จดหมายถึง ศิริขวัญ ในวันครบรอบแต่งงานปีที่สอง

ถึง ศิริขวัญ ที่จริง ผมน่าจะบอกกล่าวกับคุณเอง

ครบสองปีแล้วที่ได้กลับบ้านพร้อมกัน แล้วได้เดินเข้าห้องพักเดียวกัน เหมือนที่ทุกคนบอกกันไว้ วันเวลาช่างผ่านรวดเร็ว ไม่ได้เผลอ แต่วูบเดียว แต่งงานกันจนครบสองปี จดทะเบียนสมรสครบหนึ่งปี และอีกราวหนึ่งเดือนข้างหน้าลูกชายจะอายุครบขวบ

ปีก่อน .. เหมือน ปีนี้ เราพากันฉลองครบรอบนอกสถานที่ ผิดกันที่หนนี้ขึ้นทางเหนือ วางแผนล่วงหน้าแล้วฉลองก่อนหนึ่งวัน โดยผมเป็นเจ้ามือ และ พอถึงปีที่สิบคุณเป็นเจ้ามือ พอเสนอข้อตกลง ผมคิดไว้แล้วว่าต้องยิ้มแป้นตอบรับ เป็นการตอบแทนที่ดูแลผมมาตลอดช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา หลายส่วนในชีวิตของผมได้คุณเป็นคนดูแล แม้ในบางครั้งจะละเอียดถี่ยิบจนเหมือนจุกจิก แต่ผมทราบว่าคุณเป็นห่วงผมมาก อยากให้ผมสดชื่นมีความสุข สุขภาพสมบูรณ์แข็งแรงและไม่ตายเร็ว เหมือนที่คุณขอไว้

อยู่ด้วยกันนานๆ .... ( ไม่ต้องห่วง ผมกลัวตาย)

ชมทะเล เป็นร้านที่เราฉลองเป็นปีแรก ริมหาดหัวหิน ใกล้สนามบิน บรรยากาศจัดว่ายอดเยี่ยม หวังว่าคงจำบรรยากาศได้ เราขับรถเลยทางเข้าราวสองร้อยเมตร ถอยหลังกลับมาบนถนนเส้นหลัก เลี้ยวเข้าตามทางสายแคบ พอเห็นหน้าร้านรู้สึกตื่นใจ และ เราตื่นตาเมื่ออาหารออกเสิร์ฟ

เหมือนปีนี้ แม้จะขึ้นเหนือมาพุทธมณฑลสายห้า ร้านบ้านน้ำเคียงดิน เราพบปรากฏการณ์ไม่แตกต่างในรายการอาหารที่ผิดกัน ปริมาณ และ ราคา เป็นเรื่องที่ มักจะแปรผกผันกับเราเป็นประจำเมื่อถึงวาระพิเศษ ตกลงกันแล้วนะ ว่าปีหน้า เราจะไม่ลองของใหม่ จะสั่งรายการอาหารที่เราชอบ กินแล้วอร่อย เพราะไม่งั้น เราคงได้นั่งหัวเราะร่วนกันอีกแล้ว

ผิดหวังนะ .. แต่ไม่ได้รู้สึกแค้นเคืองโชคชะตา เพราะ อย่างที่คุณรู้ ขอเพียงคุณหัวเราะและยิ้มให้ผมได้ สถานการณ์รอบตัวจะหนักหนาเพียงใด ผมไม่เคยรู้สึกเจ็บปวด

ใช่ .. ขอเพียงคุณอารมณ์ดี

ตามข้อข้อตกลง ครบรอบแต่งงานเราแค่กินข้าวเย็นในบรรยากาศพิเศษ ไม่ต้องมีของขวัญ เพราะในระหว่างปีนั้น เราให้กันและกันมากพอแล้ว มีคนถามผมเสมอว่า ความรักของผมเป็นอย่างไร ผมมักตอบว่า สงบสุข ไม่มีกราฟพุ่งขึ้นลงจนเกินพอดี ใช้ชีวิตเป็นสุขทีละวันทีละวัน นั่นก็เพียงพอแล้ว [ปล.ถ้าผิดจากนี้ช่วยแก้ไขด้วยนะ และ ถ้าต้องการพีค ผมจะจัดให้ สุดกำลัง ...ลูบศีรษะด้วยความรัก]

ไม่ได้คุยกัยขณะขับรถทางไกลนานมากแล้ว ผมรักช่วงเวลาอย่างนี้มาก ความรักของเราเริ่มต้นจากช่วงเวลาแบบนี้ เดินไปด้วยกัน นั่งรถไปด้วยกัน .. ข้ามถนนด้วยกัน [ แม้ว่า..จะไม่ค่อยไว้ใจเวลาผมพาข้ามแล้วก็ตามที]

ขอบคุณนะครับ ที่รักและดูแลผมมา ..และขอให้รักษาความดีนี้ไปเรื่อยๆ ผมจะได้อยู่นานๆ ไม่มีใครให้คอยแกล้งผมกลัวคุณจะเหงานะ .. ที่รัก
ถึงศิริขวัญ จาก สามีที่รัก 18 พ.ย.52 แอบพิมพ์ระหว่างงาน