันกำลังจะทำให้ความภาคภูมิใจในตัวชั้นลดลง ถ้าต้องอธิบายเรื่องนี้ให้เธอฟัง...T_T>

”สิ่งที่ผมกำลังพูดอยู่ก็คือ...”

”ชั้นบอกให้เธอหยุดพูดเรื่องนี้ได้แล้วไง! จากนี้ไป เรามาทำสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำโดยไม่ต้องสนใจอีกฝ่ายนึงก็แล้วกัน!”

ฮยอนจุงถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินเธอบอก <ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? เรื่องนี้มันทำให้คุณโกรธจนแทบบ้าได้ขนาดนี้เลยเหรอ...?> “นี่มัน...”

ฮวางโบกำลังอยู่ในโหมดเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก <ชั้นแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่เพราะว่าชั้นรู้ว่านั่นคือนิสัยของเธอจริงๆ...แต่ทำไมเธอถึงต้องคอยแก้แม้แต่เรื่องที่มันเล็กน้อยแบบนี้ด้วยล่ะ? มันจะทำให้เธอตายรึไงถ้าปล่อยมันผ่านไปน่ะ? เธอรู้มั้ยว่ากี่ครั้งแล้วที่ชั้นต้องเจ็บปวดกับนิสัยของเธอที่คอยพยายามจะแก้ไขอะไรอยู่ตลอดเวลา?> เธอยังคงนั่งคิดด้วยอารมณ์โมโหที่ยังกรุ่นๆอยู่.

ฮยอนจุงเริ่มระลึกถึงเรื่องบางอย่างได้ <ชั้นคิดว่าชั้นเคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อนตอนไหนน้า....อา! นึกออกแล้ว ที่โตเกียวนั่นไง >

<นี่ผมทำแบบนั้นอีกแล้วใช่มั้ยฮะ? ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรผิดไป...การพูดว่ารูปร่างหน้าตาภายนอกของคุณสวย..,มันสำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือฮะ? มันไม่ดีกว่ารึไงที่จะมีคนชมว่ามีจิตใจที่สวยงามจากภายใน...?>

<การใช้คำว่า รัก แบบพร่ำเพรื่อของเธอน่ะ...ตกลงความหมายของคำว่ารักของเธอมันคืออะไร? จริงๆแล้วชั้นเป็นกันอะไรกันแน่ในสายตาเธอ?>

<คุณดูโมโหเอามากๆ...ผมไม่เคยเห็นคุณโกรธขนาดนี้มาก่อนเลยนะฮะ...คุณดูโกรธมากยิ่งกว่าตอนที่ผมขึ้นไปนอนข้างๆคุณบนเตียงซะอีก> ยอนจุงท่าลังเลก่อนจะเอื้อมไปหยิบรีโมททีวี “เราควรจะเปิด..ทีวีดูกันมั้ยฮะ?”

ฮวางโบแผดเสียงออกมา “ ไม่ต้องมาพูดกับชั้น! ตอนนี้เราตัดสินใจกันว่าต่างคนต่างทำที่ตัวเองต้องการ...ชั้นไม่สนใจหรอกว่าเธอจะทำอะไรน่ะ!”

ฮยอนจุงหดตัวกลับ< โอ ไม่นะ คุณไม่ยอมแม้แต่จะพูดกับผมหรือฮะ...T_T > ฮยอนจุงรู้สึกหดหู่ได้แต่ขดตัวนั่งเงียบๆอยู่ที่มุมหนึ่งของโซฟา

เวลาผ่านไปพักใหญ่ในห้องนั่งเล่น
หลังจากการทำสงครามแย่งชิงเก้าอี้กันเสร็จสิ้นลง ฮยอนจุงก็กลับมานอนบนโซฟาตัวเดิม ในขณะที่ฮวางโบนอนอ่านนิตยสารอยู่บนพื้นห้อง

ฮยอนจุงถามขึ้นมาว่า “ตกลงเราจะมีอะไรเป็นอาหารเย็นหรือฮะ?”

”ชั้นยังไม่ได้คิดเลยน่ะ”

”มันจวนจะมืดแล้วน่ะฮะ..ตอนนี้คุณไม่ควรจะเริ่มทำอาหารได้แล้วหรือฮะ...?”

”ชั้นยังมีเวลาน่ะ” ว่าแล้วเธอก็หันหน้าไปถามเขาว่า “ นี่ชั้นเป็นแม่บ้านรึไง?”

”มันคืออาหารเย็นที่ต้องทำตามบทลงโทษน่ะฮะ...”

”ชั้นไม่ทำให้เธอหิวตายหรอกน่า...ไม่ต้องห่วงหรอก”

ฮยอนจุงเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง “นี่คุณจะเป็นแบบนี้อีกนานแค่ไหนกันฮะ...?”

ฮวางโบยังคงพลิกดูนิตยสารต่อแต่ก็พูดเปรยๆออกมาว่า “ บางทีชั้นควรจะเปลี่ยนโซฟาตัวใหม่น่ะ”.

”ทำไมฮะ?”

”สีของมันอ่อนเกินไป...มันค่อนข้างยากที่จะทำให้ความสะอาดอยู่ตลอดเวลาน่ะ”

”แต่ผมชอบมันนี่ฮะ”

”ก็เธอไม่ได้เป็นคนทำความสะอาดนี่นา..ชั้นต่างหากที่เป็นคนทำความสะอาดของบ้านนี้”

ฮยอนจุงแอบหรี่ตามองดูเธอ

”ก็ในเมื่อชั้นเป็นคนที่คอยจัดการดูแลบ้าน...”

ฮยอนจุงพูดแทรกขึ้นมาทันทีว่า “จากนี้ไปผมจะเป็นคนจ่ายค่าเช่าบ้านเองฮะ..เพราะว่าก่อนหน้านี้คุณเป็นคนที่จ่ายมาตลอด..ผมจะเริ่มเป็นคนจ่ายให้เองนับจากตอนนี้”

”ทำไมล่ะ? ยังไงบ้านนี้มันก็เป็นชื่อของชั้นนี่นา...”

ฮยอนจุงเริ่มไม่พอใจ “ อ๋อ บ้านนี้เป็นชื่อของคุณ คุณเป็นคนจ่ายค่าเช่า...และคุณก็สามารถเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ได้ตามอำเภอใจใช่มั้ยฮะ”

”แล้วมันผิดตรงไหนเหรอ?”

”แล้วผมเป็นตัวอะไรหรือฮะ? สัตว์เลี้ยงอย่างนั้นเหรอ?”

ฮวางโบตกตะลึง “สัตว์เลี้ยง? เธอเป็นชิลลางของชั้นไงล่ะ เป็นหัวหน้าครอบครัวด้วยน่ะ “

ฮยอนจุงลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟา “นั่นมันก็แค่คำพูดที่ลมปากเป่าออกมาเท่านั้นเอง ผมสามารถทำอะไรได้บ้างในบ้านนี้? ก็แค่ทำความสะอาดนิดหน่อย..แล้วผมซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่ด้วยเงินของผมเองได้มั้ยฮะ? หรือว่าจ่ายค่าเช่าบ้างได้มั้ย?”

”นั่นเป็นเพราะว่าเธอยังเก็บออมเงินเอาไว้ยังไม่เพียงพอ.” <มันก็ไม่ใข่ว่าพวกเราควักกระเป๋าจ่ายกันจริงๆซักหน่อยนี่นา...>

”ผมก็หาเงินได้เหมือนกันน่ะฮะ! แล้วผู้ชายของบ้านควรจะใช้จ่ายเงินของเขาที่ไหนกันล่ะฮะ? เขาควรจะทำอะไรกับเงินของตัวเองถ้าไม่ใช่กับเรื่องของที่บ้าน?” <ผมหวังจริงๆว่ามันไม่ใช่แค่การแต่งงานหลอกๆ.น่ะ>

<นี่....นี่พวกเราเถียงกันเหมือนคู่แต่งงานจริงๆเลยนะ...ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ได้ล่ะ...?> “โอเคจ้ะ คราวหน้าเธอก็จ่ายก็แล้วกันถ้ามีโอกาส จ่ายเท่าที่เธอต้องการ...”

ฮยอนจุงพูดด้วยหน้าตาจริงจัง “คราวหน้า เมื่อไหร่กัน?”

”ก็จ่ายตอนที่เธอแต่งงานจริงๆน่ะสิ”

ฮยอนจุงพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “คุณหมายความว่ายังไงหรือฮะที่ว่าเมื่อผมแต่งงานจริงๆ?”

”ยังไง MBC ก็เป็นคนจ่ายแทนให้พวกเราอยู่แล้ว...เธออย่าไปสับสนกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยนะ...เอาไว้วันไหนที่เธอแต่งงานจริงๆแล้วล่ะก็อยากจะทำอะไรก็ทำได้ตามใจ”

อึนมีเริ่มกังวลใจเมื่อได้ยินบทสนทนาของคู่ผักกาด ..<เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้น่ะ...?> “ อืมม พวกคุณ..ถึงแม้ว่ามันจะเป็นตอนของ” ทริปอำลา”...แต่ว่าทำไมมันถึงได้ปุปปับแบบนี้ล่ะคะ...?”

<อำลาน่ะเหรอ...?> ฮยอนจุงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ”ใช่แล้วฮะ มันคือตอนอำลาใช่มั้ยฮะ...? ‘งั้นถ้าผมเดินออกไปทุกอย่างมันก็จะลงตัวเรียบร้อยดี....”

ฮวางโบสะดุ้ง”นี่เธอ..พูดเรื่องอะไรน่ะ?”

ฮยอนจุงเดินไปที่โถงประตูแล้วหันมาพูดอย่างเย็นชาว่า “ลาก่อนฮะ...นูน่า ที่ผ่านมาผมสนุกมาก”

ฮวางโบถึงกับช็อคกับปฎิกริยาของเขา” นี่เธอ...”

อึนมีร้องเรียกด้วยความตกใจ “เดี๋ยวก่อนค่ะ ฮยอนจุง-ชิ”

พีดีก็ยืนตะลึงเช่นกัน แต่แล้วก็รีบเดินตามฮยอนจุงมาที่หน้าประตู

ฮวางโบซึ่งยังอยู่ในอาการช็อค เธอพยายามดึงเสื้อของเขาเอาไว้ในขณะที่ฮยอนจุงกำลังสวมรองเท้า “ นี่เธอ...ทำไมถึง...?”

ฮยอนจุงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ผมจะโทรมาหาคุณตอนที่ผมแต่งงานแล้ว..”

<ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับชั้นได้ล่ะ? นี่เธอโกรธเรื่องอะไรเหรอ? เธอเป็นคนที่ผิดหวังอยู่ฝ่ายเดียวรึไง? แล้วชั้นล่ะ..?> น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ นี่เธอ..”

เขาหันมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา แต่อารมณ์ภายในของเขากลับพลุ่งพล่านมากกว่าเดิมเมื่อเห็นดวงตาที่มีน้ำตาคลอของฮวางโบ “ ผมจะไปแล้วฮะ..”

พูดจบเขาก็เปิดประตูเดินออกไปจากอพาร์ทเม้นท์ พีดีเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งตามหลังเขาไป
ฮวางโบได้แต่ยืนจ้องประตูอย่างงุนงง ในขณะที่อึนมีก็ทำอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝันแบบนี้

ฮวางโบทรุดตัวลงไปกองอยู่บนโซฟาเจ้าปัญหา
<มีอะไรที่มันผิดไปเหรอ..? ทำไมจู่ๆเธอถึงได้ทำอะไรปุปปับแบบนี้ล่ะ...? มันยังไม่ทัน...หมดวันเลยน่ะ...ชั้นยังไม่ได้ทำอาหารเย็นให้เธอเลย...>

เธอรีบลุกขึ้นยืนและมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามกระพริบตาเพื่อไล่คราบน้ำตาที่ติดอยู่ส่วนมือข้างนึงก็ยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้แน่น




ที่ริมถนน
หลังจากเดินหนีออกมาจากบ้านคู่ผักกาดหอม ฮยอนจุงก็เดินไปตามถนนอย่างไม่มีจุดหมาย ในหัวของเขายังคงครุ่นคิดว่า <ทำไมถึงต้องอำลา...? นี่มันอะไรกัน? ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้โดยไม่ปรึกษาพวกเราซักนิด...? การทำให้รายการทีวีออกมาดูดี..มันเป็นเรื่องสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดเลยใช่มั้ย...?”>

<แล้วคู่รุ่นพี่แอนดี้กับโซลบิจะรู้สึกยังไงกับ ใครที่เป็นคนตัดสินใจจะออกจากรายการ? นี่มันไม่ทำให้พวกเขารู้สึกอะไรเลยจริงๆน่ะเหรอ?”>

<ชั้นอยากจะทำเป็นไม่ใส่ใจให้เหมือนกับว่า มันไม่ได้รบกวนจิตใจชั้นเลยจริงๆ...ชั้นอยากคิดว่ามันจะไม่มีผลอะไรกับพวกเราเลย...ชั้นอยากที่จะไม่สนใจกับเรื่องบ้าๆนี้ทั้งหมด...>

ฮยอนจุงขบกรามของเขาแน่นเพื่อพยายามสะกดกลั้นตัวเองไม่ให้ร้องไห้ออกมา ในขณะเดียวกันก็เริ่มเป็นห่วงฮวางโบขึ้นมา

<เธอต้องตกใจแทบตายแน่ๆเลยเพราะชั้นผลุนผลันออกมาแบบนั้น...>

พีดีซึ่งเดินตามหลังฮยอนจุงอยู่ไม่ไกล ก้มลงมองข้อความในมือถือของเขา

“เขาอยู่ที่ไหน? จากคิมอึนมี”

ฮยอนจุงหลังจากยืนหันซ้ายหันขวาดูร้านค้าบริเวณอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินมุ่งหน้าไปที่ในร้าน 7-11 ซึ่งอยู่ใกล้ๆ

พีดีเมื่อเห็นก็รีบส่งข้อความกลับไปว่า “ เขากำลังเดินไปที่ร้าน7-11...เดี๋ยวเรามารอดูกันก่อน...”

ที่บ้านคู่ผักกาดหอม

อึนมีหันมาพูดกับฮวางโบ “ชั้นได้ยินมาว่าฮยอนจุง-ชิเดินไปร้าน 7-11 น่ะค่ะ...บางทีเขาอาจจะกลับมาก็ได้น่ะคะ”

ฮวางโบถอนหายใจ “งั้นหรือค่ะ” เธอนึกถึงคำพูดของฮยอนจุง

<นี่เธอหมายถึงยังไงตอนที่เธอพูดกับชั้นว่า เธอจะโทรหาชั้นเมื่อเธอแต่งงานแล้ว >ฮวางโบถอนหายใจออกมายาวๆอีกครั้ง

<ชั้นขอโทษนะ...บางทีชั้นอาจจะยังกลัวเกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ของเรา...ชั้นขอโทษ...ชั้นผิดไปแล้ว...>

ฮวางโบรู้สึกทุกข์ใจอย่างมาก...

ภายในร้าน 7- 11

ฮยอนจุงเดินมองหาของบางอย่างในร้านอย่างตั้งอกตั้งใจ เขาค่อยๆเดินดูไปทีละแถวจนในที่สุดก็มาหยุดนิ่งอยู่ที่ป้าย “พลาสเตอร์ยาสำหรับปิดแผล”

หลังจากใช้เวลาพิจารณาอยู่พักนึง เขาก็เลือกหยิบพลาสเตอร์ขึ้นมากล่องนึงแล้วเดินตรงไปหยุดอยู่ที่หน้าตู้แช่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์

เขานึกในใจว่า< ชั้นยังไม่เคยดื่มกับบูอินเลยนี่นา>

พอนึกไปถึงคราวที่เธอโทรมาหาเขาตอนที่เมาโซจูอยู่ เขาก็แอบยิ้มออกมา

<ถึงแม้ว่าบูอินจะดื่มไม่ค่อยเก่ง...แต่ว่าชั้นอยู่ด้วยกันกับเธอคงไม่เป็นไรหรอก..>..

พอคิดได้แบบนั้นก็เอื้อมมือไปคว้าขวดโซจูมาถือเอาไว้

ระหว่างทางที่กลับบ้าน
ฮอยนจุงเดินถือถุงที่มีโซจูกับพลาสเตอร์ยามุ่งหน้ากลับบ้าน ระหว่างนั้นก็ยังคงคิดในใจว่า

<วันนี้ทุกอย่างมันพังไม่เป็นท่า...ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเราแข่งโอลิมปิคกันในตอนทริปอำลา...มันน่าจะดีกว่าน่ะ ถ้าชั้นออกไปเที่ยวสวนสนุกกับบูอิน...>

<นี่ชั้นต้องออกจากรายการด้วยสภาพแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ...? ชั้นไม่รู้จริงๆว่าทีมงานต้องการอะไรถึงต้องให้เราจากไปแบบนี้...>

<ผมไม่ได้โกรธคุณน่ะฮะบูอิน...ผมก็แค่รู้สึกผิดหวังมากๆที่ มันเป็นแค่รายการเรียลิตี้หลอกๆ...ผมกำลังจะไปถึงที่นั่นในไม่ช้าแล้วฮะ..คุณคงจะไม่ได้นั่งร้องไห้อยู่ใช่มั้ยฮะ...?>

ที่บ้านของคู่ผักกาดหอม
ฮวางโบกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว

เธอได้แต่พูดกับตัวเองในใจว่า < เธอจะกลับมา...ชั้นรู้ว่า..เธอจะต้องกลับมา...ชั้นไม่รู้ว่าตอนไหนที่มันผิดพลาดไป...แต่ว่าเธอจะไม่ทิ้งชั้นไปแบบนี้! ได้โปรดกลับมานะ...ชั้นผิดเอง...ชั้นขอโทษน่ะ...>

ฮวางโบหันหน้าหนีกล้องที่ถ่ายทำอยู่ ไปทางด้านอ่างล้างชามเพื่อซ่อนน้ำตาของเธอ

เมื่อเสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้น ฮวางโบก็หยุดยืนตัวแข็งในทันที

<นั่นมันเสียงกริ่งประตูรึเปล่าน่ะ? ใช่ฮยอนจุงกลับมารึเปล่า? หรือว่าแค่พีดีกลับมาคนเดียว...?>

อึนมีพูดขึ้นมาว่า “ ฮวางโบ-ชิ ทำไมคุณไม่ไปเปิดประตูล่ะคะ?”

ฮวางโบพยายามซ่อนความกระวนกระวายของเธอแล้วตอบไปว่า “โอเคค่ะ” พยายามแกล้งทำเป็นเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางสงบนิ่ง

ขณะเดียวกัน ฮยอนจุงยืนอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของประตูด้วยท่าทางที่สงบ
เมื่อประตูเปิดออก สองคนต่างก็รู้สึกมีอารมณ์อ่อนไหวเกินกว่าที่จะพูดอะไรออกมา ฮวางโบได้แต่ยืนจ้องหน้าเขา ส่วนฮยอนจุงก็รู้สึกอ่อนไหวเช่นเดียวกันแต่ก็พยายามยิ้มออกมาด้วยท่าทางอึดอัดเล็กน้อยก่อนจะชูถุงใส่ของที่เขาซื้อมาให้เธอดูแล้วพูดว่า

”ผมกลับมาแล้วฮะ”

ฮวางโบน้ำตาคลอแต่ก็ยิ้มกลับไปให้เขา “ ยินดีต้อนรับการกลับบ้านจ้ะ...”

ฮยอนจุงยังคงยิ้มด้วยท่าทางอึดอัดในขณะที่กล้องมากมายหลายตัวกำลังถ่ายเขาอยู่

เขาคิดในใจเมื่อเห็นเธอ < เหมือนอย่างที่คิดไว้เลย คุณร้องไห้จริงๆด้วย...ผมทำให้คุณร้องไห้อีกแล้ว...ขอโทษน่ะฮะ>

โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนที่ 60

ท้ายบทจากคนแปลภาษาอังกฤษ
จากคำบอกเล่าของคนดูในสตูดิโอว่า ในการถ่ายทำ WGM ฮยอนจุงทะเลาะกับฮวางโบเรื่องค่าเช่าบ้านจริงๆ แล้วก็เดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทางโมโห ถึงแม้ตอนนี้จะถูกตัดไปไม่ได้ออกอากาศแต่คนเขียนก็เอาเรื่องนี้มาผูกเรื่องเขียนฟิคได้อย่างเหมาะเจาะและลงตัวทีเดียว

หมายเหตุจากยาย

อ่านกันให้ตาแฉะไปเลยนะคะ สำหรับตอนนี้ ตกลงว่า คนเขียนเรื่องนี้เป็นอึนมีหรือเปล่าน่ะ อ้อ ได้ข่าวว่า คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ภาค 2 ตอนที่ 60 ทั้งคู่ไปฮันนีมูนกันแล้ว เรายังอยู่ใกล้ตอนที่ 60 ภาค 1 ยังไม่ได้ไปไหนกันเลย เฮ้อ ทนทางอีกยาวไกล อย่าเพิ่งท้อเสียก่อน

ยาย(นาจา)
ป.ล. พี่เมี่ยง สู้สู้




Create Date : 23 มิถุนายน 2553
Last Update : 23 มิถุนายน 2553 19:58:43 น. 10 comments
Counter : 476 Pageviews.

 
ถ้าไม่ได้อ่านฟิคจะไม่รู้รายละเอียดเพิ่มเลยว่า ทั้งคู่มีปากเสียงกันเราเห็นแค่งอนกันนิดหน่อย ทั้งสองอยู่ในอารมณ์ต้องพลัดพรากความรู้สึกที่มีต่อกันลึกๆมันก็โผล่มา ขอบคุณนะคะ ขอบคุณ คุณนาจาและทีมงานทุกคนคะดูแลสุขภาพด้วยคะ


โดย: lamlert IP: 87.171.55.223 วันที่: 23 มิถุนายน 2553 เวลา:22:45:49 น.  

 
สมแล้วกับ พ่อแง่แม่งอน พ่อ4D รูปหล่อขี้หึง ขี้หวง ได้อีกคับ..น่ารักได้รู้อีกว่าเขาก็มีมุมทะเลาะกันเหมือนคู่อื่นๆคับชอบ ขอบคุณมากคับคุณนาจาและทีมงานรีบรวมเล่มนะคับ


โดย: teelak IP: 125.27.149.192 วันที่: 23 มิถุนายน 2553 เวลา:23:33:46 น.  

 
ยาย....น่ารักดี
สองคนมีทะเลาะกันด้วย
เม้นต์ไม่ออก
กะลัง...นอยด์ยาย


โดย: joy&yoo IP: 112.143.6.205 วันที่: 23 มิถุนายน 2553 เวลา:23:39:52 น.  

 
หุหุ คนแปลบ่นว่ายาวมากตอนนี้ แต่คนอ่าน ๆ แวบเดียวก้อ แบบว่า จบแล้วเหรอ อิอิ สนุกมากเลยค่ะ คู่รักต้องทะเลาะกันบ้างเนอะ จะได้ครบรส

ยังไงก้อ สู้ ๆ น่ะค่ะ พี่เมี่ยง

ขอบคุณยาย และทีมงานประสานทุกคนด้วยจ้า


โดย: อัม IP: 172.16.34.112, 202.149.101.72 วันที่: 24 มิถุนายน 2553 เวลา:13:27:26 น.  

 
อ่านฟิคของยายแล้วได้รู้รายละเอียดที่ไม่ได้เห็นในรายการหลายเรื่องเลย ^^

ขอบคุณนะคะ (O/\\O)


โดย: เป้ IP: 125.27.75.99 วันที่: 24 มิถุนายน 2553 เวลา:20:32:46 น.  

 
ยาย ยิ่งอ่าน ยิ่งคิดถึง เค้าสองคนอ่ะ

ขอบคุณยาย+คุณเมี่ยง

ชอบ สนุก มีความสุข ที่ได้อ่าน ได้คิดถึง


โดย: kaprow IP: 124.120.142.7 วันที่: 25 มิถุนายน 2553 เวลา:11:19:42 น.  

 
ว้าว เรื่องจริงมีทะเลาะกันด้วยหรือค่ะยาย
พีดีใจร้ายตัดออกหมดเลย ชิ!
ตอนนี้สมน้ำหน้าจุงจริงเชียวหุหุโดนโบโกรธซะมั่งจะได้สำนึก หุหุ อินจัด
แต่ในที่สุดสามีก็น่ารักเหมือนเดิมพันยา
ปลื้มใจที่สุด
ขอบคุณยายและทีมงานพี่เมี่ยงด้วยใช่ป่ะค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ
หนูคอยเป็นกำลังใจและจะคอยติดตามผลงานอย่างสม่ำเสมอนะค่ะ จุ๊บๆ


โดย: kanjabo IP: 192.168.182.221, 124.120.1.229 วันที่: 25 มิถุนายน 2553 เวลา:19:50:27 น.  

 
ผมจะโทรหาคุณตอนที่ผมแต่งงานแล้ว
แหม....ช่างประชดประชันนักนะพ่อชิลลาง

ขอบคุณนะคะยาย


โดย: ning IP: 124.121.208.78 วันที่: 26 มิถุนายน 2553 เวลา:6:55:01 น.  

 
thank you very much.


โดย: kahzan วันที่: 29 มิถุนายน 2553 เวลา:23:09:38 น.  

 
thank you มากๆๆค่ะ


โดย: gee IP: 1.2.166.157 วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2556 เวลา:20:51:10 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.