- - - นวนิยายมีมือ และ บทสนทนาข้ามไปมาระหว่างเมือง เชียงใหม่-เซี่ยงไฮ้ - กรุงเทพ - - -
ว่าด้วยหนังสือ นวนิยายมีมือ
นวนิยายจริงตนาการ ที่เขียนขึ้นเพื่อความสนุกสนานสถานเดียว ประกอบด้วยส่วนผสมของความรักและการสืบสาว (สืบหาสาว) ในปริมาณเท่าๆ กัน เรื่องราวเกิดขึ้น เมื่อเขาเริ่มอ่านหนังสือของ ฮารูกิ มูราคามิ เพราะข้องใจว่ามีอะไรดี แล้วเรื่องประหลาดก็เกิดขึ้นในชีวิตของเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำให้ต้องไขปริศนาไปตลอดเล่ม และชวนให้คุณร่วมไขไปพร้อมๆ กัน แนะนำตัวละคร ในบทสนทนา แจ่ม นั่งพิมพ์คำพูดอยู่ที่คอนโดเก่าๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพ แจ่มเป็นชื่อใน MSN
( บางวันเธอเป็นบรรณาธิการ บางวันก็นั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์นานๆ จนปวดตา )
การไล่ล่าความสุข นั่งพิมพ์คำพูดอยู่ในบ้านกึ่งโมเดิร์น กึ่งอนุรักษ์นิยมที่เชียงใหม่ มีชื่ออีกชื่อว่า หมูดำ (บางวันหมูดำนั่งเขียน
วิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโท บางวันเป็นสถาปนิค )
A + นั่งพิมพ์คำพูดอยู่ที่ออฟฟิศทันสมัย ( หรือเปล่าหว่า ? ) ที่เซี่ยงไฮ้ มีชื่ออีกชื่อว่า เอ๋ ( บางวันเป็นนักเขียน บางวันเป็นนักโฆษณา ) เอ๋ เป็นคนเขียน นวนิยายมีมือ
. . .
แจ่ม ค.ส. ที่ร้านหนังสือในพารากอน พี่รีบเดินตรงรี่ไปหา ถามว่าไม่ชอบนวนิยายมีมือหรือ เห็นเงียบไป
A+ ฮ่า ฮ่า
แจ่ม ค.ส.บอกว่าไม่เชิงไม่ชอบ แต่คิดว่า นวนิยาย น่าจะมีอะไร นุ่มนวล ขยี้ๆ กว่านี้ ค.ส เข้าใจเรื่องการครีเอท วิธีการสื่อสาร นักเขียนก็ต้องสร้างอะไรใหม่ๆ
A+ มันก็เหมือนต้องเลือกนะครับพี่ ขยี้ หรือทำให้มันมีเรื่อง มีรายละเอียดมากกว่านี้ก็ได้
แจ่ม ค.ส ถามพี่ว่า เอ๋ ไม่เคยอกหักใช่ไหม 5 5 ถ้าอกหัก จะเขียนได้ขยี้ๆ กว่านี้
A+ เคยดิพี่ แต่ไม่เฮิร์ทแล้ว ฮ่า ฮ่า
A+ ผมรู้สึกตั้งแต่เขียนเสร็จแล้วว่ามันคล้ายการ์ตูนมากกว่าคือ ฉึบฉับ เร็วๆ รายละเอียดน้อย แล้วจุดใหญ่เลยที่ทำให้มันเป็นแบบนั้น เพราะผมไม่ได้โฟกัสที่ "เรื่อง" มาก ผมโฟกัสที่ "วิธี คนที่อ่านเอา "เรื่อง" ก็อาจผิดหวังหน่อย
A+ อยากให้คนอ่านแบบพวกถอดโครงสร้างได้ลองอ่าน เพราะผมว่า นิยายเล่มนี้มันมีวิธีอ่านได้อีกแบบ คือถอยตัวออกมาจากเรื่อง อ่านก็ได้
การไล่ล่าความสุข has been added to the conversation.
แจ่ม ทำไมถึงคิดว่านวนิยายมีมือ เป็นนวนิยายดีคอนล่ะ
การไล่ล่าความสุข ก็พออ่านไปถึงตอนเกือบๆสุดท้ายที่เฉลยตอนจบ ก็แบบว่ารู้สึกนึกถึงหนังอะแดบเตชั่น
A+ ใส่ได้เต็มที่เลยหมูดำ ชอบฟังๆ มาถูกทางแล้ว (นี่ถอดรหัสอะไรกันอยู่หว่า?) ตั้งใจตั้งแต่แรกว่า อยากเชื่อมสามโลกเข้าด้วยกัน โลกจริงของเรา, โลกแต่งของมูราคามิ, โลกแต่งของเรา มันเป็นงั้นมั้ยฮะ
การไล่ล่าความสุข ตอนผมอ่าน ผมคิดงี้ฮะ มีโลกในนิยายของตัวเอกชื่อผมโลกเดียว แล้วอีกสองโลกมันส่งผลกระทบเข้ามา คือคิดว่าเรื่องนี้เกิดจากการเก็บ"ความทรงจำ"ของมูราคามิมาเป็นเหมือนร่องรอยบางอย่าง แล้วพี่ก็เอาเรื่องแต่งซ้อนเข้าไป เหมือนกับว่ามีจุดๆ อยู่แล้วพี่ลากเส้นต่อด้วยเรื่องของผม
การไล่ล่าความสุข ชิมิๆ
การไล่ล่าความสุข พออ่านไปจนจบ พี่ยังสร้างเรื่องของคนเขียนซ้อนไปอีก อะจะว้ากกก
การไล่ล่าความสุข คือผมคิดว่า เรื่องที่เห็นมีเรื่องเดียวอะฮะ แล้วอีกสองอันที่ซ้อนๆอยู่ก็ทำให้นวนิยายเรื่องนี้เป็นนวนิยายที่เปิดให้พื้นที่สำหรับคนอ่านสามารถ "อ่าน" ได้
A+ เรื่องเดียวที่ว่าคือ...
การไล่ล่าความสุข เรื่องของ"ผม"อะครับ เหมือนกับว่า เรื่องของมูราคามิเป็นเส้นร่างๆ ที่เราไม่เห็น แต่มันมีอิทธิผล อ้อ ๆ เหมือนไม้แบบๆ ป่าวว ถอดออกไปแล้ว แต่ว่าฟอร์มที่เกิดขึ้นยัง แสดงถึงไม้แบบนั้นอยู่
A+ โหย...คมคาย
การไล่ล่าความสุข (เรื่องของผมเป็นเหมือนโปรดักท์สุดท้าย) แต่พี่ได้แสดงร่องรอยของไม้แบบในนิยายด้วย แล้วยังไม่พอยังเอาบันทึกคนเขียนมาใส่ตอนท้ายอีก อิอิ มันทำให้ไม่มีอำนาจของคนเขียนอย่างเดียวแต่ยังสามารถให้คนอ่านอ่านได้ด้วย จึงเป็นนวนิยายดีคอนด้วยประการฉะนี้แล
A+ แล้วรู้สึกว่ามันอนุญาตให้คนอ่าน "เขียน" ไหม? คนเขียนกระโดดขอบหนังสือตายทิ้งคนอ่านไว้ให้เขียนต่อไหม?
การไล่ล่าความสุข อืม ยากจัง
การไล่ล่าความสุข ผมคิดว่า มันมีช่องว่างที่กว้างใหญ่พอสมควรระหว่าง มูราคามิ เรื่องของผม และ เรื่องของพี่นิ้วกลม (อิอิ) ผมว่าพื้นที่กว้างๆตรงนั้นมันเปิดโอกาสให้คนอ่านตีความคิดไปได้สารพัด และ อาจจะเขียนขึ้นมาได้
การไล่ล่าความสุข ก็สำหรับผมไม่ค่อยชอบตอนนิ้วกลมออกมาอะครับ
A+ เพราะ?
การไล่ล่าความสุข ผมว่ามันชัดไปหน่อย คือถ้าเทียบกับระดับร่องรอยของมูราคามิที่ เป็นบทสนทนา ที่ส่งผลต่อเรื่องกับ การที่นิ้วกลมเข้ามานั่งพูดผมว่ามันทรีทไม่เท่ากัน
A+ คิดว่า ควรให้ความสำคัญอะไรมากกว่า? ประเด็นนี้น่าสนแฮะ เพราะมันเริ่มจากการผสมนิยายมูราคามิ แต่ดันมาจบด้วยการมีคนเขียนอีกคนเข้ามา อืม...จะว่าไป มันซ้อนกันสองเทคนิค
การไล่ล่าความสุข ผมว่ามูราคามิเหมือนไม้แบบคือไม่เข้ามามีอิทธิพลโดยตรง แต่คนเขียนนั้น เข้ามามีอิทธิพลโดยตรง แต่ว่าถ้าคนเขียนไม่เข้ามามันก็จะไม่รื้อสร้างนิยายตัวเองนิ คือผมคิดว่าเข้ามาน่าสนใจดีฮะ แต่ว่ามันอาจจะมาแบบ ไม่รู้อะ แบบอื่นๆ
A+ จริงๆ แล้ว การที่คนเขียนเข้ามาถูกวางไว้แต่แรกแล้ว เพราะมันถูกย้ำมาตลอดว่า เหมือนมีคนขยับปากให้มันพูด
แจ่ม เออๆ น่าสนใจประเด็น คนเขียนรื้อสร้างนวนิยายตัวเอง
แจ่ม พี่คิดว่า ตอนที่เอ๋เขียนแรกๆ กับตอนที่เอ๋จบเรื่อง วิธีคิดของเอ๋จะเปลี่ยนตลอด เลย ตอนที่พี่อ่าน พี่ก็อ้าว มันคิดอีกแบบไปแล้ว
A+ ช่ายๆๆๆๆๆๆๆๆ
A+ จริงครับพี่ เหมือนวาดเติมไปเรื่อยๆ
การไล่ล่าความสุข มันเหมือนแบบว่า ใช้เอาตัวเราเป็นที่ตั้งแล้วไปเก็บข้อมูล พอมีอะไรมากระทบเราก็ตีความมันออกมา จริงๆแล้วนวนิยายมีอคือประสบการณ์หนึ่งๆต่างหาก
การไล่ล่าความสุข มันไม่ใช่นิยายแต่เป็นการเอาประสบการณ์ในการเขียนนิยายมาตีความในรูปของนิยาย
แจ่ม นวนิยายมีมือ คือ ตัวเอ๋ไง พอเขาเปลี่ยนวิธีคิด เขาก็บอกคนอ่าน
การไล่ล่าความสุข แล้วอีกอย่าง มันเหมือนดูหนังแล้วตัวเอกมันหันมาคุยกับเราอะครับ ผลักเราออกมาว่า เฮ้ย อย่าอิน อันนี้หนัง
A+ ช่ายเลย โหย ยิ่งพูดยิ่งชัด (ตื่นเต้นนะเนี่ย)
แจ่ม ปัญหาคือ คนอ่าน ชอบอ่านแบบ อิน ไง ยิ่งเป็น นวนิยาย ขอ "อิน" หน่อย ภาษาค.ส. คือ ต้อง" ขยี้ๆ
การไล่ล่าความสุข อ้าว รักจะเป็นดีคอนก็ต้องบอกชาวบ้านสิ ว่า เอ้ย อย่าอิน
A+ แล้วไอ้เล่มนี้บอกไหม ว่า อย่าอิน
การไล่ล่าความสุข บอกครับๆ โดยเฉพาะตอนพี่นิ้วกลมออกมา นี่ชัดมากๆ ถ้าอ่านเอาเรื่องมาก่อนนี่จะรู้สึกถูกหักหลัง! เหมือนกับเอาก้อนหินมาทุบๆ ตื่นๆ
A+ เพราะมันไม่เล่าต่อด้วย มีคนโกรธเยอะเหมือนกัน มีเพื่อนคนนึงบอกว่า โอเคกูไม่ยุ่งกับมึงก็ได้ กูจะอ่านของกูไปเรื่อยๆ ก็มึงกำหนดหมดแล้วนี่ (ฮ่าฮ่า)
แจ่ม 5 5 คนอ่านอยากให้เอ๋เป็นหนุ่มน้อยไร้เดียงสา เหมือน "ผม" ในโตเกียวไมมีขา
...