Human Needs
 

สมัยเรียน ป.โท 
วิชาที่ผมชอบเรียนมากที่สุดไม่ใช่ Marketing Strategy หรอกครับ
แต่คือ 
จิตวิทยาการตลาด
เนื้อหาก็ทั่วๆ ไปครับ ขั้นตอนการตัดสินใจซื้อ  ทฤษฏีความต้องการ ทฤษฎีแรงจูงใจ
ชอบแนวที่ว่า นั่งอ่าน Text  book ได้โดยไม่ต้องรอให้ใกล้สอบ
ตอนเรียนจบมา ก็เคยถามตัวเองว่า "กุเหลืออะไรติดหัวกลับมาบ้าง"
สิ่งที่ได้.....ก็จิตวิทยาการตลาดนี่แหละครับ


ด้วยสถานการณ์ในช่วงนี้ ทั้งเรื่องข่าวเด่น ๆ ที่ยาวมากว่า 2 สัปดาห์
ภาพข่าวสงครามรัสเซีย-ยูเครน
สถานการณ์การระบาดของโรคโควิด-19 ในไทย และ....ที่ออฟฟิศของผม
ที่มีคนติดกันรายวันไม่หยุด เพื่อนในเฟซก็ติดกันไม่หยุด
ทำให้ผมรู้สึกว่า เราไม่มีทางรอดแน่ๆ เหมือนมีดวงจะต้องติดเร็วๆ นี้
ไม่มีวันไหนที่รู้สึกว่า "ไม่เจอคนที่ติดเชื้อแล้ว เราปลอดภัยแล้ว" เลยซักวัน
เพราะทุกคนที่ผมเจอในแต่ละวัน ทะยอยติด แล้วหยุดงานไปทีละคนๆ 
ง่ายๆ เลย......คุณ VP เกมส์ไปแล้ว แถมด้วย เลขาของเค้า
พี่ในแผนก 2 คน ที่เข้าไปพบคุณ VP  น้องธุระการที่แผนก
ตอนนี้ผมแทบจะตัวติดกับพัท คนแรกของแผนกที่ติดโควิดและหายดีแล้ว
เพราะคิดว่าคนที่หายแล้วคือคนที่ปลอดภัยที่สุด


ซึ่งด้วยเรื่องนี้ ทำให้ผมต้องแยกตัวจากครอบครัวออกมาอยู่คอนโด
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เพราะผมชินการอยู่กับครอบครัวไปแล้ว
พอต้องอยู่คนเดียว มันไม่ใช่ความเหงาอ่ะครับ แต่เป็นความว่างเปล่า
รู้สึกไม่มีความหมายในแต่ละวัน ได้แต่นั่ง Swab ATK ทุกวันเช้าเย็น
ลุ้นไปว่าเรายังโชคดีอยู่ไหมนะ ยังไม่ติดใช่ไหม
ผมไม่ได้กลัวป่วย เพราะฉีดวัคซีน 4 เข็มแล้ว ไม่ป่วยหนักแน่นอน
แต่กลัวการแยกจากครอบครัว ที่สำคัญคือไม่อยากห่างกับหลาน
ผมเป็นคนที่พูดอังกฤษกับเค้า 90% และผมก็พัฒนาการของเค้า
จากวันที่พูดไปแล้วเค้าแค่มองตาม จนเริ่มพยักหน้าส่ายหน้าตอบ
และวันนี้ที่หลานเข้าใจที่ผมพูดเกือบทุกอย่าง และเข้าใจ Teacher พูดได้
ตอบโต้ได้ แถมเพื่อนคนโปรดของเค้าคือ เด็กลูกครึ่งแถวบ้านที่พูดอังกฤษ
เห็นแล้วผมก็ดีใจ แต่พี่สาวผมบอกว่าความรู้สึกนี้คือ
"ปลื้มใจ"
พี่สาวไม่ได้พูดอังกฤษตลอด เพราะเป็นแม่ก็ต้องพูดไทยบ้าง 50%
แต่ผมพูด 90% เลยครับ ให้เค้ารู้จักภาษาว่าไหนคือไทยไหนคืออังกฤษ

เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกครับ แต่ผมไม่อยากแยกจากเค้า

ยิ่ง VDO call หาแล้วพอพูด Good night แล้วหันไปยืนร้องไห้ เรียก น้าน้า
สงสารมากเลยครับ 

แล้วพอครบวันที่แยกตัวพอกลับบ้านไป วันรุ่งขึ้น คนที่เพิ่งเจอก็ขึ้น 2 ขีดอีก
เท่ากับว่า ผมไม่มีทางกลับไปอยู่กับครอบครัวได้เลย
แต่ครั้งนี้ผมไม่แยกแล้ว เพราะผมใส่แมส เค้าใส่แมส แล้วห่างกัน 2 เมตรกว่า
และเจอกันไม่น่าเกิน 2 นาที

ตอนนี้ผมเครียดมาก เครียดจากความรู้สึกหวาดระแวง
ว่าไม่รู้วันไหนจะติด ต้องติดแน่ๆ  กลัวอยู่ทุกวัน
ไม่มีวันไหนสบายใจเลย ยิ่งเห็นเพื่อนในเฟซติดกันรายวัน ทีละหลายๆ คน
ที่ทำงานติดกันผมว่า 20% ของบริษัทแล้ว ผู้บริหารนี่ไม่เหลือแล้วครับ
ส่วนหนึ่งไม่มา เพราะกลัว ส่วนหนึ่งติดโควิดกันไปหมดแล้ว
แต่พนักงานยังคงต้องมาทำงาน เสี่ยงก็ห้ามหยุด
คนหยุดจะมี HR โทรไปพูดเรื่องหักโบนัส ให้เอาผล RT-PCR มายืนยันเพื่อลาป่วย
แต่สุดท้ายถึงยืนยันก็หักโบนัสอยู่ดีถือเป็นการหยุดติดต่อกันยาว
ใบรับรองแพทย์ไม่มีผล ทำให้หลายแผนกไม่อนุมัติให้คนเสี่ยงหยุด
แล้วพอได้ผลตรวจ เพื่อนก็ติดกันไป 2-3 คน
ผมเลยรู้ว่า การอยู่แบบหวาดกลัว รู้สึกไม่ปลอดภัยมันโคตรแย่



ตรงตามทฤษฏี
Maslow's Hierarchy of Needs
หรือ พีระมิดความต้องการของมาสโลว์




ขั้นแรก 

Physiological needs
คือความต้องการพื้นฐานของร่างกายครับ เช่น น้ำ อาหาร ที่อยู่อาศัย
อากาศหายใจ การนอนหลับพักผ่อน ยกรักษาโรค เสื้อผ้า 
เอาง่าย ๆ คือ ปัจจัย 4 นั่นแหละครับ


ขั้นที่ 2

Safety  or securlty needs
คือความต้องการความปลอดภัย การปกป้องตัวเอง ความมั่นคง
รวมถึงความเป็นส่วนตัว 


ขั้นที่ 3 

Social Needs
คือ ความต้องการทางสังคม การเป็นทีรัก และยอมรับของสังคม
ครอบครัว เพื่อนฝูง หรือกลุ่มใด ๆ ความรู้สึกว่าเรา Belong to อะไรซักอย่าง


ขั้นที่ 4

Esteem needs
คือความต้องการการยอมรับ ยกย่อง นับถือ ไม่ว่าจะเป็น
ตำแหน่ง ศักดิ์ศรี ความสำเร็จ หรือสถานะทางสังคม การรู้สึกมีคุณค่าในตัวเอง


ขั้นที่ 5

Self-Actualization 
คือความต้องการในการประสบความสำเร็จในชีวิต ในสิ่งที่แต่ละคนคาดหวังไว้่

ขอ 5 นี่เข้าถึงยากมากครับ ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ
ภาษาอังกฤษก็ไม่ค่อยเข้าใจ  ภาษาไทยก็ยิ่งไปใหญ่



แต่ตอนนี้ผมกำลังไม่มีขั้นที่ 2 ครับ
คือ
ความรู้สึกไม่ปลอดภัย......
โอเค มันอาจไม่ใช่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเหมือนในสงคราม
แต่รู้สึกไม่มั่นคง ไม่มั่นใจว่าเราจะปลอดภัยจากโควิด
ไม่รู้เมื่อไหร่จะติด ความรู้สึกนี้โคตรแย่ครับ





+++++++++++++++++++++++++++++++++

ด้วยความรู้สึกนี้ทำผมสุขภาพจิตเสียมากครับ
จึงคิดว่าจะพักบล๊อกไว้ด้วยหน้าบล๊อกนี้
แล้ว
คงหยุดซักพัก 
และจะเป็นการกดโหวตทิ้งไว้นะครับ หรืออาจจะเงียบไปซักพัก
ตะพาบ.....จริงๆ ผมดราฟไว้นิดหน่อย แต่คงไม่มีอารมณ์เขียนให้จบครับ
17 นี้อาจจะขอข้ามไป.....


การนั่งดื่มไวน์คนเดียว มันว่างเปล่ามากครับ 






 



Create Date : 14 มีนาคม 2565
Last Update : 14 มีนาคม 2565 16:05:55 น.
Counter : 1736 Pageviews.

30 comments
No. 1275 ค้างในป่าบ้านแม่วิน เชียงใหม่ (ตอน 8) ไวน์กับสายน้ำ
(14 มิ.ย. 2567 04:35:14 น.)
บันทึกทวาทศมาส ประจำปี 2566 ตอนที่ 3 อาจารย์สุวิมล
(14 มิ.ย. 2567 21:18:13 น.)
"ความสุข" ในแบบที่เราเป็น.. nonnoiGiwGiw
(12 มิ.ย. 2567 11:38:31 น.)
No. 1271 เปิดประตูผิดบาน (ตะพาบ) ไวน์กับสายน้ำ
(6 มิ.ย. 2567 05:55:58 น.)

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณทนายอ้วน, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณnonnoiGiwGiw, คุณThe Kop Civil, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณเริงฤดีนะ, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณสองแผ่นดิน, คุณLittleMissLuna, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณSleepless Sea, คุณหอมกร, คุณกิ่งฟ้า, คุณกะว่าก๋า, คุณtoor36, คุณkae+aoe, คุณSweet_pills, คุณkatoy, คุณVELEZ, คุณอุ้มสี, คุณTui Laksi, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณnewyorknurse

  
อารมณ์เดียวกับพี่ตอนนี้เลยครับ


เริ่มจากกฎเด็ดขาดในบ้าน ใครออกนอกบ้านต้องตรวจ ATK วันที่ 3 และ 5 หลังออกนอกบ้าน


ทุกคนพยายาม social distancing มุมใครมุมมัน ห้องใครห้องมัน ใส่หน้ากากทุกครั้งที่ออกนอกห้อง กินข้าวแยกกัน


พี่นี่เครียดลงกระเพราะวันเว้นวันเลยครับ


เมื่อวันอาทิตย์หลานสาวไปฉีดวัคซีนกับแม่เค้า โดยคนข้างๆขับรถไปให้ ที่นี้เลยต้อง social distancing กันทั้งบ้าน มันเครียดมากครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:16:51:42 น.
  
อ่านแล้วอยากให้กำลังใจเลยค่ะ
ดูหมดแรงยังไงไม่รู้ ยังไงก็เอาใจช่วยนะคะ
เหนื่อยนักก็พักค่ะ
โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:17:30:09 น.
  
ส่งกำลังใจรัวๆนะคะ..
โดย: nonnoiGiwGiw วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:17:33:45 น.
  
สวัสดีครับน้องปริ๊นซ์
ได้แต่ให้กำลังใจและบอกว่า ซู่ ซู่
อาทิตย์ที่แล้วพี่ก็เป็นเหมือนกัน ปวดหัวทั้งอาทิตย์ แต่ยังโชคดีมาก ๆ พี่ WFH ได้พักอยู่ที่บ้าน แต่ตรวจ ATK วันเว้นวันเหมือนคนบ้า กลัวจะติดโควิดนะ
ของพี่พอเริ่มออกไปวิ่ง ปั่นจักรยาน อาการมันหายนะ น่าจะเครียดหละ
พออ่านทฤษฏีของมาสโลว์ พี่ว่าพี่มีหมดแล้ว หรือว่าเรารู้สึกพอแค่นี้แล้วหว่า ที่ทำงานพี่ชอบกอดกันและให้กำลังใจกันนะ ถ้าอยู่ใกล้ ๆ เดินไปกอดสักทีนึง แต่ช่วงนี้โควิด รักษาระยะห่างก่อนดีกว่า 555
โดย: The Kop Civil วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:18:04:55 น.
  
ระยะ 1 เดือนคนรู้จักติดโควิดหลายคน เขาโทรมาบอกทีแรก
ฟังเสียง แหะ ๆ ก็กลัวติดจากเสียงโทรศัพท์แล้ว (ชักประสาท)
เข้าไป 555

ตอนหลังชิน เพราะต้องนอนอยู่กับคนเคยติดโควิด 2 คนเขาบอกว่าไม่ต้องกลัวนะพี่ อืมมม..ไม่กลัวก็ไม่กลัว..และก็ไม่ติดจริงด้วย

แต่ผมก็ยังพบเพื่อนบางคนอยู่... มีบางคนเสพข่าวทางไลน์
มาก(แต่วิเคราะห์ชั่งน้ำหนักความน่าจะเป็น กลับวิเคราะห์ไม่เป็น
เขาเลยกลัวมาก เกือบ ครึ่งปีมานี้เห็นเขาใส่แมส 2 ชั้นตลอดเวลา
เคยถามว่า ฉีดวัคซีนยัง ฉีดแล้ว.....ดู ๆ แล้วน่าจะกลัวไม่ได้ฉีดแต่กลัวคนเขาว่า เลยยอกว่าฉีดแล้ว

ระยะนี้ผมก็เว้นไม่ไปงานไหนเลย งานศพ งานแต่งเว้นได้เว้น
ฝากซองไปแทน

ตอนนี้ก็หวังจะให้ไทย เปิดโอกาสให้ รพ.เอกชนนำย พาวิฯ
หรืออย่างอื่นเข้ามาให้คนป่วยได้ ไม่หวงก้างแหะ ๆ ปากจัด
หน่อย... อยากให้เจอ จ่าย จบ..แบบที่เขาพูดจังเลย

เมื่อครู่นี้ทราบว่าญาติคนหนึ่งทำงาน โฮเตลหนึ่ง ติด ตรวจแล้วว่าเป็น ก็แจ้นไปตามคำแนะนำท่านผู้นั้น หุ หุ ไปใกล้ที่สุด
คือ อนามัย พอไปถึงถูกดูถูกดูแคลนไม่อยากพูดด้วย ให้รีบกลับไปบ้านอย่าอยู่ที่นั่นนะ ..เศร้า.. กับความจริง

...
คุณปริ๊นซ์ ไม่ต้องห่วงบล๊อกครับ ตามสบาย ๆ ไม่มีใจเขียน
ก็พักไว้ก่อนไม่ว่ากันอยู่แล้ว แต่เรื่องต้องห่างหลานนี่ช่วยไม่ได้จริง ๆ หลานน่ารักด้วยนี่ซิ
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:18:44:58 น.
  
เดือน กพ พี่อ้อ ไป รพ.ทุกสัปดาห์
กลับมาพ่นสเปรย์ทั่วตัว
กระเป๋า รองเท้า ก่อนเข้าชายคาบ้าน

แล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำอาบร้ำ สระผม
..เสื้อผ้าแช่ไฮเตอร์
แล้วปั่นซัก..


แล้วถึงออกมา..

พรุ่งนี้จะไปงานศพ สามีเพื่อน ป.ตรี
คงจะใส่แมส 2 ชั้นแบบไม่ขยับหู/จมูกเลย

ปกติพอปวดหัว เจ็บจมูก เพราะเป็นไซนัส
2 ปี แล้ว..

ก็จะสยอง..เมื่อเผลอกินน้ำแข็ง..กินห้าทะลายโจรตัดก่อน 2 วันติด

แต่Little Prince ต้องออกไปทำงานทุกวัน
ลำบากเอาการอยู่..แล้วรัฐบาลก็จะประกาศเป็นโรคประจำถิ่น

ปวดกระฌกลกเลยค่ะ..
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:19:04:08 น.
  
ปวดกะโหลก*
โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 14 มีนาคม 2565 เวลา:19:08:01 น.
  
ปริ้นระวังนะ อาการใกล้เคียงโรคซึมเศร้าเข่าไปทุกทีแล้ว 55

โดย: หอมกร วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:9:38:00 น.
  
สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์ ขอบคุณที่ไปให้กำลังใจที่บล็อกนะคะ
พี่กิ่งตามมาให้กำลังใจน้องปริ๊นซ์ค่ะ ความจริงที่ทำงานน่าจะให้มีการทำงานที่บ้านได้นะคะแบบนี้ติดกันรัวๆ เป็นห่วงน้องปริ๊นซ์มากแบบนี้น่ากลัวเผลอเข้าสักวัน ยิ่งอากาศเปลี่ยนแบบนี้จะรู้สึกเหมือนเป็นไข้หวัดปวดหัวตัวร้อนน้ำมูกไหลกันไปทั่วจนทำให้เราระแวงว่าเราจะติดไหมเครียดกันไปหมดจริงๆค่ะ

แถวบ้านพี่กิ่งรอบๆหมู่บ้านเป็นกันเกือบทุกหลังคาแล้วใกล้บ้านพี่กิ่งเข้ามาเต็มทีแล้วค่ะ บางคนพี่กิ่งเห็นเค้าขี่มอไซด์ไม่สวมแมสขับผ่านหน้าบ้านเราออกไปจ๊ะเอ๋พอดีหวาดมากเลยค่ะ ตอนนี้พี่กิ่งว่ารัฐบาลปล่อยวางแล้วหรืออย่างไรไม่คุมเข้มเลย
แถมมีการปล่อยข่าวออกมาว่าเป็นโรคประจำถิ่นไปแล้ว แต่เราก็ยังเป็นห่วงคนแก่และเด็กๆนะคะ

ตามทฤษฎีที่น้องปริ๊นซ์ยกมาพี่กิ่งว่า ข้อ 2 หายไปจริงๆ มีความรู้สึกเหมือนไม่ปลอดภัยมีแต่ความหวาดระแวงไปทั่วพี่กิ่งต้องไปจ่ายตลาดก็เลือกเวลาที่สายที่สุดเพื่อให้มีคนน้อยลงจะไม่เข้าห้างกลัวโดนแอร์โควิดทำให้ชีวิตมนุษย์ลำบากจริงๆค่ะ

น้องปริ๊นซ์รักหลานมากๆดูดีจังทั้งรักและห่วงใยแถมยังสอนภาษาให้ตั้งแต่เล็กๆสุดยอดเลยค่ะ เห็นใจมากเลยที่ต้องกักตัวแยกไปชั่วคราวเพราะน้องปริ๊นซ์กัจัดอยู่ในกลุ่มเสี่ยงสูงด้วยค่ะ แยกไปดีกว่านะคะ วีดีโอคอลคุยกับหลานดีที่สุดค่ะ

สงสัยบล็อกคงเหงาอีกแล้ว น้องปริ๊นซ์พักไปน้องก๋าก็ยังไม่มาแล้วใครจะพักอีกน้อ

พี่กิ่งขอให้ทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดีในเร็ววันนะคะ ภาวนาให้ที่ทำงานน้องปริ๊นซ์ประกาศหยุดให้ทำงานที่บ้านนะคะ

ด้วยความห่วงใยส่งกำลังใจมาให้ค่ะ

จากบล็อก ถ่ายภาพกับรถม้าเค้ามีทีมรับจ้างถ่ายให้ค่ะน้องปริ๊นซ์ราคาไม่แพงค่ะ นักท่องเที่ยวก็จะใช้บริการกันเพื่อเก้บไว้เป็นที่ระลึกค่ะ



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:13:11:13 น.
  
ผมยังอยู่แค่ขั้นแรกเอง Physiological needs ในขณะที่ขั้นที่สองผมไม่เหลือแล้ว สิ้นหวังมากอยากไปเกิดใหม่ในต่างโลกชะมัด

มีโอกาสก็กลับมาเขียนได้ครับ โครงการเราไม่ซีเรียสในจุดนี้เน้นความสนุกสนาน ความสบายใจของผู้ร่วมเขียนมากกว่า แล้วแบบนี้โจทย์หลักกิโลเมตรที่ 299 จะเอาไงดีเนี่ยะ ผมตั้งไว้ให้เป็นของคุณปริ๊นซ์แล้วด้วย ><"

เอาเข้าจริงตอนนี้ผมก็เครียดแล้วไม่สบายกาย ไม่สบายใจมาก ผมไม่รู้หรอกว่าเครียดขนาดไหน แต่ถ้าถึงกับว่าร่างกายเหนื่อยล้าเพราะจงใจทำงานให้บ้านให้เหน็ดเหนื่อย (เพื่อจะได้หลับ) แต่ตอนแล้วยังนอนก็นอนไม่หลับ หลับวันนึงได้แค่ 3 ชั่วโมงโดยไม่รู้สึกง่วงผมว่าไม่ธรรมดาแล้ว อ้อ... อีกเรื่องบล็อกที่ออนแอร์ในปีนี้ของผมแทบจะเป็นสต็อกเก่าทั้งหมด ผมมีการ์ตูนกองไว้ที่ห้องจำนวนมาก หนังสือที่ไม่ใช่การ์ตูนก็เช่นกัน ลิสต์การ์ตูนที่อยากดูจากแอปต่างๆ อีกเป็นหางว่าวก็ยังไม่ได้เปิดดู รวมไปถึงโมเดลที่อยากแกะกว่าร้อยกล่อง แต่ผมไม่อยากทำอะไรเลยแม้แต่เขียนบล็อกใหม่ก็เช่นกัน
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:17:58:20 น.
  
สวัสดีค่ะคุณปริ๊นซ์ แวะมาทักทายหลังจากที่
หายไปนานเลยนะคะ ต้องขอบคุณคุณปริ๊นซ์แล้วก็
เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ใน Bloggangด้วยนะคะที่เป็นห่วง
และให้กำลังใจเรามาตลอด ตอนนี้เราดีขึ้นมาก ๆ แล้ว
และคงเริ่มกลับมาลงบล็อกเหมือนเดิมค่ะ

แต่พอมาอ่านบล็อกนี้ของคุณปริ๊นซ์ก็ต้องบอกว่า
เข้าใจเลยว่าคุณปริ๊นซ์รู้สึกยังไง ตั้งแต่ช่วงโควิดมา
หลายคนเป็นแบบนี้กันมาก รู้สึกไม่ปลอดภัย รู้สึกเหนื่อย
ท้อ ล้า เครียด สับสนปนกันไป ทั้ง ๆ ที่ปกติไม่เป็น

เลยอยากฝากบอกว่า คุณปริ๊นซ์พักผ่อนให้เยอะ ๆ นะคะ
เดี๋ยวร่างกายได้พัก จิตใจก็จะกลับมาดีเหมือนเดิมค่ะ
เราคอยเป็นกำลังใจให้นะคะ โอเคขึ้นเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับมาเขียนก็ได้นะคะ เรื่องโควิดก็ขอให้คุณปริ๊นซ์ปลอดภัย
ด้วยนะคะ ป้องกันอย่างดีอย่างแน่นหนาก็จะช่วยให้
เบาใจได้มากขึ้นค่ะ

เรื่องทฤษฎีของมาสโลว์เคยเรียนมาให้มหาลัยเหมือนกันค่ะ
พอดีเราเรียนภาษาอังกฤษธุรกิจค่ะ เลยได้เรียนพฤติกรรม
ผู้บริโภค การตลาด อะไรในเชิงธุรกิจมาพอสมควร เราเห็นด้วย
นะคะกับทฤษฎีนี้ แต่ในแต่ละขั้น เราว่าคนเราแต่ละคนมี
การให้ค่าไม่เท่ากันค่ะ บางคนทีครบ บางคนไม่ครบก็ต้อง
หากันต่อไป

เรื่องการพูดภาษาอังกฤษกับหลาน เป็นเรื่องที่ดีนะคะ
เราว่าน้องโตมาต้องพูดอังกฤษเก่งแน่นอนเลย ค่อย ๆ
ฝึกฝน พาน้องพูดบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ซึมซับและเรียนรู้จดจำ
เองค่ะ น้องโชคดีมาก ๆ เลยที่มีครอบครัวที่ดีและอยู่ใน
สิ่งแวดล้อมดี ๆ นะคะ


โดย: ลูกไม้ (LittleMissLuna ) วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:18:18:41 น.
  
สวัสดีครับคุณปริ๊นซ์

ส่งกำลังใจให้นะครับ
เชื่อว่า น้าปริ๊นซ์คนเก่งของคุณหลานต้องปลอดภัยแน่นอนครับ
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:21:01:20 น.
  
ขอบพระคุณสำหรับกำลังใจให้บล็อก - วัดแม่โจน สุโขทัย ด้วยนะครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:21:43:47 น.
  
***แก้ๆ จงใจทำงานบ้านให้เหน็ดเหนื่อย

ตกใจนึกว่าจะพักยาวๆ เอาเข้าจริงตอนนี้ผมเหนื่อยใจมาก ขนาดพิมพ์ตอบบล็อกสั้นๆ ยังพิมพ์ผิดๆ ถูกๆ เลย ตะกี้ที่เม้นต์ไปก็มีผิด แต่เดาว่าน่าจะอ่านพอเข้าใจได้ ช่วงนี้ผมพิมพ์ผิดเยอะมากจริงๆ
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 15 มีนาคม 2565 เวลา:21:46:04 น.
  

เหมือนกันเลยค่ะ บางวันเปิด fb อ้าวคนนั้นคนนี้เป็นโควิดแล้ว สู้ๆ นะคะ

จิตวิทยา....การตลาด พาให้คิดถึงน้องซี
คิดถึงตรงที่ ม.4 จะต้องเลือกแผนการเรียนแล้ว
โดย: kae+aoe วันที่: 16 มีนาคม 2565 เวลา:8:52:42 น.
  


ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับน้องปริ๊นซ์

พี่ก๋ารอดมาได้ยังไงก็ไม่รู้ 555
มดาามกับหมิงหายดีแล้ว
พรุ่งนี้น่าจะกลับมาประจำการบล็อกได้อีกครั้งครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 16 มีนาคม 2565 เวลา:15:09:30 น.
  
จากบล็อก
วันนี้พี่แวบไปที่ทำงาน ห้องที่ทำงานเก่าโดนไปอีก 3 คน
พี่แหย่ไปรอบนึงยังขีดเดียว ตอนนี้ต้องไปอีกวิ่งกับปั่นจักรยาน ระบายความเครียด โควิดอยู่รอบตัวเราจริง ๆ
โดย: The Kop Civil วันที่: 16 มีนาคม 2565 เวลา:17:12:24 น.
  
สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์ขอให้พักผ่อนให้สบายใจก่อนนะคะได้เรื่องมาเขียนบล็อกให้ได้อ่านสนุกๆนะคะ
ตอนนี้พี่กิ่งก็กลัวเป็นกลุ่มเสี่ยงค่ะมีไข้ทุกเช้าเฮ้อไม่รู้จะแจ็คพอทแตกตอนไหนค่ะ 555

พักผ่อนให้สบายนะคะ

โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 17 มีนาคม 2565 เวลา:11:48:11 น.
  
แวะมาลงสมุดเยี่ยม เที่ยงวันพฤหัสฯค่ะ Little Prince
Enjoy working..
Stay safe..Stay strong ค่ะ

เลยไปปลายเดือน..หรือสะดวกเมื่อไหร่ ค่อย up ตะพาบ 298 ค่ะ
มีเพื่อนบล็อก คนเก่าก่อน.."NENE77"
เธอก็เพิ่ง up blog มิจฉาชีพ+ร้านข้างทาง
Merge 2 in 1
เขียนนิยายสั้นๆแสนสนุกสนาน

โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 17 มีนาคม 2565 เวลา:11:50:32 น.
  
ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า

เห็นว่าเสาร์อาทิตย์นี้จองคอร์สโรงแรมเอาไว้นั่งดื่มแชมเปญชิลๆ เหรอคะ
สรุปว่า แชมเปญบำบัดได้ทุกสิ่งนะคะ อิอิ
โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 17 มีนาคม 2565 เวลา:12:07:02 น.
  
ขอบคุณน้องปริ๊นซ์ที่แวะไปที่บล็อกครับ

ช่วงนี้ต้องปรับตัวกันเยอะทั้งเรื่องเวลา งาน อารมณ์
ส่วนตัว ก็พยายามบริหารเวลาให้ลงตัวเหมือนกัน
ไว้สบายๆใจแล้วค่อยอัพครับ เรื่องรถยนต์เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นนะครับ
โดย: Sleepless Sea วันที่: 17 มีนาคม 2565 เวลา:17:10:40 น.
  
อร๊ายยยยเริ่ดมาก
จิตวิทยาการตลาด
โดย: อุ้มสี วันที่: 18 มีนาคม 2565 เวลา:14:16:56 น.
  
ส่งกำลังใจให้นะครับ
พี่ก๋าเข้าใจเลย
ว่าความกลัวมันน่ากลัวขนาดไหน

วันที่นั่งเฝ้าลุ้นผลว่าจะติดไม่ติด
มันกังวลมากๆ

พอลูกติด มาดามติด
กลายเป็นพี่ก๋าไม่ติด
คราวนี้คนกลัวคือมาดามครับ
ขนาดวันนี้ 16 วันแล้ว
เธอยังกลัวพี่ก๋าจะติดอยู่เลย 555

โควิดยังคงระบาดหนักมาก
ที่เชียงใหม่ติดกันเยอะจริงๆ
แต่รัฐบาลก็สั่งเปิดเมือง สั่งเปิดร้านเหล้าแล้ว
ผลที่ตามมายังคาดไม่ได้เลย
ต้องรอดูอีกสักระยะว่าจะเป็นยังไงบ้างครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 18 มีนาคม 2565 เวลา:20:12:09 น.
  
สวัสดีครับ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับคุณปริ๊นซ์

คุณหลานติดน้ามากเลย 555
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 18 มีนาคม 2565 เวลา:21:42:12 น.
  
ถึงวันนี้ความรู้สึกเป็นอย่างไรบ้างคะน้องปริ๊นซ์
เอาใจช่วยมากๆขอให้ความรู้สึกดีขึ้นและมีกำลังใจนะคะ
รักษาสุขภาพมากๆค่ะ
โดย: Sweet_pills วันที่: 19 มีนาคม 2565 เวลา:0:45:19 น.
  
สวัสดีค่ะคุณปริ๊นซ์ พอดีหายไปสองวัน
ไปซุ่มเขียนรีวิววิเคราะห์หนังมาค่ะ เลยยังไม่ได้ตอบ
วันนี้เขียนเสร็จแล้วเลยมาตอบทีเดียวค่ะ

เรื่องป้าแมวนี่สงสารแกจริง ๆ ค่ะ ทำให้เข้าใจเลยว่า
การมีใครซักคนอยู่ข้าง ๆ เป็นเรื่องที่ดีมากแล้วในชีวิต
คนคนนึง แต่แกก็ไปสบายแล้วล่ะค่ะ คิดซะว่าเราก็ช่วย
ได้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้แล้ว

เรื่องของเล่นหรือการเล่นของเด็ก เราคิดเหมือนคุณปริ๊นซ์
นะคะ เด็กเค้าเลือกเล่นเอง บางทีเล่นสลับเพศ ก็ไม่ได้
แปลว่าเค้าจะต้องเป็นเพศที่สามเสมอไป บางทีเค้าก็มีจินตนาการของเค้าเล่นสนุก ๆ ไป แต่พ่อแม่ผู้ปกครอง
บางทีก็ตกใจหรือคิดมากไปเองจริง ๆ คือจะเป็นหรือ
ไม่เป็น เดี๋ยวโตขึ้นเค้าก็เลือกเองค่ะ เราไปห้ามเค้า
ไม่ได้หรอกเนาะ

ช่วงนี้ก็คงพักไปอีกสองสามวันค่ะ เดี๋ยวคงกลับไปทำงานต่อแล้ว คุณปริ๊นซ์รักษาสุขภาพด้วยค่ะ ช่วงนี้กลับมาระบาดอีกแล้ว
โดย: ลูกไม้ (LittleMissLuna ) วันที่: 20 มีนาคม 2565 เวลา:15:59:00 น.
  
ร้านเหล้าในเชียงใหม่ก็เปิดเต็มที่
ในขณะที่ยอดผู้ป่วยก็พุ่งเอาๆครับ 555
โอมิครอนระบาดเร็ว ติดง่ายจริงๆ
ถึงจะหายง่ายก็จริง
อาการไม่หนักก็จริง
แต่สำหรับคนสูงอายุหรือมีโรคประจำตัวก็น่ากลัวอยู่ครับ

ช่วงที่กักตัว 15 วัน
พี่ก๋าตรวจไป 4-5 รอบครับ
ลุ้นทุกรอบ โดยเฉพาะช่วงแรกที่รู้ว่าลูกชายติด
แล้วก็มาดามติด
เราอยู่ใกล้กันตลอด
ไม่ีรู้ทำไมถึงไม่ติดด้วย ก็งงเหมือนกันครับ 555

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 20 มีนาคม 2565 เวลา:16:24:07 น.
  
สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์ ขอบคุณที่ไปให้กำลังใจที่บล็อกนะคะ

น้องปริ๊นซ์พักผ่อนให้สบายอย่าเครียดนะคะแล้วกลับมาเขียนบล็อกให้สบายใจนะคะ

โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 20 มีนาคม 2565 เวลา:16:43:20 น.
  
วันนี้เพิ่งกลับจากหัวหินค่ะ
หายใจขัดๆ เมื่อเนื้อตัว..
เสียวเหมือนกัน..

โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 20 มีนาคม 2565 เวลา:21:28:37 น.
  
สวัสดียามเช้าครับน้องปริ๊นซ์

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 21 มีนาคม 2565 เวลา:6:20:40 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Threepopstory.BlogGang.com

จันทราน็อคเทิร์น
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 18 คน [?]

บทความทั้งหมด