Group Blog
 
<<
เมษายน 2557
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
15 เมษายน 2557
 
All Blogs
 

--- มิ นิ ม า ร า ธ อ น ต้ อ น รั บ วั น ส ง ก ร า น ต์ ข อ ง ค ร อ บ ค รั ว ---






















สวัสดีวันสงกรานต์และสวัสดีปีใหม่ไทยทุกท่านค่ะ

วันสงกรานต์ปีนี้ เราไม่ได้ไปไหน ไม่ได้กลับไปไหว้พ่อแม่เพราะไปก่อนหน้านี้แล้ว เป็นอีกปีที่เราอยากอยู่บ้านในช่วงเทศกาลวันหยุดยาว

ตั้งแต่เด็ก ๆ ปิดเทอม บ้านเราก็มีกิจกรรมเพิ่มขึ้นจากวันธรรมดาคือ ไปฟิตเนสกันทั้งบ้าน เด็ก ๆ ขอไม่เรียนซัมเมอร์ ไม่เข้าแคมป์ เธอคงเหนื่อยเพราะเรียน กิจกรรมที่โรงเรียนและการเป็นเด็กหอ ขออยู่บ้าน กิน ๆ นอน ๆ ทำขนม ทำอะไรกินให้หายเหนื่อยก่อนแล้วค่อยว่ากันใหม่

วันที่ ๑๓ นี้ มีการแข่งขันมินิมาราธอนที่ห้วยตึงเฒ่า ถามลูก ๆ แล้วว่าอยากไปแข่งหรือเปล่า เธอพยักหน้าเพราะนึกสนุกด้วย เราก็สนุกแต่สภาพร่างกายไม่ค่อยเอื้ออำนวยเพราะเดือนนี้ฉันป่วยบ่อยมากและไม่ได้เดิน ๆ วิ่ง ๆ ออกกำลังกายตามปกติ ตั้งใจว่า แค่ไปถ่ายรูปให้ลูก ๆ ก็สนุกแล้ว

สองสาวซ้อมน้อยจริง ๆ เพราะบ้านเราไม่มีที่วิ่งเหมือนตอนอยู่หอ แต่ก็ไปฟิตเนสทุกวัน ก่อนจะไปลงแข่ง ก็ลองวิ่งที่สนามรอบโรงพยาบาลดูเพียง 5 วัน แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เราก็จะไปร่วมสนุกครั้งนี้ เราถามเขาว่าอยากได้ถ้วยรางวัลบ้างหรือเปล่า เธอบอกว่า อยากได้แต่ซ้อมน้อยคงไม่ได้ เพราะเข้าที่ 1 นั้นต้องวิ่งสปีด 12 ต่อเนื่องกัน 40 นาที คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเกินกำลัง ฉันเข้าใจดี แค่ลูกอยากวิ่งและบอกความรู้สึกจริง ๆ ตรงไปตรงมาแบบนี้ฉันชอบ ไม่ต้องมากั๊กว่า ไม่อยากได้ (เหมือนกับที่ฉันเลิกออกตัวที่ใครต่อใครให้ฉันเป็นนักอะไรต่อนักอะไร เพราะฉันทำในสิ่งที่ฉันรักและตั้งใจทำให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง) แต่ที่คิดว่าไม่ได้นั้นเพราะกำลังและศักยภาพเธอสู้เด็กตัวเล็ก ๆ นักวิ่งตีนเปล่าไม่ได้นั่นเอง

ว่าไปแล้ว เราเตรียมตัวกันน้อยมาก ฉันกลัวปัญหาจากการบาดเจ็บมากที่สุด ไม่อยากให้ใครเจ็บกับการแข่งขันเพื่อสุขภาพและเอาสนุกแบบนี้ จึงต้องถามไถ่กันดี ๆ ว่าไหวหรือเปล่า เราแค่ประคองตัวข้ามเส้นชัยก็พอแล้ว ถึงเส้นชัยก็ได้เหรียญที่ระลึกทุกคน

ถึงเช้าวันแข่งขัน เราตื่นกันตั้งแต่ตี 4 มากินบะหมี่เกี๊ยวรองท้อง และไปถึงห้วยตึงเฒ่าก่อนตี 5 เล็กน้อย ภายในห้วยตึงเฒ่าเหมือนมีรถมาจอดไม่กี่คันและฟ้ายังไม่สว่าง สงสัยเหมือนกันว่า ทำไมเขายังไม่มากันนะ แต่พอเข้าไปก็พอมีเพื่อนร่วมแข่งขันบ้างแม้ไม่ทราบว่าเขามาแข่งรายการไหน เพราะมีทั้งวิ่งแบบ Fun & Run 5 km , Minimaraton 10 km , ไตรกรีฑา(ว่ายน้ำ ขี่จักรยานและวิ่ง)และทวิกรีฑาซึ่งไม่แข่งว่ายน้ำนั่นเอง

เราสมัครเสร็จก็มาเดินเล่นซื้อข้าวของอุปกรณ์เสริมที่มีมาขายในงานแข่งขัน คิดว่าเดี๋ยวแข่งเสร็จเราคงได้มาอุดหนุน แต่ฉันได้รองเท้าวิ่ง M i z u n o ไปแล้ว เพราะเป็นรองเท้าวิ่งคู่ที่พอดีกับเท้า เท้าฉันเล็ก หารองเท้าพอดีกับเท้ายากกว่าคนอื่น ถ้าเห็นก็ไม่อยากลังเล ซื้อเลยเพราะได้ใช้วิ่งอีกนาน ๆ

เขาปล่อยตัวตอน 6 โมงตรง ดูหน้าตาเพื่อนร่วมการแข่งขันโดยรวมแล้วไม่ค่อยคุ้น เรามองหาเด็ก ๆ ที่เคยวิ่งด้วยกันเป็นนักวิ่งรุ่นเล็ก แต่ก็ยังหาไม่เจอ ก่อนออกตัวที่จุดสตาร์ท ก็บอกลูก ๆ ว่า วิ่งไปเรื่อย ๆ ตามกำลังที่มี ค่อย ๆ ไป วิ่งให้สนุกก็พอ ส่วนฉันก็ตามบุญตามกรรม เข้าเส้นเมื่อไรก็เมื่อนั้น

แล้วสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะสองสาวติดอันดับ 1 ใน 5 ของรุ่น under 29 นั่นปะไร เพราะไม่มีนักวิ่งตัวจริงมาร่วมแข่งครั้งนี้นั่นเอง เธอสองคนเข้าเส้นชัยเป็นอันดับ 4 และ 5 ตามลำดับ แค่เข้าเส้นชัย พ่อแม่ก็ดีใจแทบแย่ เป็นเพราะเราไม่คาดหวังเราจึงรู้สึกยินดีมากเป็นพิเศษ เธอสองคนก็ต้องดีใจมากด้วยแต่เธอก็รู้ว่าเป็นเพราะน้อง ๆ ไม่มาแข่งขัน เวลาของเธอที่ทำได้ก็ไม่ดีนักคือ 1.09 นาที แต่ไม่ว่าจะอย่างไร พ่อแม่ก็ภูมิใจกับเธอสองคนมาก เพียงแค่ตั้งใจทำสุดกำลังของเธอ เราก็ดีใจแล้ว ถ้วยรางวัลคือกำไรทั้งนั้น อาจจะเป็นกำลังใจและจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอกระตือรือร้น อาจจะมีเป้าหมายมากขึ้น หรือไม่อะไรทั้งนั้น ทุกอย่างเป็นไปได้หมด เพราะเคยคุยกับรุ่นน้องนักวิ่งแข่งมาราธอนแล้ว เธอบอกว่า รุ่นเล็ก ๆ ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนหน้ารับรางวัลกันบ่อยเพราะยังไม่มีเป้าหมายและไม่เอาจริง แต่รุ่นที่กินยากมากที่สุดหมายถึงได้ถ้วยรางวัลยากที่สุดคือรุ่น 40 up เพราะรุ่นนี้ มีการวางแผนการซ้อมอย่างเป็นระบบ ความมีวินัยต่อตัวเองสูงมากและเป็นรุ่นที่สะสมพลังมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ทราบคุณนึกภาพเหล่านี้ออกหรือเปล่า แต่ก่อนฉันคิดว่า เด็ก ๆ วิ่งนี่น่ากลัว แต่พวกที่ข้ามเส้นชัยทั้งหลายจะเป็นรุ่น 40 - 50 -60 ทั้งนั้น น้อยครั้งทีเวลาดีที่สุดใน Overall จะตกเป็นของรุ่นเล็ก

งานนี้ จุดสนใจมาอยู่ที่พี่นักวิ่งมาราธอนคนหนึ่ง เห็นคนในวงการเรียกเธอว่าเจ๊ใหญ่ วันนี้แต่งตัวสวยงามมาก ทั้งกางเกงลายและหมวกใบสวย แต่เธอบอกทุกคนว่าไม่ลงแข่งเพราะไม่เต็มร้อย นั่นหมายความว่า เธอซ้อมน้อยและทำเวลาไม่สมบูรณ์ในแบบของเธอ แน่ล่ะ นักวิ่งบางคนก็มีมาตรฐานของตัวเอง เพื่อนรุ่นน้องบอกว่าเธอคือแชมป์รุ่น under 60 !

ฉันทึ่งเลย เพราะกว่าจะวิ่งถึงอายุขนาดนี้ได้ หนึ่งต้องรักการวิ่ง สองต้องมีการซ้อม สามต้องพร้อมก่อนลงแข่งขัน นั่นคือเป้าหมายเด่นชัดของสิ่งที่เธอรักและกำลังทำอยู่ คนที่ไม่ใช่นักกีฬาอาจไม่เข้าใจว่า นอกจากแข่งกับการเอาชนะตัวเองที่ว่ายากแล้ว การแข่งขันเพื่อเอาชนะสถิติของตัวนั่นก็สนุกอีกระดับหนึ่ง แต่ถ้าทำทุกอย่างได้ในเวลาเดียวกันหมดคือ เวลาดีและสนุก ไม่บาดเจ็บ คิดว่าไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว การดูแลตัวเองให้วิ่งได้ในรายการอื่น ๆ ไปเรื่อย ๆ นี่สิที่ฉันสนใจ

ตอนรับถ้วยรางวัล พี่คนนี้ก็มายืนดูลูกสาวเราด้วย ผู้ประกาศก็แจ้งให้ทุกคนทราบว่า นี่คือแฝดคู่แรกของรายการมินิมาราธอนที่ห้วยตึงเฒ่า ความจริงดูน่าสนใจนะเพราะเธอเป็นลูกเรา ไม่อยู่ในสังกัดชมรมนักวิ่งที่มีโค้ชสอน ฉันเห็นใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุข สดใส ไม่มีอะไรซับซ้อนของลูกแล้วมีความสุขมาก โลกเธอสดใสมากกว่าที่ใครบางคนจะมาบอกว่า เวลาเธอเยอะเกินไป หรือพูดอะไรเป็นการทำลายความสุขตรงหน้าของเธอ เธอไม่ใช่นักวิ่งแต่เธอก็วิ่งสุดกำลัง ถ้าเธออยากแข่งขันหรืออยากกวาดรางวัลจริงจัง เธอคงบอกพ่อแม่แล้วว่าอยากเข้าชมรมกรีฑา อยากวิ่งจริงจัง แต่นี่ยังไม่เคยได้ยินความต้องการนี้เลย

ฉันคิดดัง ๆ ในใจแต่ไม่ได้พูดออกไปกับใครตอนนั้น แต่มาออกตัวแทนลูกนัด้วยการเขียนนี้ ไม่ได้หมายความว่าใครจะวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้ ฉันเห็นจริงกับแมวมองที่พูด เพราะแฝดเวลาไม่ดีจริง ๆ แต่มันมีที่มา เบื้องหลังการซ้อมก็น้อยเกินไป ลูกไม่เจ็บก็ดีแล้ว และฉันก็เข้าใจอาการที่ใครจะมาดูฝีเท้าของแต่ละรุ่น จดสถิติเหล่านี้เพื่อไปสอนลูกทีมและสร้างเยาวชนมาแข่งขันด้วย ทุกอย่างนี้ฉันเข้าใจได้ แต่ฉันไม่รู้ว่าลูกรู้สึกอย่างไร รู้ว่าดีใจและอยากได้เสื้อผ้า รองเท้ากีฬาดี ๆ เพื่อซ้อมวิ่ง เราให้เธอเลือกไว้ซ้อมวิ่งจนพอใจ ฉันอดยิ้มไม่ได้เลยว่า ลูกน่าจะดีใจที่ได้ชุดกีฬาเยอะแยะครั้งนี้มากกว่าถ้วยรางวัลก็ได้นะ


ฉันกับพ่อเจ้าแฝดภูมิใจกับลูกมาก อยากขอบคุณที่ลูก ๆ รักตัวเอง ดูลสุขภาพ ตั้งใจเรียน ดูแลรับผิดชอบเรื่องเรียนและจัดการทุกอย่างเอง แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เองระหว่างที่อยู่หอโดยไม่มีเราอยู่ด้วยอย่างดี ขอบคุณลูกที่ทำให้พ่อแม่ห่วงแต่เรื่องอื่น ๆ ที่พอ่แม่ควบคุมอะไรไม่ได้นอกจากไม่ระแวงระวังอะไรเกินเหตุ ขอบคุณที่ลูกนำความยินดีและนำความสุขมาให้และไม่เคยสร้างเงื่อนไขในการทำสิ่งใดเพื่อแลกกับสิ่งใดให้เป็นความทุกข์ สิ่งที่เธอทำเรียกได้ว่า เกิดจากความรัก ความชอบและกล้าที่จะทำ มีศักยภาพพอพร้อมกับร่างกายที่สมบูรณ์ แข็งแรง เราได้แต่คอยเป็นกำลังใจให้เธอ ให้คำปรึกษาเมื่อเธอต้องการ ไม่ก้าวก่ายในสิ่งที่เธอคิดหรือตัดสินใจ เราไม่คาดหวังและรองรับความผิดพลาดและผิดหวังของลูกได้เสมอ

ขอบคุณลูก ๆ ที่ทำให้พ่อแม่อย่างเราได้เรียนรู้เรื่องความรักที่ไร้เงื่อนไข เรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างและรับมือกับการเปลี่ยนแปลงทุกเรื่องไม่ว่าจะดีหรือร้าย นี่คือความหมายของครอบครัวเล็ก ๆ ที่จะดูแลพวกเขาให้เป็นคนมีน้ำใจและอยู่ร่วมกับคนอื่นได้

ไม่ว่าถ้วยรางวัลนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของการวิ่งมินิมาราธอนอย่างจริงจังหรือไม่นั้น ไม่สำคัญเท่ากับการที่ลูกได้ทำแต่ละวันให้ดีและมีความสุข




ขอบคุณวันเวลาดี ๆ นี้อีกวันค่ะ
บันทึกวนแข่งขันมินืมาราธอนต้อนรับวันสงกรานต์ ๕๗
ขอให้มีความสุขทุก ๆ ท่านนะคะ
ภูเพยีย

๑๓ เมษายน ๒๕๕๗





































































































ขอให้โชคดีมีความสุขทุกท่านนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ
ภูเพยีย



























 

Create Date : 15 เมษายน 2557
0 comments
Last Update : 15 เมษายน 2557 17:19:33 น.
Counter : 38 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ภูเพยีย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]





Friends' blogs
[Add ภูเพยีย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.