|
โลกนี้มีที่ว่างให้กับหัวใจพเนจรอยู่เสมอ
>
1. ผมขออนุญาตเขียนถึงคุณ,นักเดินทางผู้แปลกเปลี่ยว คุณบอกว่าหัวใจคุณกำลังแย่แล้ว ข้างในกำลังว่างโหวงกลวงเปล่า และรายล้อมตัวคุณนั้นดูมืดมัวสลัวราง เสียงสะท้อนดังก้องอยู่ข้างใน ผมเข้าใจความรู้สึกเช่นนั้น นานหน่วงหนักกับบางสิ่งที่กดทับบนเส้นทางภาระแห่งชีวิต คุณอาจรู้สึกปวดแปลบผ่านรูขุมขนเข้าไปข้างใน แทรกซึมแฝงฝังปะปนอยู่ตามเส้นเลือดกระจายทั่วร่าง กี่นาน- -ผ่านวันคืนที่ถ้อยคำสูญหายไปจากริมฝีปาก สรรพสิ่งตกอยู่ในความเงียบงัน- -ไม่มีใครเอ่ยถ้อยคำใด จิตสำนึกลอยละล่องปะปนอยู่ในอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน ทุกอย่างกลับแปลกเปลี่ยนไปไม่เหมือนแต่ก่อน ค่ำคืนสว่าง กลางวันดำมืด บทเพลงเปลี่ยนท่วงทำนอง ช่างวังเวงและว้างไหว ชีวิตคว้าง หัวใจมิอาจสื่อสารกับโลกใดใดได้อีกต่อไป คุณอาจรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนยอดเขาอันโดดเดี่ยว เหมือนยืนอยู่ตรงริมขอบเหวของความสิ้นหวัง ทว่าแท้จริงแล้ว วิถีคุณยังคงเดินวนในห้องสี่เหลี่ยมอยู่อย่างนั้น วนวนกับอดีต ซ้ำซ้ำปัจจุบัน แต่มองไม่เห็นทาง- -อนาคต 2. นั่น,ในความเงียบ ผมเห็นคุณกำลังตัดสินใจ ใช่,คุณกำลังเหวี่ยงชีวิตออกมาจากประตูบ้านไปโดยไม่ล่ำลาผู้ใด คุณพกพาความเงียบงันใส่เป้เดินดุ่มไปตามถนน ผ่านตรอกซอกซอย ผ่านแมกไม้และฝูงชน ก่อนพาร่างอันบอบบางนั้น แทรกหายไปในความว่างเปล่า .......................................................... 3. บางที เฮอร์มาน เฮสเสอาจกำลังเชื้อเชิญคุณร่วมท่องทางเสาะค้นบางหนแห่ง ผมครุ่นคิดไปอย่างนั้น หรือไม่จิตวิญญาณข้างในของคุณคงอยากปลดปล่อย ให้ความเปลี่ยวเหงาได้ร่วมวงสนทนากับคุณบ้างสักช่วงหนึ่งของชีวิต แล้วทำให้ผมต้องค้นบทกวีของคุณออกมาอ่านอยู่เงียบเงียบ...
คุณโชคดี โลกของคุณอยู่ในกำมืออันไพศาลจริงๆ คุณอาจรู้- -ไม่รู้ ว่าโลกห่อเหี่ยวเกินเยียวยาอยู่แล้ว ความกล้าหาญที่ไม่มีใครมองเห็นและเข้าใจ คนขลาดกลัวไม่เคยยอมปล่อยตัวเองให้เดินไปตามถนน คนบ้าที่โลกไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย... 4. ผมเข้าใจ,กับสิ่งที่คุณกำลังเลือกตัดสินใจและเผชิญอยู่ คุณไม่ใช่คนบ้า และคุณไม่ใช่นักบวช แต่ผมเห็นคุณกำลังเดินทางไกล ไปพร้อมกับเสียงข้างใน จาริกไปพร้อมความโดดเดี่ยวและแปลกแยก ภูเขายืนสงบนิ่ง สายลมหยุดการเคลื่อนไหว นกไม่ร้องขับขาน ดอกไม้ไม่ส่งกลิ่นหอม มีเพียงแดดสายส่องกระทบไหล่หลังคุณเบาเบา ในห้วงนั้น,ผมได้แต่เฝ้ามอง ความจริงส่ายหน้ากับความฝัน ในความฝันคือความสุข ในความจริงมีความเจ็บปวด จริงสิ, คงเหมือนกับที่คุณบอก โลกกำลังห่อเหี่ยว โลกกำลังป่วยไข้ เราล้วนกำลังป่วยไข้ หัวใจหลายดวงนั้นนับวันจึงเริ่มแหว่งวิ่น ผมเข้าใจ การเดินทางเป็นเหมือนการบำบัดเยียวยาหัวใจ ฟังสิ, ฟังเสียงเพรียกจากข้างในกำลังบอกคุณ ไปเถิด...โลกนี้มีที่ว่างให้กับหัวใจพเนจรอยู่เสมอ. 0000
แด่...นักเดินทางผู้แปลกเปลี่ยวคนนั้น ที่ท่องทางพเนจรไปบนหนแห่งอย่างไร้ร่องรอย
| Create Date : 08 ตุลาคม 2552 |
| Last Update : 10 ตุลาคม 2552 11:11:18 น. |
| |
22 comments
|
|
|
+-------------------------------+
จะอ่านเอาเรื่องวันหน้า วันนี้ฝากไว้ก่อนนะคะ