tuk...tuk more than one or cannot run
<<
สิงหาคม 2553
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
10 สิงหาคม 2553

ย้อนอดีต ... เตรียม ทบ. รุ่นป่าแดง 86 ตอน 1 จากโรงเรียนถึงวัดโพธิ์เตี้ย



เรื่องนี้เป็นเรื่องคุณพ่อของสามีชอบเล่าให้ฟังเสมอเมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่

ได้อ่านเจอเรื่องนี้ ในอนุสรณ์เตรียม ทบ.รุ่น 6 คือรุ่นของท่าน ไม่ทราบว่าท่านผู้ใดเป็นคนบันทึก

ขออนุญาติเอามาเผยแพร่ ไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ



ในปี พ.ศ. 2480 ได้มีการเปลี่ยนแปลงการศึกษาแห่งชาติ

โดยแต่เดิมจะมีการเรียน ภาคสามัญ 12 ปีเห็นว่านานไป

จึงลดชั้นลงเหลือแค่ มัธยมปีที่ 6 งดชั้นม. 7 และ ม.8

หากใครอยากจะเรียนต่ออุดมศึกษาก็ต้อง ไปต่อ ม. 7 และ 8 ที่โรงเรียนเตรีย,อุดมศึกษาที่ตั้งเข้ามารองรับ

หากใครจะเรียนต่อสายทหาร ก็ต้องเรียนที่โรงเรียนเตรียม ทบ.








เมื่อล่วงเลยมาจนเตรียม ทบ. รุ่น 6

ได้แก่รุ่นที่เข้าในปี พ.ศ. 2486 ที่เริ่มเปิดเรียนในเดือนพฤษภาคม








ต่อมามีการโจมตีทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรทวีความรุนแรงขึ้น

ชึ่งครั้งแรกก็เป็นแค่ข่าวลือว่าโรงเรียนจึงดำริที่จะย้ายออกไปอยู่เพชรบูรณ์เพื่อความปลอดภัย


30 ธ.ค. 2486

ได้รับจ่ายเครื่องสนาม มีเป้ และเครื่องพร้อมกระติกน้ำ ย่าม หมวกเหล็ก เข็มขัดสนาม ผ้าห่ม ซองดาบปลายปืนและกระเป๋ากระสุน

เตรียมความพร้อมที่จะออกเดินทาง


2 ม.ค. 2487

ได้รับคำสั่งย้ายจากผู้บังคับกองร้อย

และเพื่อเป็นการรักษาความลับ

ผู้บังคับกองร้อยได้แจ้งให้ทราบว่าจะเคลื่อนย้ายไปจังหวัดลพบุรี


10 ม.ค. 2487 เวลา 18.30 น.

นักเรียนนายร้อยทั้งหมด รวมทั้งนักเรียนเตรียมทบ.

ทำพิธีกราบลาพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระปิยมหาราช ที่ศาลาวงกลมหลังโรงเรียน

แต่งกายด้วยชุดสนาม พร้อมด้วยปืนเล็กยาวแบบ 66 กระสุนคนละ 15 นัด

แล้วเดินทางไปขึ้นรถไฟที่สถานีรถไฟสามเสน

รถไฟออกจากสถานีเมื่อเวลาประมาณ 20.35 น.

โดยไม่หยุดที่สถานีใด นอกจากที่สถานีเชียงรากน้อย

เพื่อหลบการโจมตีทางอากาศที่ทุ่งนาข้าง ๆ


11 ม.ค. 2487 นั่งอยู่บนรถไฟอยู่ประมาณ 15 ชั่วโมง

ก็ลงจากรถที่สถานีรถไฟตะพานหิน เมื่อเวลาประมาณ 11.30 น.

แล้วเดินเข้าไปพักที่วัดหนองพยอม ห่างจากสถานีรถไป 2 กม.








ตอนกลางคืนนักเรียนทั้งหมดจะกางกระโจมนอนในทุ่งนา

แต่ละกระโจมมีนักเรียนหกคน แต่ละคนมีผ้ากระโจมติดตัวคนละหนึ่งผืน

รวมหกผืนจะกางเต้นท์ได้หนึ่งหลัง

ทุกคนนอนในชุดเครื่องแบบสนาม ทั้งรองเท้า

ถอดแต่เพียงเข็มขัดสนามที่มีดาบปลายปืนคาดติดอยู่วางไว้ข้างตัว

เพราะจะได้ใช้เวลาเตรียมตัวน้อยที่สุดเมื่อออกต้องเดินทางต่อในเวลา 03.00 - 04.00 น.ที่จะถึง

เคราะห์ดีที่อากาศหนาวมากมิเช่นนั้นคงต้องนอนอาบเหงื่อต่างน้ำแน่นอน

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้รู้จักกับการกางกระโจมนอนในทุ่งนา และนอนในเครื่องสนามพร้อม


13 มค. 2487 04.00 น.

เริ่มออกเดินทางด้วยเท้าเป็นวันแรก ไปตามถนนสายเพชรบูรณ์ตะพานหิน

ผู้บังคับบัญชาคงจะเห็นว่าเป็นครั้งแรกของการเดินทางไกล จึงกำหนดให้พวกเราเดินเพียง 14 กม. และเข้าไปพักแรมที่วัดทรงธรรม

การเดินทางวันนี้แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อยเพราะเป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเรา

แต่ส่วนใหญ่ก็ยังคึกคักกันดีอยู่


14 มค. 2487

วันนี้พวกเราต้องออกเดินทางตั้งแต่ 03.00 น.

เพราะต้องเดินทางเป็นระยะไกลถึง 26 กม. เป็นการเดินทางที่ไกลที่สุด

ในระหว่าการเดินทางไปเพชรบูรณ์ครั้งนี้พวกเราแทบจะเดินกันไม่ไหว

ไหนจะเหนื่อยที่ต้องเดินทางไกลกว่าปกติ ไหนจะร้อนแสงแดด ซึ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ

ในตอนแรก ๆ พวกเรายังคงรักษาความคึกคักในการเดินทางไว้ได้

แต่พอนาน ๆ ไป เสียงเพลงก็ค่อย ๆ จางหายไป เสียงพูดคุยค่อย ๆ หายไป ตามเวลาที่ผ่านไป

ทุกครั้งที่ผู้บังคับกองร้อยเป่านกหวีดให้พักประจำชั่วโมง

พอรวมอาวุธเสร็จ แทบทุกคนจะนอนลงบนพื้นดินข้างถนนด้วยความเหน็ดเหนื่อยสุดหัวใจ

บางคนพอหัวลงถึงพื้นก็หลับผลอยไปเลย

พอถึงเวลาต้องออกเดินทางต่อ

บางคนทำท่าจะไปไม่ไหวจริง ๆ พรรคพวกก็ช่วยพยุงให้ทรงตัวยืนขึ้นทั้ง ๆ ที่ตายังหลับอยู่

พอมีคำสั่งว่า " เดินหน้า " ขาก็ก้าวไปได้เองโดยอัตโนมัติ

บางคนที่ไปไม่ไหวจริง ๆ ก็ต้องขออนุญาติเดินออกนอกขบวนตามไปทีหลัง


แต่ทั้ง ๆ ที่พวกเราเหน็ดเหนื่อยกันแทบจะขาดใจอยู่แล้วนี้ ทางโรงเรียนจะเห็นใจก็หาไม่

กลับประกาศว่า " ใครเดินไปไม่ถึงที่หมายจะไม่ได้เลื่อนชั้นขึ้นไปอยู่เตรียม 2 "

พวกเราก็ได้แต่กัดฟันทนเพราะไม่มีใครเขาขอร้องให้มาเป้นนักเรียนเตรียมทหารบก

พวกเราสมัครอยากเป็นกันเอง

ฉะนั้นเมื่ออยากเป็นก็ต้องกัดฟันทนไป 1015 วัน

ดังนั้นส่วนใหญ่จึงได้กระโผลกกระเผลกไปถึงวัดโพธิ์เตี้ย

... พวกเราก็ขาลากกันจนตัวเตี้ยไปเหมือนกัน ... ซึ่งจะเป็นที่พักของเราในวันนั้น

เพราะนักเรียนทุกคนต่างสะบักสะบอมเดินขาลากโขยกเขยก เหมือนคนตะโพกคราก

ผู้บังคับบัญชาคงเห็นว่าเหลือกำลังจริง ๆ

จึงตัดใจยอมให้พวกเราพักอยู่ที่วัดนี้หนึ่งคืนเต็ม ๆ กับอีกหนึ่งวัน









Create Date : 10 สิงหาคม 2553
Last Update : 28 พฤษภาคม 2560 14:30:07 น. 26 comments
Counter : 1854 Pageviews.  

 
โอว..พี่ตุ๊กขา คุณพ่อสามีพี่ความจำดีมากๆเลยล่ะค่ะ

อ่านเรื่องเล่าวันนี้เพลินไปเลย


โดย: ตัดริบบิ้นค้า (nLatte ) วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:15:19:14 น.  

 
แค่อ่านอย่างเดียวยังเหนื่อยแทนเลยค่ะ
เพราะว่าการเดินทางนั้นไม่ได้ง่ายเหมือนสมัยนี้
เลยนะค่ะ เรียกว่าอ่านแล้วคิดถึงเรื่องเพชรพระอุมาเลย
ลำบาก เดินทางเยอะ หัวถึงหมอนก็หลับกันเป็นตาย
เรียกว่าเป็น ปสก. ควรค่าแห่งการจดจำเลยนะค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:15:55:15 น.  

 
สวัสดีครับคุณตุ๊ก


โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:16:59:49 น.  

 



แวะมาทักทายค่ะ มีความสุขมาก มาก นะคะคุณตุ๊ก


โดย: หนุ่มน้อยแห่งลุ่มแม่น้ำบางปะกง วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:17:02:08 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...


โดย: kapeak วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:17:11:40 น.  

 
ไม่ได้เข้าไปบางคล้าค่ะ พี่ตุ๊ก

เป็นทางผ่านกลับบ้าน...

เค้าอยู่ติดริมถนนใหญ่เส้นทางสู่
อ.พนมสารคามเลยค่ะ

จากข้างบน...

ทรหดอดทนกันจริงๆ


โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:17:14:04 น.  

 
เข้ามาอ่านเรื่องเล่าวันนี้ครับ


โดย: wicsir วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:17:31:16 น.  

 
ทักทายสวัสดีคุณตุ๊กๆ ยามเย็นๆ ครับ
เรื่องราวอ่านแล้วสมบุกสมบันกันมากมายเลยครับ


โดย: ถปรร วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:17:46:24 น.  

 
สวัสดีตอนค่ำ ๆ ค่ะ


โดย: namfaseefoon วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:19:08:50 น.  

 
นึกถึงยายค่ะพี่ตุ๊ก
ตอนยายยังอยู่ก็ชอบเล่าความหลังให้ฟัง
ฟังแล้วก็เพลินดีเหมือนกันค่ะ
ได้รู้อะไรที่ไม่เคยรู้ด้วย


โดย: biotech_girl วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:19:23:13 น.  

 
สวาทดีจ้าตุ๊ก ๆ
อืม ดีจังเลยได้รับรู้เรื่องราวของ
นักเรียนทหารบกสมัยสงครามโลก
ผมเคยผ่านการฝึกทหารและเดินป่า
แค่ช่วงเช้าไปเย็นถึงที่หมาย ยังสบัก
สบอม หิวน้ำจนคอแห้งเป็นผงเลยครับ
ยังจำได้ ครั้งนั้น เราตะกละกินน้ำจนจุก
อิอิ เรื่องหิวน้ำครั้งนั้น ยังเล่าไว้ในบล็อค
เชิญ คลิก ตามไปดูเด้อ ตุ๊ก ๆ เด้อ
Click


โดย: smack วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:20:32:08 น.  

 
มาย้อนอดีตด้วยคนอีกครั้งครับพี่ตุ๊กครับ

เมื่อคืนนอนตีสี่

ตอนนี้ กำลังจะสลบครับ

แฮ่ๆ


โดย: ชายผู้หล่อเหลา...กว่าแย้นิดนึง. (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:20:59:43 น.  

 
มานั่งฟังเรื่องเก่าๆ อยู่ท้ายห้องค่ะ
ไม่กล้าส่งเสียงดัง
ขอนั่งฟังเงียบๆ ก็แล้วกันนะคะ




โดย: addsiripun วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:22:03:52 น.  

 
ขอบคุณครับ ที่ถ่ายทอดเรื่องราว และช่วยเผยแพร่ น่าสนใจมากครับ มันเป็นประวัติศาสตร์

รอดูภาพปราสาทพิมายครับ ลงแล้วสะกิดไปดูด้วยนะครับ



โดย: แมวหง่าว (chaiwatmsu ) วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:22:07:35 น.  

 
เป็นบันทึกประวัติศาสตร์ที่หน้าสนใจมากเลยครับ


โดย: กลิ่นดอย วันที่: 10 สิงหาคม 2553 เวลา:22:52:40 น.  

 
แวะมาทักทายยามดึกค่ะพี่ตุ๊ก


โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:0:35:37 น.  

 
แวะมาทักทายค่ะ สบายดีนะคะ


โดย: teansri วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:0:58:11 น.  

 
โชคดีมากครับที่ได้รับฟัง...เหตุการณ์จากอดีตนะครับ
..........................................................................
"อบอุ่นรัก ใดเล่า เท่าอกแม่
รักแน่แท้ แม่ให้ ด้วยใจมั่น
ใครรักเรา เท่าไร ไม่มีวัน
จะเทียบทัน รักแท้ แม่ให้เรา"


โดย: panwat วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:2:50:15 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ตุ๊ก ^^

Diary เป็นการบันทึกความทรงจำ
ที่ดีมากๆ เลยค่ะ
กลับไปอ่านเมื่อไหร่ก็รู้สึกดี ^^

พ.ศ.2486-2487 โอ้..แม่เจ้า !!!



โดย: star_paradise วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:4:15:30 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับพี่ตุ๊ก


ชอบภาพประกอบจังเลยครับ









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:7:24:09 น.  

 
เราพยายามปรับตัวปรับเวลาเดินสาย
แต่ดูท่ามันจะไม่ค่อยเวิร์ค งัยก็ฝาก
บ้านด้วยครับ

อดีตแค่นี้เหรอ หุหุ จิ๊บๆ 55 คุยทับถม



โดย: nulaw.m วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:7:24:12 น.  

 
คนบันทึกนี่
ต้องเป็นคนมีอารมณ์ขันเฉพาะตัวมาก ๆ เลย
โดยเฉพาะการ์ตูนคอยาว


โดย: ดอกฝิ่นในสายลมหนาว วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:7:41:36 น.  

 
มาทักทายยามสายๆๆๆๆๆๆค่า


โดย: mayday (savita29 ) วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:10:17:38 น.  

 
อภัยทานัง อามิสทานัง ชินาติ
การให้อภัยทานย่อมชนะเสียซึ่งการให้ทั้งปวง

มีความสุขกับการให้อภัย ตลอดไป...นะคะ



การ์ตูนประกอบเรื่อง น่ารักมากเลย..ค่ะ



โดย: พรหมญาณี วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:10:47:27 น.  

 
ย้อนมาผ่อตอน1เจ้า



โดย: อิ่ม_Aim วันที่: 11 สิงหาคม 2553 เวลา:16:51:05 น.  

 


ทหารแก่ไม่เคยตาย

มีแต่จะเลือนหายไป




โดย: ravio วันที่: 12 สิงหาคม 2553 เวลา:7:11:08 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

tuk-tuk@korat
Location :
นครราชสีมา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 142 คน [?]




งานหลักคืองานอดิเรก

10 บล็อกล่าสุด


Running on Empty - Jackson Browne ... ความหมาย


สปาหมูกระทะ กะหล่ำปลีผัดไข่ หมูย่างน้ำปลา ... ครัวมั่ว tuk-tuk@korat


บนเส้นทาง เชียงใหม่-เพชรบูรณ์ ก๋วยเตี๋ยวบ้านๆ ที่ทุ่งเสลียม หมูกะทะที่เพชรบูรณ์


Navy Blue - Diane Renay ... ความหมาย


แซนวิช หมูยอชีส tuk-tuk@korat


พาไปร้านก๋วยเตี๋ยวแดนเมือง อำเภอเมืองลำพูนเจ้า


Good Morning Beautiful - Steve Holy ... ความหมาย


ผัดกุ้ยช่ายขาว เต้าหู้ หมูสับ กับ ปลาเนื้ออ่อนทอด ... ครัวมั่วกับข้าว tuk-tuk@korat


Traces - Classic IV ... ความหมาย



ร้านอาหาร บ้านปีกไม้ อำเภอเมือง จังหวัดตาก






ของแต่งบล็อกจาก
ป้าเก๋า "ชมพร"
คุณญามี่
คุณ Rainfall in August
ขอบคุณค่ะ

[Add tuk-tuk@korat's blog to your web]