หมวดงานเขียน เมื่อคุณอายุ 80 คุณจะเหลือเพื่อนป.1 สักกี่คน... ถ้าสภาพจะเหลือน้อยมาก มาหาเพื่อนใหม่ๆ ในบล็อกกันไหม ขอบคุณของแต่งบล็อกจากอินเทอร์เน็ต 【Music Box】 รวมเพลงรักหวาน credit: YouTube & Uploader EveryDay Channel เมื่อจขบ.อายุประมาณ 60 ได้มีโอกาสนั่งคุยกับคุณยายอายุประมาณ 80 กว่า คุณยายถามเราว่า มีครอบครัวไหม มีลูกกี่คน สามีอายุเท่าไร ตอนนี้ยังทำงาน มีเงินเดือนหรือไม่ เราก็ตอบรับและขยายความไปเรื่อยๆ คุณยายก็ถามอีกว่า ตอนแก่ๆกว่านี้จะอยู่กับใคร เราตอบว่า เหลือใครให้อยู่ด้วยได้ก็อยู่กับ คนนั้นแหละ คุณยายถามอีกว่า แล้วถ้าทุกคนไม่อยู่ในฐานะเลี้ยงดูเราได้ เราจะทำอย่างไร เราเริ่มสงสัยตะหงิดๆว่าคุณยายคงมีปัญหาในเรื่อง การใช้ชีวิตในบั้นปลาย บอกตัวเองว่า ต้องระมัดระวังคำพูดแล้วละ แต่ในที่สุดก็ทราบว่า คุณยายไม่ได้มีปัญหาเรื่องผู้ดูแลหรือการเงินเลี้ยงชีพ ปัญหาหลักคือ คุณยายไม่มีเพื่อน เล่าให้ฟังว่า เพื่อนที่เรียนหนังสือมา ด้วยกันตั้งแต่ป.1 ล้มหายตายจากไปกว่าครึ่งแล้ว ที่เหลือก็ไม่อยู่ใน สภาพที่จะพูดคุยกันทางโทรศัพท์หรือออกไปพบปะสังสรรค์กันได้ ดังนั้นถ้าไม่ได้ออกไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศกับลูกหลานซึ่งมีภาระ ทำงานและเรียนหนังสือ ก็ได้แต่อยู่โยงเฝ้าบ้าน เงียบเหงามากจนหดหู่ วันนั้น เราได้แต่แนะนำว่า คุณยายน่าจะหางานอดิเรกทำบ้าง แต่งาน อะไรเราก็แนะนำไม่ได้เพราะเพิ่งจะได้รู้จักกัน ที่สำคัญ ถ้าแนะนำ เรื่องโลกโซเชียลก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะคุณยายเรียนจบ แค่ม.ปลายในสมัยของเธอ จากการคุยกับคุณยายวันนั้น เราเริ่มถามตัวเองว่า เมื่อเราอายุเท่านั้น แล้วเหลือ ตัวเรากับลูกหลานเพียงลำพัง เราจะทำอย่างไรกับตัวเอง แต่ก็แค่เริ่มถาม แล้วก็ลืม เพราะชีวิตไม่เคยว่างจากการงาน การเรียนการสอนมาตลอด แต่เมื่อผันตัวเองเข้ามาเขียนบล็อกที่นี่ในวัย 70 ซึ่งโดยไม่รู้ตัว วัตถุประสงค์ หนึ่งในการเขียนบล็อกก็คือ ขอมีเพื่อนพูดคุยเฮฮากันเท่านั้น การเขียนเพื่อบันทึกเรื่องราวของบ้านป่ายังเป็นเรื่องรองด้วยซ้ำ การเขียนบล็อกในช่วงแรกๆ เพียงเพื่อให้มีหน้าบล็อกไว้ต้อนรับเพื่อนๆ แต่สภาพ การณ์ในช่วงนั้นค่อนข้างทำให้เกร็งๆไม่น้อย ทำตัวไม่ค่อยถูกเพราะเข้ามาเล่น ต่างสภาพตัวตนที่เป็นจริง จำนวนบล็อกเก้อร์ดังๆเขาหมั่นไส้ได้ไม่น้อย อาศัย ว่าเรามีน้องๆที่รู้จักเราจริงแวดล้อมหลายคน ก็เลยเล่นกันอยู่ในวงเล็กๆ วันๆ ก็วิ่งไปวิ่งมาหากันด้วยสารพัดเรื่องฮาๆ แต่นอกวงเราก็มีเรื่องบู๊สะบั้นหั่นแหลกกัน บ่อยพอสมควร ส่วนใครอยากบู๊กับเราก็ปล่อยเค้าไปตามมีตามเกิด เชื่อว่าถ้า เราวางได้ทุกอย่าง อยู่ที่ไหนก็สบาย แล้วก็อยู่เรื่อยเปื่อยมาจนบัดนี้ สภาพบล็อกแก๊งก็เหมือนจะไม่เหลือผู้ยิ่งใหญ่แล้ว โอภาปราศัยกัน ด้วยไมตรีจิตมิตรภาพอันดีแก่กันถ้วนทั่ว เราจึงคิดว่า ใครก็ตามที่คิดว่าตัวเองไม่มีอะไรทำในวัยชรา การเขียนบล็อก ก็นับได้ว่าเป็นการใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเองและผู้อื่นได้บ้าง เหลือเวลาฟุ้งซ่านน้อยลงมากเลย ขอบอก ยิ่งผู้สูงวัยสมัยนี้ส่วนใหญ่ ก็ใช้เครื่องมือไอทีได้กันแล้ว จะคล่องมากน้อยก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก คนที่เขียนอยู่แล้วก็ยินดีให้คำแนะนำ volunteer ไว้เลยค่ะ เมื่อชีวิตมาถึงวัยใกล้ตะวันลับฟ้า เชื่อเถอะว่า การมีเพื่อนในไซเบอร์ คบหากันอย่างมีอัธยาศัยอันดี เป็นเรื่องดีต่อจิตใจและการฝึกใช้สมองที่มี ประสิทธิภาพมาก เลือกคบคนให้ดีก็แล้วกัน เพื่อนๆในบล็อกนี้แหละ ที่มีโอกาสได้ออกไปสังสรรค์ พบปะกันในโลกจริงด้วยนะ จะบอกให้ ตอนนี้จขบ.นี้ก็เลยมีเพื่อนบล็อกอายุขนาดยังไม่บรรลุนิติภาวะ ไปจนถึงตามจขบ.มาติดๆนับไม่ถ้วนแล้วค่ะ สังคมนี้น่ารักมากนะคะ หรือใครจะว่าไม่จริง ป.ล. เอนทรี่นี้เขียนจากใจ ไม่มีต้นร่าง ผิดตกยกเว้น เอ๊ย ผิดหูผิดใจใคร ก็ช่วยทำใจร่มๆทักท้วงมาด้วยสันตินะคะ อยากให้มีสมาชิกใหม่ๆ มาช่วยๆกันเขียนบล็อกให้รุ่งเรืองด้วยค่ะ หมวดงานเขียน ┕━━━━╗✹╔━━━━┙