illness and disease คนไข้ทุกคนไม่จำเป็นต้องมี disease แต่ทุกคนต้องมี illness เป็นบทสนทนาที่ผมคุยกับเพื่อนหมอยามขับรถข้ามจังหวัด เหตุใดหมอเราจึงมักมองหาแต่ disease ถ้าหาไม่เจอก็มักจะถือว่าจบๆไป หรือสรุปสั้นๆว่า anxiety ก็บ่อยครั้ง เหตุนั้นอาจเพราะวิชาชีพเราถูกมองอย่างแยกส่วนมานาน เราแบ่ง อวัยวะให้กันดูแลมากเกินไป เราแบ่ง กันจนไม่มีใครสามารถกลับมามองภาพรวมได้อีกครั้ง หรือเรากลับมามองว่าเขาเป็น"มนุษย์"ได้อีกครั้ง "คนนี้ไม่มี condition ของผมส่งไปแผนกอื่นเลยครับ " ประโยคสั้นๆที่เราได้ยินกันอยู่เนืองๆ และเป็นเหตุผลว่าทำไมเวลาเราไป รพ. ต้องเข้าๆออกอยู่หลายห้อง เหตุที่เราสูญเสียความสามารถนี้ไปอาจมีสาเหตุหลายๆอย่าง บางครั้งตัวสำคัญ อาจคือคำว่า ทุนนิยม บริโภคนิยม หรือ สั้นยิ่งกว่าคือ "เงิน" การดูเซียนในแ่ต่ละอวัยวะนั้น มันช่างลงตัวกับทุนนิยมกว่าเป็นไหนๆ ใครละไม่อยากเจอหมอเฉพาะทาง ถ้านิ้วกลางขวาเราหัก ระหว่าง หมอทั่วไปกับหมอกระดูก เลือกไม่ยาก ระหวา่ง หมอกระดูก กับ หมอกระดูกด้านมือ เลือกไม่ยาก ระหว่าง หมอกระดูกด้านมือ กับ หมอกระดูกด้านมือขวา เฉพาะนิ้วกลาง เลือกไม่ยาก จริงๆการเป็นแพทย์เฉพาะทางไม่ใช่สิ่งที่น่าเสียหายอะไร เพราะ ไม่มีใครจะเก่งในทุกเรื่อง ( นอกจากคุณเคยอ่าน Dr.K ) การรักษา disease ( โรค ) จำเป็นต้องมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญในการดููแลโรคที่ซับซ้อน แต่การหา illness ( ความเจ็บป่วย ) และรักษามัน ผมคิดว่ามันเป็นคุณสมบัติพื้นฐานที่หมอๆอย่างเราต้องมีกัน บางครั้งคนไข้เจ็บอกมา เขาอาจไม่ได้เป้นโรคหัวใจ ไม่ได้เป้นโรคปอด ไม่ได้เป็นโรคกล้ามเนื้ออักเสบ แต่เขาอาจแค่ไม่สบายใจ หรือ แค่กลัวจะเป็นโรค...... ก็ได้ บางทีแค่เรารับฟัง อย่างจริงจัง เอาหัวใจไปฟังด้วย ( ดูน้ำเน่าจังนิ ) แค่นั้นอาจจะพอ ไม่้ต้องเอายาหลายถุง ไม่ต้องเข้าๆออกๆหลายๆห้อง ไม่ต้องตรวจนู้นนี่ ให้มากมาย ด้วยรักและเคารพ :->m'26 ป.ล บทสนทนาที่ผมมักคุยเล่นกับเพื่อน ในการเป็นเซียนของอวัยวะอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครจับจอง เราตกลงกันว่า "ผมจะเป็น หมอง่ามตีนขวา " ส่วนเพื่อนผมบอกว่า " เราจะเป็น หมอแก้มก้นซ้าย " เรียนจบแ้ล้วติดต่อพวกเราได้น่ะครับ   Create Date : 23 ตุลาคม 2552 Last Update : 23 ตุลาคม 2552 16:12:51 น.   18 comment

ร.พ.ช ...... ร.ด . อยู่ๆผมก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ระหว่างนั่งจิบกาแฟทำหล่อ ( ต้องทำครับ มันไม่เป็นธรรมชาตินัก ) เรื่องราวเมื่อสองปีก่อน ที่ทางคณะแพทย์เชียงใหม่ของผมได้ชวนให้ผมไปเล่าประสบการณ์ การทำงานในโรงพยาบาลชุมชน ให้กับน้องๆปีหก ที่กำลังจะออกไปโบยบิน ตอนนั้นผมบอกน้องๆไปว่า "การทำงานที่โรงพยาบาลชุมชน ก็คล้ายๆกับการเรียน ร.ด และต้องไปเขาชนไก่สมัยเราอยู่ ม.ปลาย " ไม่มีใครอยากไปเรียน ร.ด หลอกครับ ร้อนก็ร้อน ชุดก็เหม็น แถมต้องใส่ซิ่งให้ดึงขนหน้าแข้งเล่น ( ถึงปัจจุบันนี้ผมยังไม่รู้ถึงคุณประโยชน์ของมันถึงวันนี้ ) ใครเคยเรียนคงจำบรรยากาศสมัยนั้นได้ดี ช่วงเวลาที่เราต้องนั่งรถเมล์ ไป มองกลับมาเห็นสาวๆ เดิน ชิกๆ (verb to chick --> เป็นกริยา สาว สวย เดินกรีดกราย มีกระเป๋าพลาด้าห้อยที่ข้อมือ หวังว่าทุกท่านคงคิดออก ) เดินจับกลุ่มกันไปสยามบ้าง กลับบ้านกันบ้าง ส่วนพวกเราชาวเสื้อเขียวตุ่น กลับต้องทนร้อนแดดอีก 3-4 ชม ไปจัดแถว เข้าแถวกันอยู่นั่น ( จัดกันอยู่ สามปี ยังไม่ตรงทุกที ) ความรู้แบบทหารๆเท่ๆก็ไม่ได้ ไอ้เราก็นึกว่าจะมาเรียนแผนยุทธศาสต์ ที่ไหนมีแต่ การจำเครื่องแบบทหารว่า นายพล กับ พลทหาร ติดยศต่างกันอย่างไร ที่หนักกว่าคือ ผมมักถูกเรียกให้ "ซ่อมเสมอ" บางทีครูฝึกไม่รู้จะเรียกใคร ก็เรียกผม เพราะหน้าตาเจี๊ยม เจี๋ยม สุด "ไอ้แว่น ลงไป 10 ที " พอคิดได้ว่าการใส่แว่นอาจเป็นจุดเด่น ก็เลยมาใส่คอนเทคเลนส์ "ไอ้ตี๋ ลงไป 10 ที " ผู้อ่านบางท่านอาจขำ แต่ ณ เวลานั้นอยากไปกรีดหนังตาซักแปดชั้น แล้ว มันเกี่ยวกับการทำงานใน โรงพยาบาลชุมชนอย่างไร ตอนผมมาเรียนหมอ ใหม่ๆ ผมอ่านหนังสือนอกเวลาเรื่อง "เกิดเป็นหมอ" เรื่องเล่าของพี่หมอ ที่เขียนถึงน้องสาว เล่าถึงการงานใน รพช ชุมชนที่กันดารเอามากๆ ( จากเรื่องคิดว่ามีประมาณ 5 เตียงใน รพ. ) เรื่องเล่าซึ้งใจของชาวบ้านที่รักหมอ ไม่มีเงินเอาของมาให้ ภาพของหมอที่เป็นฮีโร่ และความโรแมนติกของเรื่อง ตราตรึงใจผมอยู่นาน แต่พอผมเรียนจบมา บางทีอาจเป็นเพราะระบบสามสิบบาท สิทธิผู้ป่วย การฟ้องร้อง และคุณสรยุทร์ มาบรรจบในจังหวะเวลาที่เหมาะสม เลยทำให้ คนไข้โวยวายถ้ารอนานเกินกว่า สิบนาที คนไข้ขู่ฟ้อง ถ้าเป็นอะไรไป คนไข้โยนใบประวัติให้พร้อมบอกว่า ขอไปเอกชนเพราะมีตังค์ ผมมาอยู่ รพช ใหม่ๆก็รู้สึกว่า ความโรแมนติก ที่ผมใฝ่หามันไปไหนน่ะ บางที่อยู่เอกชนอาจดีกว่า งานเบา เงินดี บางทีรีบเรียนต่อน่าจะดีกว่า ได้ความรู้ แม้นผมจะชอบอวดอ้าง ว่าอิ่มหนำสำราญกับอุดมการณ์ ( ส่วนหนึ่งเพราะอยากทำหล่อ ) แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่า มันก็แวบๆมาบ้างเหมือนกัน แต่ต้องเก็บๆอาการไม่ให้โตกตาก เดี๋ยวจะเสียฟอร์ม แต่เมื่ออยู่ได้ซักพักหนึ่งแล้ว ผมก็พบว่า เรื่องราวๆดีๆยังมีอยู่มากมาย การที่อยู่ๆเราได้เป้นส่วนหนึ่งของเมืองนี้ การที่เดินไปตลาดแล้วมีคนทักทาย และอีกหลายๆการที่เป็นเรื่องราวดีๆที่มีอยู่ ผมว่าสเน่ห์เหล่านี้ยังคงอยู่เพียงแต่ บางทีเรามองข้ามมันไป ความเหนื่อยล้า ยังมีอยู่เรื่อยๆ แต่ผมว่า เรื่องประทับใจก็มาหล่อเลี้ยงได้เรื่อยๆเหมือนกัน ผมนึกถึงเรื่องของ ร.ด ตอนที่พูดกับน้องๆ ใครจะอยากไปเขาชนไก่ แต่หลังจากลงจากเขาชนไก่มาแล้ว ผมมั่นใจว่า เพื่อนๆเสื้อเขียวทุกคนที่ลงมาคงพูดเป็นเสียงเดียวว่า มันเหนื่อยเนอะ แต่ก็มีเรื่องสนุกๆเพียบ ถ้าไม่ได้ไปคงเสียดาย เรื่องราวที่เป็นส่วนเฮฮา ในชีวิตขาสั้นผมก็มาจากเขาชนไก่ หรือ จากการเรียน ร.ด มากมาย ผมว่าการออกมาทำงาน ที่โรงพยาบาลชุมชนก็น่าจะคล้ายกัน ดูเหมือนจะเหนื่อย ความรู้ก็เหมือนจะไม่ได้ เงินก็ไม่ได้จะมากมาย แต่ผมว่า คงเสียดายถ้าไม่ได้ไป เอ้า แถวตรง ด้วยรักและเคารพ :->M'26 ป.ล ขณะนี้ผมยังไม่ได้ลงจากเขาชนไก่   Create Date : 05 กันยายน 2552 Last Update : 5 กันยายน 2552 14:54:57 น.   25 comment

กรณ์ ผู้ชาย.... ผู้ไม่แพ้ อย่านึกว่าผมเป็นแฟนคลับพรรคประชาธิปัตย์ หรือเป็นคนเสื้อเหลือง ... แม้แต่เสื้อแดงก็ยังไม่ใกล้เคียง ให้ระบุตัวเองคร่าวๆ ผมว่า.... ผมเป็น"หนุ่มเสื้อกล้าม"ครับ คือ ไม่อยากใส่เสื้อสีไหน แต่ถ้าไม่ใส่อะไรเลยก็เกรงใจประชาชี มีเหตุการณ์ใกล้ตัวอยู่สองเหตุการณ์ที่ทำให้ผมได้มีโอกาสอ่านหนังสือเล่มนี้ เหตุการณ์แรก คือเพื่อนสนิทผมคนหนึ่งได้ลาออกจากการทำงานวาณิชธนกิต ( เขียนถูกไหมนิ ) ขื่อดังแห่งหนึ่ง รายได้หลักแสน ออกมาเป็นข้าราชการ ......เริ่มต้นที่ซีสาม ผมถามสาเหตุสั้นๆ เพื่อนผมบอกว่าอยากมาทำงานกับคุณกรณ์ ที่กระทรวงการคลัง เหตุการณ์ที่สอง เพื่อนสนิทผมอีกท่าน ท่านนี้เป็นนักเรียนทุนดอกเตอร์เศรษฐศาสตร์ที่ลอนดอน ได้โทรมาบอกว่า อาทิตย์ก่อนนู้น ได้มีโอกาสได้เข้าพบปะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างนายกอภิสิทธฺ กับคุณกรณ์ ในฐานะตัวแทนนักเรียนนอกของมหาวิทยาลัย โอแม่เจ้า....เพื่อนผมคุยกับนายก ผมทำเสียงไม่ให้โตกตากมาก และบอกสวนไปว่า "เมื่อวาน เราก็พึ่งคุยกับ นายก (อบต ) เรื่องหวัด 2009 เหมือนกัน " เพื่อนผมบอกต่อว่า ทั้งคู่น่ารักดี คุณอภิสิทธิ์อาจดูมีระยะหน่อย แต่คุณกรณ์แกเปิดรับความคิดเห็นเต็มที่ แกค่อนข้างเจ๋งทีเดียว การที่ผมได้รับทราบถึงคนหนุ่มพูดชมคนหนุ่มด้วยกันนั้น ถือว่าเป็นเรื่องไม่ธรรมดา ( นอกจากพี่เบิร์ด ที่เป็นข้อยกเว้น .... บางทีผมรู้สึกว่าผมหน้าเริ่มแก่กว่าพี่เบิร์ดแล้วอีกด้วย ) วันถัดมาขณะยืนอ่านหนังสือ(ฟรี) ในร้านหนังสือ "เส้งโห" ร้านโปรดของผม หลังอ่านจบไปหลายเล่ม ก็เหลือบมาเห็นหนังสือเล่มนี้ตั้งอยู่เบื้องหน้าพอดี เพื่อไม่ให้เป็นการหน้าเกลียดมาก ผมเลยหยิบติดไม้ติดมือออกมา หนังสือเล่มนี้เป็นชีวประวัติของคุณกรณ์ตั้งแต่เด็ก จนเข้ารับตำแหน่งเป็น สส.พรรคประชาธิปัตย์ ผมสรุปสั้นๆดังนี้ คุณกรณ์ เป็นลูกที่เกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น คุณพ่อเป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ เรียนประถมที่เมืองไทย จากนั้นไปเข้า รร.มัธยม winchester college เป็นโรงเรียนชื่อดังของอังกฤษ (เหมือนท่านนายก ที่จบ อีตั้น ) เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัย oxford เรียน PPE ( philosophy politic economic ) ทำงานกับบริษัทที่ประเทศอังกฤษ แล้วกลับมาตั้งบริษัทหลักทรัพย์ เจ เอฟ ธนาคมจำกัด (เป็นเจ้าของกิจการตั้งแต่อายุ 25 ปี ) เท่าผมเลย เมื่อบริษัทเติบโต ผ่านวิกฤตเศรษฐกิจปี 40 ได้ก็ขายหุ้นให้กับบริษัท เจ.พี มอร์แกน ( หลักพันล้าน ) แล้วเข้าดำรงค์ตำแหน่งกรรการบริษัท (เงินเดือนหลักล้าน ) เมื่อทุกอย่างอิ่มตัว เขาก็เริ่มทำตามความฝันต่อ ด้วยการเข้าสู่วงการการเมือง มีหลายอย่างในหนังสือที่ผม คิดว่าเป็นข้อความที่น่าสนใจ - คนชั่วจะประสปความสำเร็จได้ ถ้าคนดีไม่ทำอะไร --> อ้างจาก Edmand burke - ถ้าคุณอยากจะรวยมีเงิน ร้อยล้าน พันล้าน คุณต้องเป็นเถ้าแก่ การเป็นลูกจ้างประจำชั้นดีแม้ไร้ความเสี่ยง แต่ไม่มีทางจะเป็นเศรษฐีตัวจริงได้ อันนี้อ่านแล้วน่าคิด เพราะหลายคนคงไม่เห็นด้วยเพราะว่า ไม่ต้องรวยร้อยล้านชีวิตก็มีความสุข ซึ่งผมก็ยืนยันเห็นด้วยในจุดนี้ แต่ถ้าการที่เรามีกำลังทรัพย์ที่มากขึ้น ช่วยเหลือคนอื่นได้มากขึ้น ผมก็คิดว่าเป้นเรื่องที่น่าสนใจ (แน่นอน หลายคนเมื่อขึ้นไปถึงจุดนี้ อาจลืมเลือนจุดนี้ ซึ่งเราอาจเห็นกันอยู่เนือง ๆ ) สรุปว่าหนังสือเล่มนี้เป็นการเล่าเรื่องของคุณกรณ์ เล่าชีวิตของวัยเด็ก ที่มีต้นทุนทางสังคมดี ใช้มันได้อย่างคุ้มค่า เข้าโรงเรียนชั้นนำ จบมาตั้งใจทำงาน กล้าเสี่ยงเป้นเจ้าของกิจการ ประสบความสำเร็จ พอในทั้งด้าน การงาน การเงิน ครอบครัว เมื่ออิ่มตัวแล้ว ก็เข้าสู่วงการการเมืองเพื่อรับใช้สังคม เพราะว่าพอแล้วสำหรับตัวเรา ผมอ่านหนังสือเล่มนี้จบแล้วนึงถึงทฤษฎีของมาสโลว ที่ว่าด้วยความต้องการของมนุษย์แบ่งเป้นลำดับขั้น ผมคิดว่าถ้าทุกคนสามารถถูกผลักให้ตอบสนองความต้องการในด้านบวกอย่างนี้คงดีไม่น้อย ผมอ่านหนังสือจบแล้วคิดไปต่างๆนาๆ ผมคิดว่าคงมีคนหนุ่มสาวหลายคนที่พอก้าวข้ามผ่านวัยสะรุ่น ( ผมถือว่าเป็นวัยวุ่นรัก ) แล้ว อาจมีความคิดอยากพัฒนาประเทศชาติ เปลี่ยนแปลงบ้านเมือง หรืออยากทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ให้กับสังคม "การเมือง" มักจะเป็นส่วนหนึ่งที่เรานึกถึงเสมอ เพราะมันเหมือนเป็นแกนกลางของอำนาจ หลายคน(รวมทั้งผม ) ก็อาจคิดได้ว่าจะเปลี่ยนอะไร มันคงต้องเข้าไปบิดที่ขั้วมัน ผมคิดว่าโดยยืนพื้นแล้ว การเข้าสู่สภาของนักการเมืองหลายท่านก็คงตั้งใจเช่นนี้เช่นกัน แต่พอเจอกับองค์ประกอบหลายๆอย่างเข้าด้วยกัน มันก็คงมีการเข้าสู่ภาวะท้อใจ หรือเข้าภาวะถดถอยเป็นธรรดา ผมคิดว่าผู้นำ ผู้พัฒนาตัวจริง ต้องก้าวผ่านจังหวะนี้ไปให้ได้ ผมเข้าใจว่าเป็นเรื่องยาก เพราะผมเองปัจจุบันก็อยู่ใน"ที่ทาง"ทีต้องขับเคลือนองค์กรไป แรกๆเราก็โม้ไว้เยอะ ด้วยความที่เป็นคนหนุ่ม พลังมาก แต่พอผ่านไปหนึ่งปี รายละเอียดและปัจจัยหลายๆอย่างมันก็ทำให้ความ"หนืด" ในหลายเรื่องเข้าครอบนำ ความท้อใจเริ่มเข้ามากล้ำกลาย ตอนนี้จึงได้สูดหายใจเข้าแรงๆ แล้วสู้ต่อไป หวังว่าซักวันคงมีชื่อผมในหนังสือซักเล่ม "หมอ ตั้ม ชาย... ผู้ไม่แพ้ " ด้วยรักและเคารพ :->m'26   Create Date : 12 สิงหาคม 2552 Last Update : 12 สิงหาคม 2552 13:47:35 น.   25 comment

Begin with the End in mind สองอาทิตย์ก่อน ผมได้อ่่านหนังสือระหว่างนั่งเครื่องบิน (หาดใหญ่-กรุงเทพ ) จบไปหนึ่งเล่ม โดยปกติผมชอบอ่านหนังสือระหว่างนั่งเครื่องเป็นพิเศษ เพราะรู้สึกว่าเป็นกิจกรรมที่น่าสนใจอันดับสาม นอกจากการนอน และการดูการสาธิตการใช้ชูชีพ (หืมมมม ) ก่อนขึ้นเครื่องผมมักจะเล็งหนังสือที่น่าถูกใจที่ร้านหนังสือสนามบินเสมอ บางทีเป็น magazine บางทีเป็นคู่มือ how to บางทีเป็นข่าวกุ๊กกิ๊ก gossip .... (ฮั่นแน่ อย่าเอ็ดไป เรื่องพี่โดมกับสาวนอกวงการ ) วันนั้นผมหยิบหนังสือปกเขียวของคุณ หนูดี หรือวนิษา เรซ ขึ้นไปอ่าน จริงๆผมติดตามงานของคุณหนูดี ตั้งแต่ดูรายการสัมภาษณ์ของคุณสรยุทธ์ เมื่อสองปีก่อน ประทับใจในความสวย การวางตัว และความมั่นใจในตัวเธอ เมื่อมีผลงานหนังสือผมก็ติดตามอุดหนุนอยู่เป็นระยะๆ ( แต่ไม่ได้กินแบรนด์อัดเม็ดตามคำแนะนำ ) หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเล่มที่สาม ในชุดคู่มือดูแลสมอง......ในสามเล่มที่เธอเขียนผมออกจะชอบเล่มนี้เป็นพิเศษ เพราะสองเล่มก่อนหน้านี้อาจจะพูดถึงการพัฒนาความสามารถ การเรียนเก่ง เป็นพิเศษแต่เล่มนี้จะพูดถึงความสมองกับความสุข ซึ่งเป็นมิติที่น่าสนใจ 1. ชอบการเขียนบรรยายระหว่างหน้าที่ของสมองส่วนต่างๆ กับอารมณ์ที่เกิดขึ้นได้อย่างเข้าใจง่าย และน่าสนใจ 2. การพูดถึงเรื่อง positive psychology ซึ่งอ่านแล้วโดนใจมากๆ ผมเป็นหมอคนหนึ่งที่รู้สึกสนใจในเรื่องของจิตใจ เคยอยากเป็นจิตแพทย์ แต่มันติดที่ว่าจิตวิทยา โดยมากนั้นจะพูดเรื่องของภาวะแง่ลบ หรืภาวะเสียสมดุลของจิตใจเป็นหลัก ทำให้รู้สึกว่ามันออกแนวหม่นไปนิดๆ ถ้ามีเรื่องของวิทยาศาสตร์แห่งความสุขเปิดให้เรียน ผมคงต้องลงทะเบียนร่วมแจมเช่นกัน 3.การพูดถึงแบบฝึกหัด begin with the end โดยให้เราคิดว่าเราเป็นคนแก่ไม้ใกล้ฝั่ง กำลังจะตาย แล้วให้เรานึกย้อนถึงสิ่งที่สำคัญจริงๆในชีิวิตเราจริงๆ ว่าแท้จริงแล้ว เมื่อเวลาของเราจะหมดลง สิ่งใดแน่แท้ที่เราต้องการในชีวิต ตัวผมเองตั้งแต่ได้มีโอกาสมาทำงานเป็นผู้ดูแลใกล้ชิด กับการทำงานค้างเคียงของมัจจุราช ก็พบว่าการทำงานของเขานั้นไม่เป็นเวลา นึกจะมาๆก็มาเอาดื้อๆ เมื่อผมได้ทำงานกับวาระสุดท้ายของชีวิตบ่อยครั้งก็รู้สึกว่าสิ่งที่รู้สึกว่าแท้จริงเราไม่สามารถเก็บเกี่ยวอะไรไปไ้ด้เลย ร้อยทั้งร้อย ไม่มีใครถามหาถึงเงินที่ทำงานเก็บมา ไม่มีใครถามหาที่ดินที่กว้านซื้อไว้ นาฬิกาเรือนเก่า หรือ รถคันโต ในวินาทีสุดท้ายถ้ายังพอมีเวลา เราอาจต้องการมือให้บีบ ดวงตาที่มีน้ำตาคลอและมองมาที่เรา เท่านั้นก็ทำให้เราหลับตา และยกมุมปากขึ้นเล็กๆ ก่อนจากไปสู่การเิดินทางครั้งใหม่......... ด้วยรักและเคารพ :->M'26   Create Date : 11 กรกฎาคม 2552 Last Update : 11 กรกฎาคม 2552 21:46:33 น.   41 comment

ใครถูก "ตี" ยกมือขึ้น สมัยเด็กๆ ใครไม่เคยถูกคุณครูตี ยกมือขึ้น ฮั่นแน่ ผมมั่นใจเอามากๆว่า คงไม่มีใครยกมือ อีกทั้งยังคิดอีกว่า มีตรงไหนบ้างน่าที่โดนตี จากการสำรวจของ ITHS (insitution of teacher hit the student ) พบว่า บริเวณที่นิยมในการตีสามอันดับแรกคือ 1.มือ 2.ก้น 3.น่องขา และ หลายๆส่วน ในคราวเดียว ( อันนี้โหดสุด ) ส่วนอุปกรณ์แล้วแต่ความสะดวก หรือขึ้นกับความดื้อของเด็กแต่ละคน การถูกตีของเรานั้นพยาธิสภาพที่เกิดขึ้นแตกต่างกันตามอายุ ถ้าถูกตีในช่วงเด็ก ความเจ็บปวด คือความโหดร้ายของการถูกตี แ่ต่ถ้าตีในช่วงที่เป็นหนุ่ม สาวแล้ว ความอาย คือสิ่งที่มีผลต่อจิตใจอย่างรุนแรง ผมเคยถูกตีทั้งช่วงเด็ก ป. 4 ที่เล่นซน แอบไปเล่นดีดลูกแก้ว ไม่มาเข้าแถว ผมถูกก้านมะยมหวดที่น่องขา พร้อมกับแก๊งดีดลูกแก้ว ( ไม่รู้เดี๋ยวนี้ยังเล่นกันอยู่หรือไม่ ) ความเจ็บที่คุณครูตีในวันนั้น ยังซาบซ่านถึงทุกวันนี้ ปัจจุบันผมไม่ได้ดีดลูกแก้วแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ผมถูกตีคือตอน ม.5 ( เห้ยนี่มันแก่ หัวนมแตกพานไปแล้วนิ ) ครั้งนั้นผมลอกการบ้านเลขเพื่อนตอนเช้า คือ ผมเป็นเด็กที่ชอบขี้เกียจทำการบ้าน ( ซึ่งน่าจะคล้ายๆกับผู้อ่านหลายท่านใช่ไหมครับ ) วันนั้นมาสาย จึงต้องลอกแบบไม่คิดชีวิต แน่นอนวันนั้นผมลอกคำตอบและวิธีทำที่ผิดไปด้วย ถ้าใครเดินผ่านห้อง ม.5/2 ใน รร.กระโปรงม่วงในวันนั้น จะเห็นหนุ่มหน้าตี๋ ถูกคุณครูคณิตศาสตร์ ยืนตีก้นอยู่หน้าห้องเรียน ให้สาวๆในห้องได้กิ๊กกั๊กกัน ที่ผมรู้สึกผิดกว่าคือ เพื่อนที่รักของผม ( ที่ผมยืมสมุดมาลอก ) ก็โดนตีที่ก้นนิ่มๆด้วยเช่นกัน คุณครูตีผมในวันนั้น ไม่ได้แรงอะไรมาก แต่คุณครูทำให้ผมรู้สึกอายกับการทุจริต ไม่ว่ามันจะเรื่องน้อย เรื่องใหญ่ การตีในวันนั้นเป็นยาดำ สำหรับผม แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมไม่เคยลอกการบ้าน ไม่เคยทุจริต อะไรอีกเลย ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ คุณครูที่ตีผมในวันนั้นก็เป็นคุณครูที่เคารพ และ ติดต่อกันอยุ่อย่างเสมอมา ที่ผมมาพูดถึงเรื่องการถูกตี นั้นเพราะผมได้ตรวจคุณครูคนหนึ่ง เธอสอนเด็กประถม ที่โรงเรียนอำเภอ เธอมาตรวจด้วยเรื่องอาการปวดข้อมือ ผมจึงแซวเธอเล่นๆว่า "ตีก้น เด็กจนเจ็บหรือครับคุณครู " เธอไม่ได้ฮากับมุขผมเท่าไหร่นัก แต่งึมงำเบาๆว่า "เด็กรุ่นนี้คงตีไม่ได้แล้วค่ะ จะว่า จะสอนอะไรยังลำบากเลย ถ้าเด็กไม่พอใจไปบอกผู้ปกครอง กลับมาฟ้อง ครูก็ซวยเลย" "เดี๋ยวนี้เลยสอนไปเรื่อยๆ ให้เด็กพอใจและเลื่อนชั้นต่อไป " ผมฟังเสร็จแล้ววรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนักเท่าไหร่ จริงอยู่การกระทำของคุณครูบางคนที่รุนแรงเกิน ก็เป็นเรื่องที่ไม่่เหมาะสมจริงแน่ แต่การที่เราจะให้เด็กๆหรือลูกของเราถูกกระทบ กระทั่งไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ผมก็ไม่่ค่อยเห็นด้วยนัก ปลาที่แข็งแรงคือปลาที่ว่ายทวนน้ำ กว่าไข่ต้มจะสุก ต้องอยู่ในน้ำ้ร้อน ( อันนี้คิดเอง ฟังดูปะแล่มๆ พิกล ) ถ้าคุณครูสอนได้แต่วิชาการ แต่ไม่ได้สอนทักษะชีวิต คงลำบากต่อตัวเด็ก และสังคมไม่ใช่น้อย ผมไม่เห็นด้วยกับการใช้ความรุนแรงเต็มร้อย แต่ ผมคิดว่าการตักเตีอน การสั่งสอน ยังเป็นสิ่งที่สำคัญเสมอ เพราะมันแสดงถึงความห่วงใย และหวังดี ด้วยรักและเคารพ :->m'26 ป.ล 1. ผมไม่รู้ว่านักการเืมืองบ้านเราถูกตีก้นตอนเด็กๆบ้างรึเปล่า 2. แล้วคุณละเคยถูก "ตี" บ้างไหมครับ   Create Date : 14 มิถุนายน 2552 Last Update : 14 มิถุนายน 2552 12:57:36 น.   20 comment