แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
Group Blog
 
<<
เมษายน 2549
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
7 เมษายน 2549
 
All Blogs
 
สิ่งที่เหลืออยู่

เด็กที่รอคอย ไม่ได้พบกับชีวิตที่ดีนักในการกลับมากรุงเทพครั้งนี้ บางครั้งต้องทำใจคิดซะว่าเป็นกรรมเก่าที่เราทำมา หรือพ่อแม่เคยทำ แล้วจึงมาตกที่เรา

แรกๆก้อทำใจลำบาก


แต่หลังๆ ก้อรู้สึกว่าจะปลงได้...ไม่มากก้อน้อย อันที่จริงแล้วมันก้อผ่านมาไม่นานนักหรอก... เพิ่งจะตั้งแต่เมื่อคืนนี้นี่เอง ที่รู้สึกว่าโลกนี้ไม่ได้น่าอยู่สักเท่าไหร่สำหรับคนอ่อนแอเช่นตัวเอง


เพียงแต่อดคิดไม่ได้ว่า


การที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ไม่น่าจะหมายความว่าเราจะต้องเข้มแข็ง โหดร้ายให้เท่ากับคนที่เคยร้ายต่อเรา เพื่อที่เราจะมีภูมิคุ้มกันที่แข็งแรงเพียงเพื่อจะนำไปฆ่าคนอื่นต่อโดยไม่รู้ตัว เพราะการที่ทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว หรือมาพูดอ้างทีหลังว่า คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นแบบนี้ ... มันก้อนำชีวิตที่คุณฆ่าไปแล้วกลับมาไม่ได้

คนเราอาจไม่มีความจำเป็นที่จะต้องดีกับคนทุกคน เพราะคงไม่ใช่ทุกๆคนที่จะปรารถนาดีกับเรา ถ้าเราอ่อนแอ เราจะโดนทำร้ายโดยไม่รู้ตัว ยอมรับความโหดร้ายในโลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้

เด็กที่รอคอยคิดว่า มันคงเป็นแบบนั้น

เพื่อนดีๆสักคน เป็นสิ่งที่หายากสำหรับคนบางประเภท หรือ คนบางประเภทที่มองตัวเองว่าเป็นคนใจกว้างมองโลกในแง่ดี ก้อคงจะคิดว่า เพื่อนดีๆน่ะเรอะที่จะมีกันได้จริง และมีกันได้หลายคน?

น่าขำ...


เด็กที่รอคอยเข้าใจและยอมรับได้ ว่าคนเรามีสิทธิ์ที่จะเป็นตัวของตัวเอง ไม่ได้จำเป็นต้องเป็นคนดีที่หนึ่งในโลกเพื่อใคร


แต่มันเป็นความยากเย็นเหลือแสน หรือ ถ้าจะให้ถูก แทบจะเป็นไปไม่ได้ ที่จะพยายามทำความเข้าใจและยอมรับได้ กับคนที่ไม่มีสำนึกพอที่จะกลับใจ


มนุษย์นี่ ใจร้ายนะคะ...?


และคนใจร้อนอย่างเด็กที่รอคอย ก้อได้พยายามเย็นให้คนใจร้ายแล้วเป็นอย่างมาก เย็นจนไม่อยากเชื่อว่าจะทำได้ ถ้าคนรู้จักมาเห็นเข้า คงแทบไปไหว้พระทั่วประเทศขอสักการะเสียหน่อย ว่าปาฏิหาริย์มันมีจริงเสียด้วย

แต่เอาเถิด ... เมื่อบอกว่า อโหสิ ก้อหมายความว่า อโหสิให้ตามที่พูดไว้ ถ้าเราเจ็บ ก้อคงจะมีแต่เราที่ต้องทรมาน ใครอื่นเค้าทรมานเจ็บปวดกับเราหรือ? ก้อเปล่า ...


เด็กที่รอคอย จะหยุดยืน หยุดดูการกระทำของคนสักพัก กี่หมื่นล้านคำพูด สู้ไม่ได้กับการกระทำ เด็กที่รอคอยคิดอย่างนั้น



เพราะว่ามันเหนื่อยเสียแล้ว ... แทบจะสิ้นศรัทธากับมนุษย์แล้วจริงๆ อย่าอ้างว่ามนุษย์ทั้งโลกก้อกระทำสิ่งที่คล้ายกัน ถ้าคิดอยากจะ "คิด" จริงๆ เด็กที่รอคอยว่าไม่ใช่ใครอื่นที่เราควรจะต้องเอาชนะเลย


แต่เราต้องพยายามเอาชนะตัวเราเองให้ได้ ตัวเราเองต่างหากที่ต่อสู้ด้วยยากที่สุด


ต่อไป เด็กที่รอคอย อาจจะกลับมาเปลี่ยนชื่อ ... กลายเป็นคนที่ไม่รอคอยใคร...ก้อเป็นได้


Tomorrow is another day

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

และในวันที่คิดว่าเป็นวันอันแสนจะหดหู่นี้ เด็กที่รอคอยก้อได้พบกับแสงสว่างเล็กๆ จากใครคนนึงซึ่งบังเอิญไปพบเขา จากข้อความที่เขาเขียนเอาไว้ร่วมปี


แต่ไม่เคยมีโอหาสได้ไปอ่านพบ... เพราะละครชีวิตของเราก้อดำเนินอยู่อย่างยุ่งเหยิง

คุณคะ...

เด็กที่รอคอย ไม่ทราบว่า คุณเป็นใคร ไม่สามารถตามหาตัวคุณได้แน่


แต่ก้อเพียงอยากจะบอกว่า ถ้าวันนึงคุณได้มีโอกาสมาอ่านที่บล๊อคนี้ ได้เห็นข้อความนี เด็กที่รอคอย จะดีใจมากๆ และสิ่งเดียวที่อาจจะแสนธรรมดา แต่อยากให้คุณจดจำและรับไว้ก้อคือ


"เด็กที่รอคอย ขอขอบคุณ ที่นึกถึงกันค่ะ"


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ระลึกถึงคนเขียนงานณ บนถนนนักเขียนแห่งนี้


ดิฉันเป็นคนอ่าน (ที่มิเคยเอ่ยสิ่งใดให้ผู้เขียนที่ไป(แอบ)อ่านงานของเขาได้ดีใจ...ขออภัยจริงๆค่ะ) ที่ผ่านมาถี่บ้างห่างบ้าง บางช่วงเป็นคนอ่านประจำ บางช่วงนานๆผ่านมาให้ผ่านตา แล้วก็ผ่านออกไป

มีงานเขียนที่ดีหลายเรื่องที่ไม่สามารถจบลงได้ แต่ก็ยังอยากเห็นบทจบนั้น แม้ว่าผู้เขียนเหล่านั้นก็มีบทบาทของชีวิตที่ต้องดำเนินไปบนละครชีวิตของตนเอง

"ปลายฟ้า" เป็นเรื่องที่ดิฉันนึกถึงบ่อยครั้งเมื่อแวะเวียนมาที่นี่ แต่ณ วันนี้ "ปลายฟ้า" เป็นนิยายที่อวสานลงไปแล้ว แม้ว่าตอนจบจะไม่ได้ปรากฎที่นี่ก็ตาม แต่ลิงค์ที่ "นายนิรันดร์" มาชี้ทางให้ ก็ทำให้ผู้ติดตามเรื่องนี้มานาน(จนถึงนานมาก)ได้รู้สึกเติมเต็ม อิ่มเอมกันไป

สำหรับดิฉันแล้ว "ห่าฝนในเปลวเพลิง" ของคุณ "เด็กที่รอคอย" เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ดิฉันระลึกถึงเสมอ พร้อมกันนั้นก็จะนึกถึงตัวผู้เขียนด้วยเสมอๆ โดยไม่รู้จักตัวกันจริงๆสักนิด เพียงแต่รู้จักเธอผ่านเรื่องราวที่เป็นตัวหนังสือของเธอเพียงฝ่ายเดียว

การติดตามอ่านงานเขียนของใครสักคนเป็นระยะเวลายาวนาน เราก็จะรู้สึกผูกพันกับคนเขียนนั้นโดยไม่ทันรู้ตัว ความเป็นไปเพียงเล็กน้อยที่แม้นว่าจะไม่ได้ปรากฎออกมาในรูปของกระทู้ เป็นเพียงแค่ความคิดเห็นสั้นๆณ ตรงไหนสักแห่ง ก็ยังตามไปอ่านเพียงแค่เห็นชื่อนักเขียนของเรา (ขี้ตู่จัง!!) บางครั้งยังตามอ่านความคิดเห็นของคนแสดงความคิดเห็นบ่อยๆ...อีกต่างหาก ....เพราะผูกพันจริงๆ

วันนี้เพียงแค่จะบอกว่า ... นักเขียนเขียนงานให้คนอ่าน บางทีคุณไม่รู้หรอกว่างานเขียนของคุณมีค่าทางใจให้กับใครหลายคนมากกว่าที่คุณคิด เหมือนกับที่คุณก็จะไม่รู้หรอกว่าทีใครบ้างที่แอบชอบคุณอยู่.... เกี่ยวกันไหมคะนี่ :D นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีใครสักคนหนึ่งที่คุณไม่เคยรู้จักและเราไม่รู้จักกัน แอบส่งกำลังใจไปให้คุณๆในช่วงเวลาที่คุณดูเหมือนจะเป็นทุกข์ ในทางกลับกันก็แอบส่งรอยยี้มเมื่อรู้ว่าคุณเป็นสุข และได้รับความสำเร็จในงานเขียน

เอาหล่ะคะ ไหนๆก็ไหน ก็ขอขอบคุณนักเขียนที่ไปแอบอ่านงานของคุณๆมาสะพร้อมกันตรงนี้เลยหล่ะกัน ขอขอบคุณ "นายนิรันดร์" "เด็กที่รอคอย" “ClearICe” “O-HO” “เด็กทะเล” “ninaM” “โตมิโต กูโชว์ดะ” “เปียร์รุส” “ArtFullY” “วลีวิไล” ฯลฯ ..... และท่านทั้งหลายที่เขียนงานบนถนนนักเขียนแห่งนี้ ซึ่งไม่สามารถเอ่ยนามได้หมด ขอได้รับความขอบคุณจากดิฉันนะคะ และยังคงเป็นกำลังใจให้ในมุมลับๆแห่งนี้ต่อไป.

เมื่อแรกที่ตั้งใจจะเขียนก็เพราะนึกถึงนักเขียนที่ยังอยากอ่านตอนจบของงานเขียนของเขา แต่เขียนไปเขียนไป เลยรู้สึกละอายที่เป็นเพียงคนอ่านในมุมมืดมาตลอด เลยมาจบลงที่ตรง...ก็ระลึกถึงนักเขียนที่ส่งผลงานจนจบ และสร้างความอิ่มเอมใจให้กับคนอ่านอย่างดิฉัน.

สวัสดีค่ะ.

จากคุณ : srm - [ 21 พ.ค. 48 17:24:15 A:127.0.0.1 X:203.130.158.179 ]







Create Date : 07 เมษายน 2549
Last Update : 15 เมษายน 2549 3:45:10 น. 4 comments
Counter : 508 Pageviews.

 


โดย: เซียวเปียกลี้ วันที่: 8 เมษายน 2549 เวลา:14:23:20 น.  

 


โดย: gris555 วันที่: 8 เมษายน 2549 เวลา:21:13:09 น.  

 
ไม่เคยได้อ่าน ห่าฝนในเปลงเพลิง ของคุณเด็กที่รอคอย นะคะ แต่จะบอกว่า ถ้ามีเวลาเมื่อไหร่ ก็จะเข้ามาอ่านไดอารี่ของคุณประจำเลยค่ะ เขียนสนุกมากๆ เล่าได้อารมณ์สุดๆ และมีสำนวนที่ไม่เหมือนใคร .....

เอริก็ทำงาร้านอาหารบ้าง อาทิตย์ละวันสองวัน เพราะเค้ามี shift ให้น้อย แต่มีเวทเยอะ ก็ต้องกระจายๆกันไป แบ่งๆกัน ดังนั้น ก็เลยได้อารมณ์มากๆในเวลาที่มาอ่านเรื่องราวต่างๆใน blog ของคุณที่นี่ .... ทุกๆครั้งที่อ่าน ก็จะเห็นภาพชัดเจนมากเลยว่าอะไรอยู่ตรงไหน อารมณ์ประมาณไหน ความบี้ระดับเท่าไหร่ ฯลฯ ประหนึ่งว่า ร้านของเราตั้งอยู่ติดกัน ไม่ได้อยู่กันคนละซีกโลกอย่างในความเป็นจริงเลย

วันที่มันส์สุดๆ คือ วันวาเลนไทน์ ค่ะ ...พอดีวันนั้นเอริก็ได้ shift ทำงานเหมือนกัน ที่ร้านก็คนเยอะเหมือนกัน ... วิ่งหัวหมุน กลับบ้านมาป่วยเลย ....

เขียนต่อนะคะ ชอบมากค่ะ บอกไม่ถูกว่าชอบมากขนาดไหน เอาเป็นว่า เอริติดงอมแงมพอๆกับแครอล + เมมฟิส เลยอ่ะค่ะ (ชื่อเรื่องไรนะ ..อ่อ..คำสาปฟาโรห์.... แก่จนจะลืมชื่อเรื่องเสียแล้วช้านนนน)


* * * * * * * * * * *
เปลี่ยนเรื่องล่ะนะ ....

คุณอ้อนคะ อย่าไปหวังอะไรมากกับความคิด / การกระทำของคนอื่นเลยค่ะ ..... แม้หลายๆครั้ง เราจะโดนแสดงอาการ "ร้าย" ใส่ .... อดทนไว้อย่างที่คุณพยายามทำมาตลอดแหละค่ะ ดีแล้ว

เอริเอง สมัยเด็กๆกว่านี้ นับว่าเป็นคนที่ร้ายมากๆนะ อยู่กันดีๆก็โอเค ไม่ร้ายอะไร แต่อย่ามาทำอะไรฉัน เพราะถ้าเธอแทงฉัน 1 ฉันจะแทงกลับ 10 .... ทุกวันนี้ลดความร้ายลงไปบ้างแล้ว เพราะพยายามฝึกตัวเอง หันเข้าหาทางสงบและพระพุทธศาสนา ซึ่งก็ช่วยให้เย็นลงได้มากทีเดียว ....


การให้อภัย เป็นของขวัญที่ดีที่สุด ที่เราจะให้คนอื่นและตัวเราเองได้ นะคะ

สู้ๆค่ะ ยิ้มต่อไป ลมหายใจยังไม่หมด


โดย: เอริ...จัง IP: 24.63.175.159 วันที่: 9 เมษายน 2549 เวลา:10:14:43 น.  

 
เข้ามาอีกครั้ง เพื่อจะบอกว่า ได้ดู elizabethtown หรือยังคะ หนังน่ารักมากๆ เพลงเพราะมากๆเลยด้วยค่ะ

ดูแล้วอิ่มใจค่ะ รู้สึกว่า ความรัก และความหวังดี ยังมีในโลกค่ะ เปิดใจรับมันหน่อย เท่านั้นเองค่ะ


โดย: เอริ...จัง IP: 24.63.175.159 วันที่: 9 เมษายน 2549 เวลา:11:14:35 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
เด็กที่รอคอย
Location :
กรุงเทพ Australia

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




จะเป็นกรวดหรือเพชร ถ้าไปนึกรักมันเข้าแล้วหายไปเมื่อไรก็เสียดาย ยิ่งรักมากก็ยิ่งเสียดายมาก บางคนถึงกับเสียคนไปก็มี


"ถ้าเราไม่อยากทุกข์มากไม่อยากเสียคน ก็อย่าไปรักอะไรให้มากนัก ถึงจะรักก็ต้องรู้กำพืดว่ามันเป็นเพชร หรือเป็นกรวด"


ถ้ารู้ราคาจริงๆของมันเสียแล้วถึงมันจะหายไป เราก็จะไม่เสียดายมากนัก

(จาก "สี่แผ่นดิน" โดย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช)

สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539
ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิง
ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความ
ในสื่อคอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดี
ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add เด็กที่รอคอย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.