|
ฝันสยอง
ปิดเทอมมาแล้วหกวัน และพรุ่งนี้จะเปิดเทอม  เกรดก็ทยอยออกมาเรื่อยๆให้โงนเงนเป็นลมเล่นๆ แต่ก็นะ ชินละแหละ แค่ขอให้ไม่ติดเอฟเราก็ดีใจแล้ว
ชีวิตปีหนึ่งจบไปละ....ในขณะที่เพื่อนฝูงทำงานกันหมดแล้ว...ข้าพเจ้าเพิ่งจะขึ้นปีสอง ตอนก่อนมามันก็ไม่รู้สึกอะไรอ่ะนะ...แต่ตอนนี้มันเศร้าง่ะ เศร้าทุกครั้งที่นึกขึ้นมา เลยพยายามหาเรื่องอื่นมาคิดแทน หรือว่านั่งกินขนม จะได้ไม่ต้องคิด -"-
พอเรียนมหาลัยแล้วเริ่มรู้สึกถึงความเครียดอย่างจริงจัง เครียดเวลาเปเปอร์ไม่เสร็จ เขียนไม่ออก เวลาจะสอบ ปวดหัว นอนไม่หลับ นอนแล้วตื่นขึ้นมาจะเหนื่อยมาก ปวดหัวมากๆ ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต -"- สอบครั้งนี้ยิ่งเป็นใหญ่เลย เพราะแนวโน้มว่าจะเอฟสูงมากกกกกกกก อ่านหนังสือก็ไม่ทัน อ่านไปก็ไม่เข้า ไม่อยากอ่าน แต่ก็ต้องอ่าน อาทิตย์ก่อนๆโทรมไปเลย มีอะไรก็ไม่ได้บอกใคร สงสัยเพราะอย่างนี้ มันเลยไปลงที่ฝัน
ปกติเราฝันทุกวันอยู่แล้ว ฝันเป็นเรื่องเป็นราวด้วย เหมือนดูหนังเลย ฝันดีก็มีความสุข ฝันร้ายก็เศร้ามั่ง น่ากลัวมั่ง แต่ก็มันส์ดี บอกละงาย...เหมือนดูหนัง ทำให้เรามีความสุขกะการนอนหลับมากๆ (ดูจิตๆเนอะ แหะๆ)
คืนนั้นก่อนสอบ เราฝันอยู่หนึ่งเรื่อง จำได้ติดหูติดตา เราว่ามันหลอนมากๆอ่ะ (แต่ไม่มีผีนะ) ตื่นขึ้นมาแบบอึ้งๆ ไม่รู้ว่าฝันไปได้ไง แต่รู้สึกว่ามันเจ๋งมาก เอาไปเล่าให้เพื่อนฟังประมาณห้าหกคนแล้ว ฮา
ตอนแรกว่าจะนั่งเขียนให้มันเป็นเรื่องเป็นราว คล้ายๆเรื่องสั้นหรือบทหนังแล้วเอาไปแปะไว้ในเฉลิมไทย เผื่อมันคนมาซื้อไปทำหนัง ฮา แต่เพราะขี้เกียจ -"- และไม่มีเรื่องอัพบล๊อก ก็ขอเล่าแบบธรรมดาๆละกันเนาะ
เรื่องมีดังนี้.....(ยาวนิด แต่เราว่า worth readingนะ อิอิ)
ก่อนอื่นต้องอธิบายฉากก่อน...ฉากเป็นโรงพยาบาลบนเกาะร้าง ที่บอกว่าร้างเพราะไม่มีสถานที่อื่นบนเกาะเลยนอกจากโรงพยาบาล ตึกโรงพยาบาลทำด้วยไม้สีขาวๆ มีพัดลมเพดานเก่าๆ ค่อยๆหมุนช้าๆ เราก็นั่งอยู่บนเตียงโรงพยาบาล มองออกไปจะเห็นทางเดินเป็นไม้ยาวยื่นออกไปในทะเล คลื่นในทะเลก็ซัดช้าเหลือเกิน เหมือนทุกอย่างมันเอื่อยไปซะหมด มองเข้ามาในเกาะก็จะเห็นเนินเขาเป็นเนินหญ้าเรียบๆ แบบที่เห็นได้ในการ์ตูนเทเลทับบี้ ไม่มีคน ไม่มีใคร มีแต่แมว!! มีแต่แมวเดินไปเดินมาเกือบร้อยตัว ร้องบ้าง เดินไปเดินมาบ้าง นั่งมองคุณตาเขม็งบ้าง บางทีเสียงแมวก็ดังเข้ามาในหู ดังมากจนปวดหัว และในความรู้สึกเราตอนนั้น เหมือนทั้งเกาะไม่มีใครอีกเลยนอกโรงพยาบาล ไม่รู้สึกถึงพยาบาลหรือคนป่วยคนอื่นด้วยซ้ำ มีแต่โรงพยาบาล ลมเอื่อยๆ เรา แมว และแดดสีเหลืองๆ
 ทำรูปนี้เล่นๆ คล้ายแบบนี้อ่ะ ฉาก แต่เพื่อนคนนึงบอกว่าสีภาพนี้มันอบอุ่นไป คนอ่านก็ลองจินตนาการให้มันเศร้าๆหลอนๆนะคะ -"-
ใช่แล้ว...แดดสีเหลืองๆ คุณเคยเห็น แดดตอนโพล้เพล้มั้ย ที่มันจะเป็นสีเหลืองๆ เศร้าๆ หลอนๆ น่ากลัวๆ ที่เขาเรียกกันว่าแดดผีตากผ้าอ้อมน่ะ เหมือนในฝันเรา มันจะไม่มีกลางวัน ไม่มีกลางคืน มีแต่แดดสีเหลืองๆ เฉื่อยๆ และลมพัดเอื่อยๆ ทั้งวัน ทั้งคืนเลย ไม่มีวันนี้ ไม่มีพรุ่งนี้ มีแต่ทุกวินาทีที่ผ่านไป
ตัวเราก็อยู่ในฉากนั้น อยู่ในชุดคนป่วยสีขาว ซึ่งด้วยแดดหลอนสีเหลือง ชุดเราก็กลายเป็นสีตุ่นๆ มอๆ เราเป็นโรคอะไรสักอย่าง ที่ต้องต่อสายยางระโยงระยางออกไปจากตรงศีรษะ มีหลายอันเหมือนกันนะ เหมือนเป็นท่อเลือดด้วยอ่ะ สีแดงๆคล้ำๆ ต่อเข้าไปในผนังโรงพยาบาล และเหมือนกับว่าเรามีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะสายยางนั้น ดังนั้นเราไม่มีวันที่จะออกจากโรงพยาบาลได้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าอยู่มานานแค่ไหนแล้ว ได้แต่นั่งอยู่บนเตียง และรอความตาย
คุณนึกออกใช่ไหม ทุกอย่างเหมือนดำเนินไปช้าๆ ชีวิตเราขึ้นอยู่กับสายยางนั้น แต่ทุกวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็จะเห็นแค่ สายยาง ระเบียงโรงพยาบาล คลื่นทะเลที่ม้วนตัวแบบสโลวโมชั่น แมวนับร้อยบนเนินหญ้า และเสียงหวีดของแมวที่ดังก้องเข้าหูเป็นระยะๆ จังหวะชีวิตเคลื่อนไหวช้าๆ ในแดดสีเหลืองหม่นน่าเกลียด ที่พอรู้สึกถึงมันทีไร (อย่างเช่นเวลาที่แดดสาดมาโดนแขน) ก็จะรู้สึกรังเกียจมากๆทุกครั้ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะไปไหนไม่ได้ ถ้าออกไป ก็ตาย ทั้งหมดคือชีวิตของเราในฝันนั้น ชีวิตที่ไม่มีความหวังอะไร มีแต่ความซ้ำซากและการรอความตาย
วันหนึ่ง ก็มีเรื่องที่ไม่ซ้ำซากเกิดขึ้น เรากำลังนั่งมองทะเลเหมือนทุกๆวัน แต่อยู่ดีๆเราก็รู้สึกว่าสายยางที่ต่อเข้าหัวเรามันกระตุก ไม่รู้ว่าเครื่องของโรงพยาบาลขัดข้องหรืออะไร แต่สายยางมันกระตุก และมันก็เริ่มมีฟองอากาศเข้ามาในสายยาง คุณเข้าใจความรู้สึกของคนที่เฉื่อยชาและไร้ความหวังมาตลอดเวลาไหม มันควรจะตกใจมากๆ และกลัวมากๆรึเปล่า เพราะถ้ามีอะไรขัดข้องกับสายยางนี้ ผลก็คือความตายเท่านั้น แต่ไม่รู้ว่าเพราะว่าเราเศร้ามานานเกินไป(ในฝัน) เบื่อมานานเกินไป เรื่องเฉยชามานานเกินไปรึเปล่า เราก็แต่หยิบสายยางขึ้นมาดู แล้วมองออกไปที่ทะเล ถามตัวเองเบาๆว่า "เราจะตายแล้วใช่มั้ยนะ"
จำไม่ได้ว่าในฝันรู้สึกเจ็บปวดรึเปล่า แต่มันก็กระตุกๆนิดหน่อย เราจับสายยางที่มันกระตุก ก้มลงไปมอง แล้วมองทะเล แล้วมองแมวบนเนิน สลับไปมา ไม่รู้ว่า...จะตายเมื่อไหร่
แล้วเลือดในสายยางมันก็หายไป...แบบว่า ขาดๆหายๆ แล้วจากเลือดสีแดงๆ ก็กลายเป็นว่ามีมูกๆขาวๆขุ่นๆปนมาด้วย เราก็เหมือนจะตกใจนิดๆ แต่ก็ไม่รู้สึกอะไรมากนะ ได้แต่ถามตัวเองวนไปวนมาว่า "เราจะตายแล้วใช่มั้ยนะ เรากะลังจะตายจริงๆใช่มั้ยนะ" ตอนนี้นั่งพิมพ์ก็คิดได้อีกนิดหนึ่งว่า...เหมือนตอนนั้นจะมีอารมณ์ดีใจนิดๆเลยอ่ะ ประมาณว่า...ชีวิตเราจะจบแล้วใช่ไหม ชีวิตน่าเศร้าซ้ำซากในโลกสีเหลืองหม่นนี้....จะจบลงได้สักทีแล้วใช่ไหม
สุดท้าย ไม่มีใครรู้ว่าเราจะตายหรือเปล่า ก่อนจะเปลี่ยนฉาก ฉากสุดท้ายของเราคือ... เราหยิบสายยางที่มีแต่มูกสีขุ่นและฟองอากาศขึ้นมาดู แล้วมองออกไปที่ทะเล แล้วถามตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายว่า........"เรากำลังจะตายจริงๆ......ใช่มั้ยนี่....."
แล้วกล้องก็ยกสูง ขึ้นบนเพดาน เคยเห็นในหนังใช่ไหมคะ ที่จะเห็นภาพมุมสูง จากห้องหนึ่ง ข้างผนังห้อง ย้ายไปอีกห้องหนึ่งที่อยู่ติดกัน สิ่งที่อยู่ในอีกห้องหนึ่งก็คือ คนอีกคนหนึ่ง ที่มีสายยางต่อออกจากหัวเหมือนเรา แต่เขากำลังชักและกำลังจะตาย จริงๆแล้ว สายยางที่ต่อจากหัวเราก็ต่อจากหัวเค้านี่แหละ เหมือนต้องแลกเปลี่ยนเลือดกัน ผ่านเครื่อง แต่เครื่องมันเสีย ด้วยเหตุใดไม่ทราบ.... เครื่องมันก็เลยดูดเลือดจากเขาเข้ามาในหัวเราเรื่อยๆ ไม่มีหยุด ไม่มีพัก (และเข้าใจว่าไม่ได้วนกลับไปที่เขา) ดังนั้นก็เหมือนว่าเขาถูกดูดเรื่อยๆ จนสุดท้ายเลือดจะไม่มีแล้ว..... และมูกขาวๆมนท่อสายยางที่เราเห็น.... ก็คือสมองของเขาคนนั้น....
จบแล้วค่ะท่านผู้ชม หลอนดีมั้ยคะ เราว่ามันหลอนมากๆเลยนะ เหมือนแนวหนังญี่ปุ่นเลยอ่ะ ตื่นขึ้นมาแล้วตื่นเต้นมากๆ เหมือนดูหนัง เกิดอยากทำหนังขึ้นมาเลยอ่ะ พอจะเป็นหนังสยองขวัญสักเรื่องได้มั้ยเอ่ย อิอิ
หลายคนฟังแล้วถามว่า....ไม่สงสัยว่า"คิด"ได้ยังไง แต่ "ฝัน" ได้ยังไงนี่สิ -"- นั่นสิ.....ฝันได้ยังไงนะ 
ใครอยากลองวิเคราะห์ฝันนี้ดูมั้ยคะ
ปล. เคยเขียนเรื่องฝันระเบิดภูเขาเผากระท่อมด้วยอ่ะ ถ้าอยากอ่านตามลิ้งค์นี้ไปได้คับ http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=mira-a-mis-ojos&month=05-2005&date=06&group=1&gblog=238
| Create Date : 22 มิถุนายน 2551 |
| Last Update : 22 มิถุนายน 2551 13:19:00 น. |
| |
44 comments
|
|
|