Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
24 กันยายน 2553
 
All Blogs
 
ตอนที่ 102 ~ คุณไปกับผมได้มั้ยฮะ?”

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย ****
ที่เตียงนอนภายในอพารท์เมนท์ของฮวางโบ
แสงแดดอ่อนๆยามเช้าส่องเข้ามาภายในห้องนอนที่มืดสลัวซึ่งคู่ผักกาดหอมกำลังนอนเคียงข้างกันอยู่บนเตียงโดยที่ศีรษะของทั้งคู่เอียงแนบชิดกัน ฮวางโบเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาและรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้กระชับขึ้นเนื่องจากอากาศที่ค่อนข้างเย็นในตอนเช้า

เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาและเริ่มมองไปรอบๆห้องพร้อมกับคิดว่า< ชั้นรู้ว่าที่นี่คือห้องของชั้น...แต่ทำไมจู่ๆมันถึงได้รู้สึกแปลกๆขึ้นมาได้ล่ะ...?>

เธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ค่อนข้างหนักกดลงมาบนช่วงเอวของเธอ เมื่อหันไปดูรอยยิ้มก็ค่อยๆกระจายไปทั่วไปหน้าของเธอ

<ชั้นไม่เคยนอนบนเตียงนี้กับใครมาก่อน แล้วก็ไม่เคยตื่นขึ้นมาตอนเช้าในห้องนี้โดยที่มีคนนอนอยู่ข้างๆแบบนี้...> เธอก้มลงมองใบหน้าที่ยังคงหลับสนิทของฮยอนจุง

เขากำลังหลับสบายอย่างสงบและเธอก็นั่งมองดูเขาอยู่อย่างนั้นและนึกในใจขึ้นมาว่า

<เช้านี้มันดูแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ ชั้นรู้สึกหวิวๆในท้อง...มันเป็นการเริ่มต้นวันที่ออกจะดูน่ากลัวหน่อยๆ...ชั้นเดาว่า “การอยู่ด้วยกัน” ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่หัวใจของคนสองคนเท่านั้น...แต่มันหมายถึงร่างกายของพวกเขาด้วย...นี่มันคือสิ่งที่เรียกว่า ชีวิตแต่งงานที่แท้จริง รึเปล่านะ?>

เธอสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆพร้อมกับบอกตัวเองในใจว่า < จากนี้ไปชั้นจะพยายามคิดในแง่บวกเข้าไว้...ถึงแม้ว่าเราไม่สามารถจะตื่นนอนขึ้นมาพร้อมกันแบบนี้ได้ตลอดก็ตาม...ชั้นจะคิดว่ามันจะดูน่าตื่นเต้นมากกว่าเพราะว่ามันเป็นอะไรที่ไม่ได้เกิดขึ้นทุกวัน...ซึ่งจะทำให้ชั้นเห็นคุณค่าของมันมากขึ้นไปอีก ชั้นกลัวว่าถ้าชั้นได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่ชั้นต้องการในตอนนี้...แล้วชั้นอาจจะไม่รู้ถึงคุณค่าในตัวเธอก็ได้>...

ฮวางโบก้มลงจุ๊บที่แก้มของเขาเบาๆ <ทำไม...ชั้นถึงคิดเธอมากทั้งๆที่เธอก็อยู่ข้างๆชั้นแล้วตรงนี้? บางครั้ง...ชั้นก็ชอบคิดโง่ๆว่าชั้นอาจจะตายเพราะความรักของชั้นที่มีต่อเธอมันมากมายเกินไป...ชั้นจะรู้สึกขอบคุณเพียงแค่ว่า คนที่ชั้นรักเป็นผู้ชายของชั้น...ถึงแม้ว่าเราไม่สามารถจะอยู่ด้วยกันทุกวัน...แต่ยังไงเธอก็เป็นคนของชั้น...และชั้นก็เป็นของเธอคนเดียว>

เธอก้มลงจูบที่ริมฝีปากของฮยอนจุงเบาๆก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ฮวางโบวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารเช้ามาพักใหญ่หลังจากเสร็จเรียบร้อย เธอยื่นหน้าเข้ามาดูห้องนอนและเห็นว่าสามีสุดที่รักยังคงนอนหลับอย่างสบายอยู่บนเตียง

<ชั้นควรจะปลุกเขาดีมั้ยเนี่ย? แล้ววันนี้เขาไม่มีตารางงานอะไรเลยเหรอ?>

เธอตัดสินใจค้นกระเป๋าเสื้อแจ๊คเก็ตแล้วหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาดูเพื่อเช็คข้อความ

”คิมฮยอนจุง โทรหาชั้นด่วนที่สุด!!!”

และมีข้อความอื่นที่คล้ายๆกันนี้อีกมากมาย ฮวางโบถอนหายใจออกมาแล้วค่อยๆนั่งลงบนเตียงด้วยท่าทางลังเลก่อนจะเอื้อมมือไปเขย่าตัวคุณสามี

“ชิลลาง”

เงียบ..เขายังคงหลับสนิท

“ชิลลางงง...”เธอเริ่มเรียกเสียงดังขึ้นพร้อมๆกับเขย่าไหล่ของเขาแรงขึ้นด้วย

คราวนี้เริ่มได้ผล ฮยอนจุงเริ่มรู้สึกตัวและพูดพึมพำว่า “อืมมมม ขอผมนอนต่ออีกหน่อยเหอะน่ะ”

“มันสายมากแล้วน่ะ ตื่น ตื่น”

“ผมอยากจะนอนต่ออีกหน่อยอ่ะ~~”

“นี่ตื่นได้แล้วเอเจนซี่เขากำลังพยายามติดต่อเธออยู่น่ะ”

“พวกเขาก็โทรมาผม..ทุกวันอยู่แล้วอ่ะ”น้ำเสียงงัวเงียและเปลือกตายังคงปิดอยู่

“นี่มัน 9 โมงแล้วนะ! พวกเขาส่งข้อความมาหาเธอสักพักใหญ่แล้วล่ะ เร็วเข้า ลุกขึ้นมาได้แล้ว”

“9 โมงเหรอ? แล้วเมื่อคืนเราเข้านอนกันตอนกี่โมงฮะ? “

“อืม ไม่แน่ใจนะ..ราวๆตี 2 มั้ง?”

“ไม่มีทางอ่ะ ผมว่าเราต้องเข้านอนตอนตี 5 แน่ๆ เพราะก่อนหน้านั้น ผมกับคุณเพิ่งจะเด >< ไม่ใช่สิ คราวนี้ต้องเรียกว่า ส่งการบ้านจึงจะถูก”

“นี่เธอพูดถึงเรื่องอะไรเนี่ย การเบิ้นการบ้านอะไร ทะลึ่งใหญ่แล้ว”

“ไม่รู้ล่ะ ผมรู้แค่ว่า ผมเพิ่งนอนไปได้แค่ 4 ชั่วโมงเองนะ ดังนั้น ขอผมนอนต่ออีกหน่อยก็แล้วกันน่ะ”

หญิงสาวตีที่ท่อนแขนของเขาแล้วพูดต่อไปว่า “ชั้นรู้ว่าเธอตื่นแล้วนี่นา เพราะว่าเธอสามารถพูดมากได้ถึงขนาดนี้น่ะ ลุกขึ้นเลย ให้ไว”

“แค่ปากของผมเองฮะที่ตื่นนะ...ส่วนอื่นของร่างกายมันยังคงอยู่ในภาวะจำศีลอยู่เลยน่ะ”

“ไม่ต้องมาพูดจากโยกโย้ไร้สาระเลยน่ะ ถ้าเธอยังไม่ลุกล่ะก้อ ชั้นจะดึงผ้าห่มออกน่ะ ให้เธอหนาวตายไปเลย!” ฮวางโบยื่นคำขาดกับเขา

“.................”.

คำขู่ของเธอไม่เป็นผล เธอจึงเริ่มเอามือมากระตุกที่ชายผ้าห่มและส่งเสียงเร่งเขา “เร็วเข้าสิ”

“ฮะ ฮะ” เขาตอบไปทั้งๆที่กำลังหลับตาลงอีกครั้ง

ฮวางโบตัดสินใจใช้ไม้แข็งกระชากผ้าห่มออกจากตัวเขาพร้อมกับตะโกนว่า “ตื่นได้...” แต่พูดยังไม่ทันจบสายตาก็ไปเจอร่างเปลือยเปล่าของนายแบบนู้ดสุดหล่อนอนอยู่บนเตียง เธอร้องออกมาด้วยความตกใจว่า “อ๊าย อะไร (อยู่ใต้ผ้าห่ม)เนี่ย!!!!”

ฮยอนจุงลุกพรวดพราดขึ้นมาทันทีพร้อมโวยใส่เธอว่า “นี่มันอะไรกันฮะ? คุณอยากจะเห็นผมตอนไม่ใส่เสื้อผ้ามากขนาดนั้นเลยเหรอ? (ขอดูกันดีๆก็ได้นี่นา)”

เธอรีบหลับตาปี๋นึกในใจว่า..”โอ พระเจ้า...ชั้นยังไม่ชินกับเรื่องแบบนี้เลยอ่ะ”<ถึงแม้หุ่นเขาจะดูดีมากก็ตาม> T_T จากนั้นเธอก็วิ่งจู๊ดหนีออกไปจากห้องทันที

ส่วนคุณสามีขี้เซาเห็นทางสะดวก ก็เลยล้มตัวนอนและดึงผ้าห่มกลับขึ้นมาคลุมอีกครั้ง

“ขอผมนอนต่ออีกหน่อยแล้วกันนะฮะ แบบเมื่อคืนดึกไปหน่อย ตอนนี้ขอผมนอนทดเวลาบาดเจ็บแล้วกันน่ะฮ่ะ...ไม่งั้นวันนี้ผมคงไม่ได้อะไรนอกจากคำตำหนิอย่างเดียวเพราะขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า ZZZZ”ชายหนุ่มพูดพึมพำอยู่อย่างนั้นจนหลับไป

หลังจากนั้นอีกพักใหญ่...
คู่ผักกาดหอมกำลังนั่งทานอาหารเช้ากันอยู่ที่โต๊ะอาหารตัวเล็กๆ ฮยอนจุงซึ่งยังเมาขี้ตาอยู่ กำลังพยายามอย่างหนักที่จะถ่างตาตัวเองขึ้นมา ในขณะที่บูอินของเขานั่งมองอยู่ด้วยความเป็นห่วง

“เธอแน่ใจนะว่าวันนี้เธอไม่มีตารางงานอะไร?”

เขาตอบไปด้วยอาการมึนๆงงๆว่า “ผมคิดว่ามีงานบางอย่างตอนช่วงบ่ายนะฮะ...ผมควรจะโทรไปถามพวกเขาจะดีกว่า”

“แล้วเธอโทรไปหาเอเจนซี่รึยัง?”

“ยังฮะ”.

“แล้วเขาจะไม่ตำหนิเธอเหรอ ถ้าเธอไม่โทรไปอ่ะ”

“ผมจะโทรแต่ต้องหลังจากที่ผมกินข้าวเช้าด้วยฝีมือภรรยาสุดที่รักของผมซ่ะก่อน” พูดจบก็หยิบช้อนขึ้นมา

“เธอนี่ดูเหมือนกับ...เด็กเล็กๆที่กำลังพยายามจะหาเรื่องไม่ไปโรงเรียนเพราะว่าเขาไม่ได้ทำการบ้านที่คุณครูสั่งน่ะ...”

เขายกมือขึ้นเกาศีรษะแกรกๆแล้วตอบไปว่า “ผมว่าคุณพูดถูกฮะ ,<แต่ในความเป็นจิง เมื่อคืนผมส่งการบ้านให้คุณตรวจ แล้วคุณก็ให้คะแนนผม ถูกทุกข้อ ดีมากกกน่ะ ผมจำได้ >...

“เฮ้อ...นี่ชั้นควรจะรู้สึกว่าตัวเองต้องมีส่วนรับผิดชอบในเรื่องนี้ด้วยรึเปล่านะ?”

เขาหันมามองหน้าเธอแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “คุณไปกับผมได้มั้ยฮะ?”

ฮวางโบทำปากยื่นพร้อมโวยเล็กๆว่า นี่มันอะไรกัน? เธออยากจะให้มามี๊ไปกับเธอด้วยเพื่อที่จะได้ไม่ถูกคนอื่นต่อว่างั้นเหรอ?

“เรื่องนั้นน่ะผมจัดการเองได้ฮะ”

“จัดการเรื่องอะไร? เธอหมายถึงเรื่องถูกลงโทษนะเหรอ?”

เขากระพริบตาก่อนตอบไปว่า “ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะมีแค่เรื่องนั้นรึเปล่า”

หญิงสาวหันหน้ามามองเขางงๆ...?

คุณสามีเริ่มชิมอาหารในจานเครื่องเคียงแล้วเอ่ยปากว่า “นี่มันแปลกมั้ยฮะ? อาหารที่คุณทำ...รสชาดมันก็ไม่เลวเลยถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่อาหารรสแซ่บแบบที่ผมชอบ”

“ก็ไม่เลว..เท่านั้นเองเหรอ?” <ได้ไงกัน ฮึ>

เขายิ้มกว้างก่อนบอกเธอว่า “มันสนุกดีออกนะฮะเวลาที่เราเปลี่ยนรูปแบบในการชมน่ะ...”

หลังจากทานอาหารเสร็จ ฮยอนจุงมานั่งเล่นเน็ตจากเครื่องโน้ตบุ๊คของเขาเงียบๆ ในขณะที่ฮวางโบเข้าไปในห้องเพื่อเปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมออกไปข้างนอก

“โอเคจ้ะ ไปกันได้แล้วล่ะ”

เขาเงยหน้าขึ้นมาตอบสั้นๆว่า “ฮะ” แล้วก้มลงดูโน้ตบุ๊คต่อ...

เธอชำเลืองมองในหน้าจอซึ่งฮยอนจุงกำลังอ่านอยู่แล้วถามว่า “มีอะไรบ้างน่ะ?”

“ถ้าเกิด” เขาเริ่มเกริ่น

จ้ะ ว่าไง?

“อืมม...ช่างมันเถอะฮะ”

“ไม่เอาน่า ทำไมถึงได้หยุดพูดกลางคันแบบนี้ล่ะ?”

เขาพยายามเปลี่ยนประเด็น ทำเป็นมองไปรอบๆห้องแล้วพูดว่า “ห้องนี้มันออกจะใหญ่เกินไปสำหรับคุณคนเดียวนะฮะ”

ฮวางโบเหลียวมองรอบๆเช่นเดียวกันแล้วตอบไปว่า “ก็เพราะว่าทีแรกน่ะ ชั้นไม่ได้อยู่ห้องนี้คนเดียวน่ะสิ”.

“หา?” (คุณอยู่กับใครกันฮะ)

“คุณแม่กับคุณยายของชั้นเคยอยู่ที่นี่ด้วยน่ะ”

“...?”

“ชั้นต้องขอร้องพวกท่าน (ให้ย้ายออกไป).. มันออกจะหนักเกินไปสำหรับท่านที่จะรับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นได้น่ะ”...

ฮยอนจุงถอนหายใจออกมาก่อนพูดว่า “ใช่ฮะ...พวกเราอาจจะพอมีภูมิคุ้มกันเรื่องนี้อยู่บ้าง...แต่ว่าครอบครัวของคุณนี่สิ”

“เราไปกันได้แล้วล่ะ..อืม..ว่าแต่ มันจะไม่เป็นไรเหรอที่เราออกไปข้างนอกอย่างนี้โดยไม่มีแผนการอะไรเลยน่ะ?”

ชายหนุ่มมองหน้าเธอแล้วถามว่า...”คุณไม่ชอบทำแบบนี้ ใช่มั้ยฮะ?”

เธอยิ้มท่าทางขมขื่นแล้วพูดว่า “มันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะชอบนี่นา”

“แล้วถ้า..”.

“ว่าไงล่ะ พูดต่อสิ...”

“...เอาเป็นว่า....”

“จ้ะ ไงเหรอ?”

“...ถ้าเราแต่งงานกันจริงๆ”..

“จ้ะ?”

“แล้วผมยังไม่สามารถทำอะไรให้คุณได้...คุณยังคงจะแต่งกับผมมั้ยฮะ?”

“หา?” (พูดเรื่องอะไรของเธอน่ะ)

“ผมยังไม่มีความสามารถพอ..ที่จะทำให้คุณได้ใช้ชีวิตเป็นเพียงแม่บ้านธรรมดาๆเหมือนกับคนอื่นๆ...ผมยังไม่ได้เข้ากรมรับใช้ชาติ..ผมอาจจะทำให้คุณรู้สึกเหงาเพราะว่างานอันแสนยุ่งเหยิงของผม..แล้วคุณจะยังแต่งงานกับผมอีกรึเปล่าฮะ?”

ฮวางโบกระพริบตาปริบๆก่อนถามกลับไปว่า.”..ชั้นต้องคิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจังเลยเหรอ?”

“..ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นฮะ”

“ทำไมถึงพูดว่า ”อาจจะ” ล่ะ”

“แม้แต่เอเจนซี่ของผมเองก็จะต้องยอมรับ....ว่าชื่อเสียงของพวกเราอาจจะถูกกระทบอย่างหนักถ้าเกิดพวกเรายังคงทำอะไรที่มันดูกั๊กๆแบบนี้...บางทีพวกเขาอาจจะต้องตัดสินใจเลือกระหว่างไอดอลหนุ่มโสดที่ชอบทำตัวเป็นข่าวฉาว หรือว่าไอดอลที่แต่งงานแล้วแต่มีภาพลักษณ์และชื่อเสียงที่ใสสะอาด...อย่างนั้นใช่มั้ยฮะ?”

“.................”

ชายหนุ่มชำเลืองมองไปทางโต๊ะคอมพิวเตอร์ในห้องนั่งเล่นแล้วบอกเธอว่า”ถ้าคุณเข้าไปเซิร์ฟในเน็ตตอนนี้...บางที..คุณอาจจะเห็นรูปของพวกเราว่อนอยู่ในนั้นเต็มไปหมด...”

“รูปอะไรเหรอ? จากงานเมื่อวานรึเปล่า ..?”

“มันจะมีรูปที่ถ่ายตอนพวกเราอยู่ที่มาเก๊า...แล้วก็ที่สนามบิน...(มองหน้าเธอแล้วพูดต่อไปว่า) คุณต้องปิดมือถือเอาไว้แน่ๆเลยใช่มั้ยฮะ..ไม่งั้นคนทางคุณน่าจะต้องกระหน่ำโทรเข้ามาไม่ขาดสายแล้วแน่ๆ”

.”..ชั้นตั้งใจปิดเครื่องเอาไว้อยู่แล้วจ้ะ”

เขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วพูดว่า “คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของผมเลยนะฮะ”

“อะไรเหรอ?”

“คุณจะแต่งงานกับผมจริงๆมั้ยฮะ?”

“คำตอบของชั้นมันจะทำให้มีความแตกต่างอะไรกับสถานะปัจจุบันของพวกเราน่ะ?”

“ต่างมากเลยฮะ อย่างแรกเลยก็คือ พวกเราจะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างเปิดเผยโดยไม่ต้องอายหรือว่าแคร์สายตาใครๆอีกต่อไป...เราไม่จำเป็นต้องคอยระมัดระวังตัวเวลาอยู่ด้วยกัน...แล้วก็ยัง”

“แล้วอะไรอีกเหรอ?”

<พวกเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่คุณอาจจะป่องตรงกลางขึ้นมาน่ะสิฮะ ตอนนี้ในเมืองไทยกำลังดังเรื่องนี้อยู่ด้วย> ฮยอนจุงได้แต่คิดข้อนี้อยู่ในใจและจ้องหน้าเธอเงียบๆ

“หืมม ว่าไงล่ะ?”

“...เอ่อ..พวกเราสามารถจะอยู่ด้วยกัน...ตลอดเวลาไงฮะ”

“ถ้างั้น...ทำไมเธอถึงถามขึ้นมาล่ะ?”

“หา?”

“จริงๆนะ..มันมีแต่ข้อดีทั้งนั้นเลยถ้าเราแต่งงานกันน่ะ ทำไมเธอถึงต้องเสียเวลาถามชั้นให้เมื่อยตุ้มด้วยล่ะ? มันไม่เห็นมีความจำเป็นที่ต้องถามเลยนี่”

ฮยอนจุงยิ้มแห้งๆแล้วพูดต่อไปว่า “มันก็จริงอยู่ฮะ..แต่ผมก็จะยังทำให้คุณต้องรู้สึกเหงา...ผมคิดว่ามันมีความแตกต่างอย่างแน่ชัดในการทำให้คุณแค่รู้สึกเหงา กับการทำให้คุณรู้สึกเหงาในฐานะที่เป็นภรรยาของผม”

“นี่เธอรู้มั้ยว่า ชั้นกำลังรู้สึกผิดหวังมากเลยนะ”

“หา?”

“ตอนนี้ชั้นไม่ได้เป็นภรรยาของเธอ...อยู่แล้วรึไง? พวกเราไม่ได้เพิ่งจะแต่งงานกันไปหรอกเหรอ? หรือว่าชั้นฝันไปเองคนเดียว?”

ฮยอนจุงจ้องมองเธอ..ก่อนจะดึงตัวเข้ามากอดเอาไว้พร้อมกับบอกว่า “คุณเป็นภรรยาของผมตั้งแต่คืนนั้นแล้วนี่ฮะ..โยโบ”

ฮวางโบเอาแขนโอบรอบเอวของเขาแล้วพูดว่า “ชั้นได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้สำหรับเรื่องนั้นแล้วล่ะ...ว่าชั้นจะยิ่งรู้สึกเหงามากขึ้นเมื่ออยู่ในฐานะภรรยาของเธอ...เพราะว่าตอนนี้ชั้นได้เป็นภรรยาของเธอแล้ว”

เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆแล้วพูดว่า “ผมรู้ว่าผมไม่ใช่ชิลลางที่ดีสุดยอด..แต่ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้พึงจะจะทำให้คุณได้!”

ฮวางโบเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่แสดงความรักใคร่ “ถ้าเธอสามารถรักชั้นให้ได้เหมือนกับที่เป็นอยู่ในตอนนี้...ไม่ใช่สิ..ถึงแม้เธออาจจะทำได้ไม่เท่ากับที่เคยเป็นมา..แต่ตราบใดที่เธอรับรู้ถึงความรักของชั้นที่มีต่อเธอแล้วล่ะก็...เธอจะเป็นสุดยอดชิลลางสำหรับชั้น...”

<ผมหวังว่า...ผมจะสามารถมองเห็นความรักของคุณที่มีต่อผมอยู่ตลอดเวลา...ดังนั้นผมจะได้ไม่ทำให้คุณต้องเสียใจ...> “ถึงแม้ว่าอาจมีบางครั้งที่ผมไม่รู้...ได้โปรดเข้าใจด้วยว่าผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น...คุณก็รู้ใช่มั้ยฮะว่าบางครั้งผมก็บื้อได้ขนาดไหนสำหรับเรื่องแบบนี้น่ะ?”

ฮวางโบรีบตอบทันทีว่า “ถ้าเธอพูดอย่างนั้น งั้นชั้นก็ไม่มีข้ออ้างที่จะเอามาบ่นว่าเธอได้น่ะสิ” ว่าแล้วเขาหรี่ตามองเขาแล้วพูดต่อว่า “เธอมันเจ้าเล่ห์จริงๆเลย”

ฮยอนจุงยิ้มจนเห็นฟันแล้วถามย้ำว่า “งั้นคุณจะแต่งงานกับผมใช่มั้ยฮะ?”

หญิงสาวกระพริบตางงๆ “แต่เราแต่งงานกันไปแล้วนี่นา ทำไมเธอถึงได้ถามชั้นแบบนี้อยู่เรื่อยเลยล่ะ?”

ฮยอนจุงยิ้มอย่างสดใสแล้วพูดว่า “ถูกของคุณฮะ” ว่าแล้วก็ก้มลงจุ๊บที่แก้มเธอ

ฮวางโบสะดุ้งเฮือกร้องออกมาว่า “อ๊าย จั๊กจี้อ่ะ”

เขายิ้มกว้างพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบคางและแก้มที่สากๆของตัวเอง “โทดทีฮะ ก็ที่นี่มันไม่มีชุดโกนหนวดให้ผมใช้นี่นา”

ติดตามอ่าน คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ตอนที 103 ต่อไป



Create Date : 24 กันยายน 2553
Last Update : 24 กันยายน 2553 21:41:07 น. 5 comments
Counter : 445 Pageviews.

 
เหมือนจุงสับสน
กับการแต่งงานนะนี่
แต่ไม่เป็นไรหรอก
ยังไงก็ยังรับรู้ได้ว่ารักโบ
ขอบคุณยายและทีมฟิคบ้านซางซูนะคะ


โดย: joy&yoo IP: 222.123.2.203 วันที่: 24 กันยายน 2553 เวลา:22:02:06 น.  

 
ยายค่ะ มีฟิคมาให้อ่านต่อเนื่องเลยนะค่ะช่วงนี้ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
รู้ึสึกว่าคู่นี้จะหวานและรักกันมากเลยนะ
ถ้าเป็นจริงก็ขอให้รักกันอย่างนี้นะค่ะ

เพราะถ้ามีความรักให้กันแล้ว อุปสรรคทุกอย่างก็สามารถผ่านพ้นไปได้อยู่แล้ว


โดย: luck IP: 124.120.40.253 วันที่: 24 กันยายน 2553 เวลา:23:06:00 น.  

 
คู่ผักกาดเริ่มหวานกันอีกแว้วววว...อิอิอิ ยายแจกมุขกระจายอีกแล้วน่ารักจริงๆ กิกิกิ ฮิ้วววเลิกเดบิวต์เป็นส่งการบ้านแว้วววว ยิงมุขทันเหตุการณ์ดีเนาะยาย//ป่องกลาง(ขอให้จริงเร็วๆเน้ออออ) ขอบคุณยายมากเลยน้าที่มาให้ความสุขต่อเนื่องไม่มีเหนื่อย เราผู้อ่านได้แค่มอบกำลังใจเล็กๆให้...ยายนาจาสู้ๆๆๆ


โดย: มินมิน IP: 125.27.48.227 วันที่: 24 กันยายน 2553 เวลา:23:44:54 น.  

 
ยายมุขกระจาย อัพเดทเมืองไทย เชียวนะ อยากให้ทั้งคู่หวานแบบนี้ไปเรื่อยๆ คนอ่านชอบ อ่านไปยิ้มไป จ้า ขอบคุณมากๆ สำหรับความสุขทางใจ


โดย: noyhnasangchu2010 IP: 125.26.8.196 วันที่: 25 กันยายน 2553 เวลา:16:57:29 น.  

 
ตอนนี้มาตามเม้นต์ในนี้แล้วกันนะค่ะ

ขอบคุณยายนะค่ะ ตอนนี้กำลังไล่ตามเก็บฟิคที่ค้างไม่ได้อ่านอยู่ อีกยาวไกล อิอิ


แต่สู้แน่นอน อ่า่นฟิคนี่สู้เสมอ


โดย: Pair (PaB_KaP ) วันที่: 26 ตุลาคม 2553 เวลา:18:19:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.