The Blog To Love @ First Click - - ความเหงาไม่เคยทำร้ายใคร มีแต่เจ้าของหัวใจที่ทำร้ายตน-- รักแรกคลิก
รอยยิ้มในดวงหน้า สวนดอกไม้ป่าในดวงใจ

ทุกครั้งที่ฉันอยู่แวดล้อมกับเด็กๆ หรือมีโอกาสไปทำกิจกรรมเพื่อเด็กๆ ความสดใสของพวกเขาเหมือนแสงแดด สายฝน และดอกไม้ผลิ ที่เป็นรางวัลแก่ฉันในคราวเดียวกัน

ความสุขที่ไม่มีฤดูกาล และไม่ต้องมีกรอบใดๆบังคับความเสรี

ตัวแทนบริษัทฯและฉันไปเยี่ยม และทำพิธีส่งมอบโครงการโรงเรียนอุปถัมภ์ให้แก่สองโรงเรียนเล็กๆในชุมชนอำเภอบ้านฉาง จังหวัดระยอง



สามนางอายบนม้านั่งยาว




โปรดสังเกตท่าพอยท์เท้าราวนางแบบมืออาชีพของน้องคนหน้า


เราไปปรับปรุงห้องสมุด บูรณะสนามเด็กเล่น เพิ่มอุปกรณ์การเรียนโดยเฉพาะหนังสือเสริมทักษะต่างๆให้น้องๆ


คู่หู คู่ซน



บ้านเด็กนี่มันเยี่ยมจริงๆเลยจอร์จ




ไม่น่าเชื่อว่าตัวโรงเรียนอยู่ไม่ห่างจากตัวเมืองมากนัก แต่ความเจริญและระบบการเรียนการศึกษาของเด็กนักเรียนที่นี่ เทียบกับเด็กในตัวเมืองต่างกันลิบจนน่าใจหาย
ฉันแอบเดินเข้าห้องสมุดเพื่อสำรวจสภาพทั่วไป

จะว่าไป ฉันทำแบบนี้ทุกครั้งเวลาไปเยี่ยมโรงเรียนไหนๆ คือต้องหาโอกาสเดินเข้าห้องสมุดของโรงเรียน เพราะฉันรู้สึกว่าสภาพห้องรับรองในห้องครูใหญ่ หรือห้องเรียนที่คณะครูนำไปชมสามารถเนรมิตให้ดูดีได้เสมอ แต่สภาพในห้องสมุดมักถูกละเลย และมักเป็นตัวชี้วัดระบบการบริหารในโรงเรียนนั้นๆได้อย่างจริงใจที่สุด


กองสารานุกรมไทยซุกอยู่ริมหน้าต่าง ประหน้าปกงดงามด้วยฝุ่นหนาเตอะ



สันหนังสือบนชั้น ดูค่อนข้างสับสนราวกับค้นหาตัวตนยังไม่เจอ



ชั้นวางรองเท้าหน้าห้อง... อยากเอายาขัดรองเท้ามาฝากน้องจัง


แต่ไม่ว่าจะอย่างไร รอยยิ้มของเด็กๆ ที่สองโรงรียนเล็กๆในชุมชนก็ใสปิ๊ง และฉันรู้สึกราวกับว่าทุกครั้งที่มีเด็กคนหนึ่งยิ้ม คงต้องมีดอกไม้สักดอก ในที่ไหนสักที่กำลังบานอยู่ด้วย

เหมือนสวนดอกไม้ป่าที่ไม่ต้องตัดแต่งกิ่ง หรือพรมน้ำทุกชั่วโมง




แต่สวยสดงดงาม โดยธรรมชาติของเขาเอง



Create Date : 02 ตุลาคม 2552
Last Update : 2 ตุลาคม 2552 9:49:34 น. 5 comments
Counter : 1951 Pageviews.

 
สวัสดีค่ะคุณรักแรกคลิก

อ่านแล้วสดชื่น
ชอบทุกภาพที่มีรอยยิ้มของดอกไม้ป่าในดวงใจ เพราะเป็นดอกไม้ป่าซึ่งเป็นอนาคตของชาติ
ดูภาพพ้อยท์เท้าจิกแอ๊กท่าของเธอสิ น่ารักจัง สู้กล้องซะด้วย
เด็กหนอเด็กทำอะไรก็ดูน่ารัก เป็นธรรมชาติไปซะหมด
เห็นรองเท้าเจ้าหนูทั้งหลายแล้วขำ ๆ มอมดีจัง เมื่อเล็ก ๆ เราเคยถูกแม่เคี่ยวเข็ญให้ขัดรองเท้ามันวับไปโรงเรียนทุกวัน แต่พอมาเป็นลูกศิษย์ของแม่ แม่กลับไม่บังคับ เพราะอย่าว่าแต่จะหากีวี่มาขัดเลย รองเท้ายังไม่มีจะใส่ทำให้เราอดย้อนนึกถึงโรงเรียนเก่าของแม่เราไม่ได้น่ะ จ๊นจน จนนี่จนจริง ๆ เวลามีทุนการศึกษาให้นักเรียน แม่เรายังให้ซาวเสียงกันเลยว่า พวกเราจะให้ใคร คือแต่ละคนก็รู้ว่าตัวเองจนและกว่านั้นก็รู้อีกว่าใครจนกว่าตัวเอง น้ำใจนี่นะ..สร้างกันได้ตั้งแต่ตาดำ ๆ ใส ๆ อย่างนี้นี่แหละ
ครั้นมาถึงอาหารกลางวัน บางคนก็ไม่มี บางคนก็มีแต่ข้าวเหนียวเปล่า ๆ แม่ไปเยี่ยมบ้านนักเรียนลูกศิษย์ ก็ไม่สามารถจะเรียกว่าบ้านได้ น่าสงสารมากน่ะ ส่วนใหญ่เรียนจบป.6 แล้ว ก็ต้องออกไปช่วยแม่ทำมาหากิน แม่เคยเล่าว่าเด็กที่เรียนดี ๆ ของแม่น่ะ เก็บขยะขาย ผ่านหน้าโรงเรียนเพื่อดักรอและเก็บหนังสือมาฝากครู(แม่เรา) เพราะรู้ว่าครูชอบอ่านหนังสือ และแม่เราก็เป็นคนดูแลห้องสมุด(ห้องหนังสือ) ให้โรงเรียนด้วย นึกภาพเอาละกันว่า จะมีหนังสืออะไรบ้าง แต่เราก็ได้อ่านหนังสือดี ๆ หลายอย่างจากโรงเรียนจน ๆ ของแม่เช่นกันค่ะ เด็กที่ได้ดีมีบ้างไม่มากนัก
ตั้งแต่แม่เราเกษียณออกมา ก็ยังได้ไปช่วยผอ.ที่โรงเรียนเดิมบ้าง ทุกอย่างดีขึ้น แต่ห้องสมุดก็ยังไม่ค่อยได้รับการสนับสนุนเท่าที่ควร อาจจะมีส่วนในเรื่องการจัดการบรหารแบบที่คุณว่าก็ได้ สำหรับโรงเรียนที่มีความพร้อมในด้านอื่น ๆ แล้ว
ไม่รู้สิ สิ่งหนึ่งที่เราอยากให้ทุกรัฐบาลมีและทำให้เป็นรูปธรรมจริง ๆ คือเรื่องการให้โอกาสในการศึกษานี่แหละ ลุ้นมาทุกนัด ดอกไม้จะได้เติบโต เบ่งบาน สะพรึ่บสะพรั่ง สว่างไสวหลากสีสันบนโลกนี้ซะที

ว๊า..บ่นมากจัง คนแก่คนนี้นี่ อัดอั้นไม่ได้มาบล็อกสองวัน
ไม่ทำลายบรรยากาศสวยงามของที่นี่หรอกเนาะ
(เข้าข้างตัวเองสุดฤทธิ์)
คิดถึง ๆ อยากเขียน อยากคุยด้วยค่ะ
คุณสบายดีนะคะ :)



โดย: ภูเพยีย วันที่: 2 ตุลาคม 2552 เวลา:12:13:23 น.  

 
สวัสดีครับรักแรกคลิก

ไม่ว่าจะไปที่ไหน
เวลาเห็นเด็กก็อยากถ่ายรูปเสมอ
เมื่อไม่นานมานี้กลับบ้านเกิดได้ไปโรงเรียนที่เพื่อนสอน
ไปกินข้าวกลางวันกับเด็กๆมา
ถ่ายเป็นวีดีโอไว้ยังไม่ได้ทำอะไร


คุณบอกว่า... ครั้งที่มีเด็กคนหนึ่งยิ้ม คงต้องมีดอกไม้สักดอก ในที่ไหนสักที่กำลังบานอยู่ด้วย

แล้วถ้าคนแก่ยิ้มล่ะ...

แสดงว่าต้องมีดอกไม้บานสองดอกใช่ไหมครับ ?


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 2 ตุลาคม 2552 เวลา:14:16:24 น.  

 
ดอกไม้รอยยิ้มบานเต็ม blog จริง ๆ ค่ะวันนี้ ^^

แอบมายิ้มด้วยคน


โดย: จิ๊ IP: 110.164.100.181 วันที่: 3 ตุลาคม 2552 เวลา:14:50:44 น.  

 


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 4 ตุลาคม 2552 เวลา:23:16:46 น.  

 
คุณภูเพยีย

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวน่ารัก น่าคิดจากบ้านไกล และโรงรียนของหนูในความทรงจำ

คุณพ่อพเยียคะ
สองดอก...น่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ : )

จิ๊
ขอบคุณที่มาเยี่ยมบลอกจ้ะ





โดย: รักแรกคลิก IP: 204.136.218.8 วันที่: 5 ตุลาคม 2552 เวลา:10:05:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Love At First Click
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 20 คน [?]




An ordinary woman who loves to write and who loves to know what love is.
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2552
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
2 ตุลาคม 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Love At First Click's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.