พฤษภาคม 2559

1
2
3
5
6
7
8
9
10
12
13
14
15
16
18
19
20
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
21 พฤษภาคม 2559
All Blog
--- One Size Fit All ---











อ่านไป ซ้อมไป
::
::
ฉันเริ่มวิ่งครั้งแรกนั้นเพราะตัวหนังสือของนักเขียนคนโปรดเป็นแรงบันดาลใจจริง ๆ อยากลองทำในสิ่งที่ไม่ชอบบ้าง อยากรู้ว่ามันสนุกยังไง ไม่มีแผนการซ้อมใด ๆ นอกจากพยายามเพิ่มระยะการวิ่งไปเรื่อย ๆ แล้วก็ไปลุยที่งานวิ่งเลย มันก็สนุกนะ ใช้ใจวิ่งในช่วงท้าย ๆ ให้ข้ามเส้นชัย เพราะซ้อมวิ่งไม่เคยถึงระยะจริง ลองผิดลองถูกเอง อ่านอะไรเกี่ยวกับวิ่งก็ไม่ค่อยเข้าใจ เช่น เพซคืออะไร เซสชั่น เทมโป อินเทอวัล สไตรด์ ดริว วิ่งปิ้งย่าง ฯลฯคืออะไร ได้แต่เก็บอารมณ์ บรรยากาศและประสบการณ์จากเพื่อน ๆ นักวิ่งตามหน้าเพจเท่านั้น

หนึ่งปีผ่านไป เริ่มจริงจังขึ้น อยากซ้อมให้เป็นเรื่องเป็นราวเพราะลองผิดมากกว่าลองถูกมาเยอะแล้ว

ว่ากันว่า วิ่งให้ดีต้องมีโค้ช แล้วนักวิ่งบ้านนอกสองคนนี้ล่ะ จะไปหาโค้ชที่ไหน ไม่มีหรอก นอกจากช่วยกันอ่านตามเพจ คู่วิ่งถนัดวิทยาศาสตร์การกีฬา ส่วนเราเน้นบรรยากาศในสนามอย่างเดียว เห็นตรงกันบ้างไม่ตรงกันบ้าง

บางครั้งก็อึดอัดตอนซ้อมหนัก ๆ เพราะเหนื่อย ซ้อมเหมือนเดิม ไม่สนุก

บางวัน กำลังเราไม่เท่ากัน เขาชะลอเท้ารอให้เราขึ้นมาวิ่งคู่ เราพยายามวิ่งตีคู่ให้ได้ สักพักเราก็ด่อยลงไปอีก ว้าวุ่นใจ อยากถามว่า ร้อนแบบนี้ เธอไม่เหนื่อยเหรอ อยากจะมีหัวใจสี่ดวง สองปาก สี่ปอด คอยสลับเวลาเหนื่อย แต่ก็ไม่กล้าปริปากเพราะถ้าไม่มีเขาเราก็ขาดความกระตือรือร้นทุกอย่าง สมองน้อย ๆ ไม่ได้มีไว้ใช้ความคิดนอกจากรู้สึก แต่ไม่บ่น

บางวัน ได้ยินเขารำพึงตอนกำลังคูลดาวน์ว่า วันนี้สามกิโลแรกหายใจแทบไม่ทัน
ฉันถึงกับหลุดปาก จริงเหรอออออ เธอเหนื่อยจริง ๆ เหรอ ฉันนึกว่าฉันเหนื่อยคนเดียว
เหนื่อยสิ แต่บ่นทำไม ก็รู้แล้วนี่ว่าซ้อมวิ่งไปทำไม
แหม ก็แค่อยากรู้ ฉันวิ่งจนแกว่ง ขาเปะปะ มือไม้ยกไม่ไหวไหล่ลู่แล้วนี่ บ่นมั่งก็ดี มันบรรเทาความโดดเดี่ยวระหว่างทางได้นะ ( ก็คิดว่าตัวเองแบกทุกข์อยู่คนเดียวในโลก)

เขาฟังไปอย่างนั้นแหละ เอาสาระอะไรกับฉันไม่ได้ เพราะถ้าเขาอ่อนข้อ ไม่หนักแน่นตอนซ้อม ไม่ทำตามแผนวิ่งของเขา มัวแต่ปลอบและเอาอกเอาใจ ก็ไม่รู้จะซ้อมให้เหนื่อยไปทำไม ซ้อมเสียของว่างั้นเถอะ
แต่เขาก็อุตส่าห์ฟังเวลาฉันเล่าถึงเพจของคนนั้นคนนี้ที่เขียนเรื่องวิ่งอยู่ตลอด หนังสือเกี่ยวกับเรื่องวิ่งก็ต้องอ่าน จะได้คุยกัน ถกเถียง มองความจริงที่เป็นและเกิดกับนักวิ่งพรรษาน้อยแบบเรา

เราใช้ตารางโปรแกรมวิ่งของครูดินมาลองตอนซ้อมไปฮาล์ฟมาแล้ว แต่เราแกร่งไม่พอจึงต้องกลับมาซ้อมใหม่ ค่อย ๆ ปรับให้เข้ากับตัวเอง แต่ยังทำได้ไม่ดี
จะเข้าชมรมวิ่ง ยิ่งเป็นไปไม่ได้ ไม่สะดวกทุกประการ

หาอ่านจากนักวิ่งที่เขาแบ่งปันประสบการณ์เขาเอง กระเทาะเปลือกปกป้องตัวเองแบบไม่เข้าท่า เขาอ่านใจเราออกว่าเราคิดอะไรและกำลังทำอะไรได้ มีมุมมองเดียวกันคือทำอย่างไรจะอยู่กับการวิ่งระยะยาวให้ยาวนาน

หนังสือทำมือของคุณกฤตย์ ทองคง นั้น เราเพิ่งมีโอกาสอ่าน เป็นเหมือนเพื่อนที่ดีที่ให้คำปรึกษา ให้คำแนะนำอย่างผู้มีประสบการณ์ ตรงไปตรงมา ไม่มีทางลัดเป็นวิทยาศาสตร์และเป็นไปได้กับวัยของเรา

อย่าไปตามหาสูตรวิ่งสูตรสำเร็จใด ๆ เลย เพราะ One Size Fit All ไม่มีในโลกหรอก

เอาน่ะ เราวิ่งไกลขึ้น ซ้อมมากขึ้น ให้รู้ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญและจำเป็นในการวิ่ง มีหนังสือของเขาเป็นโค้ชก็อุ่นใจ อย่างน้อยก็ทำให้เข้าใจอะไร คลี่คลายภาวะสับสนตอนวิ่งได้บ้างล่ะ

ขอบคุณค่ะ
ภูพเยีย








Create Date : 21 พฤษภาคม 2559
Last Update : 21 พฤษภาคม 2559 7:52:14 น.
Counter : 123 Pageviews.

2 comments
  
แวะมาอ่านก่อนนอนค่ะ
โดย: อุ้มสี วันที่: 21 พฤษภาคม 2559 เวลา:23:12:00 น.
  
วิ่งๆๆ แบบ คุณหรั่ง ร็อคเคสตร้า
โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 22 พฤษภาคม 2559 เวลา:23:58:04 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ภูเพยีย
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 22 คน [?]