ตุลาคม 2560

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
28
29
30
31
 
 
27 ตุลาคม 2560
All Blog
พอเพียง


วันนี้เรานึกถึงสวนที่บ้านกรุงเทพฯ
บ้านเราอยู่ในหมู่บ้านชานเมือง มีที่ดิน 150 ตารางวา
เป็นพื้นที่ตัวบ้านประมาณ 50 ตารางวา
อีก 100 ตารางวา แม่แบ่งไว้ทำที่จอดรถอีกหนึ่งประตูรั้ว
กับเป็นสวน

สวนนี้ก็ปลูกทุกอย่าง สมัยนึงเคยมีคอกไก่ เพราะได้ไก่มาแลี้ยง
พี่ชายเคยหาต้นไม้มาปลูก
แต่ส่วนมากแม่ปลูกไม้ยืนต้น
สวนนี้อายุเกือบสามสิบปีแล้ว ส่วนตัวบ้านนั้นรวมประมาณเกือบสี่สิบปี
เพราะที่ดินด้านข้างนั้น เป็นที่ว่าง แม่ซื้อเพิ่มทีหลัง

ตอนเด็กๆ เราเคยถามแม่ว่าทำไมไม่ปลูกไม้ดอก
แม่บอก แม่ชอบไม้กินได้ ( ไม้แหลก)
มีส้มโอ ขนุน มะม่วง มะเฟือง กีวี กล้วย

แต่มะพร้าวนี่ไม่เอา ต้นใหญ่รากลึก
พ่อปลูกมะพร้าว วันที่จะเอามะพร้าวออก รากมันขุดยากมาก
แต่ว่าเราก็ได้กินน้ำมะพร้าว และเราเห็นยายขูดกะทิ
เรารู้จักจาวมะพร้าวจากต้นหลังบ้านนี่แหละ
ตอนนั้นยังไม่มีที่ดิน 100 ตารางวา ข้างบ้าน

พ่อเราเสียชีวิตนานแล้ว แต่แม่ชอบพูดถึงต้นมะม่วงหน้าบ้านว่า
เป็นต้นที่พ่อปลูก
หน้าบ้านเรามีต้นตะขบ มะม่วง มุมรั้วมีมะยม
ในวัยเด็ก ตะขบ มะม่วง มะยม เป็นของโปรดเรา
เราเป็นเด็กเปรี้ยวหวาน

-----------
เราหวนนึงถึงเรื่องนี้
เพราะมีอยู่ช่วงนึงพี่ชายเราหานั่นหานี่มาปลูก
เรื่องนี้นานเกือบจะยี่สิบปีแล้ว

เหมือนเคยลองปลูกข้าวด้วย
ตอนนั้นมีไก่ ที่ออกไข่ด้วย
จนพี่เราบอกว่า ตอนนี้ถ้าปลูกกระเทียม กับกระเพรา
จะทำข้าวกระเพราไก่ไข่ดาวได้แล้ว

ตอนนั้นเราขำมาก

วันนี้เรารู้สึกว่า
มันเป็นเรื่องเดียวกับเศรษฐกิจพอเพียง
เพียงแต่บ้านเราทำแค่สวนครัวเล็กๆ
แม่ก็ปลูกสารพัดต้น แม่เราเป็นนักเรียนนอก
ทำให้เรารู้ว่า พวกนักเรียนนอกจะกินผักเป็นหลายอย่าง

พื้นเพบ้านยายเราเป็นคนต่างจังหวัด แต่อยู่ในอำเภอเมือง
ผักหลายอย่าง แม่บอกแม่กินเป็นตอนไปเรียนต่างประเทศ
(พ่อกับแม่เราไปเรียนเกือบสิบปี)
เราโตมาก็กินตามแม่ เมื่อเรียนจบ เราออกมาใช้ทุนต่างจังหวัด
เรากินสบายหลายอย่าง ผักนี่เรากินได้เกือบหมด

--------
เราอดคิดไม่ได้ว่า แม้จะอยู่กรุงเทพฯ
ความที่บ้านเรามีความลูกทุ่ง
แม่เลยมีกลิ่นไอดินไอสวน
แค่อยู่กับดินน้ำลมไฟ บ้านๆ เท่านี้
แค่สวนครัวเล็กๆ
ช่างคล้ายกับเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง

เรามาทำงานใช้ทุน เราก็ซื้อที่ดินเล็กๆ ว่าจะทำสวน
ตอนนี้ยังให้เค้าเช่าทำนา
สองปีแรก เอาค่าเช่าเป็นข้าวสาร แม่ให้เอาไปบริจาควัด
ปีนี้เอาเป็นเงิน และเราจะเริ่มปลูกต้นไม้ตามคันนากับพื้นที่เล็กๆ แล้ว
แต่จะให้เขาปลูกข้าวอยู่
---------

โลกก็เท่านี้ เราชอบดูนักฟิสิกส์อเมริกันคนที่ขายความฝันไปดาวอังคาร
เราชอบเขามาก
ชอบรถที่ใช้พลังงานไฟฟ้า ชอบแนวคิดอุโมงค์ใต้ดิน
ชอบความหลักแหลม นวัตกรรม จรวด
ชอบเรื่องที่ฝั่งตะวันตกกำลังคิดการเดินทางแบบสามมิติ
(ที่ว่าเลียนแบบหลอดเลือดนั้นด้วย)

แต่ก็แปลก
ทั้งๆ ที่ชื่นชมพวกเขามากขนาดนั้น
เรากลับรู้สึกว่า ความอิ่มตัวมันก็ใกล้กว่านั้น

ฝรั่งที่ปลูกต้นไม้ไม่ได้ตลอดศกอย่างเรา
เช่นหน้าหนาว หิมะลง พืชบางอย่างต้องซื้อหามา
อาจจะโชคดีไม่เท่าเรา ผู้มีชีวิตในเขต tropical
คือมีของกินทั้งปีทั้งชาติ
อุดมสมบูรณ์จนเหลือกินเหลือใช้

การเดินทางที่ซับซ้อนแบบนั้น
จะจำเป็นเมื่อไหร่นะ เมื่อต้องไปแสวงหาอะไรซักอย่าง
ตรงกันข้าม
ถ้าชีวิตอิ่มตัวด้วยปัจจัยสี่ ที่เราผลิตได้ในประเทศ
จุดนั้นจบเลย

ถ้าใช้ทรัพยากร หรือบริหารทรัพยากรเป็น
จุดนั้นก็จบไม่ไกลเลย
เหลือแต่ออกไปเที่ยวเล่น กับเสริมความงาม
หาความพึงพอใจเล็กน้อยเอง
กรณีที่องค์ความรู้ถึงแล้ว ไปได้ปลายยอดด้วยตัวเองแล้ว
มันจะวกกลับด้วยพอเพียงในที่สุด

บางทีที่ในหลวงอธิบายคำว่าพอเพียงได้
เพราะท่านไปไกลแล้วนั้น ท่านไปถึงจุดวกกลับได้แล้ว
ส่วนเราอยู่ในระหว่างเดินทาง
พยายามรับปณิธานมาปรับ และเรียนรู้ไป

วันนี้คิดถึงในหลวง-คิดถึงครอบครัวเราและบ้านกรุงเทพฯ เสียอย่างนั้น

ทิ้งท้ายวันนี้ด้วยคำโปรยภาษาอังกฤษ
ณ ทางเข้าเหมืองในเกาหลีใต้

Resources are Limited; Creativity is Unlimited.

---Pohang Steel Company (POSCO)----

Cr. Joefrerick Ating
https://joefrerick.blogspot.com/2012/11/resources-are-limited-creativity-is.html



Create Date : 27 ตุลาคม 2560
Last Update : 27 ตุลาคม 2560 21:26:13 น.
Counter : 217 Pageviews.

0 comments

สุขใจพริ้ว
Location :
บุรีรัมย์  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



เป็นบันทึกเรื่องราวทั่วไป ตามที่ใจนึกอยาก
ของคนทำงานไกลบ้าน