พฤษภาคม 2565

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
14 พฤษภาคม 2565
All Blog
ไดอารี่วันนี้นี้
เป็นวันที่เรานอนดูซีเกมส์
รอดูวอลเลย์บอลหญิง ที่ชนะฟิลิปปินส์ไปแล้ว
ส่วนตอนทุ่มนึงจะรอดูบอลไทยแข่งกับกัมพูชาทุ่มนึง

ส่วนพี่เรารอดูบอลตอนสี่ทุ่มกว่า
พรีเมียร์ลีกอะไรไป
ตอนนี้พี่คนกลางมาอยู่ดูแลแม่
ปล่อยให้พี่คนโตเอาช่างไปซ๋อมบ้าน กทม

ซึ่งบ้าน กทม
เราพาแม่ไปอยู่มา หนึ่งสัปดาห์
ให้หายคิดถึง
แล้วมาอยู่กับเราต่อที่บุรีรัมย์

---
ตอนนี้พี่คนกลางติดทีวี แอร์เพลย์ไว้ในห้องแม่ที่บุรีรัมย์
คือเซตเครื่องไว้ให้ต่อเนต และต่อกับไอแพดได้
จะใช้ไวไฟจากซิม และจากที่หาได้

ณ จุดนี้
ความพยายามของเราสามพี่น้อง
มีทุกวิถีทาง

พี่คนโต นับจากวันที่แม่อุบัติเหตุ ขอวีซ่าไปเฝ้าแม่
หยุดงานบริษัท สองสัปดาห์ (ตอนนั้นโควิดยังไม่มาไทย)
รอวีซ่าเป็นเดือน

เรากับพี่คนกลาง บินไปทันที
ทันทีของพี่เราคือจากแคลิฟอร์เนียไปฟลอริดา
ของเราคือ วันถัดไปหลังจากรู้ข่าว
เราเคลียร์งาน 1 วันแล้วบินไปหนึ่งเดือน
(จากเดิมที่ว่าจะไป 1 สัปดาห์)

เมื่อเรากลับมาไทย ได้ 10 วัน
พี่คนกลางโทรมาบอกเรา
ว่า แม่ทรุดลง นอนทั้งวันไม่ตื่น
เรากับพี่คนโตแลยบินไปทันทีวันถัดไป
ตอนนั้นพี่คนโตได้วีซ่าแล้ว

มันมีภาพความทรงจำมากมายกับความพยายามของเราสามคน
เมื่อแม่ ผู้หญิงที่แข็งแรง ในวัย 75 ปี
ถูกรถชนเข้าฝั่งคนขับ ขณะกำลังขับออกจากซอยบ้าน
ที่ฟลอริดา

แม่กลายเป็นคนที่บาดเจ็บไขสันหลัง
ที่ใช้แขนขา มือเท้าทั้งสี่ระยาง ไม่ได้เหมือนเดิม

แทบจะหายใจเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
ด้วยระดับความสูงของการบาดเจ็บนั้น
สูงระดับเส้นประสาทเลี้ยงกระบังลม

---
เรื่องราวผ่านมามากมาย
เราไปรอรัรบแม่กลับ
พร้อมทั้งทีมงานเวชศาสตร์การบิน
แต่ผลที่ได้รับคือ สนามบินปิด สายการบินปิด
ด้วยสถานาการณ์โควิด

ที่แม้แต่เราเองก็บินกลับไม่ได้

-----

วันนี้พี่เราเซตทีวีให้แม่
เอาภาพในอัลบั้มเก่าแม่สมัยแม่กับพ่อ
ไปเรียนต่อปริญญาเอกที่อเมริกามาลง

สิ่งที่พวกเราไม่เคยรู้กันมาก่อนคือ
ด้านหลังภาพเหล่านั้น
พ่อ--ผู้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อ 40 ปีก่อน
(พ่อเราเสียหลังเรียนจบกลับมาไทยได้ 2 ปี)
เขียนข้อความไว้ข้างหลังภาพ

พี่คนโตเกิดที่ไทย
แล้วพ่อกับแม่ก็บินไปเรียน
ก่อนพี่คนกลางกับเราจะเกิดที่อเมริกา
มีภาพถ่ายพ่อกับแม่

พ่อบ่นข้างหลังภาพว่าคิดถึงลูกๆ ที่ไทย
(มีลูกลุงอีกคนที่เลี้ยงมาคู่กันกับพี่คนโต
พ่อกับแม่นับพี่คนโต กับพี่คนนี้ด้วยกันเสมอ
เป็นหลานยายที่โตมาพร้อมๆ กัน
และ
ทำให้เรามาโตที่กรุงเทพฯ กัน 4 พี่น้อง)

----
ในทุกๆ รอยน้ำตา เป็นที่มาของรอยยิ้มได้

แม่มีชีวิตอยู่ต่อ เพื่อให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น
พี่เราบอก




Create Date : 14 พฤษภาคม 2565
Last Update : 14 พฤษภาคม 2565 16:55:14 น.
Counter : 43 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

สุขใจพริ้ว
Location :
บุรีรัมย์  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



เป็นบันทึกเรื่องราวทั่วไป ตามที่ใจนึกอยาก
ของคนทำงานไกลบ้าน