ความทรงจำเก่า ๆ ก่อนจะลืมเลือนหายไปกับกาลเวลา
Group Blog
 
<<
มกราคม 2562
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
26 มกราคม 2562
 
All Blogs
 

Charvolant รถลากพลังงานลมที่ใช้ว่าว


1.





วันที่ 8 มกราคม 1822
มีเหตุการณ์การเดินทางที่น่าประหลาดใจ
จากเส้นทาง Bristol ถึง Marlborough
George Pocock ครูโรงเรียนที่ Prospect Place ในอังกฤษ
ได้พาภริยาและลูก ๆ เดินทางเป็นระยะทาง 113 ไมล์ (182 กิโลเมตร)
เป็นการเดินทางด้วยยานพาหนะ/เกวียนที่ไม่ได้ใช้ม้าลาก
แต่ใช้ว่าวจำนวนหนึ่งในการลากรถ
George Pocock ออกแบบรถลากด้วยตนเอง
และเรียกรถคันนี้ว่า รถลาก Charvolant


George Pocock หลงใหลกับว่าวตั้งแต่เยาว์วัย
ท่านเล่นว่าวและมีประสบการณ์ในเรื่องว่าวมาก
ท่านเรียนรู้ถึงพลังในการยกข้าวของของว่าว
ในตอนเด็ก George Pocock เคยผูกก้อนหินกับว่าว
แล้วให้ว่าวยกก้อนหินจนลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าได้
และยิ่งอายุมากขึ้น George Pocock ยิ่งพัฒนาทักษะ
และสร้างเรื่องราวน่าตื่นเต้นและเสี่ยงภัยมากขึ้น
ด้วยการทดลองพลังงานลมที่ใช้ว่าวกับลูกของตนเอง


ครั้งหนี่ง ในปี 1824
ท่านเคยมัดลูกสาวตนเองกับเก้าอี้หวาย
และใช้ว่าวขนาดสูง 30 ฟุตแล้วใช้ลมในการสร้างพลังยก
สามารถยกตัวลูกสาวกับเก้าอี้หวายข้ามช่องเขา Avon Gorge
โชคดีที่เธอไม่ได้รับบาดเจ็บหรืออันตราย
และต่อมาเธอคือ แม่ของ W. G. Grace นักคริกแก็ตในตำนาน
ในช่วงปลายปี ท่านยังให้ว่าวยกตัวลูกชายของท่าน
ยกตัวลอยขึ้นบนท้องฟ้าสูงถึง 200 ฟูตบนหน้าผา Bristol


2 ปีต่อมา ท่านได้จดสิทธิบัตรงานประดิษฐ์ของตนเอง
รถลากชื่อ Charvolant
โดยใช้พลังงานลมที่ใช้ว่าว 2 ตัว
ผูกติดกับสายยาว 1,500-1,800 ฟุต(เกือบครึ่งกิโลเมตร)
ซึ่งสามารถลากรถลากพร้อมกับผู้โดยสารจำนวนหลายคน
ให้เดินทางไปตามถนนได้อย่างรวดเร็ว
โดยการใช้คันบังคับ/พวงมาลัย
ที่มีเชือก 4 เส้นควบคุมผูกติดกับว่าว 2 ตัว
และแถบรูปตัว T ที่ควบคุมทิศทางของล้อหน้า
มีเบรคโดยใช้บาร์เหล็กที่สามารถผลักลงไปที่ถนน


มีครั้งหนึ่งที่ รถลาก Charvolant จะวิ่งผ่านชายฝั่ง
บริเวณราชสถานของ Duke of Gloucester
ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องเสียมารยาท/หมิ่นพระเดชานุภาพอย่างแรง
จนผู้โดยสารทุกคนต้องบอกให้ George Pocock หยุดรถลาก Charvolant
ก่อนที่จะขอราชานุญาตจาก Duke of Gloucester เพื่อผ่านทาง


ไม่นานหลังจากการประดิษฐ์รถลาก Charvolant
และผ่านการหทดลองพร้อมประสบการณ์ที่เสี่ยงภัยหลายครั้ง
George Pocock ได้ตีพิมพ์หนังสือชื่อ
The Aeropleustic Art or Navigation in the Air by the use of Kites, or Buoyant Sails
หรือ Buoyant Sails ซึ่งท่านมักชอบจะร้องเพลงนี้
เวลาเดินทางไปกับรถลาก Charvolant


“ รูปแบบการเดินทางนี้ น่าพอใจอย่างยิ่ง
ด้วยการควบคุมสายลมที่แสนวิเศษ
สายลมที่พัดพาว่าวควบคู่บนท้องฟ้า
นำพาความแสนสุขและความสนุกสนาน
ภายใต้ก้อนเมฆที่ล่องลอยบนท้องฟ้า
พร้อมกับรถลากที่วิ่งเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
และวิ่งร่อนไปบนพื้นผิวโลกอย่างไร้เสียงกระทบพื้นดิน(แบบรถม้า)
ทั้งแปลกใหม่เหนือความคาดคิดและเกินจริง " ในหนังสือที่ท่านเขียนไว้


George Pocock ได้ทดลองจับเวลารถลาก Charvolant
สามารถเดินทางด้วยความเร็ว 20 ไมล์ต่อชั่วโมง (32 กม. / ชม.)
ในระยะทางเส้นทางที่ยาวไกลมาก
และแม้ว่าจะต้องพบกับถนนขรุขระในระยะ 1 ไมล์
ก็ใช้เวลาไม่เกิน 2 นาทีกับ 45 วินาที
เพราะน้ำหนักของรถลาก Charvolant สอดรับกับแรงลมว่าว
แม้ว่าบางครั้งรถลาก Charvolant จะต้องแล่นผ่านหลุมบ่อ
ทำให้การทำความเร็วในการเดินทางจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ความเร็วในการเดินทางลดลงในบางช่วงเวลา
และเป็นความผิดปกติเพียงแค่ครั้งคราว
ที่เป็นผลมาจากพื้นผิวของถนนที่เป็นปัญหา


แม้ว่า George Pocock จะพยายามอ้างเรื่อง
ประโยชน์พิเศษที่ได้รับเพิ่มเติมจากสิ่งประดิษฐ์ของท่าน
ด้วยการอ้างว่า รถลาก Charvolant สามารถผ่านด่านผ่านทางที่เก็บเงิน
เพราะการเก็บเงินที่ด่านจะคิดตามจำนวนม้าที่ลากรถ
แต่รถลาก Charvolant ไม่มีม้าลากรถแต่อย่างใด จึงไม่ต้องเสีย
George Pocock ยังพยายามสนับสนุนการใช้พลังงานว่าวในกิจกรรมอื่น ๆ
เช่น ใช้กับเรือ ช่วยในการทิ้งสมอเรือ หรือช่วยเหลือเรืออับปาง


แต่ความพยายามของ George Pocock ล้มเหลว
ในการจุดประกายความสนใจของประชาชน
อาจจะเป็นเพราะการควบคุมรถลาก Charvolant ไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่อย่างไรก็ตาม George Pocock กับครอบครัวของท่าน
พวกท่านยังคงใช้รถลาก Charvolant สำหรับการเดินทางทั่วไป
และท่านใช้เดินทางไปทำงานแบบไปเช้าเย็นกลับระหว่างบ้านกับโรงเรียน
จนกระทั่งท่านเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1843



เรียบเรียง/ที่มา


https://bit.ly/2FN0YNn
https://bit.ly/2CUM04j
https://bit.ly/2TdgeGv




2.



3.



4.



5.



6.



7.



8.



9.



Avon Gorge


10.



Avon Gorge





หมายเหตุ


Credit :   
มารู้จัก ว่าวจีน ที่ได้ชื่อว่ามีประวัติอันยาวนาน


ชาวจีนคิดค้นและประดิษฐ์ว่าวขึ้นมาเป็นเวลานานมากแล้ว
จากข้อมูลได้ปรากฏว่าค้นพบเมื่อ 2,000 กว่าปีมาแล้ว
บ้างก็ว่าถูกคิดค้นจากนักปราชญ์
บ้างก็ว่าจากช่างไม้ฝีมือดีที่ทำนกไม้ด้วยไม้
และทำให้สามารถบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ตามทิศทางลมได้นานถึง 3 วัน
ครั้นต่อมาในสมัยหลี่เย่ ได้มีผู้นำกระดาษมาทำเป็นว่าว
และต่อมามีผู้คิดนำสายดนตรีมาติดที่บริเวณปลายด้านบนของว่าว
เมื่อเวลาที่มันลอยอยู่กลางอากาศสายดนตรีที่ผูกไว้
ปะทะกับลมกลายเป็นเสียงดนตรีคล้ายกู่เจิง
จากนั้นมา ชาวจีนจึงเรียกว่าวว่า เฟิงเจิง ซึ่งแปลได้ว่า พิณลม นั่นเอง


ยุคสมัยแรกของว่าว

แต่ก่อนว่าวของชาวจีนไม่ได้ใช้เพื่อความเพลินเพลิน
หากแต่ใช้เพื่อการสอดแนมทางการทหาร เพื่อค้นหาที่มั่นของศัตรู
และยังได้ทำว่าวขนาดใหญ่พอที่จะรับน้ำหนักคน
ให้คนขึ้นไปพร้อมกับว่าวเพื่อสอดแนมศัตรู และทำลายขวัญและกำลังใจ
เมื่อยุคของสงครามสงบลงในสมัยราชวงศ์ถัง
เศรษฐกิจเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก มีแต่ความรื่นเริง
ทำให้ว่าวเริ่มกลายมาเป็นการละเล่น เพื่อความสนุกสนานมากขึ้น


ยุคสมัยกลางของว่าว

รูปแบบว่าวเริ่มเข้ามามีบทบาท
ได้มีการคิดประดิษฐ์ว่าวรูปร่างต่าง ๆ
เช่น นกนางแอ่น ปลา แมลงปอ มังกร
และ ค้างคาวเพราะความหมายในคำศัพท์จีน
คำอ่านของคำว่าค้างคาวมีเสียงพ้องกับคำที่มีความหมายว่า
มีความสุขถ้วนหน้า (เปี้ยนฝู) หรือ ร่ำรวยถ้วนหน้า (เปิ้ยนฟู่)
จึงเชื่อว่าจะทำให้นำความสุขความมั่งคั่งมาสู่เจ้าของว่าว
นอกจากนี้ก็ยังมีรูปอื่น ๆ อีกมากมาย








ที่นี่..สตูล มหกรรมว่าวประเพณีและว่าวนานาชาติ ครั้งที่ 37




 

Create Date : 26 มกราคม 2562
1 comments
Last Update : 26 มกราคม 2562 8:46:58 น.
Counter : 416 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณSweet_pills, คุณที่เห็นและเป็นมา

 

แวะมาทักทายครับ

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 5089482 2 กุมภาพันธ์ 2562 4:44:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


BlogGang Popular Award#15


 
ravio
Location :
สงขลา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 30 คน [?]




เกิดหาดใหญ่ วัยเด็กเรียนหนังสือโรงเรียน Catholic คณะ Salesian มีนักบุญประจำโรงเรียน Saint Bosco, Saint Savio ชอบอ่านหนังสือ godfather เกี่ยวกับ Mafio ของพวกซิซีเลียน เคยเล่นเกมส์ Mario แล้วได้คะแนนนำเลยนำสระโอมาต่อท้ายชื่อเป็น Ravio ได้กลิ่นอายแบบ Italino เคยเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อเรียนวิชาชีพทำมาหากิน แต่ไม่ใช่วิชาที่ชื่นชอบมากนัก เรียนอยู่กว่าเจ็ดปี ต้องกลับมาทำงานเป็นกรรมกรที่บ้านเกิด จนเริ่มเกิดความหลงรักชีวิตบ้านนอก และวิถีชิวิตชุมชนท้องถิ่นที่ตนอยู่และไปร่วมวงเสวนา

เกิดเดือนมีนาคม แต่ลัคนาราศรีตุลย์ ชอบไปทุกเรื่อง สุดท้ายทำอะไรที่ได้เรื่องไม่กี่เรื่อง แต่ส่วนมากมักไม่ได้เรื่อง

ชอบขับรถยนต์ท่องเที่ยวชมภูเขา ป่าไม้ น้ำตก แต่ไม่ชอบทะเลหรือชายหาด เพราะรู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยว เมื่อคิดถึงชีวิตตนเองที่มาเปรียบเทียบกับสองสิ่งสองอย่างนี้ รู้สึกว่ามนุษย์เป็นเพียงชีวิตที่เล็กน้อยมากที่มาอยู่อาศัยในโลกใบนี้

ชอบอ่านหนังสือ ท่องเที่ยวใน Internet ชอบเดินทางท่องเที่ยวแถว ในละแวกท้องถิ่นบ้านเกิด นาน ๆ ครั้งจะขึ้นไปเยี่ยมเพื่อนที่กรุงเทพฯ หรือไปหาซื้อหนังสือแถวสยามสแควร์ ถิ่นเก่าที่อยู่และที่เรียน






Friends' blogs
[Add ravio's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.