- - - - - Farewell - J.D. Salinger ( 1919-2010 )- ใครจะอยากได้ดอกไม้ตอนตายไปแล้วล่ะ - - - - - -
"...ผมหวังเหลือเกินว่า ถ้าผมตายจริงๆ ละก็ จะมีใครสักคนมีวิจารณญาณพอจะแค่ทิ้งร่างผมลงในแม่น้ำหรืออะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ยกเว้นการหย่อนผมลงในสุสาน ที่ต้องมีดอกไม้มาวางบนหน้าท้องของคุณทุกวันอาทิตย์และเรื่องบ้าบออะไรพวกนั้น ใครจะอยากได้ดอกไม้ตอนตายไปแล้วล่ะ ไม่มีใครอยากหรอก"
(จะเป็นผู้คอยรับไว้ไม่ให้ใครร่วงหล่น หน้า 222)
ในที่สุดนักเขียนผู้เป็นตำนานแห่งการใช้ชีวิตลึกลับและเป็นที่รู้จักกันว่า
" famous for not wanting to be famous"ก็เสียชีวิตลงแล้วที่บ้านพักของเขาในแถบนิวแฮมเชียร์ สหรัฐอเมริกา เมื่ออายุได้ 91 ปี ญาติของเขาบอกว่าเป็นการตายด้วยสาเหตุธรรมชาติ (คือแก่ตายนั่นเอง)
หนังสืออันโด่งดังของเขาคือ The Catcher in the Rye (สำนวนแปลไทยฉบับล่าสุดมีชื่อภาษาไทยว่า "จะเป็นผู้คอยรับไว้ไม่ให้ใครร่วงหล่น" แปลโดยปราบดา หยุ่น )
นอกจากนี้ปราบดา ยังเคยเขียนถึง เจ.ดี. ซาลินเจอร์ ไว้อย่างน่าสนใจในหนังสือ "กระทบไหล่เขา" ด้วย ลองไปหาอ่านกันดูนะคะ
อ่านข่าวรายละเอียดการตายของเขาได้ที่นี่ //www.nytimes.com/2010/01/29/books/29salinger.html
ลิงก์ข่าวอันนี้ก็น่าสนใจดี เห็นภาพเมืองอันเป็นที่ตายของเจ.ดี ซาลินเจอร์ด้วย In NH Town, Salinger's Privacy Is Important to All
//abcnews.go.com/Entertainment/wireStory?id=9692285
เจ.ดี . ซาลินเจอร์จะไปเจอกับ จอห์น เลนนอนมั้ยน้อ เลนนอนคงต่อว่า
ซาลินเจอร์ "เพราะคุณทีเดียวทำให้ผมต้องตาย... "
แต่ไม่แน่นะครับ เลนนอนอาจขอบใจเขาที่ทำให้เลนนอนยังเป็นตำนานอยู่ถึงทุกวันนี้