เดย์ ออฟ เดอะ " ซ ว ย "




สวัสดีครับ ผมกลับมาแล้ว
ที่หายไปหลายวันนี่คือ หนึ่งวันพันกว่าเรื่อง นะครับ




แต่หลัก ๆ คือ ไปพักผ่อนมา 4 วันรวด
ซึ่งรู้สึกว่าเป็นเวลาที่กำลังดีมากๆ เที่ยวไม่เหนื่อยเกินไป 
แถมมีเวลาได้มีเวลาพักผ่อนเต็มที่ด้วยครับ
ไว้ผมกลับมาเล่าอีกทีครับ 







หลังจากกลับมาทำงาน งานก็บานตะไท
เพิ่งจะเคลียร์จนมีเวลาได้ก็วันนี้





เมื่อก่อนที่ผมจะหยุดไป มันมีวันซวยเดย์
ที่ผมอยากจะมาเล่าตรงนี้ครับ



ปลายเดือนที่แล้วเป็นวันเกิดหลาน 
พอพักเที่ยง ผมเลยบอกพัทว่า เดี๋ยวพี่ออกไปห้างแป๊บยึงนะ เดี๋ยวกลับมา
ไอ่พัทก็อนุมัติไว ไปเลยพี่ มีอะไรเดี่ยวไลน์ไปหา
ผมก็จัดการเดินลงไปที่ลานจอดรถกำลังจะออกไปห้าง
แต่ก่อนออกรถ ผมก็ยืนดึงไม้ใบออกจากใบปัดน้ำฝนซักหน่อย
แต่ได้ยินเสียง รปภ ดังมาแต่ไกล พร้อมเสียงนกหวีด

"ปี๊ดๆๆ  คุณทำอะไรครับ!"
ผมหันไปดู พร้อมตอบแค่  "ครับ?" 
"อ่ะอ้าว....คุณปริ๊นซ์ป่ะครับ อ้อ คุณปริ๊นซ์เองหรอครับ ขอโทษครับๆ"
รปภ รีบเดินมาขอโทษขอโพย ส่วนผมก็แค่ยิ้มๆ ถามว่า "จำผมไม่ได้หรอครับ"
"ก็คุณปริ๊นซ์เปลี่ยนสีผม ผมเลยจำไม่ได้ครับ"  
ว่าแล้วเค้าก็รีบไปโบกรถให้ผมตามปกติ



พอไปถึงห้าง ผมก็เดินไปเดินมาเลือกของขวัญให้หลานอยู่หลายรอบ
เพราะไม่มีไอเดียเลยครับว่าจะซื้ออะไรให้เค้า
จนนึกได้ว่า ตอนนี้เค้ากำลังอินเรื่องรถ 

และไอ่นี่นี่แหละ น่าจะเกิดมาเผื่อเด็กผู้หญิงสุดแล้ว










ตอนเลือกๆ รุ่นรถอยู่ ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดัง แป๊ะ!
นึกว่าชนของด้านหลังตก ผมเลยหันไปดูแต่ก็ไม่เจอว่ามีอะไรตกนะครับ
เลยไม่ได้สินใจอะไรแล้วเลือกของจนเส็ด



อาจจะมีคำถามว่า เฮ้ย! หลานเป็นผู้หญิงนี่ ทำไมซื้อรถบังคับให้ละ

สำหรับผม Toys have no gender  ครับ 
รถบังคับถือว่าเป็นการเพิ่มทักษะการทำงานของสมอง มือ ตา การวางแผนด้วยซ้ำ

และนั่นแหละครับ จ่ายตังอย่างไว พร้อมขอให้ห่อให้เรียบร้อย
จังหวะนั้น....
ผมปวดฉี่ แต่คิดว่า แค่จ่ายตังน่าจะไม่ช้า
แต่พนักงานบอกว่า ลองสินค้าก่อนนะคะ แล้วค่อยชำระเงิน

อ่ะ...โอเค....พนักงานลองสินค้าให้ ซื้อถ่ายก็อ่อน ต้องหาถ่ายใหม่
ผมยืนรออยู่พักนึงจริงๆ ไม่นานครับ แต่ผมปวดฉี่ไง.....

ลองเสร็จก็เดินตามไปชำระเงิน ใช้แต้มลดได้ 2 ต่อ โอ้โห โคตรแจ่ม!
จ่ายเงินเส็ด เลือกกระดาษเส็ด ผมนี่รีบบอกพนักงานว่า.....

"ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ"  แหม่....ไม่ไหวละ....








ซื้อเส็ด บ่ายโมงครึ่ง ผมเลยไม่เดินเล่นเอ้อระเหย
รีบเดินกลับไปที่รถ แล้วขับออกจากห้างอย่างพออกพอใจ
ถึงที่คืนบัตร ผมก็ยื่นบัตรที่หยิบมาวางเตรียมไว้ที่ข้างประตูไปแล้ว
ส่งคืนให้กับพนักงาน แล้วหันกลับมาคาด belt ชิลๆ
แต่ไม้กั้นมันไม่ได้เปิดอย่างที่คิดครับ แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"พี่คะ......"   น้องพนักงานเรียก
"ครับ"     ผมยิ้มน้อยๆ ขณะหันกลับไปมอง
"อันนี้มันใบขับขี่อ่ะค่ะพี่ หนูไม่เอา"  
"ห๊ะ! อ้าว!"   ทีนี้ก็ลกเลยครับ ควานหาบัตรตรงที่วางของ
แต่มันไม่มีครับ ผมรีบล้วงดูในเป๋ากางเกงก็ไม่มี ลวงไปใต้เบาะก็ไม่มี
และด้วยความเป้นคนชิลที่จิตว่าง เลยหันไปบอกน้องว่า
"บัตรหายอ่ะครับ"
น้องพนักงานทำหน้าเซ็งๆ แล้วตะโกนเรียกหัวหน้าให้มาดูผม
"ลูกค้าบัตรหายค่ะพี่" น้องแจ้ง ก่อนที่พี่พนักงานจะเดินมาหาผม
"คุณลูกค้าหาดีหรือยังคะ ลองหาอีกทีไหมคะ"
"หาดีแล้วครับ ไม่มีเลย น่าจะตกหายที่ไหนซักที่ครับ"  ผมรีบไปควานหาไป
"งั้นคุณลูกค้ารบกวนมาจอดตรงนี้นะคะ ทำเอกสารค่ะ"
ผมโอเคแล้วรีบย้ายรถไปจอดที่ด้านข้าง ก่อนที่จะพาเอกสารรถให้กับพี่พนักงาน
"ค่ะ...เดี๋ยวลูกค้าจ่ายค่าปรับบัตรหาย 300บาทนะคะ"


ห๊ะ!!!! 300เลยหรอ  เออใชว่ะ บัตรหายมันต้องมีค่าปรับด้วย
ซวยชิบหาย!!! กูอุตส่าห์ ใช้แต้มลดค่าของไป 300 บาท 
นี่กูต้องมาเสียค่าปรับบัตรจอดรถหาย 300 หรอวะ เชี่ยเอ้ย! 




"สแกนได้ไหมครับ....ผมถามพี่พนักงาน"
"ได้ค่ะ เดี่ยวทำเรื่องให้ก่อนนะคะ"
ผมพยักหน้า แล้วหัวฟัดหัวเหวี่ยงหงุดหงิดด่าตัวเองกับความซวยอยู่ในรถ
แต่เหมือน
แม่ย่านางรถจะเอ็นดู มีกระซิบข้างหูเบาๆ 
ให้อยู่ๆ ผมก็นึกถึงเสียง 
แป๊ก! ตอนซื้อของ แต่ผมไม่เจอว่ามันคืออะไรตกขึ้นมา
และอะไรไม่รู้ถึงทำให้ผมมั่นใจมากว่า ไอ่ที่ตกคือบัตรจอดรถแน่นอน

"พี่ครับ....ผมรู้แล้วว่าบัตรที่ไหน ผมขอไปหาก่อนนะ"
ว่าแล้วก็เปิดประตูลงจากรถอย่างไว
"ผมทิ้งรถไว้นี่นะพี่"   พี่พนักงานพยักหน้ารับ ส่วนผมนี่วิ่งตัดลานจอดรถเข้าไปในห้าง
แล้วรีบวิ่งไปแผนกของเล่น ซึ่งผมจำไม่ได้เลยว่า มันตกตอนผมอยู่ล็อกไหน
แต่บอกแล้วว่า แม่ย่านางดลใจ
เพราะผมเดาล็อคแล้วรีบไปดู 
ใช่เลยครับ!!!! บัตรผมนอนอยู่กลางพื้น
ในขณะที่มีลูกค้าหลายคนเดินดูของเล่นพร้อมเด็กๆ  
แต่ไม่มีใครหยิบบัตรผมไปเลย โคตรโชคดี


คว้าบัตรได้ผมรีบวิ่งกลับไปที่รถ ก่อนจะส่งบัตรคืนให้กับที่พนักงาน

"เจอแล้วครับพี่ ไม่ต้องเสียตังแล้วเนอะ" ผมพูดด้วยความดีใจ 
แต่พี่พนักงานทำท่าอึกอัก ลังเลๆ แล้วบอกว่า

"ลูกค้ายังต้องเสียค่าปรับนะคะ เพราะทำเรื่องปรับไปแล้วค่ะ"
"อ้าว...ก็ผมบอกว่าไปหาแป๊บนึงไงครับ ทำไมปรับผมละ"
"ก็ไม่รู้ว่าลูกค้าจะหาเจอไหม ปกติยังไงก็ไม่เจอค่ะ เลยทำเรื่องปรับไปก่อน"








ซวยชิบหาย!!!!!!
ผมนี่วิ่งมาอย่างเหนื่อย ร้อนก็ร้อนนี่ถอดใจมาก
"แล้วยังไงอ่ะครับ ผมเอารถออกไม่ได้งี้"
"ออกได้ค่ะลูกค้า แล้วลูกค้าไปรับเงินค่าปรับคืนได้ที่การเงินห้างนะคะ"
พร้อมกับที่พี่พนักงานส่งเอกสารรับเงินคืนมาให้ผม
ผมถอดหายใจยาวๆ ซ้ำไปซ้ำมา 2-3 รอบ ก่อนจะขอบคุณพี่เค้าแล้วขับรถออกจากลานจอด
แล้ว.....แล้ววนขึ้นไปใหม่ ไปจอดฝั่งการเงิน ขึ้นลิฟต์ไปชั้นการเงิน




ไปถึงผมส่งเอกสารให้พร้อมบัตรประชาชน
พนักงานขอบคุณแล้ววางบัตร ปปช ผมไว้ที่โต๊ะ

ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน หายไป 5 นาที ก่อนจะกลับออกมาด้วยสีหน้าตกใจ
ผมเลยเอามือแตะที่บัตร ปชช บนโต๊ะ บอกว่า
"ใช้หรือยังครับ"
"อุ้ย ตกใจหมดเลยค่ะ นึกว่าทำบัตรลูกค้าหายซะอีก เดี๋ยวทำเรื่องให้นะคะ"
อ้าว......5 นาทีของกู....คือบัตรกูอยู่ที่เดิมเนี้ยหรอ



แต่หลังจากนั้นแป๊บเดียว พนักงานก็กลับมาพร้อมเงิน 300 บาทส่งให้ผม

"ขอบคุณมากนะคะคุณลูกค้า"
"ครับผม"
ผมตอบกลับแค่นั้น แล้วถอนหายใจอีกรอบ เหนื่อยกาย เหนื่อยใจไปพร้อมๆ กัน
พอเดินออกจากการเงิน ผมโทรไปหาพัททันทีครับ
ไปคุยให้มันฟังว่าผมเจอเรื่องอะไรมาบ้าง

"อ้าว เฮ้ยพี่ ซวยชิบหาย แต่ในความซวยพี่ก็ไม่ต้องเสียเงินป่าววะ"
"ก็จริง แต่นี่แม่งบ่าย 2 เว่ย เสียเวลามาก"
"เออน่า มาๆ กลับมา ซื้อ Mixue กลับมาด้วยนะ"
"ไม่ซื้อโว้ย กูเดินไม่ไหวละ กูร้อนมาก"
ไอ่พัทไม่ได้ว่าอะไรแค่หัวเราะจัดๆ  แล้วบอกว่า เอองั้นกลับมานั่งแอร์เย็นๆ 








ระหว่างทางกลับออฟฟิศ พอดีเพื่อนโทรหาครับ
บอกว่าเจอกันปั๊มได้ไหม มันจะเอาสูทมาคืน 
ผมเลยนัดให้เพื่อนไปที่ปั๊มทางผ่าน แล้วจัดการคืนสูทกัน 
แต่ผมหันไปเลยอะไรบางอย่างที่ท้ายรถเพื่อน ผมเลยหยิบติดไม้ติดมือมาด้วย 1ป๋อง

ถือว่าเป็นค่าเช่าสูทก็แล้วกัน......








มาถึงออฟฟิศพัทรีบบอกว่า ไปนั่งไปๆ จะได้หายหงุดหงิด
"เป็นเราเรากลับบ้านแล้วนะเว่ยพี่ ถ้าจะขนาดนี้" มันพูดปนหัวเราะ
"พี่กลับได้ไหมละ....แหม่...ต้องทำงานให้พวกเมิงอีก"





คงจะเป็นวันซวย วันเกือบซวยของผม 
นี่โคตรจะเหนื่อย


 



Create Date : 05 เมษายน 2567
Last Update : 5 เมษายน 2567 19:29:14 น.
Counter : 386 Pageviews.

10 comments
(โหวต blog นี้) 
No. 1274 ค้างในป่าแม่วิน เชียงใหม่ (ตอน 7) ไวน์กับสายน้ำ
(10 มิ.ย. 2567 04:30:36 น.)
เรื่องเล่ากว่าจะเป็นหมอ ep 5 หมอมนต์ ความเชื่อ หรือ ทางเลือกเพราะฐานะ แมวเหมียวลายสีชมพู
(15 มิ.ย. 2567 10:57:29 น.)
ถนนสายนี้มีตะพาบ ประจำหลักกิโลเมตรที่ 353 : เปิดประตูผิดบาน The Kop Civil
(6 มิ.ย. 2567 15:02:22 น.)
ถนนสายนี้มีตะพาบ กม.ที่ 353 "เปิดประตูผิดบาน" จันทราน็อคเทิร์น
(5 มิ.ย. 2567 16:35:20 น.)

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณกะว่าก๋า, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณทนายอ้วน, คุณmultiple, คุณtoor36, คุณสองแผ่นดิน, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณhaiku, คุณSweet_pills, คุณหอมกร, คุณtanjira, คุณดอยสะเก็ด, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณnonnoiGiwGiw, คุณpeeamp

  
555 สงสัยสีผมใหม่จะชงนะคะ
เริ่มจาก รปภ. ยังจำไม่ได้ แล้วก็มาเรื่องบัตรจอดรถอีก
แต่นับว่าโชคยังดีอยู่ แม้จะเสียเวลาไปบ้าง

สุดยอดคุณน้าเลยค่ะ ไม่เห็นบอกเลยว่า
หลานเลิฟถูกใจของขวัญหรือเปล่าคะ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 5 เมษายน 2567 เวลา:18:45:10 น.
  
หนึ่งวันพันกว่าเรื่อง
.
.
นึกถึงหนังหักมุมเลยครับน้องปริิ๊นซ์
แบบเรื่องพลิกไปพลิกมา 555
ซื้อของเล่น บัตรหาย หาบัตรเจอ เสียค่าปรับ
กลับบริษัท
แบบเดาตอนจบไม่ได้เลย 555

ตอนหมิงเป็นเด็กเท่าๆข้าวหอม
พี่ก๋าเข้าห้างเดินอยู่ 2 ที่
คือร้านหนังสือ กับแผนกของเล่นนี่ล่ะครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 5 เมษายน 2567 เวลา:18:51:50 น.
  
พนักงานที่รับคืนบัตรจอดรถน่าโบกมากกกกกกก รู้ได้ไงว่าจะหาไม่เจอ รอให้หาๆไม่เจอก่อนค่อยทำเรื่องบัตรหายก็ได้ ยังไม่เลิกงานซะหน่อย ไม่ต้องรีบ


ถ้าเป็นพี่คงเชือดนิ่มๆ ให้ไปทำเรื่องแล้วเอาเงินมาคืนพี่ที่บ้านเองแล้ว


โหดไปป่าว คริๆๆๆๆ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 5 เมษายน 2567 เวลา:20:32:41 น.
  
โอ้ ได้ไปชาร์ทแบต พักผ่อนมา 4 วันเต็ม
สำหรับคนทำงานประจำนี่ เหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยนะครับ
ดูรูปเหมือนจะไปเที่ยวทะเล อ.เต๊ะ รอดู ชุดบิกินี่ อยู่นะครับ เย้ย 555

แล้ววันเกิดหลาน เด็กผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องเล่นตุ๊กตานะครับ
วันก่อน อ.เต๊ะ เปิดไปเจอ รีวิว ตุ๊กตาโดยบังเอิญ
หูยไม่น่าเชื่อเดี๋ยวนี้ เค้าทำ เหมือนคนจริงมาก
มีข้อต่อ ดัดแขน ดัดขา จัดท่ายาก เอ๊ย ท่าทางได้หมด
แถมมี ระบบอุ่นทิพย์ด้วย อิอิ

น้องปริ๊นซ์ บอก ตุ๊กตาอะไรของเอ็ง ส่ง link ให้ข้าด่วน
ข้าจะซื้อมาเล่นเอง เย้ย 555

รถบังคับของขวัญวันเกิดนี่ สวยกิ๊บเก๋ ยูเรก้ามาก ล้อสีชมพูด้วย
แรงบันดาลใจวัยเด็กนี่สำคัญมาก
โตขึ้น เราอาจจะได้เห็น วิศวกรเครื่องกลหญิง ในอนาคตก็ได้นะครับ เป็นเล่นไป555

ส่วนเรื่องไปห้าง บัตรจอดรถหล่น โชคดี ไม่มีคนเก็บไปนะครับ
ถ้าเป็นบัตรเครดิตนี่ ไม่น่ารอดนะครับ

เดี๋ยวนี้ อ.เต๊ะ ชอบไปห้างที่ไม่มีการแจกบัตร
สบายใจดี ไม่ต้องห่วงกลัวบัตรจะหาย รถหายช่างมัน 555

ส่วนเรื่อง ค่าเช่าสูทนี่ ถูกมากนะครับ
เบียร์กระป๋องเดียวเอง
อ.เต๊ะ พึ่งจะสังเกตเห็นว่า
เดี๋ยวนี้ นอกจากอาหารแล้ว ยังมีเบียร์ ที่เป็น gluten free
อีกด้วย ต้องบอกว่าบริษัทเบียร์นี่ เค้าเจาะทุกตลาดจริงๆ
คนป่วย คนแพ้ gluten ก็มีสิทธิ์เมาได้ เท่าเทียมกันจริ้งจริง นะครับ 555

โดย: multiple วันที่: 5 เมษายน 2567 เวลา:21:11:25 น.
  
เอาน่า ไม่เสียเงินก็ดีแล้ว คิดแบบนั้นจะได้ไม่เหนื่อยมาก ตอนแรกผมนึกว่าลืมของเล่นที่ซื้อให้หลานซะอีก
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 5 เมษายน 2567 เวลา:21:37:02 น.
  
อรุณสวัสดิ์ครับ

พี่ก๋าอ่านบล็อกน้องปริ๊นซ์มานานพอสมควร
ทุกครั้งจะรู้สึกเลย
ว่าน้องปริ๊นซ์มีความเป็นพ่อสูงมาก
เด็กจะรู้นะครับว่าเค้าอยู่กับใครแล้วมีความสุข ปลอดภัย
นั่นแหละครับคุณสมบัติของคนที่จะเป็นพ่อแม่คนเลย

เวลาเรารักใคร
เราจะมีเวลาให้เค้าเสมอ
พ่อแม่หลายคนหลงลืมตรงนี้ไป
เพราะมุ่งหาเงินเยอะๆมาเลี้ยงลูก
จริงๆลูกต้องการแค่เวลาของเรา
และต้องการแค่ไม่นานด้วย
พอโตแล้วเค้าก็ต้องไปใช้ชีวิตของตัวเอง
พอวัยรุ่นก็เริ่มห่างเราแล้ว
เพราะฉะนั้นช่วงวัยเด็กนั้นสำคัญจริงๆ

ร้านพี่ก๋าก็ไม่ค่อยมีกฏระเบียบครับ
อาจเพราะคนน้อยและอยู่กันมานานด้วย
แต่ละคนอยู่มาเป็น 20 ปีเกือบหมด
ถ้าเป็นบริษัทใหญ่คงต้องเข้มหน่อย
ไม่งั้นก็คุมคนลำบาก

หมิงมีหนังสือเยอะกว่าพี่ก๋าในวัยเด็กนะครับ
ช่วงหลังนี้อ่านแต่หนังสือภาษาอังกฤษ
ชอบอ่านวรรณกรรมครับ ซึ่งพี่ก๋าไม่อ่านเลย 555

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 เมษายน 2567 เวลา:5:38:47 น.
  
ต้องชื่นชมความมีปฏิสัมพันธ์ที่ดี
น้ำขุ่นไว้ข้างในน้ำใสไว้ข้างนอก
ถือว่าเยี่ยมมากจ้า อย่างน้อยก็ได้หนึ่งบล็อกนะ

โดย: หอมกร วันที่: 6 เมษายน 2567 เวลา:5:45:12 น.
  
สวัสดี จ้ะ น้องปริ๊นซ์

อ่านแล้ว ก็จินตนาการไปว่า จะไปหาบัตรจอดรถเจอไหมหนอ
อ้อ ! เจอแล้ว เอ้า ! น่าสงสารที่ต้องไปการเงินอีกรอบ เพราะเขา
ทำเรื่องปรับไปแล้ว ต้องไปขอการเงิน เพื่อให้เขาคืนเงินที่ปรับไป
เอาเถอะ ! ไม่ถือว่าเป็นวันซวยหรอกน่ะ ในความซวยก็ยังมีความ
โชคดี ที่เจอบัตรไม่ต้องเสียเงิน อิอิ

โหวดหมวด งานเขียนฯ
โดย: อาจารย์สุวิมล วันที่: 6 เมษายน 2567 เวลา:19:37:36 น.
  
วันซวยๆ มีได้เสมอ นี่ดีที่ยังไม่เสียเงิน แต่น่าสนใจเหมือนกันที่คนไม่สนใจบัตรที่ตกพื้น อาจคิดว่าขยะมั้ง ของเล่นก็คือของเล่นไม่มีแบ่งแยกเพศหรอก


ที่มาคุย ถ้าคุณมีโอกาส และกำลังมากพอนะ ส่งออกนอกไปเลยดีกว่า ประเทศนี้แทบไม่มีความหวังแล้ว คำว่าซื้อสังคมมันซื้อได้จริง
โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) วันที่: 7 เมษายน 2567 เวลา:18:23:06 น.
  
สวัสดียามบ่ายๆค่ะคุณปริ้นซ์

เรื่องยาว แต่อ่านสนุกค่ะ
เห็นด้วยกับของเล่นนะคะ
ขึ้นกับความชอบของเด็กๆเลยค่ะ
ทำไมต้องแบ่งเพศด้วยน้าาา

จำได้ว่าตอนเป็นเด็กชอบเล่นปืน
แต่ผู้ใหญ่ให้เล่นตุ๊กตา

เรื่องบัตรรถหาย เป็นความรู้ใหม่เลยค่ะ
เสียเวลาหน่อย แต่ได้ประสบการณ์
มาเล่าแบ่งปันกันอีก ชอบๆๆๆๆค่ะ
โดย: แอมอร (peeamp ) วันที่: 8 เมษายน 2567 เวลา:13:57:14 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Threepopstory.BlogGang.com

จันทราน็อคเทิร์น
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
 ผู้ติดตามบล็อก : 18 คน [?]

บทความทั้งหมด