The Reader เบิร์นฮาร์ด ชลิงค์ เขียน
สมชัย วิพิศมากูล แปล
ฉบับภาษาไทยพิมพ์ครั้งแรก มีนาคม 2545
จำได้ว่าอ่านหนังสือเล่มนี้จบภายในวันเดียว (ตอนปี 2545 ) หลังๆนี้มีหนังสือไม่กี่เล่มที่ตะลุยอ่านรวดเดียวจบ แต่เล่มนี้อ่านจนปวดตาไปหมด พออ่านจบก็ปวดใจเหลือเกิน ตอนใกล้ๆ จบอ่านไปเช็ดน้ำตาไปด้วย อ่านจบซึมไปหนึ่งพัก ก่อนจะยกหูไปหาคนใกล้ตัว (ณ เวลานั้น ) และยกหูไปหาพี่บรรณาธิการ บอกว่า
พี่ทำไมทำหนังสือทำร้ายจิตใจอย่างนี้ พี่เขาบอกว่าคม สัน นันทจิต พึ่งโทรมาบอกว่าร้องไห้เหมือนกัน ให้โทรไปคุยกับคมสัน
(โอ้ ผู้ชายตัวโต ร้องไห้เหมือนกันแฮะ เราไม่บ้าอยู่^คนเดียวซิเนี่ย ) แต่ตอนนั้นไม่ได้โทรไปคุยกับคมสัน เจอเขาทีหลังเลยคุยกัน (- -เวลาคุยเรื่องหนังสือกับคมสัน หรือแม้แต่เรื่องหนัง สนุกมากๆ คมสันเป็นคนที่คุยเรื่องต่างๆได้อารมณ์เหลือเกิน- -)
หนังสือเล่มนี้ แบ่งออกเป็นสามภาค
ภาคแรกก้อบเอาที่คุณปราย พันแสง เขียนไว้หลังปกมาแปะไว้ตรงนี้
...
เดอะรีดเดอร์ เป็นเรื่องรักอิโรติค ละเมียดลึก และแสนเศร้า ของเด็กหนุ่มแรกรุ่นวัยสิบห้าฝน กับสาวใหญ่วัยสามสิบหก แรกทีเดียวเด็กหนุ่มลุ่มหลงกับโลกกามารณ์แปลกใหม่ที่เพ่งค้นพบ พิธีกรรมแห่งความรักต่างวัยคู่นี้คือเด็กหนุ่มต้องการอ่านวรรณกรรมชิ้นเอกของโลกอาทิ
เฒ่าผจญทะเล ของเออร์เนส เฮมมิ่งเวย์ หรือ
มหากาพย์โอดิสซี่ ของโฮเมอร์ ให้เธอฟังทุกครั้งก่อนอาบน้ำและร่วมรักกัน (
อื้อหือ สิบห้ากับสามสิบหกเนี่ยะนะ-- หมายเหตุในวงเล็บเป็นความคิดเห็นของคนเขียนบล็อค ไม่ใช่คุณปราย )
กิริยาอาการของเธอขณะที่ฟังเขาอ่าน ทำให้เขาอยากอ่านให้เธอฟังมากขึ้นเพื่อทอดเวลาเมคเลิฟให้เนิ่นนานยิ่งขึ้น กระทั่งเมื่อเธอหายวับไปจากชีวิตเขาในวันหนึ่ง เด็กหนุ่มซึ่งต่อมาเติบโตเป็นชายวัยกลางคนผู้ไร้สุข ก็ค้นพบว่าตัวเขาโหยหาการอ่านออกเสียงดังๆ (Reading Aloud) อย่างรุนแรง วันหนึ่งเขาตัดสินใจอ่านหนังสือใส่เทปลงไปให้เธอ มันทำให้ชีวิตเขามีความสุขและมีความหมายมากยิ่งขึ้น เขาทำอย่างนั้นต่อเนื่องนานนับสิบปี โดยที่ไม่เคยติดต่อและไม่เคยทำเครื่องหมาย หรือข้อความใดติดลงเทปเหล่านั้นเลย ...
อยากให้อ่านหนังสือแล้วจะรู้ว่า เธอหายวับไปอยู่ที่ไหน ช่วงเวลาในหนังสือเล่มนี้ค่อนข้างยาวนาน ตั้งแต่เด็กหนุ่มในเรื่องอายุสิบห้า ไปจนถึงวัยกลางคน และเหตุการณ์ในเรื่องผูกโยงเข้ากับสงครามโลกครั้งที่ 2
(ที่นิยายหลายเรื่องใช้เหตุการณ์นี้เป็นฉาก-- แต่เรื่องนี้ทำได้เด็ดกว่ามาก )
ภาคสองของเรื่อง เป็นการนำเหตุการณ์การพิจารณาในศาลกรณีสังหารหมู่ค่ายเอ๊าซวิทซ์เข้ามาเป็นซับพล็อตในเรื่อง ตรงนี้เองทำให้เรื่องนี้ไปไกลกว่าเรื่อง
อิโรติคเลิฟของสาวแก่และเด็กหนุ่ม ไปไกลมากถึงขั้นตั้งคำถามในระดับปรัชญาของการพิจารณาคดีความและการตีความกฎหมาย (ผู้เขียนเรื่องนี้เป็นทนายความ )ตลอดจนถึงกระบวนการสิทธิมุษยชน และที่เก๋มากๆ ก็คือว่าเมื่อเรื่องราวเหล่านี้มาเกี่ยวข้องกับที่เรารักหล่ะ เราจะจัดการกับมันอย่างไร
เหมือนที่การ์มูส์ -- ว่าไว้ ผมรักแม่มากว่าความยุติธรรม -- ( Albert Camus นักเขียน-นักปรัชญาชาวฝรั่งเศส)
ภาคสาม
ความจริงบางอย่างถูกเปิดเผยออกมา ไม่เล่าแล้วกัน สะเทือนใจเหลือนเกิน ไม่เกี่ยวกับกฎหมายหรือปรัชญาอะไรทั้งสิ้น เป็นความจริงของผู้หญิงคนนึง(ในเรื่อง) ที่มีพลังมหาศาลต่อคนอ่านหนังสือหนังสือ และด้วยความจริงข้อนั้นเพียงข้อเดียวที่ทำให้ "คนอ่านหนังสือ" อย่างตัวเอง ร้องไห้ไม่หยุด- - -
Bernhard Schlink เขียนหนังสือไว้อีกสองสามเล่ม ยังไม่คิดว่าจะอยากอ่านเรื่องอื่นของเขา เรื่องนี้คืองานชิ้นเอกของเขาที่สุด ลองอ่านบทสัมภาษณ์เขาได้ที่นี้ค่ะ
//www.beatrice.com/interviews/schlink
ว่าจะไปสอยเอางานหนังสือคราวนี้นี่แหล่ะ