YOU are not afraid. You think YOU are afraid. ~Shantimayi~
ใบเตย...ใบตอง....เด็กน้อยของครู

เด็กน้อยของครู
ในวันแรกที่ครูได้รู้จัก ใบเตย และใบตอง
หนูทั้ง 2 คนในวันนั้นเป็นเด็กที่ซึมเศร้าเสียจนครูสะท้านใจ
ครูได้รับทราบมาว่า หนูเพิ่งเสียคุณแม่ของหนูไป
ในขณะที่หนูเพิ่งจะ 4-5 ขวบเท่านั้น
ซึ่งเป็นช่วงที่หนูต้องการ “แม่” อย่างมาก

หนูมาเรียนบ้าง ขาดเรียนบ้าง ซึมๆเหงาๆ ไม่พูดกับใคร
สอนอะไร ให้ทำอะไรก็ทำได้
เรียนก็ดี สอบก็ได้ที่ 1 มาตลอดทั้ง 2 คน
แต่ดูจะไม่มีความสุขในการทำสิ่งใดๆเลย

จนครูได้มาพบหนู และได้เอาเสียงเพลง
และมนต์เสน่ห์ของการเต้นบัลเล่ต์มาให้หนูได้สัมผัส
ครูแทบไม่อยากเชื่อว่า มันจะเปลี่ยนหนูไปได้มากเพียงนี้
หนูเล่นกับครู แหย่ครู ดื้อและซนกับครูเหมือนเพื่อนๆแล้ว

ใบเตย.....
ครูรู้ว่าหนูมีความสุขมากมายเพียงไรที่ถึงเวลาเรียนบัลเล่ต์
หนูจะรีบวิ่งเข้าที่ก่อนใครๆ ยืดตัว เชิดหน้า เก็บก้น เก็บพุง
ครูแอบเห็นตลอดเวลาที่ครูกำลังสอนเพื่อนหนูอยู่
ว่าหนูจะคอยแอบฟังครูตลอด และลองทำตามดูบ้าง
มันเป็นเรื่องอัศจรรย์สำหรับครูจริงๆ

ใบตอง.....
หนูเปลี่ยนไปเป็นอีกคนทันทีที่หนูนั่งอยู่หน้าเปียโน
เสียงใสๆที่ร้องโน้ตเพลงตรงหน้าอย่างตั้งใจนั้น
หนูไม่เคยยอมให้มันเล็ดลอดหลุดออกจากลำคอเลย
ถ้าไม่ใช่เป็นที่ห้องดนตรี หน้าเปียโนตัวนั้น
และครูก็ไม่เคยเห็นความมั่นใจของหนูที่ใด
จะเต็มเปี่ยมเท่ากับที่ครูเห็นจากนิ้วน้อยๆของหนูบนคีย์บอร์ด

ครูดีใจเหลือเกินที่ครูมีส่วนอย่างมากในการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้
มันเป็นความภูมิใจที่คนคนหนึ่ง ที่เพิ่งจะเลยวัยรุ่นมาได้ไม่นานพึงจะมี
มันเป็นสำนึกอะไรบางอย่างที่กระแทกเข้าเต็มรัก ให้ครูรู้สึกถึงคำว่าครู
หนูทั้ง 2 คน ทำให้ครูรู้สึกว่าครูเป็นครู และเรียกตัวเองว่าครูได้อย่างเต็มคำ

วันนี้....
ครูทำลูกศิษย์ตัวน้อยๆของครูต้องเสียน้ำตา
ครูขอโทษนะลูก ...ใบเตย....ครูขอโทษจริงๆ
วันนี้ครูไม่สบาย และหงุดหงิดไปบ้าง
ครูกลัวเหลือเกินว่า มันเป็นการกดให้ตัวตนของหนูที่ครูบรรจงดึงออกมานั้น
ต้องหดกลับเข้าไปอยู่ในความเศร้าหมองอีกครั้ง
อย่าให้มันเป็นเช่นนั้นนะลูกนะ ให้โอกาสครูเถอะ
และครูจะไม่ทำมันอีก ครูสัญญา

อีกสิ่งหนึ่งที่ครูจะไม่มีวันลืมเลย ก็คือภาพที่ครูได้เห็นวันนี้
ใบเตย....หนูสะอึกสะอื้นร้องไห้จนตัวโยน
ใบตอง....หนูดึงใบเตยเข้ามากอด หนูลูบหัวฝาแฝดของหนู
หนูเอาแก้มแนบกับใบหน้าเปื้อนน้ำตานั้น
หนูใช้ภาษากายทุกอย่างเท่าที่จะนึกออกเพื่อปลอบประโลม
พระเจ้าช่วย ครูไม่อยากจะเชื่อว่า หนูอายุ 5 ขวบ
ความเอื้ออาทรของหนูมันมากมายเสียจน
โครงการเอื้ออาทรบ้าบอคอแตกของพวกผู้ใหญ่มันกลายเป็นเศษฝุ่น
ที่รังแต่จะปลิวเข้าตาให้แสบ ให้ระคาย

เด็กน้อยของครูเอ๋ย....จงเก็บความงดงามเหล่านี้ไว้ให้นานเท่านานเถิด
อย่าให้ความเติบโตทำลายความรักอันสวยงามนั้นลงนะลูก

ครูรักหนูมากนะ...นางฟ้าน้อยๆของครู


ใบเตย(ซ้าย) ใบตอง(ขวา)






Create Date : 26 พฤศจิกายน 2548
Last Update : 21 มกราคม 2549 16:32:24 น. 3 comments
Counter : 713 Pageviews.

 
ที่แท้ก็มาอัพบล็อค เพราะสำนึกผิดนั่นเอง


โดย: เพราะผมไม่มี Time Machine วันที่: 27 พฤศจิกายน 2548 เวลา:2:22:15 น.  

 
อิอิ...เข้ามาแวะเวียนวนอ่านความสวยงามของความรู้สึก...บางทีนเราก็อาจจะระเบิดใส่ใครได้ทั้งที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย แต่คำว่าขอโทษนั้นมีค่ากว่าคำใด แม้จะไม่เอ่ยออกไปแต่เเสดงให้เห็น


โดย: canon-phantom IP: 202.182.5.85 วันที่: 28 พฤศจิกายน 2548 เวลา:11:33:07 น.  

 
มีมี่ คิดถึงมี่มากมาย เปนยังไงบ้าง อ่านแล้วรู้สึกดีจังที่เพื่อนเราเปนครูสอนเด็กๆ มี่ดูทุ่มเทมากเหมือนทุกครั้งที่มี่ทำงาน เป็นครูที่ดีต่อไปนะจ๊ะ


โดย: มล IP: 61.91.110.76 วันที่: 4 ธันวาคม 2548 เวลา:23:14:35 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

gluhp
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]




Here...
I'm on the rooftop

Between...
pavement and stars.

Here's...
hardly no day
nor hardly no night

There're things...
half in shadow
and half way in light

It's where...
I gather my thoughts
and grow my dreams

which...
are scattered
all around

In my words,
my songs,
my dance.

คน นั่งจ้องชีวิต
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2548
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
26 พฤศจิกายน 2548
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add gluhp's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.